അനന്തമ് ഇദമ് ആകാശമ് ആപൂര്യ വിനതാസുതഃ । കനകാങ്ഗോ മമാങ്ഗാനാമ് അയമ് ആസനതാം ഗതഃ
അനന്തമായ ആകാശം നിറച്ച്, വിനതയുടെ മകനായവൻ പൊന്നുപോലെയുള്ള ശരീരത്തോടെ എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
കരശാഖൈകവിശ്രാന്തസര്വഹേതിവിഹങ്ഗമാഃ । നഖാംശുമഞ്ജരീകീര്ണാ മഹാമരകതദ്രുമാഃ
എന്റെ കൈകളുടെ ശാഖകളിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, എല്ലാറ്റിനും കാരണമായവ, എന്റെ നഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ, വലിയ പച്ചമണിമരങ്ങൾ പോലെയാണ്.
ഇമേ തേ മൃദുമന്ദാരദാമദൃബ്ധാംസമണ്ഡലാഃ । മന്ദരാഘൃഷ്ടകേയൂരാശ് ചത്വാരോ മമ ബാഹവഃ
ഇവയാണ് എന്റെ നാലു കൈകൾ: മൃദുവായ മന്ദാരപൂക്കൾ, ദാമരത്നങ്ങളുടെ വളയങ്ങൾ, മന്ദരപർവതത്തിൽ ഉരസിയ കയ്യിലങ്കാരങ്ങൾ ഇവയിൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചലച്ഛശികരാപൂരചാരുചാമരധാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ ലക്ഷ്മീഃ ക്ഷീരോദജഠരോത്ഥിതാ
ചലിക്കുന്ന ചന്ദ്രകിരണങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ മനോഹരമായ ചാമരം കൈയിൽ പിടിച്ച്, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഈ മഹാലക്ഷ്മി എന്റെ പാർശ്വത്ത് നില്ക്കുന്നു.
ഹേലാവിലബ്ധഭുവനാ ത്രൈലോക്യതരുമഞ്ജരീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ കീര്തിര് ധവലാമലഹാസിനീ
ലീലയായ് ലോകങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കിയ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ പൂവായി, സ്വച്ഛവും നിർമ്മലവും പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങുന്ന ഈ കീർത്തി എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
അനാരതം ജഗജ്ജാലനവനിര്മാണകാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ മായാ സ്വേന്ദ്രജാലവിലാസിനീ
എപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ പുതിയ സൃഷ്ടിയിൽ തിരക്കിലായും, അത്ഭുതകരമായ മായാജാലങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന ഈ മായ എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
ഇയം സാ ഹേലയാക്രാന്തത്രൈലോക്യതരുഷണ്ഡികാ । ജയാ സ്ഫുരതി മേ പാര്ശ്വേ ലതാ കല്പതരോര് ഇവ
ലളിതമായി മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ തോട്ടം കീഴടക്കി, കല്പവൃക്ഷലതയെപ്പോലെ എന്റെ പാർശ്വത്ത് ജയം തിളങ്ങുന്നു.
ഇമൌ മേ നിത്യശീതോഷ്ണൌ ദേവൌ ശീതാംശുഭാസ്കരൌ । പ്രകടീകൃതസംസാരൌ മുഖമധ്യേ വിലോചനേ
ഇവിടെ എന്റെ മുഖത്തിനിടയിൽ, എന്റെ കണ്ണുകളായി, എപ്പോഴും കൂടെ നില്ക്കുന്ന ഇരുപ്രഭകളായ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ഈ ലോകം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
മമേയമ് ഉത്പലശ്യാമാ പീനാമ്ഭോധരസുന്ദരീ । ശ്യാമീകൃതകകുപ്ചക്രാ ദേഹദീപ്തിര് വിസാരിണീ
ഈ നീലനിറമുള്ള, കനിഞ്ഞ മേഘംപോലെയും താമരപ്പൂവിനിറംപോലെയും മനോഹരിയായ ദേവി എന്റേതാണ്; അവളുടെ പ്രകാശം എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു.
അയം മമ കരേ ശങ്ഖഃ പാഞ്ചജന്യസ് സ്ഫുരദ്ധ്വനിഃ । മൂര്തം ഖമ് ഇവ ശബ്ദാത്മ ക്ഷീരോദ ഇവ സംസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ എന്റെ കൈയിൽ, പാഞ്ചജന്യ എന്ന ശംഖം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു, ശബ്ദം കൊണ്ടുള്ള ആകാശംപോലെയും, പാലാഴിയിൽ നിന്നു ഉയർന്നതുപോലെയും, അതു നില്ക്കുന്നു.
അയം മേ കര്ണികാകോശനിലീനബ്രഹ്മഷട്പദഃ । പദ്മഃ കരതലേ ശ്രീമാന് സ്വനാഭികുഹരോദ്ഭവഃ
ഇവിടെ എന്റെ കൈതലത്തിൽ, അതിന്റെ തന്നെ നാഭിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബ്രഹ്മൻ എന്ന തേനീച്ചയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, മനോഹരമായ ഒരു താമരപ്പൂവ് ഉണ്ട്.
ഇയം മേ രത്നചിത്രാങ്ഗീ സുമേരുശിഖരോപമാ । ഹേമാങ്ഗദാ ഗദാ ഗുര്വീ ദൈത്യദാനവമര്ദിനീ
എന്റെ ഈ ഗദ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, സുമേരു പർവതത്തിന്റെ ചൂഡിനോട് സാമ്യമുള്ളതുമാണ്. ഇതു പൊന്നുപോലും ഭാരവുമുള്ളതും, അസുരന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും തകർക്കുന്നതുമാണ്.
അയം മേ ഭാസുരാകാരസ് സുഖദൃശ്യസ് സുദര്ശനഃ । ജ്വാലാജടിലപര്യന്തപരിപാടലദിക്തടഃ
ഇതെന്റെ മറ്റൊരു ആയുധം, പ്രകാശമുള്ള രൂപവും കാണുമ്പോൾ മനോഹാരിതയും ഉണ്ട്. അതിന്റെ അറ്റങ്ങൾ തീയുടെ ജ്വാലകളാൽ ചുരുളായിരിക്കുന്നു, വശങ്ങൾ ചുവപ്പു നിറം പകർന്നിരിക്കുന്നു.
അയം മേ കേതുമദ്വഹ്നിസുന്ദരോ ജ്വലിതോ ഽസിതഃ । കുഠാരോ ദൈത്യവൃക്ഷാണാം നന്ദയന് നന്ദകസ് സ്ഥിതഃ
ഇതെന്റെ കുതാരിയാണ്, കൊടിയും തീയുടെ ജ്വാലയും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്നു. ഇരുണ്ട നിറവും ഭംഗിയും ഉള്ള ഈ കുതാരി, അസുരവൃക്ഷങ്ങളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നു; സന്തോഷം പകരുന്ന നന്ദക എന്നപോലെയാണ് ഇത് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ഇദം മച്ഛരധാരാണാം പുഷ്കരാവര്തകോ ഘനഃ । ശാര്ങ്ഗം ധനുര് അഹീന്ദ്രാഭമ് ഇന്ദ്രകാര്മുകസുന്ദരമ്
എന്റെ ബാണങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ കനത്ത ചക്രവാതം, താമരപ്പൂവിനോട് സാമ്യമുള്ളതാണ്. ശാരംഗം എന്ന വില്ല്, പാമ്പുകളുടെ രാജാവിനോട് സാമ്യമുള്ളതും, ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനേക്കാൾ മനോഹാരിതയുള്ളതുമാണ്.
ഇമാന്യ് അഹമ് അനന്താനി ജഗന്തി ജഠരേ ചിരമ് । ബിഭര്മി ജാതനഷ്ടാനി വര്തമാനാന്യ് അനേകശഃ
എന്റെ വയറ്റിൽ അനന്തമായ ലോകങ്ങൾ ഞാൻ ദീർഘകാലം കാത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട്—പിറന്നതും നശിച്ചതും പലവിധത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുമാണ് അവ.
