ദശകോടീശ് ച വര്ഷാണാമ് അനുശാസ്യ ജഗത്ത്രയമ് । അന്തേ വിരക്തതാം പ്രാപ്തമ് ഉപശാന്തം ബഡേര് മനഃ
പത്ത് കോടി വർഷം മൂന്നു ലോകവും ഭരിച്ച ശേഷം, അവസാനം ബഡന്റെ മനസ്സ് വൈരാഗ്യവും ശാന്തിയും നേടി.
ഊഹാപോഹസഹസ്രാണി ഭാവാഭാവശതാനി ച । ബഡിനാ പരിദൃഷ്ടാനി ക്വ സമാശ്വാസമ് ഏത്വ് അസൌ
ആലോചനകളും നിരാകരണങ്ങളും ആയിരങ്ങൾ, ഉണരലിന്റെയും ഇല്ലായ്മയുടെയും നൂറുകണക്കിന് അവസ്ഥകളും ബഡൻ കണ്ടു. ഇപ്പോൾ അവന് ആശ്വാസം എവിടെയാണ്?
ഭോഗാഭിലാഷം സന്ത്യജ്യ ബഡിസ് സമ്പൂര്ണമാനസഃ । ആത്മാരാമസ് സ്ഥിതോ നിത്യമ് അദ്യ പാതാലകോടരേ
ഭോഗലാലസ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സ് പൂർണ്ണമായ സന്തോഷത്തോടെ, ബഡൻ ഇന്ന് പാതാളത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ആത്മസുഖത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
പുനര് ഏതേന ബഡിനാ ജഗദ് ഇന്ദ്രതയാഖിലമ് । അനുശാസ്യമ് ഇദം രാമ ബഹൂന് വര്ഷഗണാന് ഇഹ
ഇവിടെ, ബഡനെന്ന മഹാനായവൻ, ഇന്ദ്രനായി ഈ ലോകം മുഴുവൻ അനേകം വർഷങ്ങൾ ഭരിച്ചു, രാമാ.
ന തസ്യേന്ദ്രപദപ്രാപ്ത്യാ തുഷ്ടിസ് സമുപജായതേ । ന തസ്യ സ്വപദഭ്രംശാദ് ഉദ്വേഗ ഉപജായതേ
ഇന്ദ്രപദം ലഭിച്ചിട്ടും അവനിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല; തന്റെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും അവനിൽ വിഷമം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
സ സമസ് സര്വഭാവേഷു സര്വദൈവോദിതാശയഃ । സമ്പ്രാപ്തമ് ആഹരന് സ്വസ്ഥ ആകാശ ഇവ തിഷ്ഠതി
അവൻ എല്ലായിടത്തും സമഭാവത്തോടെ, ദൈവിക മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; എന്ത് വന്നാലും ശാന്തമായി സ്വീകരിച്ച് ആകാശംപോലെ അചഞ്ചലനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ബഡിവിജ്ഞാനസമ്പ്രാപ്തിര് ഏഷാ തേ കഥിതാ മയാ । ഏതാം ദൃഷ്ടിമ് അവഷ്ടഭ്യ ത്വമ് അപ്യ് അഭ്യുദിതോ ഭവ
ബഡന്റെ ജ്ഞാനം എങ്ങനെ ലഭിച്ചുവെന്നത് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; ഈ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ച് നീയും ഉയർന്നവനാകണം.
ബഡിവത് സ്വവിവേകേന നിത്യോ ഽഹമ് ഇതി നിശ്ചയാത് । പദമ് ആസാദയാദ്വന്ദ്വം പൌരുഷേണൈവ രാഘവ
ബഡിയുടെ പോലെ, സ്വയം വിവേകത്തോടെ 'ഞാൻ ശാശ്വതനാണ്' എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം പുലർത്തി, രാഘവ, നീ സ്വന്തം പരിശ്രമം കൊണ്ട് ഇരട്ടത്വങ്ങൾ അതിജയിച്ച് ആ നിലയിലേയ്ക്ക് എത്തണം.
