അങ്ഗമ് അങ്ഗേന സമ്പീഡ്യ മാംസം മാംസേന ച സ്ത്രിയാഃ । പുരാഹമ് അഭവം പ്രീതോ യത് തന് മോഹവിജൃമ്ഭിതമ്
ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈകളും എന്റെ കൈകളും ചേർന്ന്, മാംസം മാംസത്തിൽ ചേർന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കൽ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷേ, അതെല്ലാം ഭ്രമത്തിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു.
ദൃഷ്ടാന്തദൃഷ്ടയോ ദൃഷ്ടാ ഭുക്തം ഭോക്തവ്യമ് അക്ഷതമ് । ആക്രാന്തമ് അഖിലം ഭൂതജാതം കിമ് ഇവ ശോഭനമ്
എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും ഞാൻ കണ്ടു, അനുഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം അനുഭവിച്ചു, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടി. എന്നാൽ, അതിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആസ്വദിക്കാൻ എന്താണ് ബാക്കിയുള്ളത്?
പുനസ് താന്യ് ഏവ താന്യ് ഏവ തത്രേഹാന്യത്ര ചാത്ര ച । ഇതശ് ചേതശ് ച വസ്തൂനി നാപൂര്വം നാമ കിഞ്ചന
ഇവിടെയും അവിടെയും, വീണ്ടും വീണ്ടും, അതേ കാര്യങ്ങളാണ്, അതേ വസ്തുക്കളാണ്. ഇവിടെ നിന്നും അവിടെ വരെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പുതിയത് ഒന്നുമില്ല.
സര്വമ് ഏവ പരിത്യജ്യ പരിഹൃത്യ ധിയാ സ്വയമ് । സ്വച്ഛ ഏവാവതിഷ്ഠേ ഽഹം പൂര്ണോ ഽര്ണവ ഇവാത്മനി
എല്ലാം മനസ്സോടെ വിട്ടുവിട്ടു, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ താനേ ശുദ്ധനും പൂർണ്ണനുമായി നിലകൊള്ളുന്നു, സമുദ്രം തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ.
പാതാലേ ഭൂതലേ സ്വര്ഗേ സ്ത്രിയോ രത്നോപലാദയഃ । സാരം തദ് അപി തുച്ഛേന കാലേനാശു നിഗീര്യതേ
പാതാളത്തിലും ഭൂമിയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും—സ്ത്രീകളും രത്നങ്ങളും മറ്റും—even അവയുടെ സാരം പോലും, അത്ര വലിയതല്ലാത്ത കാലം അതിവേഗം വിഴുങ്ങുന്നു.
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലം ഭൃശം ബാലോ ഽഭവം പുരാ । യഃ കുര്വന് ദ്വേഷമ് അമരൈസ് തുച്ഛയാ ജഗദിച്ഛയാ
ഇത്രയും കാലം മുമ്പ് ഞാൻ സത്യത്തിൽ ബാലനായിരുന്നു—ലോകത്തിലെ ചെറിയ ആഗ്രഹം കൊണ്ടും അമരന്മാരോടുള്ള വെറുപ്പിൽ നിന്നും ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു.
മനോനിര്മാണമാത്രേണ ജഗന്നാമ്നാ മഹാധിനാ । ത്യക്തേനാത്തേന വാര്ഥസ് സ്യാത് ക ഉദാരോ മഹാത്മനഃ
മനസ്സിന്റെ സങ്കല്പം കൊണ്ടാണ് ലോകം മഹത്തായതെന്ന് പറയുന്നത്; അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാലോ അനുഭവിച്ചാലോ മഹാത്മാവിന് എന്ത് പ്രയോജനം?
കഷ്ടം ചിരതരം കാലമ് അനര്ഥോ ഽര്ഥധിയാ മയാ । അജ്ഞാനമദമത്തേന ബാലേന ശ്വേവ സേവിതഃ
ദുർഭാഗ്യങ്ങൾക്കായി ഞാൻ വളരെക്കാലം പുറത്തുള്ള ലാഭം തേടി, അജ്ഞാനത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും മയങ്ങി, ബാല്യത്തിൽപോലും ഒരു നായ്ക്ക് പോലെ അതിനെ പിന്തുടർന്നു.
