മഹ്യം തുഭ്യമ് അനന്തായ തുഭ്യം മഹ്യം ശിവാത്മനേ । നമോ ദേവാതിദേവായ പരായ പരമാത്മനേ
എന്നെയും നിന്നെയും, അനന്തമായവനെയും, ശിവസ്വരൂപിയായവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ അതിപരമായ ദൈവത്തെയും, പരമാത്മാവിനെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ഗതഘനമ് ഇവ പൂര്ണമ് ഇന്ദുബിമ്ബം ഗതകലനാവരണം സ്വമ് ഏവ രൂപമ് । സ്വവപുഷി മുദിതം സ്വയം സ്വസംസ്ഥം സ്വയമ് ഉദിതം സ്വരസം സ്വയം നമാമി
മേഘരഹിതമായ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ, കലകളുടെ മറവില്ലാതെ, സ്വന്തം രൂപത്തിൽ തൃപ്തിയോടെ, സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നവനും, സ്വയം ഉദിച്ചവനും, സ്വരസത്താൽ നിറഞ്ഞവനുമാണ്. അത്തരം സ്വരൂപത്തിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഓം ഇത്യ് ആകാരിതാകാരോ വികാരപരിവര്ജിതഃ । ആത്മൈവായം ഇദം സര്വം യത് കിഞ്ചിജ് ജഗതീഗതമ്
'ഓം' എന്ന ശബ്ദത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടു, മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, ഈ ലോകത്തിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ആത്മാവാണ്. എല്ലാം അതു തന്നെ.
മേദോഽസ്ഥിമാംസമജ്ജാസൃഗതീതോ ഽപ്യ് ഏഷ ചേതനഃ । അന്തരസ്ഥോ ഽപി സൂര്യാദീന് പ്രകാശയതി ദീപകഃ
ഈ ചൈതന്യം കൊഴുപ്പ്, അസ്ഥി, മാംസം, മജ്ജ എന്നിവയെ അതിക്രമിച്ച് അകത്തുണ്ടായിരുന്നാലും, ഒരു വിളക്കുപോലെ സൂര്യനും മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രകാശം നൽകുന്നു.
ഉഷ്ണീകരോതി ദഹനം രസയത്യ് അമൃതോ രസം । ഇന്ദ്രിയാനുഭവാന് ഭുങ്ക്തേ ഭോഗാന് ഇവ മഹീപതിഃ
ഇത് അഗ്നിപോലെ ചൂട് നൽകുന്നു, അമൃതം അമൃതമായതുപോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ ഒരു രാജാവിന് ഭോഗങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
തിഷ്ഠന്ന് അപി ഹി നാസീനോ ഗച്ഛന്ന് അപി ന ഗച്ഛതി । ശാന്തോ ഽപി വ്യവഹാരസ്ഥഃ കുര്വന്ന് അപി ന ലിപ്യതേ
നിൽക്കുമ്പോഴും ഇത് നിൽക്കുന്നതല്ല; ഇരിക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുന്നതല്ല; നടക്കുമ്പോഴും നടക്കുന്നതല്ല. ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോഴും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നില്ല.
പൂര്വമ് അദ്യ തഥേദാനീമ് ഇഹാമുത്രോഭയത്ര ച । പിഹിതോ ഽപിഹിതോ ഽപ്യ് ഏഷ സമസ് സര്വാസു വൃത്തിഷു
മുൻപോ, ഇപ്പോഴോ, പിന്നിടെയോ, ഇവിടെ, അവിടെ, രണ്ടിടത്തും, മറച്ചുവച്ചാലും വെളിപ്പെടുത്തിയാലും, ഈ ചൈതന്യം എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും ഒരുപോലെയാണ്.
