രജോരഹിതസര്വാശാം ശീതലോപശമദ്രുമാമ് । പ്രാപ്തോ ഽസ്മി വിതതാം ഭൂമിമ് ഉന്നതാം പാരമാര്ഥികീമ്
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ദൂഷിതമില്ലാത്ത, ശീതളവും ശാന്തവുമായ ഒരു വൃക്ഷംപോലെയുള്ള പരമാർത്ഥ സത്യത്തിന്റെ വിശാലമായ ഉന്നതഭൂമിയിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
സ്തുത്യാ പ്രണത്യാ വിജ്ഞപ്ത്യാ ശമേന നിയമേന ച । ലബ്ധോ ഽയം ഭഗവാന് ആത്മാ ദൃഷ്ടശ് ചാധിഗതസ് സ്ഫുടമ്
സ്തുതിയും നമസ്കാരവും പ്രാർത്ഥനയും മനസ്സിന്റെ സമാധാനവും ആചാരശുദ്ധിയും കൊണ്ടാണ് ഈ മഹത്തായ ആത്മാവിനെ നേടുകയും വ്യക്തമായി കാണുകയും ചെയ്തത്.
അഹങ്കാരപദാതീതശ് ചിരാത് സംസ്മൃതിമ് ആഗതഃ । സ്വഭാവോ ഭഗവാന് ആത്മാ വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മ സനാതനമ്
അഹങ്കാരത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന്, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഈ സ്വഭാവസഹജമായ, മഹത്വമുള്ള, ശാശ്വതമായ വിഷ്ണുവായ ബ്രഹ്മമായ ആത്മാവ് ഓർമ്മയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.
ഇന്ദ്രിയോരഗഗര്തേഷു മരണശ്വഭ്രഭൂമിഷു । തൃഷ്ണാകരഞ്ജകുഞ്ജേഷു കാമകോലാഹലേഷു ച
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെന്ന പാമ്പുകളുടെ കുഴികളിലും മരണത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലും തൃശ്യയുടെ കാടുകളിലും ആസക്തിയുടെ കലഹത്തിലും,
വാസനാവനജാലേഷു ജന്മകൂപാന്തരേഷു ച । ദുഃഖദാവാഗ്നിദാഹേഷു ദുഷ്കൃതാങ്ഗാരഭാരിഷു
വാസനകളാൽ നെയ്ത്ത വലകളിലും ജന്മത്തിന്റെ കിണറുകളുടെ ആഴങ്ങളിലും ദുഃഖത്തിന്റെ കാടുതീയിൽ കത്തുമ്പോഴും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുടെ ചാരഭാരത്തിൽ അടിയറവിടുമ്പോഴും,
പാതോത്പാതദശാലക്ഷൈര് മജ്ജനോന്മജ്ജനഭ്രമൈഃ । ആവിര്ഭാവതിരോഭാവൈര് ആശാപാശവിവേഷ്ടനൈഃ
അനവധി വീഴ്ചകളും ദുരന്തങ്ങളും, മുക്കലും ഉയിർപ്പും കൊണ്ടുള്ള ആശങ്കകളും, പ്രത്യക്ഷതകളും അപ്രത്യക്ഷതകളും, പ്രതീക്ഷയുടെ കെട്ടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായ ജീവിതം ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.
അഹം ചിരമ് അഹങ്കാരദ്വിഷാ സമവപോഥിതഃ । നിശായാമ് അല്പധൈര്യാത്മാ പിശാചേനേവ ജങ്ഗലേ
ദീർഘകാലം ഞാൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ ശത്രുവിനാൽ ചുരണ്ടപ്പെട്ടു, എന്റെ മനസ്സ് അപ്രമാദിയായ രാത്രിയിൽ കാടിൽ ഭ്രാന്തൻ പിടിച്ചുപറ്റിയതുപോലെ ഭയത്താൽ കുലുങ്ങി.
സ്വയമ് ഏവ ത്വയേദാനീം ക്രിയാശക്ത്യാ സ്വയൈവ ഹി । ശൌരിവാഗ്വ്യപദേശേന വിവേകശ്രീര് വിബോധിതാ
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, നിന്റെ സ്വന്തം പ്രവർത്തനശക്തിയാൽ, നിന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് തന്നെ, ശൗരിയുടെ രൂപത്തിൽ വിവേകത്തിന്റെ മഹിമ ഉണർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രബുദ്ധേ ഭവതീശാനേ തമ് അഹങ്കാരരാക്ഷസമ് । ന പശ്യാമി വിഭോ ദീപേ ജ്വലിതേ തിമിരം യഥാ
പ്രഭോ, അകത്തു ദൈവസന്നിധി ഉണരുമ്പോൾ, അഹങ്കാരരാക്ഷസനെ ഞാൻ ഇനി കാണുന്നില്ല; വിളക്കു കത്തുമ്പോൾ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ.
