ദൃഷ്ട ഏവ ത്വയീശാനേ പലായനപരായണഃ । സമ്പന്നോ മദഹമ്ഭാവശ് ചൌരസ് സൂര്യോദയേ യഥാ
പ്രഭുവേ, നിങ്ങളെ കണ്ടുമാത്രം, അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും എന്ന കള്ളന് സൂര്യോദയത്തില് ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ ഉടന് അകന്നു പോവുന്നു.
അസദഭ്യുത്ഥിതേ തസ്മിന്ന് അഹങ്കാരപിശാചകേ । ശാന്തേ തിഷ്ഠാമ്യ് അതിസ്വസ്ഥോ നിര്ഗോനാസ ഇവ ദ്രുമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആ ഭ്രമം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോള്, ഞാന് പൂർണ്ണമായും ശാന്തനായി, ഒരു കൊമ്പില്ലാത്ത വൃക്ഷംപോലെ നിർമലമായി നില്ക്കുന്നു.
ശാമ്യാമി പരിനിര്വാമി ജാഗര്മ്യ് അസ്മി പ്രബോധവാന് । തസ്കരേണാവമുക്തോ ഽസ്മി നിര്വൃതോ ഽസ്മി ചിരാദ് അയമ്
ഞാന് ശാന്തനായി, പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞുപോയി, ഉണർന്നും ബോധവാനുമായും ഇരിക്കുന്നു; ആ കള്ളന് എന്നെ വിട്ടുകളഞ്ഞതുകൊണ്ട്, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു.
ശൈത്യമ് അഭ്യാഗതോ ഽസ്മ്യ് അന്തശ് ശാന്താശാമൃഗതൃഷ്ണികഃ । പ്രാവൃഡമ്ബുഭരസ്നാതശ് ശാന്തദാവ ഇവാചലഃ
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ തണുപ്പാണ്, മനസ്സിലെ മായാജലത്തിനുള്ള渴ി അകന്നു. മഴക്കാലത്തിലെ കനത്ത മഴയിൽ കുളിച്ച പർവതം പോലെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കാടുതീ അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പ്രമാര്ജിതേ ഽഹമ് ഇത്യ് അസ്മിന് പദേ സാര്ഥേ വിചാരതഃ । കോ മോഹഃ കാനി ദുഃഖാനി കാഃ കദാശാഃ ക ആതപഃ
ഞാൻ ശുദ്ധനായി എന്ന ബോധത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നവനു ഇനി എന്തു മായയുണ്ട്, എന്തു ദു:ഖങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ദഹനമുണ്ട്?
നരകസ്വര്ഗമോക്ഷാദിഭ്രമാസ് സത്യാമ് അഹങ്കൃതൌ । ഭിത്താവ് ഏവ പ്രവര്തന്തേ ചിത്രേഹാ ന നഭസ്തലേ
നരകവും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഇങ്ങനെ എല്ലാം അഹങ്കാരം നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് തോന്നുന്നത്; അവ ഭിത്തിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ പോലെ, ആകാശത്തിൽ അല്ല.
അഹങ്കാരകലാപീനേ ചിത്തേ സാരചമത്കൃതിഃ । ന രാജതേ ഽംശുകേ മ്ലാനേ യഥാ കുങ്കുമരഞ്ജനാ
അഹങ്കാരത്തിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ ആത്മാവിന്റെ അത്ഭുതം തിളങ്ങുന്നില്ല; മങ്ങിയ വസ്ത്രത്തിൽ കുങ്കുമം പുരട്ടിയാൽ അതിന്റെ നിറം തെളിയാത്തതുപോലെ.
നിരഹങ്കാരജലദേ തൃഷ്ണാസാരവിവര്ജിതേ । ഭാതി ചിത്തശരദ്വ്യോമ്നി സ്വച്ഛതാ കാന്തിശാലിനീ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ വെള്ളം ഉണങ്ങി, തൃശ്യയുടെ അടിത്തട്ടില്ലാത്ത മനസ്സിന്റെ ശരദ്കാല ആകാശത്തിൽ, അത്യന്തം വെടിപ്പും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ തെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.
