ഈഹാനീഹാമയൈര് അന്തര് യാ ചിദ് ആവലിതാ മലൈഃ । സാ ഹി നോത്പതിതും ശക്താ പാശബദ്ധേവ പക്ഷിണീ
ആ ചൈതന്യം ആഗ്രഹവും വിരോധവും നിറഞ്ഞ മലങ്ങൾകൊണ്ട് ഉള്ളിൽ നിന്ന് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനുയരാൻ കഴിയുന്നില്ല, കെട്ടിയിട്ടുള്ള പക്ഷിയെപ്പോലെയാണ്.
സങ്കല്പകലനേനൈവ യേ കേചന ജനാ ഇമേ । പതിതാ മോഹജാലേഷു വിനേത്രാ ഇവ പക്ഷിണഃ
ഇവിടെ കാണുന്ന എല്ലാവരും, മനസ്സിന്റെ കെട്ടുകഥകളാൽ, കാഴ്ചയില്ലാത്ത പക്ഷികൾ പോലെ, മായാജാലത്തിൽ വീണുപോയിരിക്കുന്നു.
സങ്കല്പജാലവലിതൈര് വിഷയാവടപാതിഭിഃ । പദവീ ഗതബാധേയം ന ദൃഷ്ടാ മത്പിതാമഹൈഃ
മനസ്സിന്റെ ജാലങ്ങളും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളുടെ കാവലുകാരും തടഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ വഴി, എന്റെ മുൻപക്കാർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ദിനൈഃ കതിപയൈര് ഏവ സ്ഫുരിത്വാ ധരണീതലേ । വരാകാസ് തേന തേ നഷ്ടാ മഷകാഃ കുഹരേഷ്വ് ഇവ
അവരവരുടെ ജീവിതം ഭൂമിയിൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞ്, ആ മായയാൽ, പുഴുവുകൾ കുഴികളിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, അവർ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അജ്ഞാസ്യന് യദി തേ തത്ത്വം ഭോഗദുഃഖാര്ഥിനസ് തതഃ । ഭാവാഭാവാന്ധകൂപേഷു നാപതിഷ്യന് ഹതാശയാഃ
ആനന്ദവും ദുഃഖവും തേടുന്നവർക്ക് സത്യം അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ നശിച്ച്, ഭാവവും അഭാവവും നിറഞ്ഞ ഇരുണ്ട കുഴികളിലേക്ക് അവർ വീണുപോകില്ലായിരുന്നു.
ഇച്ഛാദ്വേഷസമുത്ഥേന ദ്വന്ദ്വമോഹേന ജന്തവഃ । ധരാവിവരമഗ്നാനാം കീടാനാം സമതാം ഗതാഃ
ആസക്തിയും ദ്വേഷവും കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഭ്രാന്തിയിൽ അകപ്പെട്ട ജീവികൾ ഭൂമിയിലെ വിള്ളലിൽ വീണ കീടങ്ങളെപ്പോലെ അവശരായി പോവുന്നു.
ഈഹിതാനീഹിതാകാരാ കലനാമൃഗതൃഷ്ണികാ । സത്യാവബോധമേഘേന യസ്യ ശാന്താ സ ജീവതി
ചിന്തകളും ചെയ്യപ്പെട്ടതും ചെയ്യാതതും എന്നിങ്ങനെയുള്ള മനസ്സിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകളും സത്യബോധത്തിന്റെ മേഘം കൊണ്ട് ശാന്തമായവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്.
കുതഃ കിലാസ്യാശ് ശുദ്ധായാ അവിച്ഛിന്നാമലാകൃതേഃ । ചന്ദ്രികായാ രുചഃ കോഷ്ണാഃ കലങ്കകലനാശ് ചിതഃ
ഈ നിർമ്മലവും തടസ്സമില്ലാത്തതുമായ കളങ്കരഹിതമായ പ്രകാശത്തിൽ ചന്ദ്രികയുടെ വെളിച്ചംപോലെ, യാതൊരു കറപ്പുമില്ലാത്തതിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ദോഷത്തിന്റെ ചൂടോ കറയോ ഉണ്ടാകുമോ?
