സര്വസങ്കല്പഫലദ സര്വലോകാന്തരസ്ഥിത । യദ് ഉദാരതമം വേത്സി തദ് ഏവാദിശ ദേവ മേ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്നവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നവനേ, ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്നു നീ അറിയുന്നതു തന്നെയാണ് ദേവാ, എന്നോട് കല്പിക്കുക, ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കും.
സര്വസമ്ഭ്രമസംശാന്ത്യൈ പരമായ ഫലായ ച । ബ്രഹ്മവിശ്രാന്തിപര്യന്തോ വിവേകോ ഽസ്തു തവാനഘ
സകല അശാന്തതകളും പൂര്ണമായി ശമിപ്പിക്കാനും, പരമഫലമായ ബ്രഹ്മനിലവില് വിശ്രമം നേടാനും, നീ പാപരഹിതനായവനേ, നിനക്ക് വിവേകം ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ദിതിപുത്രേന്ദ്രം വിഷ്ണുര് അന്തരധീയത । കൃതഘര്ഘരനിര്ഹ്രാദസ് തരങ്ഗസ് തോയധേര് ഇവ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരുടെ അധിപനോടു വിഷ്ണു കടല്തരംഗങ്ങളുടെ ഗംഭീരശബ്ദം പോലെ ഒരു നാദം മുഴക്കി അപ്രത്യക്ഷനായി.
വിഷ്ണാവ് അന്തര്ഹിതേ ദേവേ പൂജായാഃ കുസുമാഞ്ജലിമ് । പാശ്ചാത്യം ദാനവസ് ത്യക്ത്വാ മണിരത്നപരിഷ്കൃതമ്
വിഷ്ണു ദേവന് അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോള് ദാനവന് പൂജയ്ക്ക് വേണ്ടി പടിഞ്ഞാറ് വച്ചിരുന്ന മണിമുത്തുകള് അലങ്കരിച്ച പൂക്കളെ മാറ്റി വച്ചു.
പദ്മാസനസ്ഥോ ഽഥ മൃദാവ് ഉപവിശ്യ വരാസനേ । സ്തോത്രപാഠവിധാവ് അത്ര ചിന്തയാമ് ആസ ചിന്തയാ
ശേഷം, പദ്മാസനത്തില് ഇരുന്ന്, നല്ലൊരു ഇരിപ്പിടത്തില് സാവധാനം ഇരിക്കയും, സ്തോത്രങ്ങള് പാരായണം ചെയ്യുന്ന രീതിയില് ആഴമായി ചിന്തിക്കാനും തുടങ്ങി.
വിചാരവാന് ഏവ ഭവാന് ഭവത്വ് ഇതി ഭവാരിണാ । ദേവേനോക്തോ ഽസ്മി തേനാന്തഃ കരോമ്യ് ആശു വിചാരണാമ്
ഭാവത്തിന്റെ ശത്രുവായ ദൈവം എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ആന്തരവിവേകം ഉണ്ടാകട്ടെ.' അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ആലോചിക്കുകയാണ്.
കിമ് അഹം നാമ താവത് സ്യാം യോ ഽസ്മിന് ഭുവനഡമ്ബരേ । വച്മി ഗച്ഛാമി തിഷ്ഠാമി പ്രയതേ ചാഹരാമി ച
ഈ വിശാലമായ ലോകത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും പോകുകയും നിൽക്കുകയും പരിശ്രമിക്കുകയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഞാൻ ആരാണ് എന്നോർത്താൽ അറിയാമോ?
ജഗത് താവദ് ഇദം നാഹം സവൃക്ഷവനപര്വതമ് । യദ് ബാഹ്യം ജഡമ് അത്യന്തം തത് സ്യാം കഥമ് അഹം കില
മരങ്ങളും കാടുകളും പർവ്വതങ്ങളും ഉള്ള ഈ ലോകം ഞാൻ അല്ല; പുറത്തുള്ളതും ജഡമായതുമായ ഒന്നും എങ്ങനെ ഞാൻ ആകുമെന്നു ചിന്തിക്കാം.
