സര്വദാ സര്വമ് ഏവാഹം സര്വകൃത് സര്വസങ്ഗതഃ । ചേത്യമ് അസ്ത്യ് അഹമ് ഏവൈതന് ന കിഞ്ചിദ് അപി ചോദിതമ്
എല്ലാ സമയത്തും ഞാൻ എല്ലാം തന്നെയാണ്, എല്ലാം ചെയ്യുന്നവനും എല്ലായിടത്തും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നവനും ഞാൻ തന്നെ. അറിയാവുന്നതൊക്കെയും ഞാൻ തന്നെയാണ്; ഇതിന് പുറമേ ഒന്നും പറയപ്പെടുന്നില്ല.
കിം സങ്കല്പവികല്പാഭ്യാം ചിദ് അചിച് ചാഹമ് ഏകഭാഃ । സങ്ക്ഷോഭയാമ്യ് അഹം താവച് ഛാമ്യാമ്യ് ആത്മനി പാവനേ
ഉദ്ദേശമോ സംശയമോ എന്തിന്? ഞാൻ ചൈതന്യവും അചൈതന്യവും ഒന്നായ പ്രകാശം തന്നെയാണ്. ഞാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവരെല്ലാം ഉണർത്തുന്നു, പിന്നെ എന്റെ ശുദ്ധമായ ആത്മാവിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.
ഇതി സഞ്ചിന്തയന്ന് ഏവ ബഡിഃ പരമകോവിദഃ । അകാരാര്ധാര്ധമാത്രാര്ഥം ഭാവയന് ധ്യാനമ് ആസ്ഥിതഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, അത്യന്തം പാണ്ഡിത്യശാലിയായ ബഡിഃ അക്ഷരത്തിന്റെ പകുതിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ അർത്ഥം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സംശാന്തസര്വസങ്കല്പഃ പ്രശാന്തകലനാഗണഃ । നിശ്ശങ്കമ് അതിദൂരാസ്തചേത്യചിന്തകചിന്തനഃ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ഉള്ളിലെ ചിന്തകളും നിലച്ചവനായി, ഭയമില്ലാതെ, ദൂരെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ചിന്തിച്ചിരുന്ന മനസ്സും വിട്ടുവിട്ട്, പുറത്തെ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഇനി ഒരുപാട് ആലോചിക്കാതെ, അവൻ സമാധാനത്തോടെ ഇരുന്നു.
ധ്യാതൃധ്യേയധ്യാനഹീനോ നിര്മനാശ് ശാന്തവാസനഃ । ബഭൂവാവാതദീപാഭോ ബഡിഃ പ്രാപ്തമഹാപദഃ
ധ്യാനിക്കുന്നവനും, ധ്യാനവിഷയവും, ധ്യാനവും ഇല്ലാതായി, മനസ്സു നിർമലവും ആഗ്രഹങ്ങൾ ശാന്തവുമാകെ, ബഡിഃ കാറ്റ് തൊടാത്ത വിളക്കുപോലെ, പരമാവസ്ഥയിൽ എത്തി നില്ക്കുന്നു.
ഉപശാന്തമനാസ് തത്ര രത്നവാതായനേ ബഡിഃ । അവസദ് ബഹുകാലം സ സമുത്കീര്ണ ഇവോപലാത്
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, രത്നങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള മന്ദപത്തിൽ ബഡിഃ വളരെക്കാലം, നിലത്ത് പതിഞ്ഞ കല്ലുപോലെ, അപ്രത്യക്ഷമായി അവിടെ തന്നെയിരുന്നു.
പ്രശമിതൈഷണയാ പരിപൂര്ണയാ മനനദോഷദശോജ്ഝിതയോച്ചയാ । ബഡിര് അരാജത നിര്മലസത്തയാ വിഘനമ് അച്ഛതയേവ ശരന്നഭഃ
എല്ലാ വാഞ്ഛകളും അകറ്റി, പൂർണ്ണമായ തൃപ്തിയോടെ, ചിന്തയുടെ ദോഷങ്ങൾ വിട്ട്, നിർമലമായ സത്തയോടെ, ബഡിഃ മേഘമില്ലാത്ത ശരദ്കാല ആകാശംപോലെ, വെളിച്ചവും വിശാലതയും നിറഞ്ഞവനായി പ്രകാശിച്ചു.
