ന മേ ഭോഗസ്ഥിതൌ വാഞ്ഛാ ന ച ഭോഗവിവര്ജനേ । യദ് ആയാതി തദ് ആയാതു യത് പ്രയാതി പ്രയാതു തത്
സുഖം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും അതിന്റെ അഭാവം വരുമ്പോഴും എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല; വരുന്നത് വരട്ടെ, പോകുന്നത് പോകട്ടെ.
സുഖേഷു മമ നാപേക്ഷാ നോപേക്ഷാ ദുഃഖവൃത്തിഷു । സുഖദുഃഖാന്യ് ഉപായാന്തു യാന്തു വാപ്യ് അഹമ് ഏഷു കഃ
സുഖത്തിൽ എനിക്ക് പ്രതീക്ഷയില്ല, ദുഃഖത്തിൽ അവഗണനയുമില്ല; സുഖവും ദുഃഖവും വരട്ടെ അല്ലെങ്കിൽ പോകട്ടെ — അവയുമായി എനിക്ക് എന്ത് ബന്ധം?
വാസനാ വിവിധാ ദേഹേ ത്വ് അസ്തം വോദയമ് ഏവ വാ । പ്രയാന്തു നാഹമ് ഏതാസു ന ചൈതാ മമ കാശ്ചന
ശരീരത്തിൽ പലവിധ വാസനകൾ ഉദയിക്കട്ടെ അല്ലെങ്കിൽ അസ്തമിക്കട്ടെ; ഞാൻ അവയിൽ ഇല്ല, അവയിൽ ഒന്നും എന്റേതുമല്ല.
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലമ് അജ്ഞാനരിപുണോരുണാ । ഹൃത്വാ വിവേകസര്വസ്വമ് ഏകാന്തമ് അവപോഥിതഃ
ഇത്രയും കാലം ഞാൻ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തമായ ശത്രുവിനാൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി, വിവേകമൊക്കെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ഒരുപാട് ഒറ്റപ്പെടലിൽ വീണുപോയിരുന്നു.
വൈഷ്ണവേന പ്രസാദേന സ്വസമുത്ഥേന ചാരുണാ । ഇദാനീം സ്വം പരിജ്ഞായ മയൈഷ പരിപോഥിതഃ
ഇപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും എന്റെ സ്വന്തം ശുദ്ധമായ പരിശ്രമത്താലും, എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു; അതുകൊണ്ട് ആ ഒറ്റപ്പെടൽ ഞാൻ അകറ്റി കളഞ്ഞു.
അഹങ്കാരപിശാചോ ഽയം ശരീരതരുകോടരാത് । പരാവബോധമന്ത്രേണ മയേദാനീമ് അപാകൃതഃ
ഈ അഹങ്കാരരൂപിയായ ഭൂതം ശരീരമെന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ കുഴലിൽ പാർത്തിരുന്നതു, പരമജ്ഞാനത്തിന്റെ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പുറത്താക്കി.
നിരഹങ്കാരയക്ഷോ ഽയം മച്ഛരീരമഹാദ്രുമഃ । പുണ്യതാമ് അലമ് ആയാതഃ പ്രഫുല്ത ഇവ രാജതേ
ഇപ്പോൾ അഹങ്കാരഭൂതം ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട്, എന്റെ ശരീരമെന്ന വലിയ വൃക്ഷം പുണ്യമായി, പുഷ്പിച്ചുകൊണ്ട് മനോഹരമായി പ്രകാശിക്കുന്നു.
