പൂര്വം യൈര് ഏവ മത്താതശ് ചാമരൈര് ഉപവീജിതഃ । സഹസ്രനയനസ് സ്വര്ഗേ കഷ്ടം തൈര് ഏവ വീജ്യതേ
പണ്ടു മദത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഇന്ദ്രനെ ആ കാമരങ്ങൾ കൊണ്ട് വീശിയിരുന്നത്, ഇപ്പോൾ ആ സ്വർഗ്ഗത്തിലും തന്നെ, ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെ വീശാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇയമ് അസ്മാകമ് അന്യാപദ് ആഗതാ ദൈന്യദായിനീ । തസ്യൈകസ്യ പ്രസാദേന ദുഷ്പൌരുഷവതോ ഹരേഃ
ഈ ദുരിതം, ദു:ഖം മാത്രം നൽകുന്ന ഈ കഷ്ടം, ആ ഒരു ദുർബലനും ശക്തിയില്ലാത്ത ഹരിക്ക് ലഭിച്ച അനുകമ്പ കാരണം നമ്മളിൽ വന്നിരിക്കുന്നു.
തദ്ദോര്വനഘനച്ഛായാലബ്ധവിശ്രാന്തയസ് സുരാഃ । ന കദാചന തപ്യന്തേ ഹിമാദ്രേര് ഇവ സാനവഃ
പണ്ടു അവന്റെ ബലമുള്ള കൈകളുടെ നിഴലിൽ വിശ്രമം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ദേവന്മാർ, ഇപ്പോൾ ഹിമാലയത്തിന്റെ മലകൾ പോലെ ചൂടിൽ പെട്ട് ഒരിക്കലും ആശ്വാസം അനുഭവിക്കുന്നില്ല.
ശൌരിശൌര്യോഗ്രശിഖരസംശ്രയേണാശ്രിതശ്രിയഃ । അസ്മാന് സമുപതപ്യന്തി മുനീഞ് ശാഖാമൃഗാ ഇവ
ശൗരിയുടെ ഭയങ്കരമായ വീരത്വത്തിൽ ഒരിക്കൽ ആശ്രയം തേടിയവർ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു, സന്യാസിമാരെ കാട്ടുകുരങ്ങുകൾ പീഡിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.
തേനാസുരപുരന്ധ്രീണാം നിത്യമണ്ഡനമങ്ഗലേ । മുഖപദ്മേ ഽര്പിതം ബാഷ്പമ് അബ്ജിനീനാം ഹിമം യഥാ
അവന്റെ കാരണമാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും അലങ്കാരവും മംഗലവും നിറഞ്ഞ അസുരസ്ത്രീയരുടെ മുഖകമലങ്ങളിൽ വീണ കണ്ണുനീർ, താമരകളിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെ കാണുന്നത്.
ശീര്ണഭിന്നലുഠദ്ഭിത്തിര് ജഗജ്ജര്ജരമണ്ഡപഃ । അയം നീലമണിസ്തമ്ഭൈസ് തദ്ഭുജൈര് ഏവ ധാര്യതേ
ഇടിഞ്ഞു ചിതറുന്ന മതിലുകളോടെ തകർച്ചയിലായിരിക്കുന്ന ഈ ലോകം, അവന്റെ നീലമണിപോലുള്ള ഭുജങ്ങൾ തൂണുകളായി നിലനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നത്.
സ ധര്താ സുരസൈന്യസ്യ മജ്ജതോ വിപദര്ണവേ । ക്ഷീരോദോദരമഗ്നസ്യ മന്ദരസ്യേവ കച്ഛപഃ
ദുരിതസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന ദേവസേനയെ താങ്ങുന്നവനാണ് അവൻ, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ മന്ദരപർവ്വതത്തെ താങ്ങിയ കച്ചുവയുപോലെ.
ഏതേ താതാദയസ് സര്വേ തേനൈവാസുരസത്തമാഃ । പാതിതാഃ ക്ഷുബ്ധകല്പാന്തവാതേനേവ കുലാചലാഃ
താടനും മറ്റ് എല്ലാവരും ആ അസുരനായകന്റെ കൈവശം വീണു പോയി, കാലാന്ത്യത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റ് മലനിരകളെ തകർക്കുന്നതുപോലെ.
സ ഏഷ ഏവം സംഹാരകര്മക്ഷമഭുജാവലിഃ । സുരസാര്ഥസുഹൃച് ഛ്രീമാന് വിഷമോ മധുസൂദനഃ
വിനാശത്തിന് അനുയോജ്യമായ ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങളുള്ളവനും, ദേവസേനകളുടെ സ്നേഹിതനും, മഹത്വമുള്ളവനും, ഭയങ്കരനും, ഒരുപോലുമല്ലാത്തവനും ശ്രീമാൻ മധുസൂദനനാണ്.
ദൈത്യദോര്ദണ്ഡപരശോസ് തസ്യ വീര്യേണ വീര്യവാന് । ദാനവാന് ബാധതേ ശക്രോ ബാലകാന് ഇവ മര്കടഃ
അസുരന്റെ ശക്തമായ ആയുധമായ ദണ്ഡത്തിന്റെ ബലത്തിൽ, വീര്യശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ, കുട്ടികളെ കുരങ്ങൻ ഉപദ്രവിക്കുന്നതുപോലെ, ദാനവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു.
ദുര്ജയഃ പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ പ്രവിമുക്തായുധോ ഽപി സന് । നാസൌ ശസ്ത്രാസ്ത്രവിച്ഛേദൈര് വജ്രസാരോ വിദീര്യതേ
പൊൻകണിഞ്ഞ കണ്ണുള്ളവൻ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ്; ആയുധങ്ങൾ ഇല്ലാതായാലും, ആയുധങ്ങൾ തകർന്നാലും, വജ്രംപോലെയുള്ള സ്വഭാവം കൊണ്ടു അവൻ തകർന്ന് പോകുന്നില്ല.
അഭ്യസ്താ ബഹവസ് തേന മിഥഃപ്രേരിതപര്വതാഃ । ഭീമാസ് സമരസംരമ്ഭാസ് സമമ് അസ്മത്പിതാമഹൈഃ
അവൻ പല ഭയാനകമായ യുദ്ധങ്ങൾ അഭ്യസിച്ചിരിക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ എറിയുന്നവയും, നമ്മുടെ പിതാമഹന്മാരോടു തുല്യശക്തിയുള്ളവയും.
താസു താസ്വ് അതിഘോരാസു വിതതാസ്വ് അസുരാജിഷു । യോ ന ഭീത ഇദാനീം സ ഭയമ് ഏഷ്യതി കാ കഥാ
അസുരസൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ നടന്ന അത്യന്തം ഭയങ്കരവും വ്യാപകവുമായ ആ യുദ്ധങ്ങളിൽ, ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടാത്തവർക്ക് പോലും ഭയം വരും; അതിൽ കൂടുതൽ പറയാനില്ല.
ഉപായമ് ഏകമ് ഏവേമം ഹരേര് ആക്രമണേ സ്ഫുടമ് । മന്യേ തദ്വ്യതിരേകേണ വിദ്യതേ ന പ്രതിക്രിയാ
ഹരിയെ ആക്രമിക്കാൻ ഈ ഒരു മാർഗം മാത്രമാണ് ഞാൻ വ്യക്തമായി കാണുന്നത്; ഇതിന് പുറമെ മറ്റൊരു പ്രതിവിധിയും ഇല്ല.
സര്വാത്മനാ സര്വധിയാ സര്വസംരമ്ഭരംഹസാ । സ ഏവ ശരണം ദേവോ ഗതിര് അസ്തീഹ നാന്യഥാ
പൂർണ്ണ മനസ്സും ശരീരവും ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ദൈവത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കേണ്ടത്; ഇതിന് മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല.
ന തസ്മാദ് അധികഃ കശ്ചിദ് അസ്തി ലോകത്രയാന്തരേ । പ്രലയസ്ഥിതിസര്ഗാണാം ഹരിഃ കാരണതാം ഗതഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവനേക്കാൾ വലിയവൻ ആരുമില്ല; സൃഷ്ടിയും നിലനില്പും ലയവും എല്ലാം ഹരിയാണ് കാരണമാകുന്നത്.
തസ്മാന് നിമേഷാദ് ആരഭ്യ നാരായണമ് അജം സദാ । സമ്പ്രപന്നോ ഽസ്മി സര്വത്ര നാരായണമയോ ഹ്യ് അഹമ്
അതിനാൽ, ഒരു കണ്ണിറുക്കം മുതൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ജനനമില്ലാത്ത നാരായണനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും ഞാൻ നാരായണനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
നമോ നാരായണായേതി മന്ത്രസ് സര്വാര്ഥസാധകഃ । നാപൈതി മമ ഹൃത്കോശാദ് ആകാശാദ് ഇവ മാരുതഃ
'നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രം എല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ആ മന്ത്രം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല, ആകാശത്തിൽ നിന്നു കാറ്റ് പോകാത്തതുപോലെ.
ഹരിര് ആശാ ഹരിര് വ്യോമ ഹരിര് ഉര്വീ ഹരിര് ജഗത് । അയം ഹരിര് അമേയാത്മാ ജാതോ ഹരിമയോ ഹ്യ് അഹമ്
ഹരിയാണ് പ്രതീക്ഷ, ഹരിയാണ് ആകാശം, ഹരിയാണ് ഭൂമി, ഹരിയാണ് ഈ ലോകം; ഈ ഹരി അളക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവമുള്ളവൻ, ഞാൻ ഹരിയാൽ നിറഞ്ഞവനാണ്.
അവിഷ്ണുഃ പൂജയന് വിഷ്ണും ന പൂജാഫലഭാഗ് ഭവേത് । വിഷ്ണുര് ഭൂത്വാ യജേദ് വിഷ്ണുമ് അയം വിഷ്ണുര് അഹം സ്ഥിതഃ
വിഷ്ണു അല്ലാത്തവൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചാലും, ആരാധനയുടെ ഫലം ലഭിക്കില്ല. വിഷ്ണുവായി മാറി വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം. ഈ വിഷ്ണു എന്നിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അനന്തമ് ഇദമ് ആകാശമ് ആപൂര്യ വിനതാസുതഃ । കനകാങ്ഗോ മമാങ്ഗാനാമ് അയമ് ആസനതാം ഗതഃ
അനന്തമായ ആകാശം നിറച്ച്, വിനതയുടെ മകനായവൻ പൊന്നുപോലെയുള്ള ശരീരത്തോടെ എന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ഒരു സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
കരശാഖൈകവിശ്രാന്തസര്വഹേതിവിഹങ്ഗമാഃ । നഖാംശുമഞ്ജരീകീര്ണാ മഹാമരകതദ്രുമാഃ
എന്റെ കൈകളുടെ ശാഖകളിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, എല്ലാറ്റിനും കാരണമായവ, എന്റെ നഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കിരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ, വലിയ പച്ചമണിമരങ്ങൾ പോലെയാണ്.
ഇമേ തേ മൃദുമന്ദാരദാമദൃബ്ധാംസമണ്ഡലാഃ । മന്ദരാഘൃഷ്ടകേയൂരാശ് ചത്വാരോ മമ ബാഹവഃ
ഇവയാണ് എന്റെ നാലു കൈകൾ: മൃദുവായ മന്ദാരപൂക്കൾ, ദാമരത്നങ്ങളുടെ വളയങ്ങൾ, മന്ദരപർവതത്തിൽ ഉരസിയ കയ്യിലങ്കാരങ്ങൾ ഇവയിൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചലച്ഛശികരാപൂരചാരുചാമരധാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ ലക്ഷ്മീഃ ക്ഷീരോദജഠരോത്ഥിതാ
ചലിക്കുന്ന ചന്ദ്രകിരണങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ മനോഹരമായ ചാമരം കൈയിൽ പിടിച്ച്, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഈ മഹാലക്ഷ്മി എന്റെ പാർശ്വത്ത് നില്ക്കുന്നു.
ഹേലാവിലബ്ധഭുവനാ ത്രൈലോക്യതരുമഞ്ജരീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ കീര്തിര് ധവലാമലഹാസിനീ
ലീലയായ് ലോകങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കിയ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ പൂവായി, സ്വച്ഛവും നിർമ്മലവും പുഞ്ചിരിയോടെ തിളങ്ങുന്ന ഈ കീർത്തി എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
അനാരതം ജഗജ്ജാലനവനിര്മാണകാരിണീ । ഇയം മേ പാര്ശ്വഗാ മായാ സ്വേന്ദ്രജാലവിലാസിനീ
എപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ പുതിയ സൃഷ്ടിയിൽ തിരക്കിലായും, അത്ഭുതകരമായ മായാജാലങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന ഈ മായ എന്നെ സമീപിച്ച് നില്ക്കുന്നു.
ഇയം സാ ഹേലയാക്രാന്തത്രൈലോക്യതരുഷണ്ഡികാ । ജയാ സ്ഫുരതി മേ പാര്ശ്വേ ലതാ കല്പതരോര് ഇവ
ലളിതമായി മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ തോട്ടം കീഴടക്കി, കല്പവൃക്ഷലതയെപ്പോലെ എന്റെ പാർശ്വത്ത് ജയം തിളങ്ങുന്നു.
ഇമൌ മേ നിത്യശീതോഷ്ണൌ ദേവൌ ശീതാംശുഭാസ്കരൌ । പ്രകടീകൃതസംസാരൌ മുഖമധ്യേ വിലോചനേ
ഇവിടെ എന്റെ മുഖത്തിനിടയിൽ, എന്റെ കണ്ണുകളായി, എപ്പോഴും കൂടെ നില്ക്കുന്ന ഇരുപ്രഭകളായ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ഈ ലോകം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
മമേയമ് ഉത്പലശ്യാമാ പീനാമ്ഭോധരസുന്ദരീ । ശ്യാമീകൃതകകുപ്ചക്രാ ദേഹദീപ്തിര് വിസാരിണീ
ഈ നീലനിറമുള്ള, കനിഞ്ഞ മേഘംപോലെയും താമരപ്പൂവിനിറംപോലെയും മനോഹരിയായ ദേവി എന്റേതാണ്; അവളുടെ പ്രകാശം എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു.
അയം മമ കരേ ശങ്ഖഃ പാഞ്ചജന്യസ് സ്ഫുരദ്ധ്വനിഃ । മൂര്തം ഖമ് ഇവ ശബ്ദാത്മ ക്ഷീരോദ ഇവ സംസ്ഥിതഃ
ഇവിടെ എന്റെ കൈയിൽ, പാഞ്ചജന്യ എന്ന ശംഖം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു, ശബ്ദം കൊണ്ടുള്ള ആകാശംപോലെയും, പാലാഴിയിൽ നിന്നു ഉയർന്നതുപോലെയും, അതു നില്ക്കുന്നു.