അഥ തേ ദാനവാസ് തത്ര ബഡേര് അനുചരാസ് തദാ । തദ്ഗൃഹം സ്ഫാടികം സൌധമ് ഉച്ചൈര് ആരുരുഹുഃ ക്ഷണാത്
അപ്പോൾ ബഡിയുടെ അനുചരങ്ങളായ ദാനവന്മാർ അതിവേഗത്തിൽ അവന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ സ്ഫടികമാളികയുടെ മുകളിലേക്ക് കയറി.
ഡിമ്ബാദ്യാ മന്ത്രിണോ വീരാസ് സാമന്താഃ കുകുഹാദയഃ । സുരാദ്യാശ് ചൈവ രാജാനോ വൃത്രാദ്യാ ബലഹാരിണഃ
ഡിംബനും മറ്റു മന്ത്രിമാരും വീരന്മാരും, കുകുഹനും മറ്റു സാമന്തന്മാരും, സുരനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും, വൃത്രനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു.
ഹയഗ്രീവാദയസ് സഭ്യാശ് ശുകുന്ദാദ്യാശ് ച ബന്ധവഃ । ലുഡങ്ഗാദ്യാശ് ച സുഹൃദഃ പല്മൂലാദ്യാശ് ച ലാലകാഃ
ഹയഗ്രീവനും മറ്റ് മാന്യന്മാരും, ശുകുന്ദനും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും, ലുടംഗനും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും, പാൽമൂലനും അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുബേരയമശക്രാദ്യാ ഉപായനകരാസ് സുരാഃ । യക്ഷാ വിദ്യാധരാ നാഗാസ് സേവാവസരകാങ്ക്ഷിണഃ
കുബേരനും യമനും ഇന്ദ്രനും പോലുള്ള ദേവന്മാർ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു; യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, നാഗന്മാർ എന്നിവരും സേവനത്തിനായി ആഗ്രഹത്തോടെ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
രമ്ഭാതിലോത്തമാദ്യാശ് ച ചാമരിണ്യോ വരാങ്ഗനാഃ । സരിതസ് സാഗരാശ് ശൈലാ ദിശശ് ച വിദിശസ് തഥാ
രംഭ, തിലോത്തമ എന്നിവരും, ചാമരികളിലെ മനോഹരിയായ സ്ത്രീകളും, നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, ദിശകളും ഇടക്കാല ദിശകളും—all ഇവർ അന്നേരം അവിടെയെത്തി.
സേവാര്ഥമ് ആയയുസ് തസ്യ തം പ്രദേശം തദാ ബഡേഃ । അന്യേ ച ബഹവസ് സിദ്ധാസ് ത്രൈലോക്യോദരവാസിനഃ
അവരൊക്കെയും ബഡിയുടെ ആ സ്ഥലത്ത് സേവനത്തിനായി എത്തി; കൂടാതെ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ഗഹനങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന അനേകം സിദ്ധന്മാരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
ധ്യാനമൌനസമാധിസ്ഥം ചിത്രാര്പിതമ് ഇവാചലമ് । നമത്കിരീടാവലയോ ദദൃശുര് ബഡിമ് ആദൃതാഃ
ധ്യാനം, മൗനം, സമാധി എന്നിവയിൽ ലീനനായ ബഡിയെ, അത്ഭുതങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പർവതംപോലെ അചഞ്ചലനായി, കിരീടം ധരിച്ച തലകെട്ടുകളോടെ ആദരവോടെ അവർ കണ്ടു.
തം ദൃഷ്ട്വാ കൃതകര്തവ്യാഃ പ്രണേമുസ് തേ മഹാസുരാഃ । വിഷാദവിസ്മയാനന്ദഭയമന്ഥരതാം യയുഃ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാസുരന്മാർ തങ്ങളുടെ കടമകൾ നിർവഹിച്ചു വിനയത്തോടെ വണങ്ങി; അവർക്ക് ദുഃഖം, അത്ഭുതം, ആനന്ദം, ഭയം എന്നിവ ചേർന്ന് മനസ്സിൽ ഭാരം തോന്നി.