ദ്വേ ചാഷ്ടൌ ചൈവ വര്ഷാണാം കോടീര് ഭുക്ത്വാ ജഗത്ത്രയമ് । അന്തേ വൈരസ്യമ് ആപന്നോ ബഡിര് അപ്യ് അസുരോത്തമഃ
എൺപത് കോടിയോളം വർഷങ്ങൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളും അനുഭവിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അസുരന്മാരിൽ പ്രധാനനായ ബഡി അവസാനം എല്ലാം പ്രത്യക്ഷമായും രുചികെട്ടുപോയി.
തസ്മാദ് അവശ്യവൈരസ്യം ഭോഗപൂഗമ് അരിന്ദമ । സന്ത്യജ്യ സതതാനന്ദമ് അവൈരസ്യപദം വ്രജ
അതിനാൽ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ, അനേകം അനുഭവങ്ങൾക്കു ശേഷം വിരക്തി നിർബന്ധമായെത്തും; ആ അനുഭവങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എപ്പോഴും ആനന്ദം നിറഞ്ഞ, വിരക്തതയുള്ള അവസ്ഥയിലേക്കു നീ പ്രവേശിക്കണം.
ഇമാ ദൃശ്യദൃശോ രാമ നാനാകാരവികാരദാഃ । ന കാശ്ചന തവാത്മീയാ ദൂരാച് ഛൈലശിലാ ഇവ
രാമ, ഈ കാണുന്നവയും കാണാത്തവയും പലവിധ രൂപങ്ങളും മാറ്റങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്നു; അവയൊന്നും നിനക്കു സ്വന്തമായതല്ല, ദൂരെയുള്ള പർവ്വതക്കല്ലുകൾ പോലെ.
ധാവമാനമ് ഇഹാമുത്ര ലുഠിതം ലോകവൃത്തിഷു । സംസ്ഥാപയ നിബധ്യൈതന് മനോ ഹൃദയകോടരേ
ഇവിടെയും അവിടെയും ലോകത്തിലെ കാര്യങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന മനസ്സിനെ, ഹൃദയത്തിന്റെ ആന്തരികതയിൽ ഉറപ്പിച്ച് നിർത്തൂ.
ചിദാദിത്യോ ഭവാന് ഏവ സര്വത്ര ജഗതി സ്ഥിതഃ । കഃ പരസ് തേ ക ആത്മീയഃ പരിസ്ഖലസി കിം മുധാ
നീ തന്നെ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന ചൈതന്യത്തിന്റെ സൂര്യൻ ആണല്ലോ. ആരാണ് നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെയോ, ആരാണ് നിന്റെതോ? നീ എന്തിന് വ്യർത്ഥമായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു?
ത്വമ് അനന്തോ മഹാബാഹുസ് ത്വമ് ആദ്യഃ പുരുഷോത്തമഃ । ത്വം പദാര്ഥശതാകാരൈഃ പരിസ്ഫൂര്ജസി ചിദ്വപുഃ
നീ അതിരില്ലാത്തവനും മഹാശക്തിയുള്ളവനും ആദിയുമാണ്, ഉത്തമപുരുഷൻ. നൂറുകണക്കിന് വസ്ത്രരൂപങ്ങളിൽ നീ ചൈതന്യമായി പ്രകാശിക്കുന്നു.
ത്വയി സര്വമ് ഇദം പ്രോതം ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । ബോധേ നിത്യോദിതേ ശുദ്ധേ സൂത്രേ മണിഗണോ യഥാ
ഈ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ മേൽ തന്നെ അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു; എപ്പോഴും ഉദയിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ, ഒരു തന്തിയിൽ മുത്തുകളെ പോലെ.