തസ്യാഹങ്കാരയക്ഷസ്യ മനോവിവരവാസിനഃ । ദീപസ്യേവ പ്രശാന്തസ്യ ന വേദ്മി ഗതിമ് ഈശ്വര
മനസ്സിന്റെ ഗുഹയില് താമസിച്ചിരുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭൂതം, ദീപം കെടുത്തിയതുപോലെ ശാന്തമായപ്പോള്, അതിന് പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭുവേ.
ദൃഷ്ട ഏവ ത്വയീശാനേ പലായനപരായണഃ । സമ്പന്നോ മദഹമ്ഭാവശ് ചൌരസ് സൂര്യോദയേ യഥാ
പ്രഭുവേ, നിങ്ങളെ കണ്ടുമാത്രം, അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും എന്ന കള്ളന് സൂര്യോദയത്തില് ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ ഉടന് അകന്നു പോവുന്നു.
അസദഭ്യുത്ഥിതേ തസ്മിന്ന് അഹങ്കാരപിശാചകേ । ശാന്തേ തിഷ്ഠാമ്യ് അതിസ്വസ്ഥോ നിര്ഗോനാസ ഇവ ദ്രുമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആ ഭ്രമം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോള്, ഞാന് പൂർണ്ണമായും ശാന്തനായി, ഒരു കൊമ്പില്ലാത്ത വൃക്ഷംപോലെ നിർമലമായി നില്ക്കുന്നു.
ശാമ്യാമി പരിനിര്വാമി ജാഗര്മ്യ് അസ്മി പ്രബോധവാന് । തസ്കരേണാവമുക്തോ ഽസ്മി നിര്വൃതോ ഽസ്മി ചിരാദ് അയമ്
ഞാന് ശാന്തനായി, പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞുപോയി, ഉണർന്നും ബോധവാനുമായും ഇരിക്കുന്നു; ആ കള്ളന് എന്നെ വിട്ടുകളഞ്ഞതുകൊണ്ട്, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു.
ശൈത്യമ് അഭ്യാഗതോ ഽസ്മ്യ് അന്തശ് ശാന്താശാമൃഗതൃഷ്ണികഃ । പ്രാവൃഡമ്ബുഭരസ്നാതശ് ശാന്തദാവ ഇവാചലഃ
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ തണുപ്പാണ്, മനസ്സിലെ മായാജലത്തിനുള്ള渴ി അകന്നു. മഴക്കാലത്തിലെ കനത്ത മഴയിൽ കുളിച്ച പർവതം പോലെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കാടുതീ അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പ്രമാര്ജിതേ ഽഹമ് ഇത്യ് അസ്മിന് പദേ സാര്ഥേ വിചാരതഃ । കോ മോഹഃ കാനി ദുഃഖാനി കാഃ കദാശാഃ ക ആതപഃ
ഞാൻ ശുദ്ധനായി എന്ന ബോധത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നവനു ഇനി എന്തു മായയുണ്ട്, എന്തു ദു:ഖങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ദഹനമുണ്ട്?
നരകസ്വര്ഗമോക്ഷാദിഭ്രമാസ് സത്യാമ് അഹങ്കൃതൌ । ഭിത്താവ് ഏവ പ്രവര്തന്തേ ചിത്രേഹാ ന നഭസ്തലേ
നരകവും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഇങ്ങനെ എല്ലാം അഹങ്കാരം നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് തോന്നുന്നത്; അവ ഭിത്തിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ പോലെ, ആകാശത്തിൽ അല്ല.
അഹങ്കാരകലാപീനേ ചിത്തേ സാരചമത്കൃതിഃ । ന രാജതേ ഽംശുകേ മ്ലാനേ യഥാ കുങ്കുമരഞ്ജനാ
അഹങ്കാരത്തിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ ആത്മാവിന്റെ അത്ഭുതം തിളങ്ങുന്നില്ല; മങ്ങിയ വസ്ത്രത്തിൽ കുങ്കുമം പുരട്ടിയാൽ അതിന്റെ നിറം തെളിയാത്തതുപോലെ.
നിരഹങ്കാരജലദേ തൃഷ്ണാസാരവിവര്ജിതേ । ഭാതി ചിത്തശരദ്വ്യോമ്നി സ്വച്ഛതാ കാന്തിശാലിനീ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ വെള്ളം ഉണങ്ങി, തൃശ്യയുടെ അടിത്തട്ടില്ലാത്ത മനസ്സിന്റെ ശരദ്കാല ആകാശത്തിൽ, അത്യന്തം വെടിപ്പും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ തെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.