ഉദ്ഭവന്യഗ്ഭവാഭാവഭാവനാഭിര് ഇതസ് തതഃ । ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യന്തം ജഗദ് ആവര്തയന് സ്ഥിതഃ
ഉത്പത്തി, ലയനം, അഭാവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളിലൂടെ, ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് പുല്ല് വരെ ഈ ലോകം ചുറ്റിപ്പറ്റിച്ച് അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
നിത്യസ്പന്ദമയോ നിത്യമ് അപി ദേവാത് സദാഗതേഃ । സ്ഥാണോര് അപ്യ് അക്രിയോ നിത്യമ് ആകാശാദ് അപ്യ് അലേപകഃ
എപ്പോഴും അനന്തമായ ചലനത്തില് നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അതു സദാ അചഞ്ചലമാണ്; എല്ലായ്പ്പോഴും നിര്ജ്ജീവം, ആകാശത്തേക്കാള് പോലും അശുദ്ധിയൊന്നുമില്ലാത്തത്.
മനാംസി ക്ഷോഭയത്യ് ഏഷ പല്ലവാന് ഇവ മാരുതഃ । വാഹയത്യ് അക്ഷപങ്ക്തിം വാ സ്വാശ്വാലീമ് ഇവ സാരഥിഃ
ഇത് മനസ്സുകളെ കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കുന്നതുപോലെ ഉണർത്തുന്നു; രഥസാരഥി കുതിരകളെ ഓടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നയിക്കുന്നു.
അതിദുഃഖിതവദ് ദേഹഗേഹേ കര്മകരസ് സദാ । സമ്രാഡ് ഇവാത്മനി സ്വാസ്ഥ്യസംസ്ഥിതോ ഭോഗഭുഗ് വിഭുഃ
ശരീരമെന്ന വീട്ടില് എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെടുന്നവനായി തോന്നിയാലും, അതു ആത്മാവില് രാജാവുപോലെ സ്വസ്ഥതയില് നിലകൊള്ളുന്നു; മഹാത്മാവായി ആസ്വദിക്കുന്നു.
ഏഷ ഏവ സദാന്വേഷ്യസ് സ്തുത്യോ ധ്യാതവ്യ ഏവ ച । ജരാമരണസമ്മോഹാദ് അനേനോത്തീര്യ ഗമ്യതേ
ഇതേയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും അന്വേഷിക്കേണ്ടത്, പുകഴ്ത്തേണ്ടത്, ധ്യാനിക്കേണ്ടതും. ഇതിന്റെ സഹായത്തോടെ ജരയും മരണവും കൊണ്ടുള്ള മോഹം അതിജയിച്ച് കടക്കാം.
സുലഭശ് ചായമ് അത്യന്തം സുജ്ഞേയശ് ചാപ്തബന്ധുവത് । ശരീരപദ്മകുഹരേ സര്വേഷാമ് ഏവ ഷട്പദഃ
ഇത് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നതും, അടുത്ത സുഹൃത്ത് പോലെയാണ് മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതും. എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലെ കമലപുഷ്പത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ ഈ തേൻചിടുക്കൻ വസിക്കുന്നു.
അനാകൃഷ്ടോ ഽപ്യ് അനാഹൂതസ് സ്വദേഹാദ് ഏവ ലഭ്യതേ । മനാഗ് ഏവോപഹൂതോ ഽപി ക്ഷണാദ് ഭവതി സമ്മുഖഃ
ആകർഷിക്കപ്പെടുകയോ വിളിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതെ തന്നെ, അതു സ്വയം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ലഭ്യമാണ്. അല്പം വിളിച്ചാൽ പോലും, അതു ഉടൻ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമാകും.
നാസ്യ സംസേവ്യമാനസ്യ സര്വസമ്പത്തിശാലിനഃ । ധനാനാമ് ഈശ്വരസ്യേവ സ്മയോ ഗര്വോ ഽഥ വാ ഭവേത്
സകല സമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇതിനെ സേവിക്കുന്നവനിൽ ധനവാനായ ഒരാളിൽ പോലെ അഹങ്കാരമോ ഗർവമോ ഉണ്ടാകില്ല.