മന്ത്രിണോ ഽഥ വിചാര്യാത്ര കിം പ്രാപ്തമ് ഇതി ദാനവാഃ । ഭാര്ഗവം ചിന്തയാമ് ആസുര് ഗുരും സര്വവിദാം വരമ്
അപ്പോൾ മന്ത്രിമാർ അവിടെ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചു, ദാനവന്മാർ എല്ലാം അറിയുന്നവരിൽ പ്രധാനനായ ഗുരുവായ ഭാർഗവനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.
ചിന്തനാനന്തരം ദൈത്യാ ഭാര്ഗവം ഭാസുരം പുരഃ । ദദൃശുഃ കല്പിതപ്രാപ്തം ഗന്ധര്വനഗരം യഥാ
അവരുടെ ആലോചനയ്ക്കു ശേഷം, ദൈത്യന്മാർ ഭാസുരനായ ഭാർഗവനെ തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ കണ്ടു, ഗന്ധർവനഗരം പോലെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ ദർശനം.
പൂജ്യമാനോ ഽസുരഗണൈര് നിവിഷ്ടോ ഗുരുവിഷ്ടരേ । ദദര്ശ ധ്യാനമൌനസ്ഥം ഭാര്ഗവോ ദാനവേശ്വരമ്
അസുരസംഘങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ച ഗുരുസ്ഥാനത്ത് ഇരുന്ന്, ഭാർഗവൻ ധ്യാനത്തിലും മൗനത്തിലും ആഴപ്പെട്ടിരുന്ന ദാനവാധിപതിയെ കണ്ടു.
വിശ്രമ്യ സ ക്ഷണമ് ഇവ പ്രേമവാന് അവലോക്യ ച । ബഡിം വിചാരയന് ദൃഷ്ട്യാ പരിക്ഷീണഭവഭ്രമമ്
അവൻ ഒരു നിമിഷം വിശ്രമിച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി, ബഡിയെ ദൃഷ്ടിയിലൂടെ പരിശോധിച്ചു; ഭവഭ്രമം ക്ഷയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ദേഹരശ്മിശതൈര് ദന്തദീപ്തിഭിഃ ക്ഷീരസാഗരേ । ക്ഷിപന്ന് ഇവ സഭാമ് ആഹ ഹസന് വാക്യമ് ഇദം ഗുരുഃ
ഗുരു, പാൽസമുദ്രം പോലെ തിളങ്ങുന്ന പല്ലുകളുടെ നൂറുകണക്കിന് കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് സഭയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അഹോ ചിത്രമ് ഇദം ദൈത്യാസ് സ്വവിചാരണയൈവ യത് । സമ്പ്രാപ്തവിമലാലോകസ് സിദ്ധോ ഽയം ഭഗവാന് ബഡിഃ
അയ്യോ, ഇതെന്തൊരു അത്ഭുതം! ദാനവന്മാർ സ്വയം ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, നിർമ്മലമായ ദൃഷ്ടി നേടുകയും, ഈ മഹാനായ ബഡിയും സിദ്ധനാവുകയും ചെയ്തു.
അയം തദ് ഏവമ് ഏവേഹ തിഷ്ഠന് ദാനവസത്തമാഃ । സ്വാത്മനി സ്ഥിതിമ് ആപ്നോതു പദം പശ്യത്വ് അനാമയമ്
ദാനവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈയാൾ ഇങ്ങനെയിരിക്കുകയും, തന്റെ ആത്മാവിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, കഷ്ടം ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ കാണുകയും ചെയ്യട്ടെ.