അസന്ന് അഭ്യുത്ഥിതോ മൂകഃ പവനൈസ് സ്ഫുരതി ക്ഷണമ് । കാലേനാല്പേന വിലയീ ദേഹോ നാഹമ് അചേതനഃ
ദേഹം ജഡമായതും, ഉണരുന്നതും, സംസാരശേഷിയില്ലാത്തതും, കാറ്റ് തൊട്ടാൽ ഒരു നിമിഷം ചലിക്കുന്നതും, കുറച്ചു സമയത്തിനകം നശിക്കുന്നതുമാണ്. ഞാൻ ആ ജഡം അല്ല.
ജഡയാ കര്ണശഷ്കുല്യാ കല്പ്യമാനഃ ക്ഷണസ്ഥയാ । ശൂന്യാകൃതിശ് ശൂന്യഭവശ് ശബ്ദോ നാഹമ് അചേതനഃ
ഞാൻ ജഡമായ ശബ്ദം അല്ല, ചെവിയുടെ താൽക്കാലികമായ, ജീവൻ ഇല്ലാത്ത ത്വക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്ന, ശൂന്യമായ രൂപവും ശൂന്യമായ ഉത്ഭവവുമുള്ളത്. ഞാൻ അജ്ഞാനവും ജഡവുമല്ല.
ത്വചാ ക്ഷണവിനാശിന്യാ പ്രാപ്യമ് അപ്രാപ്യമ് അന്യഥാ । ചിത്പ്രസാദോപലബ്ധാത്മ സ്പര്ശനം നാസ്മ്യ് അചേതനമ്
താൽക്കാലികമായി നശിക്കുന്ന ത്വക്കിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുന്ന സ്പർശം അല്ല ഞാൻ. അതു ലഭിക്കാമോ ഇല്ലയോ എന്നത് വേറെയാണു്. ഞാൻ ചൈതന്യത്തിന്റെ തെളിച്ചത്തിൽ അറിവാകുന്ന ആത്മാവാണ്, ജഡം അല്ല.
ലബ്ധാത്മാ ജിഹ്വയാ തുച്ഛോ ലോലയാ ലോലസത്തയാ । സ്വല്പസ്പന്ദോ ദ്രവ്യനിഷ്ഠോ രസോ നാഹമ് അചേതനഃ
ചഞ്ചലമായ നാവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന, അത്ര പ്രധാനമല്ലാത്ത, വസ്തുവിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന, അല്പം മാത്രം ചലനം ഉള്ള രുചി ഞാൻ അല്ല. ഞാൻ ജഡമല്ല.
ദൃശ്യദര്ശനയോര് ലീനം ക്ഷയി ക്ഷണവിനാശിനോഃ । കേവലേ ദ്രഷ്ടരി ക്ഷീണം രൂപം നാഹമ് അചേതനമ്
കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നവനും തമ്മിൽ ലയിക്കുന്ന, ഒരു നിമിഷം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന രൂപം ഞാൻ അല്ല. ശുദ്ധസാക്ഷിയിൽ ആ രൂപം ഇല്ലാതാകുന്നു. ഞാൻ ജഡമല്ല.
നാസയാത്യന്തജഡയാ ക്ഷയിണ്യാ പരികല്പിതഃ । പേലവോ ഽനിയതാധാരോ ഗന്ധോ നാഹമ് അചേതനഃ
നശ്വരവും അജഡവുമായ മൂക്കിലൂടെ കണക്കാക്കുന്ന, സ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത, ദുർബലമായ ഗന്ധം ഞാൻ അല്ല; ഞാൻ ജഡവസ്തു അല്ല.
നിര്മമോ ഽമനനശ് ശാന്തോ ഗതപഞ്ചേന്ദ്രിയഭ്രമഃ । ശുദ്ധശ് ചേതന ഏവാഹം കലാകലനവര്ജിതഃ
എനിക്ക് സ്വന്തമായത് ഒന്നുമില്ല, ചിന്തയില്ല, ഞാൻ സമാധാനത്തിലാണ്, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഭ്രമം വിട്ടിരിക്കുന്നു; ഞാൻ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്, വിഭജനം ഒന്നുമില്ലാത്തത്.