ആമോദ ഇവ പുഷ്പേഷു തൈലം തിലകണേഷ്വ് ഇവ । രസജാതിഷ്വ് ഇവാസ്വാദോ ദേവോ ദേഹേഷു സംസ്ഥിതഃ
പൂവിൽ സുഗന്ധം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, എള്ളിൽ എണ്ണ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, പല രുചികളിൽ രുചി ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, ദൈവം ശരീരങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അവിചാരവശാദ് ഏഷ ഹൃദയസ്ഥോ ഽപി ചേതനഃ । ന ജ്ഞായതേ ചിരാദ് ദൃഷ്ട ഇഷ്ടബന്ധുര് ഇവാഗ്രഗഃ
ചിന്തയില്ലായ്മ കാരണം, ഹൃദയത്തിൽ തന്നെ ഈ ചൈതന്യം ഇരിക്കുമ്പോഴും, അത് ദീർഘകാലം അറിയപ്പെടുന്നില്ല; മുന്നിൽ നിന്നു കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയസുഹൃത്ത് കാണപ്പെടാത്തതുപോലെ.
വിചാരണാത് പരിജ്ഞാതേ ഏതസ്മിന് പരമേശ്വരേ । അഭ്യുദേതി പരാനന്ദോ ലബ്ധേ പ്രിയജനേ യഥാ
ചിന്തയിലൂടെ ഈ പരമേശ്വരനെ പൂർണ്ണമായി അറിയുമ്പോൾ, പ്രിയസുഹൃത്ത് ലഭിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, പരമാനന്ദം ഉദിക്കുന്നു.
അസ്മിന് ദൃഷ്ടേ പരേ ബന്ധാവ് ഉദ്ദാമാനന്ദദായിനി । ആയാന്തി ദൃഷ്ടയസ് താസ് താ യാഭിര് ബന്ധോ വിലീയതേ
ഈ പരമാനന്ദം നൽകുന്ന സ്നേഹിതനെ കണ്ടാൽ, ബന്ധനം അകറ്റുന്ന അതിവിശേഷമായ ദർശനങ്ങൾ അപ്പോൾ തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നു.
ത്രുട്യന്തി സര്വതഃ പാശാഃ ക്ഷീയന്തേ സര്വശത്രവഃ । ന കൃന്തന്തി മനാംസ്യ് ആശാ ഗൃഹാണീവ ദുരാഖവഃ
എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും എല്ലായിടത്തും തകർന്നുപോകുന്നു, എല്ലാ ശത്രുക്കളും നശിക്കുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിനെ മുറിക്കാറില്ല, എങ്ങനെ ഒരു മോശമായി പണിത വീടു പിടിച്ചുനിൽക്കില്ലയോ അതുപോലെ.
അസ്മിന് ദൃഷ്ടേ ജഗദ് ദൃഷ്ടം ശ്രുതേ ഽസ്മിന് സകലം ശ്രുതമ് । സ്പൃഷ്ടേ ചാസ്മിഞ് ജഗത് സ്പൃഷ്ടം സ്ഥിതേ ഽസ്മിന് സംസ്ഥിതം ജഗത്
ഇത് കണ്ടാൽ ലോകം കണ്ടതായിരിക്കും; ഇത് കേട്ടാൽ എല്ലാം കേട്ടതായിരിക്കും; ഇത് തൊട്ടാൽ ലോകം തൊട്ടതായിരിക്കും; ഇത് നിലകൊള്ളുമ്പോൾ ലോകം നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏഷ ജാഗര്തി സുപ്താനാം പ്രഹരത്യ് അവിവേകിനാമ് । ഹരത്യ് ആപദമ് ആര്താനാം വിതരത്യ് അമഹാത്മനാമ്
ഇവൻ ഉറങ്ങുന്നവരിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനാണ്, വിവേകമില്ലാത്തവരെ തകർക്കുന്നു, കഷ്ടപ്പെടുന്നവരിൽ നിന്നു ദു:ഖം നീക്കുന്നു, മഹത്വമില്ലാത്തവർക്കു മഹത്വം നൽകുന്നു.