ന ജായസേ ന മ്രിയസേ ത്വമ് അജഃ പുരുഷോ വിരാട് । ചിച് ഛുദ്ധോ ജന്മമരണഭ്രാന്തയോ മാ ഭവന്തു തേ
നീ ജനിക്കുകയോ മരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; നീ ജനനമില്ലാത്ത, വിശാലമായ പുരുഷനാണ് — ശുദ്ധമായ ബോധം. ജനനവും മരണവും സംബന്ധിച്ചുള്ള ഭ്രമകൾ നിന്നിൽ ഉയരരുത്.
സമസ്തജന്മരോഗാണാം പ്രവിചാര്യ ബലാബലമ് । തൃഷ്ണാമ് ഉത്സൃജ്യ ഭോഗാനാം ഭോക്തൈവ ഭവ കേവലമ്
എല്ലാ ജനനങ്ങളുടെയും രോഗങ്ങളുടെയും ശക്തിയും ദൗർബല്യവും ആലോചിച്ച്, അനുഭവങ്ങളുടെ渴യൊഴിഞ്ഞ്, നീ വെറും അനുഭവിക്കുന്നവനായി മാത്രം നിലകൊൾക.
ത്വയി സ്ഥിതേ ജഗന്നാഥേ ചിദാദിത്യേ സദോദിതേ । ഇദമ് ആഭാസതേ സര്വം സംസാരസ്വപ്നമണ്ഡലമ്
നീ ലോകത്തിന്റെ നാഥനായി, എപ്പോഴും ഉദിച്ചിരിക്കുന്ന ബോധസൂര്യനായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഈ മുഴുവൻ ലോകം — സാംസാരിക സ്വപ്നവലയം — പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
മാ വിഷാദം കൃഥാ വ്യര്ഥം സുഖദുഃഖൈഷണാ ന തേ । ശുദ്ധശ് ചിദ് അസി സര്വാത്മാ സര്വവസ്ത്വവഭാസകഃ
നിരർത്ഥകമായ നിരാശയിൽ വീഴരുത്; സന്തോഷത്തെയും ദുഃഖത്തെയും തേടുന്നത് നിനക്കല്ല. നീ ശുദ്ധബോധമാണ്, എല്ലായിടത്തെയും ആത്മാവും എല്ലാവസ്തുക്കളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനും.
പൂര്വമ് ഇഷ്ടമ് അനിഷ്ടം ത്വമ് അനിഷ്ടം ചേഷ്ടമ് ഇത്യ് അപി । പരികല്പ്യ തദഭ്യാസാത് തതോ ഽപി ദ്വേ പരിത്യജ
നീ മുമ്പ് ആഗ്രഹിച്ചതോ ആഗ്രഹിക്കാത്തതോ, ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതോ, ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച് പതിവാക്കിയതൊക്കെയും, ഒടുവിൽ അവ രണ്ടും ഉപേക്ഷിക്കണം.
ഇഷ്ടാനിഷ്ടദൃശോസ് ത്യാഗേ സമതോദേതി ശാശ്വതീ । തയാ ഹൃദയവര്തിന്യാ പുനര് ജന്തുര് ന ജായതേ
ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും എന്ന ഭാവം വിട്ടുകളയുമ്പോൾ ശാശ്വതമായ സമത്വം ജനിക്കുന്നു. ആ സമത്വം ഹൃദയത്തിൽ ഉറച്ചാൽ, ആ ജീവൻ വീണ്ടും ജനിക്കില്ല.
യേഷു യേഷു പ്രദേശേഷു മനോ മജ്ജതി ബാലവത് । തേഭ്യസ് തേഭ്യസ് സമുദ്ധൃത്യ തദ് ധി തത്ത്വേ നിവേശയേത്
മനസ്സ് കുട്ടിയെപ്പോലെ എവിടെയൊക്കെയോ ലയിച്ചാൽ, അവിടെയൊക്കെയുമാണ് നിന്നെ പിൻവലിച്ച് സത്യം എന്നതിൽ മനസ്സ് സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്.
ഏവമ് അഭ്യാഗതാഭ്യാസം മനോമത്തമതങ്ഗജമ് । നിബധ്യ സര്വഭാവേന പരം ശ്രേയോ ഽധിഗമ്യതേ
ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അഭ്യസിച്ച്, മനസ്സെന്ന കാട്ടാനയെ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ, പരമമായ ശ്രേയസ് ലഭിക്കും.
മാ ശഠൈര് അയഥാര്ഥജ്ഞൈര് മിഥ്യാദൃഷ്ടിഹതാശയൈഃ । ധൂര്തസങ്കല്പവിക്രീതൈര് വിമൂഢൈസ് സമതാം ഗമഃ
കപടികളും യാഥാർത്ഥ്യം അറിയാത്തവരും തെറ്റായ ധാരണകളാൽ ആശകൾ നശിച്ചവരും ചതിയുള്ള മനസ്സുള്ളവരും ഭ്രാന്തന്മാരുമായവരോടൊപ്പം സമത്വം തേടേണ്ടതില്ല.
അകിഞ്ചനാത് സ്വനിര്ണീതൌ ലമ്ബമാനാത് പരോക്തിഷു । ന മൌര്ഖ്യാദ് അധികോ ലോകേ കശ്ചിദ് അസ്തീഹ ദുഃഖദഃ
സ്വന്തം വിവേകമല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനും ഒന്നുമില്ലാത്തവനും പോലെ ലോകത്തിൽ മറ്റൊരുവനും ഇത്രയും മൂഢനും ദു:ഖം നൽകുന്നവനും ഇല്ല.
ത്വമ് ഏതദ് അവിവേകാഭ്രമ് ഉദിതം ഹൃദയാമ്ബരേ । വിവേകപവനേനാശു ദൂരം നയ മഹാമതേ
മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, വിവേകമില്ലായ്മ മൂലമുണ്ടായ മനസ്സിലെ ഈ മൂടൽമേഘം നീ വിവേകത്തിന്റെ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ അകറ്റണം.
ആത്മനൈവ പ്രയത്നേന യാവദ് ആത്മാവലോകനേ । ന കൃതോ ഽനുഗ്രഹസ് താവന് ന വിചാരോദയോ ഭവേത്
സ്വയം പരിശ്രമിച്ച് ആത്മാവിനെ നിരീക്ഷിക്കാതെ ദൈവാനുഗ്രഹം ലഭിക്കില്ല; അതുവരെ സത്യാന്വേഷണവും ഉണരുകയില്ല.
വേദവേദാന്തശാസ്ത്രാര്ഥതര്കദൃഷ്ടിഭിര് അപ്യ് അയമ് । നാത്മാ പ്രകടതാമ് ഏതി യാവന് ന സ്വമ് അവേക്ഷണമ്
വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും തർക്കബുദ്ധിയും ഉപയോഗിച്ചാലും, മനുഷ്യൻ സ്വയം തന്നെ നിരീക്ഷിക്കാതെ ആത്മാവ് വ്യക്തമായി അറിയാൻ കഴിയില്ല.
ത്വമ് ആത്മന്യ് ആത്മനാ രാമ പ്രസാദേ സമവസ്ഥിതഃ । പ്രാപ്തോ ഽസി വിതതം ബോധം മദ്വചാംസ്യ് അവബുധ്യസേ
രാമാ, നീ സ്വയം ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായി, ദയയോടെ വിശാലമായ ജ്ഞാനം നേടിയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ വാക്കുകൾ നീ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
വികല്പാംശവിഹീനസ്യ ത്വയൈഷാ ചിദ്വിവസ്വതഃ । ഗൃഹീതാ വിതതാ വ്യാപ്തിര് മദുക്താ പരമാത്മനഃ
നിന്റെ മനസ്സിൽ ഭ്രമങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ഞാൻ പറഞ്ഞ പരമാത്മാവായ ഈ സർവ്വവ്യാപകമായ ചൈതന്യം നീ മനസ്സിലാക്കി.