ആത്മനേ ഽസ്തു നമോ മഹ്യമ് അവിച്ഛിന്നചിദാത്മനേ । ലോകാലോകമണേ ദേവ ചിരേണാധിഗതോ ഽസ്യ് അഹോ
എന്റെ തന്നെ അഖണ്ഡമായ ചൈതന്യസ്വരൂപമായ ആത്മാവിന് വന്ദനം. കാണുന്നതിലും കാണാത്തതിലും മുത്തുപോലുള്ള ദൈവമേ, നീ ഒടുവിൽ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; അതെത്ര അത്ഭുതം!
പരാമൃഷ്ടോ ഽസി ലബ്ധോ ഽസി പ്രോദിതോ ഽസി ചിരായ ച । ഉദ്ധൃതോ ഽസി വികല്പേഭ്യോ യോ ഽസി സോ ഽസി നമോ ഽസ്തു തേ
നീ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടവനും, കണ്ടെത്തപ്പെട്ടവനും, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവനും, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് സംശയങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനുമായവനുമാണ്. നീയെന്നത് നീ തന്നെയാണ്. നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
മഹ്യം തുഭ്യമ് അനന്തായ തുഭ്യം മഹ്യം ശിവാത്മനേ । നമോ ദേവാതിദേവായ പരായ പരമാത്മനേ
എന്നെയും നിന്നെയും, അനന്തമായവനെയും, ശിവസ്വരൂപിയായവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ അതിപരമായ ദൈവത്തെയും, പരമാത്മാവിനെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ഗതഘനമ് ഇവ പൂര്ണമ് ഇന്ദുബിമ്ബം ഗതകലനാവരണം സ്വമ് ഏവ രൂപമ് । സ്വവപുഷി മുദിതം സ്വയം സ്വസംസ്ഥം സ്വയമ് ഉദിതം സ്വരസം സ്വയം നമാമി
മേഘരഹിതമായ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ, കലകളുടെ മറവില്ലാതെ, സ്വന്തം രൂപത്തിൽ തൃപ്തിയോടെ, സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നവനും, സ്വയം ഉദിച്ചവനും, സ്വരസത്താൽ നിറഞ്ഞവനുമാണ്. അത്തരം സ്വരൂപത്തിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഓം ഇത്യ് ആകാരിതാകാരോ വികാരപരിവര്ജിതഃ । ആത്മൈവായം ഇദം സര്വം യത് കിഞ്ചിജ് ജഗതീഗതമ്
'ഓം' എന്ന ശബ്ദത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടു, മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, ഈ ലോകത്തിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ആത്മാവാണ്. എല്ലാം അതു തന്നെ.
മേദോഽസ്ഥിമാംസമജ്ജാസൃഗതീതോ ഽപ്യ് ഏഷ ചേതനഃ । അന്തരസ്ഥോ ഽപി സൂര്യാദീന് പ്രകാശയതി ദീപകഃ
ഈ ചൈതന്യം കൊഴുപ്പ്, അസ്ഥി, മാംസം, മജ്ജ എന്നിവയെ അതിക്രമിച്ച് അകത്തുണ്ടായിരുന്നാലും, ഒരു വിളക്കുപോലെ സൂര്യനും മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രകാശം നൽകുന്നു.
ഉഷ്ണീകരോതി ദഹനം രസയത്യ് അമൃതോ രസം । ഇന്ദ്രിയാനുഭവാന് ഭുങ്ക്തേ ഭോഗാന് ഇവ മഹീപതിഃ
ഇത് അഗ്നിപോലെ ചൂട് നൽകുന്നു, അമൃതം അമൃതമായതുപോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ ഒരു രാജാവിന് ഭോഗങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
തിഷ്ഠന്ന് അപി ഹി നാസീനോ ഗച്ഛന്ന് അപി ന ഗച്ഛതി । ശാന്തോ ഽപി വ്യവഹാരസ്ഥഃ കുര്വന്ന് അപി ന ലിപ്യതേ
നിൽക്കുമ്പോഴും ഇത് നിൽക്കുന്നതല്ല; ഇരിക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുന്നതല്ല; നടക്കുമ്പോഴും നടക്കുന്നതല്ല. ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോഴും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നില്ല.
