കയാചിദ് അപി നോ യുക്ത്യാ ബുദ്ധിര് ആത്മാവലോകനേ । സ്വപ്രയത്നാദ് ഋതേ പുംസശ് ശ്രേയസേ സമ്പ്രവര്തതേ
ഏതെങ്കിലും തർക്കം കൊണ്ടോ യുക്തി കൊണ്ടോ, ആത്മാവിനെ അന്വേഷിക്കാൻ ബുദ്ധി സ്വയം പ്രേരിപ്പിക്കില്ല; ഒരാളുടെ സ്വന്തം ശ്രമം കൊണ്ടാണ് അതിന് സാധ്യത.
ഭോഗസന്ത്യാഗസമ്പ്രാപ്തപരമാര്ഥാദ് ഋതേ സുത । ന ബ്രഹ്മപദവിശ്രാന്തിസുഖമ് ആസാദ്യതേ പരമ്
മകനേ, ഭോഗങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് പരമാർത്ഥം നേടാതെ, ബ്രഹ്മാവസ്ഥയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പരമാനന്ദം നേടാൻ കഴിയില്ല.
ആബ്രഹ്മസ്തമ്ബപര്യന്തേ ജഗത്യ് അസ്മിന് ന കുത്രചിത് । തദ്വദ് ആശ്വസ്യതേ സാധോ പരമേ കാരണേ യഥാ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ ഈ ലോകത്തിൽ എവിടെയും, പരമകാരണത്തിൽ ലഭിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഉറപ്പു മറ്റൊന്നിലും ഇല്ല, മഹാത്മാ.
പൌരുഷമ് യത്നമ് ആശ്രിത്യ ദൈവം കൃത്വാ സുദൂരതഃ । ഭോഗാന് വിഗര്ഹയേത് പ്രാജ്ഞശ് ശ്രേയോമാര്ഗദൃഢാര്ഗലാന്
സ്വന്തം ശ്രമം ആശ്രയിച്ച് വിധിയെ ദൂരത്താക്കി, ബുദ്ധിമാൻ ആനന്ദങ്ങൾ അവഗണിച്ച്, ഉത്തമമായ മാർഗ്ഗം ഉറപ്പോടെ പൂട്ടുന്നു.
പ്രൌഢായാം ഭോഗഗര്ഹായാം വിചാര ഉപജായതേ । വൃദ്ധായാം പ്രാവൃഷി ശ്രീമാഞ് ശരത്കാല ഇവാമലഃ
ആനന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് വെറുപ്പ് പൂർണ്ണമായാൽ, ആലോചന ഉദയം ചെയ്യുന്നു; മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ശരത്കാലം വരുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധവും ഭംഗിയുമാണ് അതു.
വിചാരോ ഭോഗഗര്ഹാതോ വിചാരാദ് ഭോഗഗര്ഹണമ് । അന്യോഽന്യമ് ഏതേ പൂര്യേതേ സമുദ്രജലദാവ് ഇവ
ആനന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് വെറുപ്പ് ആലോചനയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്നു, ആലോചന ആനന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് വെറുപ്പിനെയും ഉണർത്തുന്നു; സമുദ്രവും മേഘങ്ങളും പോലെ ഇവ തമ്മിൽ പരസ്പരം പൂരിപ്പിക്കുന്നു.
ഭോഗഗര്ഹാ വിചാരശ് ച സ്വാത്മാലോകശ് ച ശാശ്വതഃ । അന്യോഽന്യം സാധയന്ത്യ് അര്ഥം സുസ്നിഗ്ധാസ് സുഹൃദോ യഥാ
ആനന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് വെറുപ്പ്, ആലോചന, സ്വയം spഹിതബോധം — ഇവയെല്ലാം ശാശ്വതമാണ്; സ്നേഹമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ ഇവ പരസ്പരം ലക്ഷ്യം നേടുന്നു.