നിരഹങ്കാരപങ്കായ സമ്പ്രസന്നാന്തരായ ച । മഹ്യമ് ആനന്ദസരസേ തുഭ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ചളി ഇല്ലാതെയും, ഉള്ളിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞതുമായ ആനന്ദത്തിന്റെ సరസ്സായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഗതാഹങ്കാരമേഘായ ശാന്താശാദാവവഹ്നയേ । മഹ്യമ് ആനന്ദശൈലായ വിശ്രാന്തായ നമോ നമഃ
അഹങ്കാരമേഘങ്ങൾ മാറി, ആഗ്രഹത്തിന്റെ അഗ്നി ശാന്തമായ ആനന്ദപർവ്വതമായ എന്റെ ആത്മാവേ, വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ശാന്തേന്ദ്രിയോഗ്രഗ്രാഹായ ക്ഷീണചിത്തൌര്വവഹ്നയേ । ആനന്ദാമ്ബുധയേ തുഭ്യം മഹ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശാന്തവും, ചിന്തയുടെ അഗ്നി ക്ഷീണിച്ചും, ആനന്ദത്തിന്റെ സമുദ്രമായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രഫുല്താനന്ദപദ്മായ ശാന്തചിന്താമഹോര്മയേ । മഹ്യമ് ഉന്മാനസായാത്മംസ് തുഭ്യമ് അന്തര് നമോ നമഃ
സന്തോഷത്തിന്റെ പുഷ്പം പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, ആലോചനയുടെ വലിയ തിരകൾ ശാന്തമായതുമായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സംവിദാഭാസപക്ഷായ പദ്മകോടരവാസിനേ । സര്വമാനസഹംസായ സ്വാത്മനേ ഽന്തര് നമോ നമഃ
ബോധത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ ചിറകുകളായും, ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ വസിക്കുന്നതുമായ, എല്ലാ മനസ്സുകളുടെയും ഹംസനായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
കലാകലിതരൂപായ നിഷ്കലായാമിതാത്മനേ । സദോദിതാതിപൂര്ണാത്മശശിനേ തേ നമോ നമഃ
കലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട രൂപവും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും അതിരില്ലാത്തതുമായ, എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്ന പൂർണ്ണമായ ആത്മചന്ദ്രനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സദോദിതായ ശീതായ മഹാഹൃദ്ധ്വാന്തഹാരിണേ । സര്വഗായാപ്യ് അദൃശ്യായ ചിത്സൂര്യായ നമോ നമഃ
എപ്പോഴും ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതും, ശീതളതയുള്ളതും, വലിയ ഹൃദയാന്ധകാരം നീക്കുന്നതുമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, കാണാനാകാത്തതുമായ, ബോധത്തിന്റെ സൂര്യനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
അസ്നേഹസ്നേഹദീപ്രായ വര്ത്യതിക്രാന്തവര്തിനേ । സ്വഭാവാധാരധീരായ ചിദ്ദീപായ നമോ നമഃ
സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്ന, എണ്ണയില്ലാത്ത വിളക്കുപോലെയുള്ള, തന്തു അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്ന, അതുല്യമായ ബോധത്തിന്റെ വിളക്കിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
മനനാനലസന്തപ്തം ശീതേന മനസാ മനഃ । ഛിന്നമ് അന്തര് മയാ തപ്തമ് അയസേവ ബലാദ് അയഃ
ചിന്തകളുടെ തീയിൽ കത്തിയ എന്റെ മനസ്സ്, മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ തണുത്തു. ഞാൻ അതിനെ അകത്തിൽ തന്നെ ഇരുമ്പ് ഇരുമ്പുകൊണ്ട് ആലോലമാക്കുന്നതുപോലെ ശക്തിയായി മാറ്റി.
ഇന്ദ്രിയൈര് ഇന്ദ്രിയം ഛിത്ത്വാ ഛിത്ത്വാ ച മനസാ മനഃ । അഹങ്കൃതിമ് അഹങ്കൃത്യാ ഛിത്ത്വാ ശേഷോ ജയാമ്യ് അഹമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ, മനസ്സുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിനെ, അഹങ്കാരത്താൽ അഹങ്കാരത്തെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ്, ശേഷിക്കുന്ന ഞാൻ വിജയിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭാവേന ഭാവമ് ആമൃദ്യ ച്ഛിത്ത്വാ തൃഷ്ണാമ് അതൃഷ്ണയാ । നിഷ്പിഷ്യ പ്രജ്ഞയാപ്രജ്ഞാം ജ്ഞേ ഽജ്ഞസ് സംയോജിതോ മയാ
ഒരു ഭാവം മറ്റൊന്നാൽ കീഴടക്കി, തൃഷ്ണയെ അതൃഷ്ണയാൽ മുറിച്ച്, അജ്ഞാനത്തെ ജ്ഞാനത്താൽ പിഴിഞ്ഞ്, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും എന്നിൽ ഒന്നാക്കി ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
മനസാ മനസി ച്ഛിന്നേ നിരഹങ്കാരതാം ഗതേ । ഭാവേന ഗലിതേ ഭാവേ സ്വസ്ഥസ് തിഷ്ഠാമി കേവലഃ
മനസ്സ് തന്നെ മനസ്സുകൊണ്ട് അകറ്റി, അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി, ഒരവസ്ഥ മറ്റൊന്നിലേക്കു ലയിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അശാന്തനായി നിൽക്കുന്നു.
നിര്ഭാവം നിരഹങ്കാരമ് അമനസ്കമ് അനീഹിതമ് । കേവലസ്പന്ദശുദ്ധാത്മ യന്ത്രം തിഷ്ഠതി മേ വപുഃ
എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ഒരു യന്ത്രംപോലെ നില്ക്കുന്നു; അവസ്ഥകളില്ലാതെ, അഹങ്കാരമില്ലാതെ, മനസ്സില്ലാതെ, ഉദ്ദേശമില്ലാതെ, ഏകമാത്രം സ്പന്ദനത്തിന്റെ ശുദ്ധിയോടെ.