പ്രശാന്തമോഹദാരിദ്ര്യോ ദുരാശാദോഷസങ്ക്ഷയേ । വിവേകധനസമ്ഭാരാത് സ്ഥിതോ ഽസ്മി പരമേശ്വരഃ
ഭ്രമത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യം ശമിച്ചിരിക്കുന്നു, വ്യർഥമായ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ നശിച്ചിരിക്കുന്നു, വിവേകത്തിന്റെ സമ്പത്ത് കൊണ്ടു സമൃദ്ധനായ് ഞാൻ പരമേശ്വരനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ജ്ഞാതം ജ്ഞാതവ്യമ് അഖിലം ദൃഷ്ടാ ദ്രഷ്ടവ്യദൃഷ്ടയഃ । തത് പ്രാപ്തമ് അധുനാ യേന ന പ്രാപ്യമ് ഇഹ ശിഷ്യതേ
അറിയേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞു; കാണേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ കണ്ടു. ഇനി ഇവിടെ നേടാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
ദിഷ്ട്യാ ദൂരോജ്ഝിതാനര്ഥാമ് അപേതവിഷയോരഗാമ് । സംശാന്തമോഹനീഹാരാം ശാന്താശാമൃഗതൃഷ്ണികാമ്
നല്ല ഭാഗ്യത്താൽ ദുർഭാഗ്യങ്ങൾ ദൂരമായ്, വിഷയങ്ങളുടെ പാമ്പുകൾ വിട്ട്, ഭ്രമത്തിന്റെ മൂടൽമഞ്ഞും ആഗ്രഹത്തിന്റെ മായയും അകറ്റി, ഞാൻ സമാധാനത്തിലായിരിക്കുന്നു.
രജോരഹിതസര്വാശാം ശീതലോപശമദ്രുമാമ് । പ്രാപ്തോ ഽസ്മി വിതതാം ഭൂമിമ് ഉന്നതാം പാരമാര്ഥികീമ്
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ദൂഷിതമില്ലാത്ത, ശീതളവും ശാന്തവുമായ ഒരു വൃക്ഷംപോലെയുള്ള പരമാർത്ഥ സത്യത്തിന്റെ വിശാലമായ ഉന്നതഭൂമിയിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
സ്തുത്യാ പ്രണത്യാ വിജ്ഞപ്ത്യാ ശമേന നിയമേന ച । ലബ്ധോ ഽയം ഭഗവാന് ആത്മാ ദൃഷ്ടശ് ചാധിഗതസ് സ്ഫുടമ്
സ്തുതിയും നമസ്കാരവും പ്രാർത്ഥനയും മനസ്സിന്റെ സമാധാനവും ആചാരശുദ്ധിയും കൊണ്ടാണ് ഈ മഹത്തായ ആത്മാവിനെ നേടുകയും വ്യക്തമായി കാണുകയും ചെയ്തത്.
അഹങ്കാരപദാതീതശ് ചിരാത് സംസ്മൃതിമ് ആഗതഃ । സ്വഭാവോ ഭഗവാന് ആത്മാ വിഷ്ണുര് ബ്രഹ്മ സനാതനമ്
അഹങ്കാരത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന്, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഈ സ്വഭാവസഹജമായ, മഹത്വമുള്ള, ശാശ്വതമായ വിഷ്ണുവായ ബ്രഹ്മമായ ആത്മാവ് ഓർമ്മയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.
ഇന്ദ്രിയോരഗഗര്തേഷു മരണശ്വഭ്രഭൂമിഷു । തൃഷ്ണാകരഞ്ജകുഞ്ജേഷു കാമകോലാഹലേഷു ച
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെന്ന പാമ്പുകളുടെ കുഴികളിലും മരണത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലും തൃശ്യയുടെ കാടുകളിലും ആസക്തിയുടെ കലഹത്തിലും,
വാസനാവനജാലേഷു ജന്മകൂപാന്തരേഷു ച । ദുഃഖദാവാഗ്നിദാഹേഷു ദുഷ്കൃതാങ്ഗാരഭാരിഷു
വാസനകളാൽ നെയ്ത്ത വലകളിലും ജന്മത്തിന്റെ കിണറുകളുടെ ആഴങ്ങളിലും ദുഃഖത്തിന്റെ കാടുതീയിൽ കത്തുമ്പോഴും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുടെ ചാരഭാരത്തിൽ അടിയറവിടുമ്പോഴും,
പാതോത്പാതദശാലക്ഷൈര് മജ്ജനോന്മജ്ജനഭ്രമൈഃ । ആവിര്ഭാവതിരോഭാവൈര് ആശാപാശവിവേഷ്ടനൈഃ
അനവധി വീഴ്ചകളും ദുരന്തങ്ങളും, മുക്കലും ഉയിർപ്പും കൊണ്ടുള്ള ആശങ്കകളും, പ്രത്യക്ഷതകളും അപ്രത്യക്ഷതകളും, പ്രതീക്ഷയുടെ കെട്ടുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായ ജീവിതം ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.