ശ്രാന്തോ വിശ്രാന്തിമ് ആയാതഃ ക്ഷീണചിന്താഭരഭ്രമഃ । ശാന്തസംസാരനീഹാരോ ബോധനീയോ ന ദാനവാഃ
ചിന്തയുടെ ഭാരവും ലോകസഞ്ചാരത്തിന്റെ മൂടൽമഞ്ഞും ശമിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈയാൾ ക്ഷീണിച്ച് വിശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ദാനവന്മാരേ, ഇദ്ദേഹത്തിന് ഉപദേശം ആവശ്യമില്ല.
സ്വ ഏവാലോക ഏതേന സമ്പ്രാപ്തോ ഽജ്ഞാനസങ്ക്ഷയേ । ശാന്തേ ഽഭ്രസമ്ഭ്രമേ സൌരോ ദിനേനേവ കരോത്കരഃ
അജ്ഞാനത്തിന്റെ അകറ്റം മൂലം സ്വയം പ്രകാശം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; മേഘങ്ങൾ അകന്നശേഷം സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ മനസ്സിൽ തെളിച്ചം നിറയുന്നു.
സ്വയമ് ഏവ ഹി കാലേന പ്രബോധമ് അയമ് ഏഷ്യതി । ബീജകോശാത് സ്വസംവിത്ത്യാ സുപ്തമൂര്തിര് ഇവാങ്കുരഃ
കാലക്രമേണ അവൻ സ്വയം ഉണരുന്നു, വിത്തിനുള്ളിൽ നിന്നു തനിക്കു താനെ അറിയലിലൂടെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മുളപ്പൊടിപോലെ.
കുരുധ്വം സ്വാനി കാര്യാണി സര്വേ ദാനവനായകാഃ । ബഡിര് വര്ഷസഹസ്രേണ സമാധേര് ബോധമ് ഏഷ്യതി
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും, ദാനവനേതാക്കളേ, നിങ്ങളുടെ ജോലി നോക്കൂ; ബഡി ആയിരം വർഷം സമാധിയിൽ കഴിഞ്ഞശേഷം ഉണരും.
ഇത്യ് ഉക്തേ ഗുരുണാ തത്ര ഭയഹര്ഷവിഷാദജാമ് । ദൈത്യാശ് ചിന്താം ജഹുശ് ശുഷ്കാം മഞ്ജരീമ് ഇവ പാദപാഃ
ഗുരു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയം, സന്തോഷം, ദു:ഖം എന്നിവയിൽ നിന്നുണ്ടായ ഉണങ്ങിയ ചിന്തകൾ ദാനവർ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണങ്ങിയ പൂക്കൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ വിട്ടുകളഞ്ഞു.
വൈരോചനിസഭാസംസ്ഥാം വിധായ പ്രാഗ്വ്യവസ്ഥയാ । സ്വവ്യാപാരപരാസ് തസ്ഥുസ് സര്വ ഏവാസുരാസ് തതഃ
വൈരോചനിയുടെ സഭപോലെ ഒരു വലിയ സംഗമം ഒരുക്കി, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം, എല്ലാ അസുരന്മാരും തങ്ങളുടേതായ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി നിന്നു.
നരാ മഹീമ് അഹിപതയോ രസാതലം ഗ്രഹാ നഭസ് ത്രിദശഗണാസ് ത്രിവിഷ്ടപമ് । ദിശോ ഽദ്രയോ ജലപതയശ് ച കന്ദരാന് വനേചരാ ഗഗനചരാശ് ച ഖം യയുഃ
മനുഷ്യർ ഭൂമിയിലേക്ക് പോയി, പാമ്പുകളുടെ രാജാക്കന്മാർ പാതാളത്തിലേക്ക്, ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്തിലേക്ക്, ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക്, ദിശകളും പർവ്വതങ്ങളും ജലാധിപതികളും ഗുഹകളിലേക്ക്, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവരും ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവരും ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി.
അഥ വര്ഷസഹസ്രേണ ദിവ്യേനാസുരസത്തമഃ । ദേവദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷൈര് ബുബുധേ ഭഗവാന് ബഡിഃ
അതിനുശേഷം, ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അസുരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായ ഭഗവാൻ ബഡിക്ക് ദിവ്യമായ ദുണ്ടുഭികളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഉണർവ് വന്നു.