ഇമൌ മഹീ മേ ചരണാവ് ഇദം മേ ഗഗനം ശിരഃ । ഇദം വപുര് മേ ത്രിജഗദ് ഇമാ മേ കുക്ഷയോ ദിശഃ
ഈ കാലുകൾ ഭൂമി തന്നെയാണ്, ഈ തല ആകാശം തന്നെയാണ്, ഈ ശരീരം മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, എന്റെ ഇരുകൈകളും ദിശകളാണ്.
സാക്ഷാദ് അയമ് അഹം വിഷ്ണുര് നീലമേഘോദരദ്യുതിഃ । സുപര്ണപര്വതാരൂഢശ് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ
ഞാൻ നേരിട്ടു വിഷ്ണുവാണ്, കറുത്ത മേഘത്തിന്റെ വയറുപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, ഗരുഡനോടൊപ്പം പർവതത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ.
ഏതേ മത്തഃ പലായന്തേ സമഗ്രാ ദുഷ്ടചേതസഃ । താര്ണാസ് തരലസഞ്ചാരാഃ പവനാദ് ഇവ രാശയഃ
ദുഷ്ടചിത്തമുള്ളവർ എല്ലാവരും എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു; അവർ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന പൊടിക്കൂമ്പാരങ്ങൾപോലെ എളുപ്പത്തിൽ അകലുന്നു.
അയമ് ഇന്ദീവരശ്യാമഃ പീതവാസാ ഗദാധരഃ । ലക്ഷ്മീവാന് ഗരുഡാരൂഢസ് സ്വയമ് ഏവാഹമ് അച്യുതഃ
ഈ നീലകുമുദംപോലെയുള്ള കറുത്തവനും മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചവനും ഗദാ കൈവശമുള്ളവനും ഐശ്വര്യമുള്ളവനും ഗരുഡനിൽ കയറിയവനും തന്നെയാണ് ഞാൻ, അച്യുതൻ.
കോ മാമ് ഏതി വിരുദ്ധാത്മാ ത്രൈലോക്യദഹനക്ഷമമ് । സ്വനാശായ മരുത്ക്ഷുബ്ധം കല്പാഗ്നിം ശലഭോ യഥാ
മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ ശേഷിയുള്ള എന്നെ എതിർക്കുന്നവൻ ആരാണ് എന്നോടു സമീപിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നത്? കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിയെ കാറ്റ് ഉണർത്തുമ്പോൾ അതിലേക്ക് പറക്കുന്ന വണ്ടുപോലെ, അത്തരം ആളുകൾ തങ്ങളുടെ നാശത്തിനായി മാത്രം വരുന്നു.
ഇമേ തേ തൈജസീം ദൃഷ്ടിം മമാഗ്രസ്ഥാസ് സുരാസുരാഃ । ന ശക്നുവന്തി സംസോദ്ഃഉം ചക്ഷുര്മന്ദാഃ പ്രഭാമ് ഇവ
എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എന്റെ തീപോലുള്ള ദൃഷ്ടിയെ സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല; ദുർബലമായ കണ്ണുകൾക്ക് പ്രകാശത്തിന്റെ തേജസ് സഹിക്കാനാവാത്തതുപോലെ.
ഇമേ മാമ് ഈശ്വരം വിഷ്ണും ബ്രഹ്മേന്ദ്രാഗ്നിഹരാദയഃ । സ്തുവന്ത്യ് അനന്തയാ വാചാ ബഹുവക്ത്രസമുത്ഥയാ
ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും ഹരനും മറ്റു ദേവന്മാരും അനവധി വാക്കുകളാൽ, അനേകം വായിൽ നിന്നുയരുന്ന സ്തുതികളാൽ, എന്നെ, ഈശ്വരനായ വിഷ്ണുവിനെ, പുകഴ്ത്തുന്നു.