അഹം ചിരമ് അഹങ്കാരദ്വിഷാ സമവപോഥിതഃ । നിശായാമ് അല്പധൈര്യാത്മാ പിശാചേനേവ ജങ്ഗലേ
ദീർഘകാലം ഞാൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ ശത്രുവിനാൽ ചുരണ്ടപ്പെട്ടു, എന്റെ മനസ്സ് അപ്രമാദിയായ രാത്രിയിൽ കാടിൽ ഭ്രാന്തൻ പിടിച്ചുപറ്റിയതുപോലെ ഭയത്താൽ കുലുങ്ങി.
സ്വയമ് ഏവ ത്വയേദാനീം ക്രിയാശക്ത്യാ സ്വയൈവ ഹി । ശൌരിവാഗ്വ്യപദേശേന വിവേകശ്രീര് വിബോധിതാ
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, നിന്റെ സ്വന്തം പ്രവർത്തനശക്തിയാൽ, നിന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് തന്നെ, ശൗരിയുടെ രൂപത്തിൽ വിവേകത്തിന്റെ മഹിമ ഉണർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രബുദ്ധേ ഭവതീശാനേ തമ് അഹങ്കാരരാക്ഷസമ് । ന പശ്യാമി വിഭോ ദീപേ ജ്വലിതേ തിമിരം യഥാ
പ്രഭോ, അകത്തു ദൈവസന്നിധി ഉണരുമ്പോൾ, അഹങ്കാരരാക്ഷസനെ ഞാൻ ഇനി കാണുന്നില്ല; വിളക്കു കത്തുമ്പോൾ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ.
തസ്യാഹങ്കാരയക്ഷസ്യ മനോവിവരവാസിനഃ । ദീപസ്യേവ പ്രശാന്തസ്യ ന വേദ്മി ഗതിമ് ഈശ്വര
മനസ്സിന്റെ ഗുഹയില് താമസിച്ചിരുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഭൂതം, ദീപം കെടുത്തിയതുപോലെ ശാന്തമായപ്പോള്, അതിന് പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭുവേ.
ദൃഷ്ട ഏവ ത്വയീശാനേ പലായനപരായണഃ । സമ്പന്നോ മദഹമ്ഭാവശ് ചൌരസ് സൂര്യോദയേ യഥാ
പ്രഭുവേ, നിങ്ങളെ കണ്ടുമാത്രം, അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും എന്ന കള്ളന് സൂര്യോദയത്തില് ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ ഉടന് അകന്നു പോവുന്നു.
അസദഭ്യുത്ഥിതേ തസ്മിന്ന് അഹങ്കാരപിശാചകേ । ശാന്തേ തിഷ്ഠാമ്യ് അതിസ്വസ്ഥോ നിര്ഗോനാസ ഇവ ദ്രുമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആ ഭ്രമം അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോള്, ഞാന് പൂർണ്ണമായും ശാന്തനായി, ഒരു കൊമ്പില്ലാത്ത വൃക്ഷംപോലെ നിർമലമായി നില്ക്കുന്നു.