വിചരത്യ് ഏഷ ലോകേഷു ദീപ ഏവ ജഗത്സ്ഥിതൌ । വിലസത്യ് ഏഷ ഭോഗേഷു പ്രസ്ഫുരത്യ് ഏഷ വസ്തുഷു
ഇവൻ ലോകങ്ങളിൽ ഒരു വിളക്കുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ആനന്ദങ്ങളിൽ ഇദ്ദേഹം തിളങ്ങുന്നു, വസ്തുക്കളിൽ ഇദ്ദേഹം തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു.
ആത്മനാത്മാനമ് ഏവാന്തശ് ശാന്തേനാനുഭവന് ഭവീ । സ്ഥിതസ് സര്വേഷു ദേഹേഷു തിക്തത്വം മരിചേഷ്വ് ഇവ
സ്വന്തം ആത്മാവിനാൽ തന്നെ, അകത്തുള്ള ശാന്തതയിൽ ആത്മാവിനെ അനുഭവിച്ച്, എല്ലാ ശരീരങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നു; എങ്ങനെയോ കയ്പുള്ളതിൽ കയ്പ് നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ.
ചേതനാകലനാരൂപീ സബാഹ്യാഭ്യന്തരാശ്രിതഃ । ജഗത്പദാര്ഥസമ്ഭാരസത്താസാമാന്യമ് ആസ്ഥിതഃ
അവൻ ബോധവും ചിന്തയും ഉള്ള സ്വഭാവം, അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും പൊതുവായ സത്തയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഏഷ ശൂന്യത്വമ് ആകാശേ സ്പന്ദ ഏഷ സദാഗതൌ । പ്രകാശശ് ചൈഷ തേജസ്സു പയസ്യ് ഏഷ രസഃ പരഃ
ആകാശത്തിൽ ശൂന്യത, ചലനത്തിൽ സ്പന്ദനം, അഗ്നിയിൽ പ്രകാശം, വെള്ളത്തിൽ പരമരസം ഇവയൊക്കെയും അവനാണ്.
കാഠിന്യമ് അവനാവ് ഏഷ ഔഷ്ണ്യമ് ഏഷ ഹുതാശനേ । ശൈത്യമ് ഏഷ നിശാനാഥേ സത്താ ചൈഷ ജഗദ്ഗണേ
ഭൂമിയിൽ കഠിനത, അഗ്നിയിൽ ചൂട്, ചന്ദ്രനിൽ തണുപ്പ്, ലോകങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ സത്ത — ഇവയൊക്കെയും അവനാണ്.
മഷീപിണ്ഡേ യഥാ കാര്ഷ്ണ്യം ശൌക്ല്യം ഹിമകണേ യഥാ । യഥാ പുഷ്പേഷു സൌഗന്ധ്യം ദേഹേ ദേഹപതിസ് തഥാ
മഷിക്കുള്ളിലെ കറുപ്പുപോലെയും, തണലിന്റെ തുള്ളിയിലുള്ള വെളുപ്പുപോലെയും, പുഷ്പങ്ങളിൽ സുഖവാസനപോലെയും, ശരീരത്തിൽ ശരീരാധിപൻ അങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ സര്വഗതാ സത്താ കാലസ് സര്വഗതോ യഥാ । യഥാ സര്വഗതം വ്യോമ വിഭുസ് സര്വഗതസ് തഥാ
എങ്ങുമുള്ള സത്ത്വംപോലെയും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള കാലംപോലെയും, ആകാശം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയും, ആത്മാവും എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു.
പ്രഭുശക്തിര് മഹീപസ്യ സര്വദേശഗതാ യഥാ । രൂപാലോകമനസ്കാരമുക്തം സത്ത്വം തഥാത്മനഃ
രാജാവിന്റെ ശക്തി രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാഗത്തും വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ, രൂപവും പ്രകാശവും മനസ്സും വിട്ട് ആത്മാവിന്റെ സത്ത്വവും എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു.