ദുര്ജയഃ പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ പ്രവിമുക്തായുധോ ഽപി സന് । നാസൌ ശസ്ത്രാസ്ത്രവിച്ഛേദൈര് വജ്രസാരോ വിദീര്യതേ
പൊൻകണിഞ്ഞ കണ്ണുള്ളവൻ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ്; ആയുധങ്ങൾ ഇല്ലാതായാലും, ആയുധങ്ങൾ തകർന്നാലും, വജ്രംപോലെയുള്ള സ്വഭാവം കൊണ്ടു അവൻ തകർന്ന് പോകുന്നില്ല.
അഭ്യസ്താ ബഹവസ് തേന മിഥഃപ്രേരിതപര്വതാഃ । ഭീമാസ് സമരസംരമ്ഭാസ് സമമ് അസ്മത്പിതാമഹൈഃ
അവൻ പല ഭയാനകമായ യുദ്ധങ്ങൾ അഭ്യസിച്ചിരിക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ എറിയുന്നവയും, നമ്മുടെ പിതാമഹന്മാരോടു തുല്യശക്തിയുള്ളവയും.
താസു താസ്വ് അതിഘോരാസു വിതതാസ്വ് അസുരാജിഷു । യോ ന ഭീത ഇദാനീം സ ഭയമ് ഏഷ്യതി കാ കഥാ
അസുരസൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ നടന്ന അത്യന്തം ഭയങ്കരവും വ്യാപകവുമായ ആ യുദ്ധങ്ങളിൽ, ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടാത്തവർക്ക് പോലും ഭയം വരും; അതിൽ കൂടുതൽ പറയാനില്ല.
ഉപായമ് ഏകമ് ഏവേമം ഹരേര് ആക്രമണേ സ്ഫുടമ് । മന്യേ തദ്വ്യതിരേകേണ വിദ്യതേ ന പ്രതിക്രിയാ
ഹരിയെ ആക്രമിക്കാൻ ഈ ഒരു മാർഗം മാത്രമാണ് ഞാൻ വ്യക്തമായി കാണുന്നത്; ഇതിന് പുറമെ മറ്റൊരു പ്രതിവിധിയും ഇല്ല.
സര്വാത്മനാ സര്വധിയാ സര്വസംരമ്ഭരംഹസാ । സ ഏവ ശരണം ദേവോ ഗതിര് അസ്തീഹ നാന്യഥാ
പൂർണ്ണ മനസ്സും ശരീരവും ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ദൈവത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കേണ്ടത്; ഇതിന് മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല.
ന തസ്മാദ് അധികഃ കശ്ചിദ് അസ്തി ലോകത്രയാന്തരേ । പ്രലയസ്ഥിതിസര്ഗാണാം ഹരിഃ കാരണതാം ഗതഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവനേക്കാൾ വലിയവൻ ആരുമില്ല; സൃഷ്ടിയും നിലനില്പും ലയവും എല്ലാം ഹരിയാണ് കാരണമാകുന്നത്.
തസ്മാന് നിമേഷാദ് ആരഭ്യ നാരായണമ് അജം സദാ । സമ്പ്രപന്നോ ഽസ്മി സര്വത്ര നാരായണമയോ ഹ്യ് അഹമ്
അതിനാൽ, ഒരു കണ്ണിറുക്കം മുതൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ജനനമില്ലാത്ത നാരായണനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും ഞാൻ നാരായണനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
നമോ നാരായണായേതി മന്ത്രസ് സര്വാര്ഥസാധകഃ । നാപൈതി മമ ഹൃത്കോശാദ് ആകാശാദ് ഇവ മാരുതഃ
'നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രം എല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ആ മന്ത്രം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല, ആകാശത്തിൽ നിന്നു കാറ്റ് പോകാത്തതുപോലെ.
ഹരിര് ആശാ ഹരിര് വ്യോമ ഹരിര് ഉര്വീ ഹരിര് ജഗത് । അയം ഹരിര് അമേയാത്മാ ജാതോ ഹരിമയോ ഹ്യ് അഹമ്
ഹരിയാണ് പ്രതീക്ഷ, ഹരിയാണ് ആകാശം, ഹരിയാണ് ഭൂമി, ഹരിയാണ് ഈ ലോകം; ഈ ഹരി അളക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവമുള്ളവൻ, ഞാൻ ഹരിയാൽ നിറഞ്ഞവനാണ്.