തരത്തരലതൃഷ്ണേന കിമ് ഇവാസ്മിഞ് ജഗത്ത്രയേ । മയാ ന കൃതമ് അജ്ഞേന പശ്ചാത്താപാഭിവൃദ്ധയേ
ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, അതിവേഗം മാറുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും അജ്ഞാനത്തിനും അടിമയായി, ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തത് എന്താണ്? പിന്നീടുള്ള പശ്ചാത്താപം മാത്രമേ അതിനാൽ ലഭിച്ചുള്ളൂ.
ഏതയാ തദ് അലം മേ ഽസ്തു തുച്ഛയാ പൂര്വചിന്തയാ । പൌരുഷം യാതി സാഫല്യം വര്തമാനചികിത്സയാ
ഇനി ഈ വിലകുറഞ്ഞ പഴയ ചിന്തകൾക്ക് വേണ്ടതില്ല; ഇപ്പോൾ തന്നെ ശരിയായ ശ്രമം കൊണ്ടാണ് ഫലം ലഭിക്കുന്നത്.
അദ്യാപരിമിതാകാരകാരണൈകതയാത്മനഃ । സര്വതസ് സുഖമ് അഭ്യേമി രസായന ഇവാര്ണവേ
ഇന്ന് അതിരില്ലാത്ത ആത്മാവിന്റെ കാരണഫല ഏകത്വം മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ എല്ലായിടത്തും ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു, സമുദ്രത്തിലെ അമൃതം പോലെ.
കോ ഽയം താവദ് അഹം കിം സ്യാദ് ആത്മേത്യ് ആത്മാവലോകനമ് । പൃച്ഛാമ്യ് ഉശനസം നാഥം നൂനമ് അജ്ഞാനശാന്തയേ
എന്താണ് ഈ 'ഞാൻ'? 'ആത്മാവ്' എന്നത് എന്താണ് അർത്ഥം? ആത്മാവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ, അജ്ഞാനം മാറാൻ ഞാൻ ഉശനസെന്ന മഹാനായ സന്യാസിയോട് ചോദിക്കണം എന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
സഞ്ചിന്തയാമി പരമേശ്വരമ് ആശു ശുക്രമ് ഉദ്യത്പ്രസാദമ് അഥ തേന ഗിരോപദിഷ്ടഃ । തിഷ്ഠാമ്യ് അനന്തവിഭവേ സ്വയമ് ആത്മനാത്മന്യ് അക്ഷീണമ് അര്ഥമ് ഉപദേശഗിരഃ ഫലന്തി
വേഗത്തിൽ ഞാൻ പരമേശ്വരനായ ശുക്രനെ, ദയയാൽ നിറഞ്ഞവനായി, മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു; അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ഞാൻ ആത്മാവിന്റെ അനന്ത സമ്പത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ആ ഉപദേശങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഫലിച്ചു.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ ഭഗവാന് ബഡിര് ആമീലിതേക്ഷണഃ । ദധ്യൌ കമലപത്ത്രാക്ഷം ശുക്രമ് ആകാശമന്ദിരമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, മഹാനായ ഭൃഗു കണ്ണ് അടച്ച്, താമരപ്പൂവിന്റെ കണികൾപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ആകാശത്തിൽ വസിക്കുന്ന ശുക്രനെ ധ്യാനിച്ചു.
സര്വസ്ഥചിന്മയാനന്തനിത്യധ്യാനോ ഽഥ ഭാര്ഗവഃ । ചേതന്തം ജ്ഞാതവാഞ് ശിഷ്യം ബഡിം ഗുര്വര്ഥിനം പുരേ
എല്ലായിടത്തും ഉള്ള അനന്തമായ ചൈതന്യത്തിൽ സ്ഥിരമായ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ ഭാർഗവൻ, ഗുരുവിനെ തേടിയിരുന്ന തന്റെ ശിഷ്യനായ ഭൃഗുവിനെ അവൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി.