ഹേലാനുകല്പിതാനന്തവിശ്വൈകവ്യവസായിനീ । പരമോപശമോപേതാ ജാതേയം മമ നിര്വൃതിഃ
സ്വയം ഉദിച്ച, അനന്തമായ ലോകത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യത്തിൽ ലയിച്ച, പരമശാന്തിയോടെ നിറഞ്ഞ ഈ മോക്ഷം എന്നിൽ പിറന്നു.
പ്രശാന്തമോഹവേതാലോ ഗതാഹങ്കാരരാക്ഷസഃ । കദാശാരൂപികാമുക്തോ ജാതോ ഽസ്മി വിഗതജ്വരഃ
ഭ്രമത്തിന്റെ ഭൂതം ശാന്തമായി, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ദാനവം വിട്ട്, ആസയുടെ രൂപത്തിൽ നിന്നു മോചിതനായി, ഞാൻ പിറന്നിരിക്കുന്നു, പീഡകളില്ലാതെ.
തൃഷ്ണാരജ്ജുഗണം ഛിത്ത്വാ മച്ഛരീരകപഞ്ജരാത് । ന ജാനേ ക്വ ഗതോഡ്ഡീയ ദുരഹങ്കൃതിപക്ഷിണീ
ആസക്തിയുടെ കയറുകൾ ഞെട്ടിച്ച്, എന്റെ ശരീരരൂപമായ പഞ്ചരത്തിൽ നിന്നു ആ ദുഷ്കരമായ അഹങ്കാരപ്പക്ഷി പറന്നു പോയി; അത് എവിടേക്കാണ് പോയത് എന്നെക്കൊണ്ടറിയില്ല.
ഉദ്ധൂലിതേ ഘനാജ്ഞാനകുലായേ കായപാദപാത് । ന ജാനേ ഗത ഉഡ്ഡീയ ക്വാഹമ്ഭാവവിഹങ്ഗമഃ
ശരീരമെന്ന വൃക്ഷത്തിൽ കനത്ത അജ്ഞാനത്തിന്റെ കൂട് ചിതറിപ്പോയപ്പോൾ, 'ഞാൻ' എന്ന പക്ഷി എവിടേക്കാണ് പറന്നു പോയതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.
ദുരാശാദീര്ഘദൌരാത്മ്യാ ധൂസരാ ഭോഗഭസ്മനാ । ഭയഭോഗിഹതാ ദിഷ്ട്യാ വയസ്യാ വാസനാ മൃതാ
നിഷ്ഫലമായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ നീണ്ട ദുർഭാഗ്യത്തിൽ കറുത്തുപോയി, അനുഭവങ്ങളുടെ ചാരത്തിൽ നശിച്ചു, ആനന്ദത്തിന്റെ ഭയത്തിൽ തകർന്ന്, ഭാഗ്യവശാൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ വാസന മരിച്ചു.
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലം കോ ഽഭൂവം ചിത്തമ് ഈദൃശമ് । യേനാഹമ് ഏവ മിഥ്യൈവ ദൃഢാഹങ്കാരതാം ഗതഃ
ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ആരായിരുന്നു? ഈ മനസ്സ് എന്തായിരുന്നു? ഇതിന്റെ ഭ്രമം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഉറച്ച അഹങ്കാരത്തിലേക്ക് എത്തിയത്.
അദ്യാഹമ് അസ്മി ജാതോ ഽയമ് അഹമ് അദ്യ മഹാമതിഃ । അഹങ്കാരമഹാഭ്രേണ യഃ കൃഷ്ണേനാലമ് ഉജ്ഝിതഃ
ഇന്ന് ഞാൻ ജനിച്ചു; ഇന്ന് എനിക്ക് വലിയ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു. കാരണം, ഞാൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കറുത്ത വലിയ മേഘത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മോചിതനായി.
ദൃഷ്ടോ ഽയമ് ആത്മാ ഭഗവാന് അന്തശ് ചാധിഗതോ മയാ । ആലബ്ധശ് ചാനുഭൂതോ ഽങ്ഗേ സാനുഭൂതിര് നിയോജിതഃ
ഈ ആത്മാവ്, ഈ ഭാഗ്യശാലി, ഞാൻ അകത്തുതന്നെ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കി. അത് ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി, ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചു, മനസ്സോടെ ഉറപ്പിച്ചു.
ഗതാസ്പദം ഗതമനനം ഗതൈഷണം തിരസ്കൃതം നിപുണമ് അഹങ്കൃതിഭ്രമേ । നിരീഹിതം വ്യപഗതരാഗരഞ്ജനം വികൌതുകം പ്രശമമ് ഇദം ഗതം മനഃ
ഇപ്പൊഴിതു മനസ്സ് സമാധാനത്തിലേക്ക് എത്തി; അതിന് ആധാരമില്ല, ചിന്തയില്ല, ആഗ്രഹമില്ല, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ നിന്ന് ചതുരമായി മോചിതമാണ്, മോഹങ്ങളില്ല, രാഗത്തിന്റെ കളങ്കം കഴുകിക്കളഞ്ഞു, അതിജ്ഞാസം ഇല്ലാതെ ശാന്തിയിലായി.