പൂര്വമ് അദ്യ തഥേദാനീമ് ഇഹാമുത്രോഭയത്ര ച । പിഹിതോ ഽപിഹിതോ ഽപ്യ് ഏഷ സമസ് സര്വാസു വൃത്തിഷു
മുൻപോ, ഇപ്പോഴോ, പിന്നിടെയോ, ഇവിടെ, അവിടെ, രണ്ടിടത്തും, മറച്ചുവച്ചാലും വെളിപ്പെടുത്തിയാലും, ഈ ചൈതന്യം എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും ഒരുപോലെയാണ്.
ഉദ്ഭവന്യഗ്ഭവാഭാവഭാവനാഭിര് ഇതസ് തതഃ । ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യന്തം ജഗദ് ആവര്തയന് സ്ഥിതഃ
ഉത്പത്തി, ലയനം, അഭാവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളിലൂടെ, ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് പുല്ല് വരെ ഈ ലോകം ചുറ്റിപ്പറ്റിച്ച് അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
നിത്യസ്പന്ദമയോ നിത്യമ് അപി ദേവാത് സദാഗതേഃ । സ്ഥാണോര് അപ്യ് അക്രിയോ നിത്യമ് ആകാശാദ് അപ്യ് അലേപകഃ
എപ്പോഴും അനന്തമായ ചലനത്തില് നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അതു സദാ അചഞ്ചലമാണ്; എല്ലായ്പ്പോഴും നിര്ജ്ജീവം, ആകാശത്തേക്കാള് പോലും അശുദ്ധിയൊന്നുമില്ലാത്തത്.
മനാംസി ക്ഷോഭയത്യ് ഏഷ പല്ലവാന് ഇവ മാരുതഃ । വാഹയത്യ് അക്ഷപങ്ക്തിം വാ സ്വാശ്വാലീമ് ഇവ സാരഥിഃ
ഇത് മനസ്സുകളെ കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കുന്നതുപോലെ ഉണർത്തുന്നു; രഥസാരഥി കുതിരകളെ ഓടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നയിക്കുന്നു.
അതിദുഃഖിതവദ് ദേഹഗേഹേ കര്മകരസ് സദാ । സമ്രാഡ് ഇവാത്മനി സ്വാസ്ഥ്യസംസ്ഥിതോ ഭോഗഭുഗ് വിഭുഃ
ശരീരമെന്ന വീട്ടില് എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെടുന്നവനായി തോന്നിയാലും, അതു ആത്മാവില് രാജാവുപോലെ സ്വസ്ഥതയില് നിലകൊള്ളുന്നു; മഹാത്മാവായി ആസ്വദിക്കുന്നു.
ഏഷ ഏവ സദാന്വേഷ്യസ് സ്തുത്യോ ധ്യാതവ്യ ഏവ ച । ജരാമരണസമ്മോഹാദ് അനേനോത്തീര്യ ഗമ്യതേ
ഇതേയാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും അന്വേഷിക്കേണ്ടത്, പുകഴ്ത്തേണ്ടത്, ധ്യാനിക്കേണ്ടതും. ഇതിന്റെ സഹായത്തോടെ ജരയും മരണവും കൊണ്ടുള്ള മോഹം അതിജയിച്ച് കടക്കാം.
സുലഭശ് ചായമ് അത്യന്തം സുജ്ഞേയശ് ചാപ്തബന്ധുവത് । ശരീരപദ്മകുഹരേ സര്വേഷാമ് ഏവ ഷട്പദഃ
ഇത് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നതും, അടുത്ത സുഹൃത്ത് പോലെയാണ് മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതും. എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലെ കമലപുഷ്പത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ ഈ തേൻചിടുക്കൻ വസിക്കുന്നു.
