അരുണന്റെ പോലെ സൂര്യന്റെ രഥത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനായി, പുലർച്ചയ്ക്ക് രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ വാതിലാളി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. "ദേവന്മാരുടെ തൂണായുള്ളോ, ഭൂമിയെ ശാന്തമായ നിലയിൽ താങ്ങുന്നോ, ഉണർന്നു ഇന്നത്തെ രാജകീയ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുക," വാതിലാളി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. അന്നേരം, സുന്ദരിമാർ പുഷ്പങ്ങൾ, കർപ്പൂർ, കുങ്കുമം ചേർത്ത വെള്ളം നിറച്ച കലശങ്ങൾ കൈവശം വഹിച്ച്, നദികൾക്ക് രൂപം കിട്ടിയതുപോലെ, രാജാവിന്റെ സ്നാനസ്ഥലത്ത് കാത്തുനിന്നു. രാജ്ഞിക്ക് വേണ്ടി തുണിത്തരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച മണ്ഡപം, താമരകളും നീലനീർതാമരകളും നിറഞ്ഞതും, അതിൽ തേൻചിതറുന്ന വണ്ടുകൾ ചുറ്റി നടക്കുന്നതും, താമരവനത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. താമരക്കുളം വക്കുകൾ, കുടകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, കൈവശം വീശുന്ന പംഖകൾ വഹിക്കുന്ന ആനകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, സ്നാനത്തിനായി വരുന്നവരെ സേവിക്കുന്നു. "നാഥാ, നിങ്ങളുടെ പൂജയ്ക്കായി പുതുപുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, രത്നങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ ചിതറിച്ച കനോപ്പികൾ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്," വാതിലാളി അറിയിച്ചു. ദ്വിജന്മാർ, സ്നാനത്തിലൂടെ ശുദ്ധമായ കൈകൾ, അഘമർഷണ മന്ത്രം ജപിച്ച്, ദക്ഷിണ ബലി അർപ്പിക്കാൻ അർഹനായവനായി രാജാവിനെ നോക്കി. "പരമനാഥാ, സ്ത്രീകൾ ചലിക്കുന്ന പംഖകൾ വീശി സേവിക്കുന്നു; പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കുളിർകൂട്ടിയ ഭക്ഷണശാലകൾ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു," വാതിലാളി പറഞ്ഞു. "ഉണർന്നു, ആശംസകൾ! കര്ത്തവ്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി നിർവഹിക്കുക; മഹാന്മാർ തങ്ങളുടെ കര്ത്തവ്യത്തിൽ വൈകരുത്," വാതിലാളി ഉണർവിൽ പറഞ്ഞു. വാതിലാളിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, രാജാവ് വീണ്ടും ലോക ജീവിതത്തിന്റെ അദ്ഭുത സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. "ഈ രാജ്യം, അതിന്റെ സന്തോഷം, യാതൊരു സാരവും ഇല്ല; ഒരു നിമിഷം പോലും നിലനിൽക്കാത്ത ഈ ഭോഗത്തിൽ എനിക്ക് യാതൊരു ഉദ്ദേശവും ഇല്ല." രാജാവ് ആലോചിച്ചു. "ഈ കൃത്രിമ ഭംഗിയും, ആഹ്ലാദവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ സമുദ്രം ശാന്തമായതുപോലെ ഒരുമനസ്സായി കിടക്കുന്നു." "എനിക്ക് ലഭിച്ച ഈ അസത്യമുള്ള ഭോഗങ്ങൾ മതിയാകുന്നു; എല്ലാ കര്മ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ശുദ്ധാനന്ദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു." "മനസേ, ആവർത്തിച്ച ആഹ്ലാദത്തിനുള്ള ചലനത്തിൽ നിന്നുള്ള കൃത്രിമത്വം ഉപേക്ഷിക്കൂ; ജനനം, പ്രായം, മന്ദത്വം എന്നിവയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന മായയെ ശമിപ്പിക്കുവാൻ." "മനസേ, agitation കാണുന്ന എല്ലാ അവസ്ഥകളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായും പിന്വാങ്ങിയാൽ, പരമാനന്ദം നേടാം." "നീ വളരെ കാലം എല്ലാ ഭോഗങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട്, വീണ്ടും പിന്വാങ്ങിയെങ്കിലും, മനസേ, തൃപ്തി കിട്ടുന്നില്ല." "അതിനാൽ, ഈ ചെറിയ ഭോഗചിന്തകൾ മതിയാകുന്നു; യഥാർത്ഥ തൃപ്തി സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കുന്നു—സർവവ്യാപിയായ അതിനെ തേടുക." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, ജനകന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി, എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നതുപോലെ, മൗനത്തിൽ നിലകൊണ്ടു. വാതിലാളിയും ഭയവും ആദരവും കൊണ്ട് മൗനത്തിൽ നിന്നു; രാജാക്കന്മാരുടെ മനസ്സ് unsettled ആകുമ്പോൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കാനുള്ള ചാരിത്യം ഇല്ല. കുറേ നിമിഷം മൗനത്തിൽ നിന്ന ശേഷം, ജനകൻ വീണ്ടും, ശാന്തതയിലേക്ക് ചായുന്ന മനസ്സോടെ, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ആന്തരമായി ആലോചിച്ചു. "ഇവിടെ നേടാനുള്ളത് എന്താണ്, ഞാൻ അതിനായി ശ്രമിക്കേണ്ടത്? destruction-ൽ നിന്ന് മോചിതമായ ഒന്നും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, എന്തിനാണ് ഞാൻ മനസ്സിൽ ദൃഢത അർപ്പിക്കുന്നത്?" "പ്രവൃത്തി ചെയ്താലോ, ചെയ്യാതെയോ, decay-ൽ നിന്ന് മോചിതമായ ഒന്നുമില്ല." "പ്രവൃത്തി ചെയ്താലോ, ചെയ്യാതെയോ, ഈ ശരീരം അസത്യം നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ സത്യം, സ്ഥിരത, ശുദ്ധചൈതന്യത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, എനിക്ക് എന്ത് നഷ്ടം?" "എനിക്ക് ലഭിക്കാത്തത് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ലഭിച്ചതു ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ശാന്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു—എനിക്ക് എന്ത് ലഭിക്കണമെങ്കിൽ, അതു ലഭിക്കട്ടെ." "എനിക്ക് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ യാതൊരു ഗുണവും ഇല്ല; സത്യം അല്ലെങ്കിൽ അസത്യം, പ്രവൃത്തി അല്ലെങ്കിൽ അപ്രവൃത്തി, ലഭിക്കേണ്ടത് ലഭിക്കും." "പ്രവൃത്തി ചെയ്യുകയോ, ചെയ്യാതെയോ, യോജിതമായോ, യോജിതമല്ലാത്തോ, ലഭിച്ച ഒന്നും എനിക്ക് യഥാർത്ഥ ആഗ്രഹം ഉളവാക്കുന്നില്ല." "അതിനാൽ, ശരീരം സ്വാഭാവികമായ പ്രവൃത്തി ചെയ്യട്ടെ; അതിന്റെ അംശങ്ങൾ ചലനരഹിതമായാൽ, അതു എന്ത് ചെയ്യും?" "മനസ്സ് തുല്യമായും, ആഗ്രഹരഹിതമായും, ആകർഷണരഹിതമായും നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി-അപ്രവൃത്തി തുല്യഫലമാണ്." "മനസ്സ് പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തിൽ ആജ്ഞാതാവും ഭോക്താവും അല്ലാതായാൽ, whether splendid or not, ചെയ്ത പ്രവൃത്തി പോലും ചെയ്യാത്തതുപോലെ ആകുന്നു." "ഒരു വ്യക്തിയിൽ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് ദൃഢമായ വിശ്വാസം ഉളവാകുമ്പോൾ, അവൻ അതിൽ തന്നെ ഐക്യപ്പെടുന്നു; ഞാൻ ദുഃഖരഹിതമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്; ദൃഢതയും ദൃഢതരഹിതത്വവും ഞാൻ മുഴുവനായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു, ജനകൻ ഓരോ ദിവസവും ഉദയകിരണമായ സൂര്യനെപ്പോലെ, unattached ആയി, അവനിലേക്ക് വന്ന കര്ത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. മനസ്സിൽ pleasant/unpleasant ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, wakeful sleep-ൽപോലെ, സാഹചര്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് പ്രവൃത്തി ചെയ്തു. ആ ദിവസം, വിനയപൂർവ്വം പൂജയോടെ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, രാത്രിയിൽ ഒരുമനസ്സായി, ധ്യാനത്തിന്റെ ലീലയിൽ ലയിച്ചു. മനസ്സിനെ ശാന്തവും ഏകതയുള്ളതും ആക്കി, വസ്തുവിലേക്കുള്ള ചലനം ശമിപ്പിച്ച്, രാത്രിയുടെ അവസാനം അവൻ ജാഗരതയിൽ തന്റെ ബോധം ഉണർത്തി. "മനസേ, restless expansion-ൽ നിന്ന് ആത്മാവിന് സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല; ശാന്തതയിലേക്കു വരിക, ശാന്തതയിൽ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നത്." "നീ ചിന്തകളുടെ തരംഗങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ entertain ചെയ്യുന്നതുപോലെ, മനസേ, ലോകജീവിതത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും അതനുസരിച്ച് വളരുന്നു." "ഒരു പ്രവാഹം കൊണ്ട് ഒരു വൃക്ഷം നൂറ branching ആകുന്നതുപോലെ, മനസേ, ഭോഗത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടു നീ അനന്തമായ complexity നേടുന്നു." "ലോകജീവിതം, ചിന്തകളുടെ വലകളുടെ കളിയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അതിനാൽ, വ്യത്യസ്ത ചിന്തകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശാന്തതയിലേക്കു കടക്കണം." "സുന്ദരിയേ, ഈ ക്ഷണികമായ ലോകസൃഷ്ടിയെ തൂക്കുക; അതിന്റെ സാരം കണ്ടെത്തിയാൽ, അതിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുക." "ഇതിൽ ആകർഷണവും, വസ്തുവിന്റെ perception-ൽ ആഗ്രഹവും ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെതായതിനെ പിടിച്ചു, purity-യിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിലകൊള്ളുക." ഇങ്ങനെ, ജനകന്റെ മനസ്സ് ശാന്തതയിലേക്കു വളർന്നു, unattached ആയി കര്ത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, ആത്മാവിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.