അവിഷ്ണുഃ പൂജയന് വിഷ്ണും ന പൂജാഫലഭാഗ് ഭവേത് । വിഷ്ണുര് ഭൂത്വാ യജേദ് വിഷ്ണുമ് അയം വിഷ്ണുര് അഹം സ്ഥിതഃ
വിഷ്ണു അല്ലാത്തവൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചാലും, ആരാധനയുടെ ഫലം ലഭിക്കില്ല. വിഷ്ണുവായി മാറി വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം. ഈ വിഷ്ണു എന്നിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അനന്തമ് ഇദമ് ആകാശമ് ആപൂര്യ വിനതാസുതഃ । കനകാങ്ഗോ മമാങ്ഗാനാമ് അയമ് ആസനതാം ഗതഃ
അനന്തമായ ആകാശം നിറച്ച്, വിനതയുടെ മകനായവൻ പൊന്നുപോലെയുള്ള ശരീരത്തോടെ എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
കരശാഖൈകവിശ്രാന്തസര്വഹേതിവിഹങ്ഗമാഃ । നഖാംശുമഞ്ജരീകീര്ണാ മഹാമരകതദ്രുമാഃ
എന്റെ കൈകളുടെ ശാഖകളിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, എല്ലാറ്റിനും കാരണമായവ, എന്റെ നഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ, വലിയ പച്ചമണിമരങ്ങൾ പോലെയാണ്.
ഇമേ തേ മൃദുമന്ദാരദാമദൃബ്ധാംസമണ്ഡലാഃ । മന്ദരാഘൃഷ്ടകേയൂരാശ് ചത്വാരോ മമ ബാഹവഃ
ഇവയാണ് എന്റെ നാലു കൈകൾ: മൃദുവായ മന്ദാരപൂക്കൾ, ദാമരത്നങ്ങളുടെ വളയങ്ങൾ, മന്ദരപർവതത്തിൽ ഉരസിയ കയ്യിലങ്കാരങ്ങൾ ഇവയിൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചലച്ഛശികരാപൂരചാരുചാമരധാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ ലക്ഷ്മീഃ ക്ഷീരോദജഠരോത്ഥിതാ
ചലിക്കുന്ന ചന്ദ്രകിരണങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ മനോഹരമായ ചാമരം കൈയിൽ പിടിച്ച്, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഈ മഹാലക്ഷ്മി എന്റെ പാർശ്വത്ത് നില്ക്കുന്നു.
ഹേലാവിലബ്ധഭുവനാ ത്രൈലോക്യതരുമഞ്ജരീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ കീര്തിര് ധവലാമലഹാസിനീ
ലീലയായ് ലോകങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കിയ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ പൂവായി, സ്വച്ഛവും നിർമ്മലവും പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങുന്ന ഈ കീർത്തി എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
അനാരതം ജഗജ്ജാലനവനിര്മാണകാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ മായാ സ്വേന്ദ്രജാലവിലാസിനീ
എപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ പുതിയ സൃഷ്ടിയിൽ തിരക്കിലായും, അത്ഭുതകരമായ മായാജാലങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന ഈ മായ എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
ഇയം സാ ഹേലയാക്രാന്തത്രൈലോക്യതരുഷണ്ഡികാ । ജയാ സ്ഫുരതി മേ പാര്ശ്വേ ലതാ കല്പതരോര് ഇവ
ലളിതമായി മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ തോട്ടം കീഴടക്കി, കല്പവൃക്ഷലതയെപ്പോലെ എന്റെ പാർശ്വത്ത് ജയം തിളങ്ങുന്നു.
ഇമൌ മേ നിത്യശീതോഷ്ണൌ ദേവൌ ശീതാംശുഭാസ്കരൌ । പ്രകടീകൃതസംസാരൌ മുഖമധ്യേ വിലോചനേ
ഇവിടെ എന്റെ മുഖത്തിനിടയിൽ, എന്റെ കണ്ണുകളായി, എപ്പോഴും കൂടെ നില്ക്കുന്ന ഇരുപ്രഭകളായ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ഈ ലോകം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
മമേയമ് ഉത്പലശ്യാമാ പീനാമ്ഭോധരസുന്ദരീ । ശ്യാമീകൃതകകുപ്ചക്രാ ദേഹദീപ്തിര് വിസാരിണീ
ഈ നീലനിറമുള്ള, കനിഞ്ഞ മേഘംപോലെയും താമരപ്പൂവിനിറംപോലെയും മനോഹരിയായ ദേവി എന്റേതാണ്; അവളുടെ പ്രകാശം എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു.
അയം മമ കരേ ശങ്ഖഃ പാഞ്ചജന്യസ് സ്ഫുരദ്ധ്വനിഃ । മൂര്തം ഖമ് ഇവ ശബ്ദാത്മ ക്ഷീരോദ ഇവ സംസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ എന്റെ കൈയിൽ, പാഞ്ചജന്യ എന്ന ശംഖം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു, ശബ്ദം കൊണ്ടുള്ള ആകാശംപോലെയും, പാലാഴിയിൽ നിന്നു ഉയർന്നതുപോലെയും, അതു നില്ക്കുന്നു.
അയം മേ കര്ണികാകോശനിലീനബ്രഹ്മഷട്പദഃ । പദ്മഃ കരതലേ ശ്രീമാന് സ്വനാഭികുഹരോദ്ഭവഃ
ഇവിടെ എന്റെ കൈതലത്തിൽ, അതിന്റെ തന്നെ നാഭിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, ബ്രഹ്മൻ എന്ന തേനീച്ചയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, മനോഹരമായ ഒരു താമരപ്പൂവ് ഉണ്ട്.