ശാമ്യാമി പരിനിര്വാമി ജാഗര്മ്യ് അസ്മി പ്രബോധവാന് । തസ്കരേണാവമുക്തോ ഽസ്മി നിര്വൃതോ ഽസ്മി ചിരാദ് അയമ്
ഞാന് ശാന്തനായി, പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞുപോയി, ഉണർന്നും ബോധവാനുമായും ഇരിക്കുന്നു; ആ കള്ളന് എന്നെ വിട്ടുകളഞ്ഞതുകൊണ്ട്, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു.
ശൈത്യമ് അഭ്യാഗതോ ഽസ്മ്യ് അന്തശ് ശാന്താശാമൃഗതൃഷ്ണികഃ । പ്രാവൃഡമ്ബുഭരസ്നാതശ് ശാന്തദാവ ഇവാചലഃ
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ തണുപ്പാണ്, മനസ്സിലെ മായാജലത്തിനുള്ള渴ി അകന്നു. മഴക്കാലത്തിലെ കനത്ത മഴയിൽ കുളിച്ച പർവതം പോലെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കാടുതീ അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പ്രമാര്ജിതേ ഽഹമ് ഇത്യ് അസ്മിന് പദേ സാര്ഥേ വിചാരതഃ । കോ മോഹഃ കാനി ദുഃഖാനി കാഃ കദാശാഃ ക ആതപഃ
ഞാൻ ശുദ്ധനായി എന്ന ബോധത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നവനു ഇനി എന്തു മായയുണ്ട്, എന്തു ദു:ഖങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്, എന്തു ദഹനമുണ്ട്?
നരകസ്വര്ഗമോക്ഷാദിഭ്രമാസ് സത്യാമ് അഹങ്കൃതൌ । ഭിത്താവ് ഏവ പ്രവര്തന്തേ ചിത്രേഹാ ന നഭസ്തലേ
നരകവും സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഇങ്ങനെ എല്ലാം അഹങ്കാരം നിലനിൽക്കുമ്പോഴാണ് തോന്നുന്നത്; അവ ഭിത്തിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ പോലെ, ആകാശത്തിൽ അല്ല.
അഹങ്കാരകലാപീനേ ചിത്തേ സാരചമത്കൃതിഃ । ന രാജതേ ഽംശുകേ മ്ലാനേ യഥാ കുങ്കുമരഞ്ജനാ
അഹങ്കാരത്തിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ ആത്മാവിന്റെ അത്ഭുതം തിളങ്ങുന്നില്ല; മങ്ങിയ വസ്ത്രത്തിൽ കുങ്കുമം പുരട്ടിയാൽ അതിന്റെ നിറം തെളിയാത്തതുപോലെ.
നിരഹങ്കാരജലദേ തൃഷ്ണാസാരവിവര്ജിതേ । ഭാതി ചിത്തശരദ്വ്യോമ്നി സ്വച്ഛതാ കാന്തിശാലിനീ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ വെള്ളം ഉണങ്ങി, തൃശ്യയുടെ അടിത്തട്ടില്ലാത്ത മനസ്സിന്റെ ശരദ്കാല ആകാശത്തിൽ, അത്യന്തം വെടിപ്പും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞ തെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു.
നിരഹങ്കാരപങ്കായ സമ്പ്രസന്നാന്തരായ ച । മഹ്യമ് ആനന്ദസരസേ തുഭ്യമ് ആത്മന് നമോ നമഃ
അഹങ്കാരത്തിന്റെ ചളി ഇല്ലാതെയും, ഉള്ളിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞതുമായ ആനന്ദത്തിന്റെ సరസ്സായ എന്റെ ആത്മാവേ, നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഗതാഹങ്കാരമേഘായ ശാന്താശാദാവവഹ്നയേ । മഹ്യമ് ആനന്ദശൈലായ വിശ്രാന്തായ നമോ നമഃ
അഹങ്കാരമേഘങ്ങൾ മാറി, ആഗ്രഹത്തിന്റെ അഗ്നി ശാന്തമായ ആനന്ദപർവ്വതമായ എന്റെ ആത്മാവേ, വിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.