തുല്യകാലപരാമൃഷ്ടത്രികാലകലനാശതാ । അനന്താനുഭവാഭോഗാ പരിപൂര്ണൈവ ശുദ്ധചിത്
മൂന്നു കാലങ്ങളിലെയും വ്യത്യാസങ്ങൾ ബാധിക്കാത്ത, കാലത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള, അനന്തമായ അനുഭവസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന, പൂർണ്ണമായ ശുദ്ധബുദ്ധിയാണ് അതു.
പരാമൃഷ്ടത്രികാലായാ ദൃഷ്ടാനന്തദൃശശ് ചിതഃ । സമതാപരപര്യായാ പൂര്ണതൈവാവശിഷ്യതേ
മൂന്നു കാലങ്ങളുടെയും സ്പർശം ഇല്ലാതെ, അനേകം ദൃശ്യങ്ങൾ കാണുന്ന ബോധത്തിൽ, സമത എന്ന മറ്റൊരു പേരിലുള്ള പൂർണ്ണത മാത്രമേ ശേഷിക്കുകയുള്ളൂ.
തുല്യകാലാവബുദ്ധേന മൃദുനാ കടുനാ ച ചിത് । സമേന സമതാമ് ഏതി മധുനിഷ്ഠാനുഭൂതിവത്
സൗമ്യമായതായാലും കടുത്തതായാലും, എല്ലാകാലത്തും ഒരുപോലെ കാണുന്ന ബോധം, തേൻ രുചി അനുഭവിക്കുന്നവനുപോലെ, സമതയെ നേടുന്നു.
ത്യക്തസങ്കല്പകലയാ സൂക്ഷ്മയാ ചിദവസ്ഥയാ । സര്വഭാവാനുഗതയാ സത്താദ്വൈതൈകരൂപയാ
ചിന്തകളുടെ കളി ഉപേക്ഷിച്ച്, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയിൽ, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലായിടത്തും ഒരേ സത്ത്വത്തിന്റെ ഏകത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, മനസ്സിന് സമത്വം ലഭിക്കുന്നു.
വിചിത്രാപി പദാര്ഥശ്രീര് അന്യോഽന്യവലിതാന്തരാ । തുല്യകാലാനുഭവനാത് സാമ്യേനൈവാനുഭൂയതേ
വ്യത്യസ്തമായ വസ്തുക്കളുടെ ഭംഗിയും പരസ്പരം ചേർന്നിരിക്കുന്നതും, എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ രീതിയിൽ അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, അവയിൽ സമത്വം അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ഭാവേന ഭാവമ് ആശ്രിത്യ ഭാവസ് ത്യജതി ദുഃഖിതാമ് । പ്രേക്ഷ്യ ഭാവമ് അഭാവേന ഭാവസ് ത്യജതി തുഷ്ടതാമ്
ഒരു അവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചാൽ മറ്റൊരു അവസ്ഥ ദുഃഖം വിട്ടുപോകുന്നു; ഒരു അവസ്ഥയുടെ അഭാവം കാണുമ്പോൾ മറ്റൊരു അവസ്ഥ സന്തോഷവും വിട്ടുപോകുന്നു.
കാലത്രയമ് ഉപേക്ഷിത്ര്യാ ഹീനായാശ് ചേത്യബന്ധനൈഃ । ചിതശ് ചേത്യമ് ഉപേക്ഷിത്ര്യാസ് സമതൈവാവശിഷ്യതേ
കാലത്തിന്റെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളും അവഗണിച്ചും, ചിന്തയുടെ ബന്ധങ്ങൾ കുറച്ചുമാണ്, മനസ്സിൽ വസ്തുക്കളെ അവഗണിച്ചാൽ, അവിടെ സമത്വം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.