പൂര്വം ദൈവമ് അനാദൃത്യ പൌരുഷം പ്രാപ്യ യത്നതഃ । ദന്തൈര് ദന്താന് പ്രസമ്പീഡ്യ ഭോഗേഷ്വ് അരതിമ് ആഹരേത്
ആദ്യം വിധിയെ അവഗണിച്ച്, പരിശ്രമംകൊണ്ട് ശ്രമിച്ചു, ദന്തം ദന്തത്തിൽ ചേർത്ത്, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ വിരക്തി വളർത്തണം.
ദേശാചാരാവിരുദ്ധേന ബാന്ധവൈകഹിതേന ച । പൌരുഷേണ ക്രമേണാദൌ ധനാനി സമുപാര്ജയേത്
ദേശാചാരങ്ങൾക്കു വിരുദ്ധമല്ലാത്ത വഴികളിലും, ബന്ധുക്കളുടെ ഭാവിക്ഷേമത്തിനായി, സ്വന്തം പരിശ്രമംകൊണ്ട്, ക്രമമായി ആദ്യം സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം.
ധനൈര് അഭ്യാഹരേദ് ഭവ്യാന് സുജനാന് ഗുണശാലിനഃ । പ്രവര്തതേ സമാസങ്ഗാത് തേഷാം ഭോഗവിഗര്ഹണാ
സമ്പത്തുപയോഗിച്ച് ഗുണസമ്പന്നരായ നല്ലവരെ ആദരിക്കണം; അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്ന് സുഖങ്ങളിൽ വിരക്തി സ്വയം ഉദിക്കും.
തതോ വിചാരസ് തദനു ജ്ഞാനശാസ്ത്രാര്ഥസങ്ഗ്രഹഃ । തതഃ ക്രമേണ പരമപദപ്രാപ്തിഃ പ്രജായതേ
അതിനുശേഷം ചിന്ത വരും, പിന്നെ ജ്ഞാനശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം പഠിക്കുക; അതിനുശേഷം ക്രമമായി പരമാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള പ്രാപ്തി സംഭവിക്കും.
യദാസുരപതേ കാലേ വിഷയേഭ്യോ വിരംസ്യസി । തദാ വിചാരവശതഃ പരമം പദമ് ഏഷ്യസി
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നീ യോജിച്ച സമയത്ത് ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമ്പോൾ, വിവേകശക്തിയാൽ നീ പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കും.
സമ്യക് പ്രാപ്സ്യസി വിശ്രാന്തിമ് ആത്മന്യ് അത്യന്തപാവനേ । ന പുനഃ കലനാപങ്കേ ദുഃഖായാവപതിഷ്യസി
അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ ആത്മാവിൽ നിന്നെ നീയേ ശരിക്കും വിശ്രമം പ്രാപിക്കും; വീണ്ടും ചിന്തകളുടെ ചതിയിൽ വീണു ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരില്ല.
ദേശക്രമേണ ധനമ് അല്പവിഗര്ഹണേന തേനാങ്ഗ സാധുജനമ് അര്ജയ മാനപൂര്വമ് । തത്സങ്ഗമോത്ഥവിഷയാഭ്യവഹേലനേന സമ്യഗ്വിചാരവിഭവേന തവാത്മലാഭഃ
മിതമായ അപവാദം മാത്രം ഉണ്ടാകുന്ന സമ്പത്ത് ക്രമമായി സമ്പാദിച്ച്, പ്രിയനേ, ആദരവോടെ നല്ലവരുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കണം; അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ശരിയായ വിവേകശേഷിയാൽ നീ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തും.
ഏതന് മേ കഥിതം പൂര്വം പിത്രാ ചാരുവിചാരിണാ । ഇദാനീം സംസ്മൃതം ദിഷ്ട്യാ സമ്പ്രബോധമ് അഹം ഗതഃ
ഇത് മുമ്പ് എന്നെ അന്വേഷനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള എന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണു്; ഇപ്പോൾ ഭാഗ്യവശാൽ അത് ഓർമ്മയിൽ വന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉണർവ് പ്രാപിച്ചു.