അഥ സര്വഗതാനന്തചിദാത്മാ ഭാര്ഗവഃ പ്രഭുഃ । ആനിനായ സ ദേഹം സ്വം രത്നവാതായനം ബഡേഃ
അപ്പൊഴ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, അനന്തമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപിയായ ഭാർഗവൻ തന്റെ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദേഹത്തെ ബഡിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
ഗുരുദേഹപ്രഭാജാലപരിമൃഷ്ടതനുര് ബഡിഃ । ബുബുധേ പ്രാതര് അര്കാംശുസമ്ബോധിതമ് ഇവാമ്ബുജമ്
ഗുരുവിന്റെ ദേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം സ്പർശിച്ച ബഡിയുടെ ശരീരം, പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ സ്പർശിച്ച കമലം പോലെ ഉണർന്നു.
തത്ര രത്നാര്ഘദാനേന മന്ദാരകുസുമോത്കരൈഃ । പാദാഭിവന്ദനേനൈനം പൂജയാമ് ആസ ഭാര്ഗവമ്
അവിടെ ബഡി വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾ, മന്ദാരപൂക്കളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച്, ഭക്തിപൂർവ്വം പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച് ഭാർഗവനെ ആരാധിച്ചു.
രത്നാര്ഘപരികീര്ണാങ്ഗം കൃതമന്ദാരശേഖരമ് । മഹാര്ഹാസനവിശ്രാന്തമ് അഥോവാച ഗുരും ബഡിഃ
രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ശരീരവും, മന്ദാരപൂക്കൾ കിരീടമായി ധരിച്ചും, അത്യന്തം വിലപ്പെട്ട ആസനത്തിൽ ഇരുന്നും, ബഡി തന്റെ ഗുരുവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവംസ് ത്വത്പ്രസാദോത്ഥാ പ്രതിഭേയം പുരസ് തവ । നിയോജയതി മാം വക്തും കാര്യം കര്തുമ് ഇവാര്കഭാഃ
ഭഗവന്, നിങ്ങളുടെ കൃപകൊണ്ടാണ് ഈ ബോധം നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഉദയിക്കുന്നത്. എനിക്ക് സംസാരിക്കാനും, ഒരു കാര്യത്തെ ചെയ്യാനും സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പോലെ പ്രേരണയാകുന്നു.
ഭോഗാന് പ്രതി വിരക്തോ ഽസ്മി മഹാസമ്മോഹദായിനഃ । തത്ത്വം വിജ്ഞാതുമ് ഇച്ഛാമി മഹാസമ്മോഹഹാരി യത്
ഭോഗങ്ങളിൽ എനിക്ക് ആസക്തിയില്ല, അവ വലിയ മായയെ only ഉണർത്തുന്നു. ഈ വലിയ മായയെ അകറ്റുന്ന സത്യം അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കിമ് ഇഹാസ്തി കിയന്മാത്രമ് ഇദം കിമ്മയമ് ഏവ വാ । കോ ഽഹം കസ് ത്വം കിമ് ഏതേ വാ ലോകാ ഇതി വദാശു മേ
ഇവിടെ എന്താണ് ഉള്ളത്? ഇതിന്റെ അളവ് എത്ര? ഇത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടായത്? ഞാൻ ആരാണ്? നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഈ ലോകങ്ങൾ എന്താണ്? ദയവായി എനിക്ക് വേഗം പറയൂ.
ബഹുനാത്ര കിമ് ഉക്തേന ഖം ഗന്തും യത്നവാന് അഹമ് । സര്വം ദാനവരാജേന്ദ്ര സാരം സങ്ക്ഷേപതശ് ശൃണു
ഇവിടെ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതെന്താണ്? ഞാൻ ആകാശത്തെ തേടുകയാണ്. ദാനവരാജാവേ, എല്ലാം ചുരുക്കത്തിൽ പറയുന്ന സാരം കേൾക്കൂ.