നിരഹങ്കാരപങ്കായ സമ്പ്രസന്നാന്തരായ ച । മഹ്യമ് ആനന്ദസരസേ തുഭ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ചളി ഇല്ലാതെയും, ഉള്ളിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞതുമായ ആനന്ദത്തിന്റെ సరസ്സായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഗതാഹങ്കാരമേഘായ ശാന്താശാദാവവഹ്നയേ । മഹ്യമ് ആനന്ദശൈലായ വിശ്രാന്തായ നമോ നമഃ
അഹങ്കാരമേഘങ്ങൾ മാറി, ആഗ്രഹത്തിന്റെ അഗ്നി ശാന്തമായ ആനന്ദപർവ്വതമായ എന്റെ ആത്മാവേ, വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ശാന്തേന്ദ്രിയോഗ്രഗ്രാഹായ ക്ഷീണചിത്തൌര്വവഹ്നയേ । ആനന്ദാമ്ബുധയേ തുഭ്യം മഹ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശാന്തവും, ചിന്തയുടെ അഗ്നി ക്ഷീണിച്ചും, ആനന്ദത്തിന്റെ സമുദ്രമായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രഫുല്താനന്ദപദ്മായ ശാന്തചിന്താമഹോര്മയേ । മഹ്യമ് ഉന്മാനസായാത്മംസ് തുഭ്യമ് അന്തര് നമോ നമഃ
സന്തോഷത്തിന്റെ പുഷ്പം പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, ആലോചനയുടെ വലിയ തിരകൾ ശാന്തമായതുമായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സംവിദാഭാസപക്ഷായ പദ്മകോടരവാസിനേ । സര്വമാനസഹംസായ സ്വാത്മനേ ഽന്തര് നമോ നമഃ
ബോധത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ ചിറകുകളായും, ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ വസിക്കുന്നതുമായ, എല്ലാ മനസ്സുകളുടെയും ഹംസനായ എന്റെ അന്തസ്സായ ആത്മാവേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
കലാകലിതരൂപായ നിഷ്കലായാമിതാത്മനേ । സദോദിതാതിപൂര്ണാത്മശശിനേ തേ നമോ നമഃ
കലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട രൂപവും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും അതിരില്ലാത്തതുമായ, എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്ന പൂർണ്ണമായ ആത്മചന്ദ്രനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സദോദിതായ ശീതായ മഹാഹൃദ്ധ്വാന്തഹാരിണേ । സര്വഗായാപ്യ് അദൃശ്യായ ചിത്സൂര്യായ നമോ നമഃ
എപ്പോഴും ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതും, ശീതളതയുള്ളതും, വലിയ ഹൃദയാന്ധകാരം നീക്കുന്നതുമായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, കാണാനാകാത്തതുമായ, ബോധത്തിന്റെ സൂര്യനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
അസ്നേഹസ്നേഹദീപ്രായ വര്ത്യതിക്രാന്തവര്തിനേ । സ്വഭാവാധാരധീരായ ചിദ്ദീപായ നമോ നമഃ
സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്ന, എണ്ണയില്ലാത്ത വിളക്കുപോലെയുള്ള, തന്തു അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്ന, അതുല്യമായ ബോധത്തിന്റെ വിളക്കിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
മനനാനലസന്തപ്തം ശീതേന മനസാ മനഃ । ഛിന്നമ് അന്തര് മയാ തപ്തമ് അയസേവ ബലാദ് അയഃ
ചിന്തകളുടെ തീയിൽ കത്തിയ എന്റെ മനസ്സ്, മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ തണുത്തു. ഞാൻ അതിനെ അകത്തിൽ തന്നെ ഇരുമ്പ് ഇരുമ്പുകൊണ്ട് ആലോലമാക്കുന്നതുപോലെ ശക്തിയായി മാറ്റി.
ഇന്ദ്രിയൈര് ഇന്ദ്രിയം ഛിത്ത്വാ ഛിത്ത്വാ ച മനസാ മനഃ । അഹങ്കൃതിമ് അഹങ്കൃത്യാ ഛിത്ത്വാ ശേഷോ ജയാമ്യ് അഹമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ, മനസ്സുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിനെ, അഹങ്കാരത്താൽ അഹങ്കാരത്തെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ്, ശേഷിക്കുന്ന ഞാൻ വിജയിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭാവേന ഭാവമ് ആമൃദ്യ ച്ഛിത്ത്വാ തൃഷ്ണാമ് അതൃഷ്ണയാ । നിഷ്പിഷ്യ പ്രജ്ഞയാപ്രജ്ഞാം ജ്ഞേ ഽജ്ഞസ് സംയോജിതോ മയാ
ഒരു ഭാവം മറ്റൊന്നാൽ കീഴടക്കി, തൃഷ്ണയെ അതൃഷ്ണയാൽ മുറിച്ച്, അജ്ഞാനത്തെ ജ്ഞാനത്താൽ പിഴിഞ്ഞ്, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും എന്നിൽ ഒന്നാക്കി ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
മനസാ മനസി ച്ഛിന്നേ നിരഹങ്കാരതാം ഗതേ । ഭാവേന ഗലിതേ ഭാവേ സ്വസ്ഥസ് തിഷ്ഠാമി കേവലഃ
മനസ്സ് തന്നെ മനസ്സുകൊണ്ട് അകറ്റി, അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി, ഒരവസ്ഥ മറ്റൊന്നിലേക്കു ലയിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം അശാന്തനായി നിൽക്കുന്നു.