ആപ്യാ രസമയീ ശക്തിര് അണ്വോഘവിവൃതോദയാ । സാ യഥാ ദാരുകുഡ്യേഷു തഥാഹം സര്വവസ്തുഷു
സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവും ഒന്നിച്ച് ഉദിക്കുന്നതോടെ പരവ്യാപകമായ രസപൂർണ്ണമായ ശക്തി എങ്ങും നിറയുന്നു; അതുപോലെ, മരക്കഷ്ണങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ആ ശക്തി നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും നിലകൊള്ളുന്നു.
പരമാം താമ് അഹം സര്വപദാര്ഥാന്തരവര്തിതാമ് । ഉപേത്യ സംവിദ്വൈചിത്ര്യം പ്രതനോമി സ്വയേച്ഛയാ
എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും അന്തർനഹിതമായ ആ പരമ സത്യം ഞാൻ പ്രാപിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ഇച്ഛയാൽ ഞാൻ മനസ്സിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
ഘൃതം യഥാന്തഃ പയസി രസശക്തിര് യഥാ ജലേ । ചിച്ഛക്തിസ് സര്വഭാവേഷു തഥാന്തര് അഹമ് ആസ്ഥിതഃ
പാലിൽ എങ്ങനെ നെയ്യും, വെള്ളത്തിൽ എങ്ങനെ രസശക്തിയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ എല്ലാ ജീവികളിലും മനസ്സിന്റെ ശക്തിയായി ഞാൻ അന്തർലീനനാണ്.
ഇദം ജഗത് ത്രികാലസ്ഥം ചിതി മയ്യ് ഏവ സംസ്ഥിതമ് । ചേത്യോപചാരരഹിതം വസ്തുജാതമ് ഇവാവനൌ
മൂന്നു കാലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഈ ലോകം എന്റെ ചൈതന്യത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന് 'വിഷയം' എന്ന പേരില്ല, ഭൂമിയിൽ വസ്തുക്കളുടെ കൂട്ടം പോലെ മാത്രമാണ്.
ഭരിതാശേഷദിക്കുക്ഷിസ് ത്യക്തസങ്കോചവിഭ്രമഃ । സര്വസ്ഥസ് സര്വധര്താ ച വിരാട് സമ്രാഡ് അഹം സ്ഥിതഃ
എല്ലാ ദിക്കുകളും നിറഞ്ഞ എന്റെ ഗർഭം പോലെ, എല്ലാ പരിധികളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും വിട്ട്, എല്ലായിടത്തും നിലകൊണ്ട്, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായി, ഞാൻ വിശാലനായ പരമാധിപതിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
അപൂര്വമ് അനിബദ്ധേന്ദ്രമ് അശസ്ത്രദലിതാമരമ് । അപ്രാര്ഥിതം മേ സമ്പ്രാപ്തം ജഗദ്രാജ്യമ് ഇദം തതമ്
ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതും, ഏതൊരാളുടെയും നിയന്ത്രണത്തിൽ അല്ലാത്തതും, ആരും ജയിക്കാത്തതും, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ ഈ ലോകാധിപത്യം എന്നെ മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഹോ നു വിതതാത്മാസ്മി ന മാമ്യ് ആത്മാത്മനാത്മനി । കല്പാന്തപവനോച്ഛൂന ഏകാര്ണവ ഇവാര്ണവേ
നിശ്ചയം, ഞാൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ച ആത്മാവാണ്; ആത്മാവിനകത്തുള്ള ആത്മാവിൽ നിന്ന് വേറെയൊരു 'ഞാൻ' ഇല്ല, കാലാന്ത്യത്തിലെ കാറ്റ് എല്ലാം നീക്കി ഒരു സമുദ്രം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നതുപോലെ.
നാത്മന്യ് അന്തമ് അവാപ്നോമി സ്വച്ഛേ ഽന്തസ് സ്വോദിതേ സ്വയമ് । ക്ഷീരവാരിനിധൌ പങ്ഗുസ് സരീസൃപ ഇവ സ്ഫുരന്
എനിക്ക് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അറ്റവും കാണാനാവുന്നില്ല; എന്റെ ഉള്ളിൽ എല്ലാം വെളിച്ചവും സ്വച്ഛതയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരു പാമ്പ് പോലെ, പാൽ നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ ചലിക്കുന്ന ഒരു ചങ്ങാതിപോലെയാണ്.