യാതി വാചാമ് അഗമ്യത്വാദ് അസത്താമ് ഇവ ശാശ്വതീമ് । നൈരാത്മ്യസിദ്ധാന്തദശാമ് ഉപയാതേവ തിഷ്ഠതി
വാക്കുകൾക്കു അതിന്റെ അതിരുകൾ കടക്കാനാവില്ല; അതു ശാശ്വതമായ ഇല്ലായ്മയിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെയാണ്. സ്വഭാവരഹിതത്വത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിൽ പൂർണ്ണമായ് ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഭവത്യ് ആത്മാ തഥാ ബ്രഹ്മ നകിഞ്ചിച് ചാഖിലം ച വാ । പരമോപശമേ ലീനാ മോക്ഷനാമ്നാ പരോച്യതേ
ഇങ്ങനെ ആത്മാവ് ബ്രഹ്മമായി, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നുമല്ലാത്തതായും, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം തന്നെയായും മാറുന്നു; പരമമായ ശാന്തിയിൽ ലയിച്ചാൽ അതിനെ മോക്ഷം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
സങ്കല്പകലിതാ ത്വ് ഏഷാ മന്ദാഭാസതയാ ജഗത് । ന സമ്യക് പശ്യതീദം ചിദ് ദൃഷ്ടിഃ പടലിനീ യഥാ
ഈ ലോകം മനസ്സിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്; അതു മങ്ങലുള്ള പ്രത്യക്ഷം മാത്രമാണ്. മായയാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചൈതന്യം ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ശരിയായി കാണുന്നില്ല, മറച്ചുവെച്ച കണ്ണുപോലെയാണ്.
ഈഹാനീഹാമയൈര് അന്തര് യാ ചിദ് ആവലിതാ മലൈഃ । സാ ഹി നോത്പതിതും ശക്താ പാശബദ്ധേവ പക്ഷിണീ
ആ ചൈതന്യം ആഗ്രഹവും വിരോധവും നിറഞ്ഞ മലങ്ങൾകൊണ്ട് ഉള്ളിൽ നിന്ന് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനുയരാൻ കഴിയുന്നില്ല, കെട്ടിയിട്ടുള്ള പക്ഷിയെപ്പോലെയാണ്.
സങ്കല്പകലനേനൈവ യേ കേചന ജനാ ഇമേ । പതിതാ മോഹജാലേഷു വിനേത്രാ ഇവ പക്ഷിണഃ
ഇവിടെ കാണുന്ന എല്ലാവരും, മനസ്സിന്റെ കെട്ടുകഥകളാൽ, കാഴ്ചയില്ലാത്ത പക്ഷികൾ പോലെ, മായാജാലത്തിൽ വീണുപോയിരിക്കുന്നു.
സങ്കല്പജാലവലിതൈര് വിഷയാവടപാതിഭിഃ । പദവീ ഗതബാധേയം ന ദൃഷ്ടാ മത്പിതാമഹൈഃ
മനസ്സിന്റെ ജാലങ്ങളും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളുടെ കാവലുകാരും തടഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ വഴി, എന്റെ മുൻപക്കാർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ദിനൈഃ കതിപയൈര് ഏവ സ്ഫുരിത്വാ ധരണീതലേ । വരാകാസ് തേന തേ നഷ്ടാ മഷകാഃ കുഹരേഷ്വ് ഇവ
അവരവരുടെ ജീവിതം ഭൂമിയിൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞ്, ആ മായയാൽ, പുഴുവുകൾ കുഴികളിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, അവർ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അജ്ഞാസ്യന് യദി തേ തത്ത്വം ഭോഗദുഃഖാര്ഥിനസ് തതഃ । ഭാവാഭാവാന്ധകൂപേഷു നാപതിഷ്യന് ഹതാശയാഃ
ആനന്ദവും ദുഃഖവും തേടുന്നവർക്ക് സത്യം അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ നശിച്ച്, ഭാവവും അഭാവവും നിറഞ്ഞ ഇരുണ്ട കുഴികളിലേക്ക് അവർ വീണുപോകില്ലായിരുന്നു.