അയം വിജൃമ്ഭിതൈശ്വര്യോ ജാതോ ഽഹമ് അജിതാകൃതിഃ । സര്വദ്വന്ദ്വപദാതീതോ മഹിമ്നാ പരമേണ ഹി
ഞാൻ പരമമായ മഹത്വത്താൽ എല്ലാ ഇരട്ടവിരുദ്ധങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച്, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത രൂപത്തിൽ, പ്രകടമായ ഐശ്വര്യത്തോടെ ജനിച്ചവൻ ആകുന്നു.
ത്രിഭുവനഭവനോദരൈകമൂര്തി പ്രസഭവിഭിന്നസമസ്തദുഷ്ടസത്ത്വമ് । ഘനഗിരിതൃണകാനനാന്തരസ്ഥം സകലഭയാപഹരം വപുഃ പ്രണൌമി
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ ഭവനങ്ങളുടെയും ആന്തര്യത്തിൽ ഏകമായ സത്ത്വം, എല്ലാ ദുഷ്ടജീവികളെയും ശക്തിയായി നശിപ്പിക്കുന്നതും, കനത്ത പർവതങ്ങളും പുല്ലും കാടുകളും തമ്മിലുള്ള ഇടങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും, എല്ലാ ഭയവും അകറ്റുന്നതുമായ ആ രൂപത്തിന് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
പ്രഹ്ലാദ ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ കൃത്വാ നാരായണീം തനുമ് । പുനസ് സഞ്ചിന്തയാമ് ആസ പൂജാര്ഥമ് അസുരദ്വിഷഃ
പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന ചിന്തയിൽ ആകി, നാരായണിയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, ദാനവശത്രുവിനെ പൂജിക്കാൻ വീണ്ടും മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു.
വപുഷോ വൈഷ്ണവാദ് അസ്മാന് മരുന്മൂര്തിഃ പരാപരഃ । അയം പ്രാണപ്രവാഹേണ ബഹിര് വിഷ്ണുസ് സ്ഥിതോ ഽപരഃ
നമ്മുടെ ഈ വൈഷ്ണവരൂപത്തിൽ നിന്ന്, പരവും അപരവും ആയ വായുവിന്റെ രൂപം, പ്രാണപ്രവാഹത്തിലൂടെ, ഈ മറ്റൊരു വിഷ്ണു പുറത്തു നിലകൊള്ളുന്നു.
വൈനതേയസമാരൂഢസ് സ്ഫുടശക്തിചതുഷ്ടയഃ । ശങ്ഖചക്രഗദാപാണിശ് ശ്യാമലാങ്ഗശ് ചതുര്ഭുജഃ
ഗരുഡന് മീതെ ഇരുന്ന്, നാല് വ്യക്തമായ ശക്തികള് പ്രകടിപ്പിച്ച്, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈകളില് പിടിച്ച്, കറുത്ത ശരീരവും നാലു കൈകളും ഉള്ളവനായി—
ചന്ദ്രാര്കനയനശ് ശ്രീമാന് കാന്തനന്ദകനന്ദനഃ । പദ്മപാണിര് വിശാലാക്ഷശ് ശാര്ങ്ഗധന്വാ മഹാദ്യുതിഃ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമായി, മഹത്വവും കാന്തിയും നിറഞ്ഞു, നന്ദന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രനായി, കയ്യില് താമരപൂവും, വിശാലമായ കണ്ണുകളും, ശാരംഗം എന്ന വില്ലും പിടിച്ച്, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവനായി—
തദ് ഏനം പൂജയാമ്യ് ആശു പരിവാരസമന്വിതമ് । സപര്യയാ മനോമയ്യാ സര്വസമ്ഭാരരമ്യയാ
അവനെ അവന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം, മനസ്സില് സ്നേഹപൂര്വ്വം, എല്ലാ ഉചിതമായ വസ്തുക്കളോടും കൂടിയ ഭക്തിപൂര്വ്വമായ പൂജയോടെ വേഗത്തില് ആരാധിക്കുന്നു—