സ്വല്പേയം മഠികാ ബ്രാഹ്മീ ജഗന്നാമ്നീ സുസങ്കടാ । ഗജോ ബില്വ ഇവാസ്യാം മേ ന മാതി വിപുലം വപുഃ
ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഈ ചെറിയ കുടിൽ, ലോകം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, വളരെ ഇടുങ്ങിയതാണ്; ഒരു ആന ബിൽവഫലത്തിനുള്ളിൽ കയറിയതുപോലെ, എന്റെ വിശാലമായ രൂപം അതിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.
വിരിഞ്ചസദനാത് പാരേ തത്ത്വാന്തേ ഽപ്യ് ആഹരത് പദമ് । പ്രസരത്യ് ഏവ മേ രൂപമ് അദ്യാപി ന നിവര്തതേ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തിന് അപ്പുറത്തും, സത്യത്തിന്റെ അറ്റത്തേക്കു പോലും, എന്റെ രൂപം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇന്നും അത് പിന്മാറുന്നില്ല, തുടർന്നും വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അയം നാമാഹമ് ഇത്യ് അന്തഃ കുതോ നിരവലമ്ബനാ । അപര്യന്താകൃതേര് ഏഷാ കിലാസീത് സ്വല്പതാ മമ
എനിക്ക് പേരുള്ള ഈ സ്വയം എന്ന ധാരണ എങ്ങനെ ഉണ്ടായേക്കാം, അകത്തൊന്നും ആശ്രയമില്ലാതെ? എന്റെ അറ്റമില്ലാത്ത രൂപം കൊണ്ടാണ് ഈ ചെറിയത്വം തോന്നിയത്.
ഭവാന് അയമ് അഹം ചായമ് ഇതി മിഥ്യൈവ വിഭ്രമഃ । കോ ദേഹഃ കോ ഽപ്യ് അദേഹോ വാപ്യ് അപാരവപുഷശ് ചിതഃ
ഇത് ലോകം, ഇത് ഞാനാണ് എന്ന ധാരണ മുഴുവൻ മിഥ്യാഭ്രമം മാത്രമാണ്. അതുല്യമായ അനന്തചൈതന്യത്തിന് ശരീരം എവിടെയാണ്? ശരീരമില്ലായ്മ എവിടെയാണ്?
വരാകാഃ പേലവധിയോ ബഭൂവുര് മേ പിതാമഹാഃ । യേ സാമ്രാജ്യമ് ഇദം ത്യക്ത്വാ രേമിരേ ഽര്ഥവിഭൂതിഷു
എന്റെ പിതാമഹന്മാർ ബുദ്ധിശക്തിയില്ലാത്തവരായിരുന്നു; അവർ ഈ സാമ്രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ധനസമ്പാദനത്തിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി, അതുകൊണ്ട് അവർ ദയനീയരായി.
ക്വേയം കില മഹാദൃഷ്ടിര് ഭരിതാ ബ്രഹ്മബൃംഹിതാ । ക്വ സരീസൃപഭീമാഭീ രതീ രാജ്യവിഭൂതിഭിഃ
ബ്രഹ്മത്തിൽ നിറഞ്ഞു വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ മഹത്തായ ദർശനം എവിടെയാണ്? രാജസമ്പത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിൽ, പാമ്പുപോലെയുള്ള ഭയത്തോടെ ആസ്വദിക്കുന്നതെവിടെയാണ്?
അനന്താനന്തസമ്ഭോഗാ പരോപശമശാലിനീ । ശുദ്ധേയം ചിന്മയീ ദൃഷ്ടിര് ജയത്യ് അഖിലദൃഷ്ടിഷു
അനന്തമായ അനുഭവങ്ങളും പരമശാന്തിയും നിറഞ്ഞ ഈ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യദർശനം എല്ലാ ദർശനങ്ങളെയും മറികടന്ന് വിജയിക്കുന്നു.