ഇച്ഛാദ്വേഷസമുത്ഥേന ദ്വന്ദ്വമോഹേന ജന്തവഃ । ധരാവിവരമഗ്നാനാം കീടാനാം സമതാം ഗതാഃ
ആസക്തിയും ദ്വേഷവും കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഭ്രാന്തിയിൽ അകപ്പെട്ട ജീവികൾ ഭൂമിയിലെ വിള്ളലിൽ വീണ കീടങ്ങളെപ്പോലെ അവശരായി പോവുന്നു.
ഈഹിതാനീഹിതാകാരാ കലനാമൃഗതൃഷ്ണികാ । സത്യാവബോധമേഘേന യസ്യ ശാന്താ സ ജീവതി
ചിന്തകളും ചെയ്യപ്പെട്ടതും ചെയ്യാതതും എന്നിങ്ങനെയുള്ള മനസ്സിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകളും സത്യബോധത്തിന്റെ മേഘം കൊണ്ട് ശാന്തമായവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്.
കുതഃ കിലാസ്യാശ് ശുദ്ധായാ അവിച്ഛിന്നാമലാകൃതേഃ । ചന്ദ്രികായാ രുചഃ കോഷ്ണാഃ കലങ്കകലനാശ് ചിതഃ
ഈ നിർമ്മലവും തടസ്സമില്ലാത്തതുമായ കളങ്കരഹിതമായ പ്രകാശത്തിൽ ചന്ദ്രികയുടെ വെളിച്ചംപോലെ, യാതൊരു കറപ്പുമില്ലാത്തതിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ദോഷത്തിന്റെ ചൂടോ കറയോ ഉണ്ടാകുമോ?
ആത്മനേ ഽസ്തു നമോ മഹ്യമ് അവിച്ഛിന്നചിദാത്മനേ । ലോകാലോകമണേ ദേവ ചിരേണാധിഗതോ ഽസ്യ് അഹോ
എന്റെ തന്നെ അഖണ്ഡമായ ചൈതന്യസ്വരൂപമായ ആത്മാവിന് വന്ദനം. കാണുന്നതിലും കാണാത്തതിലും മുത്തുപോലുള്ള ദൈവമേ, നീ ഒടുവിൽ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; അതെത്ര അത്ഭുതം!
പരാമൃഷ്ടോ ഽസി ലബ്ധോ ഽസി പ്രോദിതോ ഽസി ചിരായ ച । ഉദ്ധൃതോ ഽസി വികല്പേഭ്യോ യോ ഽസി സോ ഽസി നമോ ഽസ്തു തേ
നീ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടവനും, കണ്ടെത്തപ്പെട്ടവനും, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവനും, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് സംശയങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനുമായവനുമാണ്. നീയെന്നത് നീ തന്നെയാണ്. നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
മഹ്യം തുഭ്യമ് അനന്തായ തുഭ്യം മഹ്യം ശിവാത്മനേ । നമോ ദേവാതിദേവായ പരായ പരമാത്മനേ
എന്നെയും നിന്നെയും, അനന്തമായവനെയും, ശിവസ്വരൂപിയായവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ അതിപരമായ ദൈവത്തെയും, പരമാത്മാവിനെയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ഗതഘനമ് ഇവ പൂര്ണമ് ഇന്ദുബിമ്ബം ഗതകലനാവരണം സ്വമ് ഏവ രൂപമ് । സ്വവപുഷി മുദിതം സ്വയം സ്വസംസ്ഥം സ്വയമ് ഉദിതം സ്വരസം സ്വയം നമാമി
മേഘരഹിതമായ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ, കലകളുടെ മറവില്ലാതെ, സ്വന്തം രൂപത്തിൽ തൃപ്തിയോടെ, സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നവനും, സ്വയം ഉദിച്ചവനും, സ്വരസത്താൽ നിറഞ്ഞവനുമാണ്. അത്തരം സ്വരൂപത്തിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഓം ഇത്യ് ആകാരിതാകാരോ വികാരപരിവര്ജിതഃ । ആത്മൈവായം ഇദം സര്വം യത് കിഞ്ചിജ് ജഗതീഗതമ്
'ഓം' എന്ന ശബ്ദത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടു, മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, ഈ ലോകത്തിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ആത്മാവാണ്. എല്ലാം അതു തന്നെ.