അനാകൃഷ്ടോ ഽപ്യ് അനാഹൂതസ് സ്വദേഹാദ് ഏവ ലഭ്യതേ । മനാഗ് ഏവോപഹൂതോ ഽപി ക്ഷണാദ് ഭവതി സമ്മുഖഃ
ആകർഷിക്കപ്പെടുകയോ വിളിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതെ തന്നെ, അതു സ്വയം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ലഭ്യമാണ്. അല്പം വിളിച്ചാൽ പോലും, അതു ഉടൻ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമാകും.
നാസ്യ സംസേവ്യമാനസ്യ സര്വസമ്പത്തിശാലിനഃ । ധനാനാമ് ഈശ്വരസ്യേവ സ്മയോ ഗര്വോ ഽഥ വാ ഭവേത്
സകല സമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇതിനെ സേവിക്കുന്നവനിൽ ധനവാനായ ഒരാളിൽ പോലെ അഹങ്കാരമോ ഗർവമോ ഉണ്ടാകില്ല.
ആമോദ ഇവ പുഷ്പേഷു തൈലം തിലകണേഷ്വ് ഇവ । രസജാതിഷ്വ് ഇവാസ്വാദോ ദേവോ ദേഹേഷു സംസ്ഥിതഃ
പൂവിൽ സുഗന്ധം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, എള്ളിൽ എണ്ണ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, പല രുചികളിൽ രുചി ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, ദൈവം ശരീരങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
അവിചാരവശാദ് ഏഷ ഹൃദയസ്ഥോ ഽപി ചേതനഃ । ന ജ്ഞായതേ ചിരാദ് ദൃഷ്ട ഇഷ്ടബന്ധുര് ഇവാഗ്രഗഃ
ചിന്തയില്ലായ്മ കാരണം, ഹൃദയത്തിൽ തന്നെ ഈ ചൈതന്യം ഇരിക്കുമ്പോഴും, അത് ദീർഘകാലം അറിയപ്പെടുന്നില്ല; മുന്നിൽ നിന്നു കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയസുഹൃത്ത് കാണപ്പെടാത്തതുപോലെ.
വിചാരണാത് പരിജ്ഞാതേ ഏതസ്മിന് പരമേശ്വരേ । അഭ്യുദേതി പരാനന്ദോ ലബ്ധേ പ്രിയജനേ യഥാ
ചിന്തയിലൂടെ ഈ പരമേശ്വരനെ പൂർണ്ണമായി അറിയുമ്പോൾ, പ്രിയസുഹൃത്ത് ലഭിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, പരമാനന്ദം ഉദിക്കുന്നു.
അസ്മിന് ദൃഷ്ടേ പരേ ബന്ധാവ് ഉദ്ദാമാനന്ദദായിനി । ആയാന്തി ദൃഷ്ടയസ് താസ് താ യാഭിര് ബന്ധോ വിലീയതേ
ഈ പരമാനന്ദം നൽകുന്ന സ്നേഹിതനെ കണ്ടാൽ, ബന്ധനം അകറ്റുന്ന അതിവിശേഷമായ ദർശനങ്ങൾ അപ്പോൾ തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നു.
ത്രുട്യന്തി സര്വതഃ പാശാഃ ക്ഷീയന്തേ സര്വശത്രവഃ । ന കൃന്തന്തി മനാംസ്യ് ആശാ ഗൃഹാണീവ ദുരാഖവഃ
എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും എല്ലായിടത്തും തകർന്നുപോകുന്നു, എല്ലാ ശത്രുക്കളും നശിക്കുന്നു; ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിനെ മുറിക്കാറില്ല, എങ്ങനെ ഒരു മോശമായി പണിത വീടു പിടിച്ചുനിൽക്കില്ലയോ അതുപോലെ.