ചേത്യവര്ജിതചിന്മാത്രമ് അഹമ് ഏഷോ ഽവഭാസകഃ । സബാഹ്യാഭ്യന്തരവ്യാപീ നിഷ്കലാമലസന്മയഃ
ജ്ഞേയങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ശുദ്ധചൈതന്യമായ ഞാൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ; പുറവും അകവും എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, വിഭജനം ഇല്ലാത്ത, മലിനതയില്ലാത്ത, സത്യസ്വരൂപനായവൻ.
ആ ഇദാനീം സ്മൃതം സത്യമ് ഏതത് തദ് അഖിലം മയാ । നിര്വികല്പചിദാഭാസ ഏഷ ആത്മാസ്മി സര്വഗഃ
ഇതുവരെ ഞാൻ സത്യം ഓർത്തിരിക്കുന്നു: ഈ അഖണ്ഡമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷമായ ആത്മാവാണ് ഞാൻ; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ.
അനേന ചേതനേനേമേ സര്വേ ഘടപടാദയഃ । സൂര്യാന്താ അവഭാസന്തേ ദീപേനോത്തമതേജസാ
ഈ ചൈതന്യത്താൽ തന്നെ ഈ മൺപാത്രങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും സൂര്യൻ വരെ ഉള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളും പ്രകാശിക്കുന്നു, അതുപോലെ അതീവ പ്രകാശമുള്ള വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാം തെളിയുന്നതുപോലെ.
അനേനൈതാസ് സ്ഫുരന്തീഹ വിചിത്രേന്ദ്രിയവൃത്തയഃ । തേജസാന്തഃ പ്രകാശേന യഥാഗ്നികണപങ്ക്തയഃ
ഇതിന്റെ പ്രകാശത്താൽ ഇവിടെ അത്ഭുതകരമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉണരുന്നു, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് പടർന്നുവരുന്ന ചിന്തകളെപ്പോലെ.
അനേനൈതാസ് സ്ഫുരന്ത്യ് അന്തര് മനോമനനശക്തയഃ । സര്വഗേന നിദാഘേന യഥാ മരുമരീചയഃ
ഇതിന്റെ ഉള്ളിൽ മനസ്സിന്റെയും ചിന്തയുടെയും ശക്തികൾ ഉണരുന്നു, എല്ലാ ദിശയിലുമുള്ള വേനലിൽ മരുഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മായാമൃഗജലങ്ങളെപ്പോലെ.
അനേനൈതത് പദാര്ഥാനാം വസ്തുത്വം പ്രതിപാദ്യതേ । ശുക്ലാദിഗുണവത്ത്വം സ്വം പ്രദീപേനേവ വാസസാമ്
ഇതിന്റെ പ്രകാശത്താൽ വസ്തുക്കളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം തെളിയുന്നു—വസ്ത്രങ്ങളുടെ നിറം വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ, വെളുപ്പും മറ്റ് ഗുണങ്ങളും അതിന്റെ സ്വന്തം പ്രകാശത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നു.
അസാവ് ഏവ ഹി ഭൂതാനാം സര്വേഷാമ് ഏവ ജാഗ്രതാമ് । സര്വാനുഭവിതാ ഭൂമാവ് ആത്മാ മകുരവത് സ്ഥിതഃ
ഇഹ ലോകത്ത് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികളുടെയും അനുഭവം ഈ ആത്മാവാണ് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. ഒരു കണ്ണാടിപോലെ നിലകൊണ്ടു, എല്ലാം അതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
അസ്യ തസ്യാവികല്പസ്യ ചിദ്ദീപസ്യ പ്രസാദതഃ । ഉഷ്ണോ ഽര്കശ് ശിശിരശ് ചന്ദ്രോ ഘനോ ഽദ്രിര് വിദ്രുതം പയഃ
ഈ അഖണ്ഡമായ ബോധത്തിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ടാണ് സൂര്യന് ചൂട്, ചന്ദ്രനില് തണുപ്പ്, മേഘത്തിന് കനം, പർവതത്തിന് കട്ട, വെള്ളത്തിന് ഒഴുക്കു എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നത്.