മേദോഽസ്ഥിമാംസമജ്ജാസൃഗതീതോ ഽപ്യ് ഏഷ ചേതനഃ । അന്തരസ്ഥോ ഽപി സൂര്യാദീന് പ്രകാശയതി ദീപകഃ
ഈ ചൈതന്യം കൊഴുപ്പ്, അസ്ഥി, മാംസം, മജ്ജ എന്നിവയെ അതിക്രമിച്ച് അകത്തുണ്ടായിരുന്നാലും, ഒരു വിളക്കുപോലെ സൂര്യനും മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രകാശം നൽകുന്നു.
ഉഷ്ണീകരോതി ദഹനം രസയത്യ് അമൃതോ രസം । ഇന്ദ്രിയാനുഭവാന് ഭുങ്ക്തേ ഭോഗാന് ഇവ മഹീപതിഃ
ഇത് അഗ്നിപോലെ ചൂട് നൽകുന്നു, അമൃതം അമൃതമായതുപോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ ഒരു രാജാവിന് ഭോഗങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നു.
തിഷ്ഠന്ന് അപി ഹി നാസീനോ ഗച്ഛന്ന് അപി ന ഗച്ഛതി । ശാന്തോ ഽപി വ്യവഹാരസ്ഥഃ കുര്വന്ന് അപി ന ലിപ്യതേ
നിൽക്കുമ്പോഴും ഇത് നിൽക്കുന്നതല്ല; ഇരിക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുന്നതല്ല; നടക്കുമ്പോഴും നടക്കുന്നതല്ല. ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോഴും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നില്ല.
പൂര്വമ് അദ്യ തഥേദാനീമ് ഇഹാമുത്രോഭയത്ര ച । പിഹിതോ ഽപിഹിതോ ഽപ്യ് ഏഷ സമസ് സര്വാസു വൃത്തിഷു
മുൻപോ, ഇപ്പോഴോ, പിന്നിടെയോ, ഇവിടെ, അവിടെ, രണ്ടിടത്തും, മറച്ചുവച്ചാലും വെളിപ്പെടുത്തിയാലും, ഈ ചൈതന്യം എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും ഒരുപോലെയാണ്.
ഉദ്ഭവന്യഗ്ഭവാഭാവഭാവനാഭിര് ഇതസ് തതഃ । ബ്രഹ്മാദിതൃണപര്യന്തം ജഗദ് ആവര്തയന് സ്ഥിതഃ
ഉത്പത്തി, ലയനം, അഭാവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളിലൂടെ, ബ്രഹ്മാവില് നിന്ന് പുല്ല് വരെ ഈ ലോകം ചുറ്റിപ്പറ്റിച്ച് അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
നിത്യസ്പന്ദമയോ നിത്യമ് അപി ദേവാത് സദാഗതേഃ । സ്ഥാണോര് അപ്യ് അക്രിയോ നിത്യമ് ആകാശാദ് അപ്യ് അലേപകഃ
എപ്പോഴും അനന്തമായ ചലനത്തില് നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അതു സദാ അചഞ്ചലമാണ്; എല്ലായ്പ്പോഴും നിര്ജ്ജീവം, ആകാശത്തേക്കാള് പോലും അശുദ്ധിയൊന്നുമില്ലാത്തത്.
മനാംസി ക്ഷോഭയത്യ് ഏഷ പല്ലവാന് ഇവ മാരുതഃ । വാഹയത്യ് അക്ഷപങ്ക്തിം വാ സ്വാശ്വാലീമ് ഇവ സാരഥിഃ
ഇത് മനസ്സുകളെ കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കുന്നതുപോലെ ഉണർത്തുന്നു; രഥസാരഥി കുതിരകളെ ഓടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നയിക്കുന്നു.