ഇയം മേ രത്നചിത്രാങ്ഗീ സുമേരുശിഖരോപമാ । ഹേമാങ്ഗദാ ഗദാ ഗുര്വീ ദൈത്യദാനവമര്ദിനീ
എന്റെ ഈ ഗദ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, സുമേരു പർവതത്തിന്റെ ചൂഡിനോട് സാമ്യമുള്ളതുമാണ്. ഇതു പൊന്നുപോലും ഭാരവുമുള്ളതും, അസുരന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും തകർക്കുന്നതുമാണ്.
അയം മേ ഭാസുരാകാരസ് സുഖദൃശ്യസ് സുദര്ശനഃ । ജ്വാലാജടിലപര്യന്തപരിപാടലദിക്തടഃ
ഇതെന്റെ മറ്റൊരു ആയുധം, പ്രകാശമുള്ള രൂപവും കാണുമ്പോൾ മനോഹാരിതയും ഉണ്ട്. അതിന്റെ അറ്റങ്ങൾ തീയുടെ ജ്വാലകളാൽ ചുരുളായിരിക്കുന്നു, വശങ്ങൾ ചുവപ്പു നിറം പകർന്നിരിക്കുന്നു.
അയം മേ കേതുമദ്വഹ്നിസുന്ദരോ ജ്വലിതോ ഽസിതഃ । കുഠാരോ ദൈത്യവൃക്ഷാണാം നന്ദയന് നന്ദകസ് സ്ഥിതഃ
ഇതെന്റെ കുതാരിയാണ്, കൊടിയും തീയുടെ ജ്വാലയും അലങ്കാരമായിരിക്കുന്നു. ഇരുണ്ട നിറവും ഭംഗിയും ഉള്ള ഈ കുതാരി, അസുരവൃക്ഷങ്ങളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നു; സന്തോഷം പകരുന്ന നന്ദക എന്നപോലെയാണ് ഇത് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ഇദം മച്ഛരധാരാണാം പുഷ്കരാവര്തകോ ഘനഃ । ശാര്ങ്ഗം ധനുര് അഹീന്ദ്രാഭമ് ഇന്ദ്രകാര്മുകസുന്ദരമ്
എന്റെ ബാണങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ കനത്ത ചക്രവാതം, താമരപ്പൂവിനോട് സാമ്യമുള്ളതാണ്. ശാരംഗം എന്ന വില്ല്, പാമ്പുകളുടെ രാജാവിനോട് സാമ്യമുള്ളതും, ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലിനേക്കാൾ മനോഹാരിതയുള്ളതുമാണ്.
ഇമാന്യ് അഹമ് അനന്താനി ജഗന്തി ജഠരേ ചിരമ് । ബിഭര്മി ജാതനഷ്ടാനി വര്തമാനാന്യ് അനേകശഃ
എന്റെ വയറ്റിൽ അനന്തമായ ലോകങ്ങൾ ഞാൻ ദീർഘകാലം കാത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട്—പിറന്നതും നശിച്ചതും പലവിധത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുമാണ് അവ.
ഇമൌ മഹീ മേ ചരണാവ് ഇദം മേ ഗഗനം ശിരഃ । ഇദം വപുര് മേ ത്രിജഗദ് ഇമാ മേ കുക്ഷയോ ദിശഃ
ഈ കാലുകൾ ഭൂമി തന്നെയാണ്, ഈ തല ആകാശം തന്നെയാണ്, ഈ ശരീരം മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്, എന്റെ ഇരുകൈകളും ദിശകളാണ്.
സാക്ഷാദ് അയമ് അഹം വിഷ്ണുര് നീലമേഘോദരദ്യുതിഃ । സുപര്ണപര്വതാരൂഢശ് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ
ഞാൻ നേരിട്ടു വിഷ്ണുവാണ്, കറുത്ത മേഘത്തിന്റെ വയറുപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, ഗരുഡനോടൊപ്പം പർവതത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ.
ഏതേ മത്തഃ പലായന്തേ സമഗ്രാ ദുഷ്ടചേതസഃ । താര്ണാസ് തരലസഞ്ചാരാഃ പവനാദ് ഇവ രാശയഃ
ദുഷ്ടചിത്തമുള്ളവർ എല്ലാവരും എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നു; അവർ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന പൊടിക്കൂമ്പാരങ്ങൾപോലെ എളുപ്പത്തിൽ അകലുന്നു.
അയമ് ഇന്ദീവരശ്യാമഃ പീതവാസാ ഗദാധരഃ । ലക്ഷ്മീവാന് ഗരുഡാരൂഢസ് സ്വയമ് ഏവാഹമ് അച്യുതഃ
ഈ നീലകുമുദംപോലെയുള്ള കറുത്തവനും മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചവനും ഗദാ കൈവശമുള്ളവനും ഐശ്വര്യമുള്ളവനും ഗരുഡനിൽ കയറിയവനും തന്നെയാണ് ഞാൻ, അച്യുതൻ.