അദ്യേയം മമ സഞ്ജാതാ ഭോഗാന് പ്രത്യ് അരതിസ് സ്ഫുടമ് । ദിഷ്ട്യാ ശമസുഖം സ്വച്ഛം വിശാമ്യ് അമൃതശീതലമ്
ഇന്ന് എനിക്ക് ഭോഗങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ വിരക്തി ജനിച്ചു. ഭാഗ്യവശാൽ ഞാൻ ശാന്തിയുടെ നിർമ്മലവും അമൃതസ്വഭാവമുള്ളതും തണുത്തതുമായ സുഖത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
പുനര് ആപൂരയന്ന് ആശാഃ പുനര് അഭ്യാഹരന് ധനമ് । പുനര് ആവര്ജയന് കാന്താഃ ഖിന്നോ ഽസ്മി വിഭവസ്ഥിതൌ
വീണ്ടും വീണ്ടും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറയ്ക്കുകയും, വീണ്ടും സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കുകയും, വീണ്ടും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ സമൃദ്ധിയിലൊക്കെയും ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.
അഹോ നു ഖലു രമ്യേയം ശമഭൂശ് ശീതലാന്തരാ । സര്വാ ഏവ ശമം യാന്തി സുഖദുഃഖദൃശശ് ശമേ
ശാന്തിയുടെ ഈ നിലയിടം അതിമനോഹരവും ഉള്ളിൽ തണുപ്പുള്ളതുമാണ്. സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും ശാന്തിയിലൊടുങ്ങുന്നു.
ശാമ്യാമി പരിനിര്വാമി സുഖമ് ആസേ ശമേ സ്ഥിതഃ । അയമ് അന്തഃ പ്രഹൃഷ്യാമി ചന്ദ്രബിമ്ബ ഇവാര്പിതഃ
ഞാൻ ശാന്തമാകുന്നു, പൂർണ്ണമായും വിശ്രമിക്കുന്നു, ശാന്തിയിൽ സുഖത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഉള്ളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു, ചന്ദ്രന്റെ പ്രഭയാൽ സ്പർശിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ.
ഉത്താണ്ഡവമനോരംഹഃപോഷിതോരുശരീരകമ് । അനാരതപരിക്ഷോഭം ഹാ ദുഃഖം വിഭവാര്ജനമ്
ആശകളുടെ അശാന്തമായ നൃത്തം കൊണ്ടു ഇളകുന്ന ഈ വലിയ ശരീരം പോഷിപ്പിക്കേണ്ടതും, അതിനായി സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കേണ്ടതും, എല്ലായ്പ്പോഴും മനസ്സിൽ കലഹം ഉണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്. സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കുന്നത് ദുഃഖം തന്നെയാണ്.
അങ്ഗമ് അങ്ഗേന സമ്പീഡ്യ മാംസം മാംസേന ച സ്ത്രിയാഃ । പുരാഹമ് അഭവം പ്രീതോ യത് തന് മോഹവിജൃമ്ഭിതമ്
ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈകളും എന്റെ കൈകളും ചേർന്ന്, മാംസം മാംസത്തിൽ ചേർന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കൽ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷേ, അതെല്ലാം ഭ്രമത്തിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു.
ദൃഷ്ടാന്തദൃഷ്ടയോ ദൃഷ്ടാ ഭുക്തം ഭോക്തവ്യമ് അക്ഷതമ് । ആക്രാന്തമ് അഖിലം ഭൂതജാതം കിമ് ഇവ ശോഭനമ്
എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും ഞാൻ കണ്ടു, അനുഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം അനുഭവിച്ചു, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടി. എന്നാൽ, അതിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആസ്വദിക്കാൻ എന്താണ് ബാക്കിയുള്ളത്?