സാതത്യേനാനുഭൂതാനാം പദാര്ഥാനാമ് അനേന തത് । പദാര്ഥത്വമ് ഉദേത്യ് ഉച്ചൈഃ പ്രതാപേനേവ തപ്തതാ
ഈ ആത്മാവിന്റെ സ്ഥിരമായ അനുഭവത്തിലൂടെ വസ്തുക്കൾക്ക് അവരുടെ സ്വഭാവം വ്യക്തമായി ലഭിക്കുന്നു, അതുപോലെ തീയിൽ നിന്ന് ചൂട് ഉരുത്തിരിയുന്നതുപോലെ.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വിന്ദ്രരുദ്രാണാം കാരണാനാം ജഗത്സ്ഥിതൌ । ഏതത് കാരണമ് ആദ്യം തത് കാരണം നാസ്യ വിദ്യതേ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും രുദ്രനും ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിന് കാരണമാകുന്നവരാണ്. ഇവർക്കെല്ലാം ആദ്യകാരണം ഈ ആത്മാവാണ്; അതിന് തന്നെ മറ്റൊരു കാരണം ഇല്ല.
അകാരണാദ് അകരണാത് സര്വകാരണകാരണാത് । ഏതസ്മാജ് ജഗദ് ഉത്പന്നമ് ഇദം ശൈത്യം ഹിമാദ് ഇവ
കാരണമില്ലാതെ, പ്രവർത്തിയില്ലാതെ, എല്ലാകാരണങ്ങളുടെയും കാരണം ആയതിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്. എങ്ങനെ തണുപ്പ് ഹിമത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നു, അതുപോലെ.
ചിച്ചേത്യദ്രഷ്ടൃദൃശ്യാദിനാമഭിര് വര്ജിതാത്മനേ । സതേ സകൃദ്വിഭാതായ മഹ്യമ് അസ്മൈ നമോ നമഃ
'ചൈതന്യം', 'വസ്തു', 'കാണുന്നവൻ', 'കാണപ്പെടുന്നത്' എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകളൊന്നുമില്ലാത്ത, എന്നിൽ ഒരിക്കൽ സത്തായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ആ സത്യത്തോട് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഏതസ്മിന് സര്വഭൂതാനി നിര്വികല്പചിദാത്മനി । ഗുണഭൂതാനി ഭൂതേശേ തിഷ്ഠന്തി ച വിശന്തി ച
ഈ മാറ്റമില്ലാത്ത ചൈതന്യത്തിൽ, അതായത് ആത്മാവിൽ, എല്ലാ ജീവികളും അവയുടെ ഗുണങ്ങളോടുകൂടി നിലകൊള്ളുന്നു, ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, ഭൂതങ്ങളുടെ ഈശ്വരാ.
യത് കിലാനേന കലിതം ചേതനേനാന്തര് ആത്മനാ । തത് തദ് ഭവതി സര്വത്ര നേതരത് സദ് അപി സ്ഥിതമ്
ഈ അകത്തെ ചൈതന്യം എന്ത് ആലോചിച്ചുവോ, അതാണ് എല്ലായിടത്തും പ്രകടമാകുന്നത്. ബാക്കിയുള്ളത്, സത്യം ആയിരുന്നാലും, പ്രകടമാവുന്നില്ല.
യച് ചിതാ കലിതം കിഞ്ചിത് തദ് ആപ്നോതി നിജം പദമ് । യച് ചിതാ കലിതം നേഹ തത് സദ് അപ്യ് അസ്തമ് ആഗതമ്
ചിത്തം സ്പർശിക്കുന്നതെന്തും അതിന്റെ സ്വഭാവം നേടുന്നു; ചിത്തം സ്പർശിക്കാത്തതൊന്നും, അതുണ്ടായിരുന്നാലും, ഇവിടെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.