സര്വഭാവാന്തരസ്ഥായ ചേത്യമുക്തചിദാത്മനേ । പ്രത്യക്ചേതനരൂപായ മഹ്യമ് ഏവ നമോ നമഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, ശുദ്ധമായ ബോധസ്വഭാവമുള്ള, അകത്തുള്ള ബോധമാണ് എന്റെ സ്വരൂപം എന്നുള്ളവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ജയാമ്യ് അഹമ് അഹം ജാതോ ജീര്ണസംസാരസംസൃതിഃ । പ്രാപ്തഃ പ്രാപ്തോ മയാത്മായം ജീവാമി ച ജയാമി ച
ഞാൻ ജയിച്ചു; ഞാൻ പുതുതായി ജനിച്ചു; പഴയ സാംസാരിക ചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം ഞാൻ കണ്ടെത്തി; ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു, ഞാൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇദമ് ഉത്തമസാമ്രാജ്യം ബോധം സന്ത്യജ്യ ശാശ്വതമ് । ന രമേ ഽഹമ് അരമ്യാസു രാജ്യദുഃഖവിഭൂതിഷു
ശാശ്വതമായ പരമജ്ഞാനത്തിന്റെ ആധിപത്യം ഉപേക്ഷിച്ചവനായി, രാജസുഖങ്ങളിലോ രാജവൈഭവങ്ങളിലോ ദു:ഖങ്ങളിലോ എനിക്ക് ആസ്വാദ്യമില്ല.
ദാരുവാരിദൃഷന്മാത്രേ ലുലുഭേ യോ ധരാതലേ । ധിഗ് വരാകമ് അനാത്മജ്ഞം തം പിതാമഹകീടകമ്
ഇവിടുത്തെ മരത്തിലും വെള്ളത്തിലും കാണുന്ന വസ്തുക്കൾക്കു മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ആത്മജ്ഞാനം ഇല്ലാത്ത, പിതാമഹന്റെ മരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെയുള്ള ആ ദയനീയനെ നിന്ദിക്കുന്നു.
അവിദ്യൈകാത്മഭിര് ദ്രവ്യൈര് അവിദ്യാമയമ് ആജ്യപമ് । അജ്ഞേന സന്തര്പയതാ കിം നാമ ഗുരുണാ കൃതമ്
അജ്ഞാനത്താൽ നിർമ്മിതമായ വസ്തുക്കളും അജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞ ഹോമവും അജ്ഞാനിയായ ഒരാളുടെ മുന്നിൽ അർപ്പിച്ചാൽ, ഗുരു യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് നേടിയിരിക്കുന്നത്?
വര്ഷാണി കതിചിത് പ്രാപ്യ ജഗദ്ഗ്രാമടികാമ് ഇമാമ് । കിം നാമ പ്രാപദ് ഉചിതം ഹിരണ്യകശിപുഃ കില
അൽപ്പവർഷങ്ങൾക്കായി ഈ ലോകം എന്ന ഗ്രാമം സ്വന്തമാക്കിയിട്ടും, ഹിരണ്യകശിപു യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വിലപിടിച്ചുള്ളത് നേടിയത്?
അനാസ്വാദ്യ ശമാനന്ദം ജഗദ്രാജ്യശതാന്യ് അപി । സമാസ്വാദയതാ നേഹ കിഞ്ചിദ് ആസ്വാദിതം ഭവേത്
ശാന്തിയുടെ ആനന്ദം ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാതെ, ലോകത്തിലെ നൂറുകണക്കിന് രാജ്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചാലും, യാഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവിടെ ഒന്നും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നതുതന്നെ സത്യം.
ന കിഞ്ചിദ് യേന സമ്പ്രാപ്തം തേനേദം പരമാമൃതമ് । സമ്പ്രാപ്യാന്തഃ പ്രപൂര്ണേന സര്വം പ്രാപ്തമ് അഖണ്ഡിതമ്
ഒന്നും ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഒന്നും നേടുന്നില്ല; എന്നാൽ അകത്തുള്ള പരമാമൃതം ലഭിച്ചാൽ, അതുകൊണ്ട് എല്ലാം പൂർണ്ണമായി, വിഭജിക്കപ്പെടാതെ, നേടപ്പെടുന്നു.