പുനസ് താന്യ് ഏവ താന്യ് ഏവ തത്രേഹാന്യത്ര ചാത്ര ച । ഇതശ് ചേതശ് ച വസ്തൂനി നാപൂര്വം നാമ കിഞ്ചന
ഇവിടെയും അവിടെയും, വീണ്ടും വീണ്ടും, അതേ കാര്യങ്ങളാണ്, അതേ വസ്തുക്കളാണ്. ഇവിടെ നിന്നും അവിടെ വരെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പുതിയത് ഒന്നുമില്ല.
സര്വമ് ഏവ പരിത്യജ്യ പരിഹൃത്യ ധിയാ സ്വയമ് । സ്വച്ഛ ഏവാവതിഷ്ഠേ ഽഹം പൂര്ണോ ഽര്ണവ ഇവാത്മനി
എല്ലാം മനസ്സോടെ വിട്ടുവിട്ടു, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ താനേ ശുദ്ധനും പൂർണ്ണനുമായി നിലകൊള്ളുന്നു, സമുദ്രം തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ.
പാതാലേ ഭൂതലേ സ്വര്ഗേ സ്ത്രിയോ രത്നോപലാദയഃ । സാരം തദ് അപി തുച്ഛേന കാലേനാശു നിഗീര്യതേ
പാതാളത്തിലും ഭൂമിയിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലും—സ്ത്രീകളും രത്നങ്ങളും മറ്റും—even അവയുടെ സാരം പോലും, അത്ര വലിയതല്ലാത്ത കാലം അതിവേഗം വിഴുങ്ങുന്നു.
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലം ഭൃശം ബാലോ ഽഭവം പുരാ । യഃ കുര്വന് ദ്വേഷമ് അമരൈസ് തുച്ഛയാ ജഗദിച്ഛയാ
ഇത്രയും കാലം മുമ്പ് ഞാൻ സത്യത്തിൽ ബാലനായിരുന്നു—ലോകത്തിലെ ചെറിയ ആഗ്രഹം കൊണ്ടും അമരന്മാരോടുള്ള വെറുപ്പിൽ നിന്നും ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു.
മനോനിര്മാണമാത്രേണ ജഗന്നാമ്നാ മഹാധിനാ । ത്യക്തേനാത്തേന വാര്ഥസ് സ്യാത് ക ഉദാരോ മഹാത്മനഃ
മനസ്സിന്റെ സങ്കല്പം കൊണ്ടാണ് ലോകം മഹത്തായതെന്ന് പറയുന്നത്; അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാലോ അനുഭവിച്ചാലോ മഹാത്മാവിന് എന്ത് പ്രയോജനം?
കഷ്ടം ചിരതരം കാലമ് അനര്ഥോ ഽര്ഥധിയാ മയാ । അജ്ഞാനമദമത്തേന ബാലേന ശ്വേവ സേവിതഃ
ദുർഭാഗ്യങ്ങൾക്കായി ഞാൻ വളരെക്കാലം പുറത്തുള്ള ലാഭം തേടി, അജ്ഞാനത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും മയങ്ങി, ബാല്യത്തിൽപോലും ഒരു നായ്ക്ക് പോലെ അതിനെ പിന്തുടർന്നു.
തരത്തരലതൃഷ്ണേന കിമ് ഇവാസ്മിഞ് ജഗത്ത്രയേ । മയാ ന കൃതമ് അജ്ഞേന പശ്ചാത്താപാഭിവൃദ്ധയേ
ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, അതിവേഗം മാറുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും അജ്ഞാനത്തിനും അടിമയായി, ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തത് എന്താണ്? പിന്നീടുള്ള പശ്ചാത്താപം മാത്രമേ അതിനാൽ ലഭിച്ചുള്ളൂ.
ഏതയാ തദ് അലം മേ ഽസ്തു തുച്ഛയാ പൂര്വചിന്തയാ । പൌരുഷം യാതി സാഫല്യം വര്തമാനചികിത്സയാ
ഇനി ഈ വിലകുറഞ്ഞ പഴയ ചിന്തകൾക്ക് വേണ്ടതില്ല; ഇപ്പോൾ തന്നെ ശരിയായ ശ്രമം കൊണ്ടാണ് ഫലം ലഭിക്കുന്നത്.