ചിദ് ഇഹാസ്തി ഹി ചിന്മാത്രമ് ഇദം ചിന്മയമ് ഏവ ച । ചിത് ത്വം ചിദ് അഹമ് ഏതേ ച ലോകാശ് ചിദ് ഇതി സങ്ഗ്രഹഃ
ഇവിടെ ഉള്ളത് ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ചൈതന്യത്താൽ നിറഞ്ഞതാണ്. നീയും ഞാനും ഈ ലോകങ്ങളൊക്കെയും ചൈതന്യമാണ്—ഇതാണ് സാരാംശം.
ചിതം നിശ്ചയമ് ആദായ വിലോകയ ധിയേദ്ധയാ । സ്വയമ് ഏവാത്മനാത്മാനമ് അനന്തം പദമ് ആപ്സ്യസി
ഈ ഉറപ്പുള്ള അറിവ് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, ബുദ്ധിയോടെ ശ്രദ്ധിക്കണം. അങ്ങനെ നീ സ്വയം തന്നെ അനന്തമായ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തും.
ഭവ്യോ ഽസി ചേത് തദ് ഏതസ്മാത് സര്വമ് ആപ്നോഷി നിശ്ചയാത് । നോ ചേത് തദ് ബഹ്വ് അപി പ്രോക്തം ത്വയി ഭസ്മനി ഹൂയതേ
നിനക്ക് ഈ സത്യം സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ, അതിലൂടെ നീ എല്ലാം നേടും. ഇല്ലെങ്കിൽ എത്ര പറഞ്ഞാലും, അതെല്ലാം ചിതയിൽ ഇട്ടുപോകുന്നതുപോലെയാണ്.
ചിച്ചേത്യകലനാ ബന്ധസ് തന്മുക്തിര് മുക്തിര് ഉച്യതേ । ചിദ് അചേത്യാ കിലാത്മേതി സര്വസിദ്ധാന്തസങ്ഗ്രഹഃ
വിഷയം-വിഷയി എന്ന ഭാവനയാണ് ബന്ധനം; അതില്ലായ്മയാണ് മോക്ഷം. ചൈതന്യത്തിന് പുറമെ മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കുക—ഇതാണ് എല്ലാ ഉപദേശങ്ങളുടെയും സാരം.
ഏതം നിശ്ചയമ് ആദായ വിലോകയ ധിയേദ്ധയാ । സ്വയമ് ഏവാത്മനാത്മാനമ് അനന്തം പദമ് ആപ്സ്യസി
ഈ ഉറച്ച വിശ്വാസം മനസ്സിൽ സ്വീകരിച്ച്, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയോടെ ശ്രദ്ധിക്കൂ. നീ തന്നെ, നിന്റെ ആത്മാവിലൂടെ, അതിമഹത്തായ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തും.
ഖം വ്രജാമ്യ് അഹമ് അത്രൈതേ മുനയസ് സപ്ത സങ്ഗതാഃ । കേനാപി സുരകാര്യേണ വര്തവ്യം തത്ര ഖേ മയാ
ഞാൻ ആകാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; ഇവിടെ ഈ ഏഴു മുനികളും ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരിക്കുന്നു. ദൈവികമായ ഒരു കാര്യം നിമിത്തമായി, ആകാശത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ ഇരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
രാജന് യാവദ് അയം ദേഹസ് താവന് മുക്തധിയാമ് അപി । യഥാപ്രാപ്താര്ഥസന്ത്യാഗോ രോചതേ ന സ്വഭാവതഃ
രാജാവേ, ഈ ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, മോക്ഷം നേടിയവർക്കും ലഭിച്ച വസ്തുക്കൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ല, ലഭിച്ചപോലെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് ഇഷ്ടം.