ത്യക്താമിതപദോ മൂര്ഖോ മിതമ് ഏതി ന പണ്ഡിതഃ । ഉഷ്ട്രോ ഹി ത്യക്തസുലതഃ കണ്ടകം യാതി നേതരഃ
മണ്ടൻ ശരിയായ വഴി ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ശരിയായ അളവോ ജ്ഞാനമോ നേടുന്നില്ല. എളുപ്പം പോകാവുന്ന വഴിവിട്ട ഒട്ടകം മുള്ളുകളിലേക്കു പോകുന്നതുപോലെയാണ് അതു.
പരാം ദൃഷ്ടിമ് ഇമാം ത്യക്ത്വാ ദഗ്ധരാജ്യേ രമേത കഃ । കസ് ത്യക്തേക്ഷുരസഃ പ്രാജ്ഞഃ കടുനിമ്ബപയഃ പിബേത്
ഈ ഉന്നതമായ ദർശനം ഉപേക്ഷിച്ചവൻ ചുട്ടുപോയ രാജ്യം കണ്ടു ആനന്ദിക്കുമോ? ഇഞ്ചിപ്പഞ്ചസാരയുടെ മധുരം ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനി ആരെങ്കിലും കയ്പുള്ള വേപ്പനീർ കുടിക്കുമോ?
മൂര്ഖാ ഏവ ഹി തേ സര്വേ ബഭൂവുര് മേ പിതാമഹാഃ । ഇമാം ദൃഷ്ടിം പരിത്യജ്യ യേ രതാ രാജ്യസങ്കടേ
ഈ ദർശനം ഉപേക്ഷിച്ച് രാജസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വദിച്ച എന്റെ പിതാമഹന്മാർ എല്ലാവരും മണ്ടന്മാരായിരുന്നു.
ക്വ ഫുല്ലാ നന്ദനസ്ഥല്യഃ ക്വ ദഗ്ധാ മരുഭൂമയഃ । ക്വേമാ ബോധദൃശശ് ശാന്താഃ ക്വ ഭോഗേഷ്വ് ആത്മബുദ്ധയഃ
പുഷ്പിച്ച നന്ദനവനം എവിടെയാണ്, ചുട്ടുപോയ മരുഭൂമി എവിടെയാണ്? ഈ ശാന്തമായ ബോധദർശനം എവിടെയാണ്, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആത്മബോധം എവിടെയാണ്?
ന കിഞ്ചിദ് അസ്തി ത്രൈലോക്യേ യദ് രാജ്യമ് അഭിവാഞ്ഛ്യതേ । സര്വം ചാസ്ത്യ് ഏവ ചിത്തത്ത്വേ തത് കസ്മാന് നാനുഭൂയതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും രാജത്വം എന്ന ആഗ്രഹിക്കേണ്ട ഒന്നുമില്ല. എല്ലാം തന്നെ മനസ്സിന്റെ സാരത്തിൽ ഉണ്ട്. എന്നാൽ അതെന്തുകൊണ്ടാണ് അനുഭവപ്പെടാത്തത്?
ചിതാ സര്വസ്ഥയാ സ്വച്ഛസമയാ നിര്വികാരയാ । സര്വഥാ സര്വദാ സര്വം സര്വതസ് സാധു ലഭ്യതേ
എപ്പോഴും സുതാര്യമായും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായ മനസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എല്ലാം എവിടെയും എല്ലായ്പ്പോഴും എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാണ്.
ഭാനവീ തൈജസീ ശക്തിര് അമൃതസ്രുതിര് ഐന്ദവീ । ബ്രാഹ്മീ മഹത്താ മഹതീ ശാക്രീ ത്രൈലോക്യരാജതാ
സൂര്യന്റെ ശക്തിയും അഗ്നിയുടെ തേജസ്സും അമൃതം പകരുന്ന ചന്ദ്രബലവും ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയും മഹത്വവും ഐശ്വര്യവും ഇന്ദ്രന്റെ വല്ലഭതയും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ രാജത്വവും—