പുനർജന്മങ്ങളുടെ ശൃംഖലയിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ വളരെ ശക്തമാണ്; ഈ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ മഹന്മാർ. ലോകത്തിലെ അഭിമാനവും ചഞ്ചലതയും നിറഞ്ഞ ആളുകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇത് ഒരു ഇലയുടെ മുകളിൽ കയറിയ ആനയുടെ കാൽത്തടിയിൽ തളർന്ന ഒരു തളിർ താമരപൂവിനെപ്പോലെയാണ്. മഹർഷേ, ഇന്ന് മനസ്സിനെ ശബ്ദമായ വിവേകത്തോടെ ശാന്തമാക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, വീണ്ടും മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ അവസരം എപ്പോഴെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? വിഷം എന്നത് യഥാർത്ഥ വിഷമല്ല; ഇന്ദ്രിയാർഥങ്ങളുടെ അകമൊഴിവാണ് യഥാർത്ഥ വിഷം. ഇന്ദ്രിയാർഥങ്ങൾ അനേകം ജന്മങ്ങൾ തകർക്കുന്നു, സാധാരണ വിഷം ഒരു ശരീരത്തെ മാത്രം നശിപ്പിക്കും. സുഖവും ദുഃഖവും, സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും, ജീവനും മരണമുമൊന്നും ജ്ഞാനികളുടെ മനസ്സിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല. മഹർഷികളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, ബ്രഹ്മൻ, ദുഃഖം, ഭയം, പ്രയാസം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ആ മഹർഷിയെപ്പോലെ ആകാൻ എന്നെ അതിവേഗം ഉപദേശിക്കുമോ? അജ്ഞാനത്തിന്റെ കാടിൽ വാസനകളുടെ വല ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു, ദുഃഖത്തിന്റെ കുരുക്കുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വീഴ്ചകളും ദുരന്തങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ രൂപം ഭയാനകമാണ്. മഹർഷേ, ലോകത്തിലെ ഇടപാടുകളിൽ നിന്നുള്ള വിഷവും ദുഃഖവും എനിക്ക് ക്രൂരമായ വേദന നൽകുന്നു; അതിനെ ഞാൻ കഠിനമായ ഒരു കട്ടിയെകൊണ്ട് വെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് സഹിക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ "ഇത് ഇല്ല, ഇത് ഉണ്ട്" എന്ന ഭ്രമം പറയുമ്പോൾ, എന്റെ ചഞ്ചലമായ മനസ്സ് കാറ്റ് പൊടിക്കൂട്ടം ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ചിതറുന്നു. അനേകം ജന്മങ്ങൾ ആഗ്രഹത്തിന്റെ തന്തികളാൽ ചേർത്ത് കെട്ടിയ ഒരു മുത്തുപോലെയാണ്; അതിന്റെ പ്രകാശം ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്, മനസ്സിന്റെ നേതാവായി എപ്പോഴും തെളിയുന്നു. ലോകീയതയുടെ ക്രൂരമായ വലയും, കാലത്തിന്റെ പാമ്പിന്റെ മാലയായ വിരസതയും ഞാൻ ഒരു സിംഹം വലയിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടുന്നതുപോലെ അകറ്റിക്കളയും. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അറിയുന്നവരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു വിളക്കുകൊണ്ട് എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ കാടിലെ മൂടൽമഞ്ഞും മനസ്സിന്റെ ഇരുണ്ടതയും ദ്രുതമായി അകറ്റിയേണം. മഹാത്മാവേ, ഉന്നത മനസ്സുള്ളവർ ഇവിടെ ദുരന്തങ്ങൾകൊണ്ട് ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല;鋭മായ മാംസം ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ടു കുറയുന്നില്ലപോലെ, പ്രതിസന്ധികൾ അവരെ തകർക്കുന്നില്ല. ജീവൻ കാറ്റിൽ തളർന്ന താമരപൂവുകളുടെ ക Clusterപോലെയാണ്; സുഖങ്ങൾ മേഘങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന ഇടിമിന്നൽപോലെയാണ്; യൗവനവും സ്നേഹവും ആഗ്രഹത്തിന്റെ തിരമാലകളും എല്ലാം ചഞ്ചലമാണ്. ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ ഒരു പർവതത്തിൽ പതിയിരിക്കുന്ന മുദ്രപോലെ ഉറപ്പിച്ചു, ശാശ്വതമായ ശാന്തിക്ക്. ലോകം ദുരിതത്തിന്റെ കുഴിയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ദുരന്തങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ എന്റെ മനസ്സ് ആശങ്കകളുടെ ചതിയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് ചിതറുന്നു, അജ്ഞതയോടെ ഉണരുന്നു; എന്റെ അംഗങ്ങൾ ഒരു പഴയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകൾപോലെ കുലുങ്ങുന്നു. പരമസന്തോഷത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട എന്റെ വിവേകം അശാന്തമായിരിക്കുന്നു; ശൂന്യമായ സ്ഥലങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, ഒരു ബാലരാജാവിന്റെ ശക്തി കുറവായിരുന്നതുപോലെ, ഭയപ്പെടുന്നു. മനസ്സിന്റെ ചലനങ്ങൾ സംശയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉളച്ചുപിടിക്കപ്പെടുന്നു, ശൂന്യകിണറുകളിൽ കളിയാക്കപ്പെടുന്ന മാൻപോലെയാണ്. വിവേകത്തിന്റെ നിലയിൽ നിന്ന് വീണുപോയ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ - കാഴ്ചയും മറ്റും - ദുർഭാഗ്യവാന്മാർ അന്ധകിണറിൽ വീണതുപോലെയാണ്. ആശങ്ക തൃപ്തിയോടെ നിലനിൽക്കുകയോ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി നീങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; അത് ജീവന്റെ അധിപനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അനിഷ്ടമായ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീപോലെയാണ്. വസ്തുക്കൾ worn-out ആയും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവയെ ഇപ്പോഴും വഹിക്കേണ്ടി വരുന്നു; എന്റെ പ്രതിജ്ഞ ചഞ്ചലമായിരിക്കുന്നു, മാർഗശീർഷ മാസത്തിന്റെ അവസാനം കിഴിഞ്ഞ കുരുക്കുപോലെയാണ്. എല്ലാ മൂല്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു, ചഞ്ചലത ആധിപത്യം നേടിയിരിക്കുന്നു; സ്വയം പിടിച്ചു, പിന്നെ വിട്ടുകൊടുത്തു, എന്റെ നില പോലും ഉറപ്പില്ല. മനസ്സ് അതിന്റെ സ്വന്തം ആന്തരിക അധാരത്തിൽ കളിയാക്കപ്പെടുന്നു; അത് ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ തകരുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുപോലെയാണ്. മനസ്സ് ചഞ്ചലമാണ്, ഇന്ദ്രിയാർഥങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു, ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അതിന്റെ അജ്ഞത ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല, സ്വയം ആകാശയാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവൻപോലെയാണ്. എന്താണ് trivial അല്ലാത്ത, effortless, അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത, സംശയമില്ലാത്ത, അജ്ഞതയില്ലാത്ത, ശാന്തമായ നില? മഹന്മാർ - ജനകാദികൾ - ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നുവല്ലോ; എങ്ങനെ അവർ പരമാവസ്ഥയെ കൈവരിച്ചു? അനേകം വസ്തുക്കളിൽ ചേർന്ന്, വലിയ ആദരവ് കാണിച്ചിട്ടും, എങ്ങനെ ഒരാൾ ലോകീയതയുടെ ചതിയിൽ അഴുക്കിൽ പെടാതെ കഴിയുന്നു? ഏത് ദർശനത്തിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് ഈ മഹന്മാർ, ലോകത്തിൽ ജീവിച്ച്, മോചിതരും പാപരഹിതരുമായിരുന്നത്? ഭോഗവസ്തുക്കൾ ഭയത്തിനായി മാത്രം ആകർഷിക്കുന്നു; സ്വഭാവം ചഞ്ചലവും, സമ്പത്ത് ക്ഷണികവുമാണ്; എങ്ങനെ അവർ ശുഭതയെ കൈവരിക്കും? മനസ്സ് ഭ്രമത്തിന്റെ ആനയാൽ ചവിട്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അകത്തുള്ള കറകൾ കൊണ്ട് മലിനമാകുമ്പോൾ, ബുദ്ധിയുടെ തടാകം എങ്ങനെ പരമമായ ശുദ്ധത കൈവരിക്കും? ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചും, അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടും, എങ്ങനെ ഒരാൾ ബന്ധിതനാവാതെ കഴിയുന്നു? താമരയിലിൽ വെള്ളം ചേരാത്തതുപോലെ. ലോകം തന്നെ സ്വയം ആക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ പുല്ലുപോലെ അപ്രധാനമാക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, എങ്ങനെ മനസ്സിന്റെ ഉളച്ചുപിടിക്കലിൽ തൊടാതെ ഉന്നതത കൈവരിക്കും? ലോകമഹാസമുദ്രം കടന്ന മഹാപുരുഷന്റെ ആചാരങ്ങൾ അനുസരിച്ചാൽ, എങ്ങനെ ഈ ലോകത്തിൽ പാപം ഒഴിവാക്കാം? എന്താണ് യഥാർത്ഥം, യഥാർത്ഥ ഫലം നൽകുന്നത്? എങ്ങനെ ലോകത്തിൽ അശുദ്ധതയില്ലാതെ ജീവിക്കാം? ലോകത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും സൃഷ്ടിയുടെ ഭാവിയും ഭാവിയും അജ്ഞതയുടെ ചഞ്ചലത മനസ്സിലാക്കാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ഹൃദയാകാശത്തിലെ ചന്ദ്രന്റെ കളങ്കവും മനസ്സിന്റെ കളങ്കവും അകറ്റപ്പെടണമെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മൻ; അതിന് തടസ്സമില്ലാതെ സംഭവിക്കട്ടെ. എന്താണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത്, എന്താണ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടത്? ചഞ്ചലമായ മനസ്സ് എങ്ങനെ പർവതം പോലെ അചലമായി ശാന്തനായിരിക്കും? ലോകീയതയുടെ കഠിനമായ ജ്വരം innumerable ദുഃഖങ്ങൾ effortless ആയി നൽകുന്നു; ഏത് ശുദ്ധമന്ത്രം കൊണ്ടാണ് അതിനെ ശാന്തമാക്കുന്നത്? ആനന്ദവൃക്ഷത്തിന്റെ പൂക്കളുടെ ക Clusterപോലെയുള്ള ശീതളതയിൽ, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ അക്ഷയമായ രാത്രിയിൽ എത്തുന്നതുപോലെ, എങ്ങനെ ഞാൻ എത്തും? ആന്തരിക പൂർണ്ണത കൈവരിച്ച്, വീണ്ടും ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ലെന്നുറപ്പാക്കി, സത്യം അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ എങ്ങനെ എന്നെ ഉപദേശിക്കണം എന്നതാണു എന്റെ ആഗ്രഹം.