ലവന രാജാവ് തന്റെ അനുഭവം വിവരിച്ചു തുടങ്ങി. “എന്റെ മകൻ തുത്ഥക എന്ന പേരിലുള്ളവൻ എന്റെ മുമ്പിൽ വന്നു. അവൻ ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ചെറുപ്പം, അതീവ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ദീപ്തമായ രൂപം ഉള്ളവൻ. അവൻ ദുഃഖഭാരമുള്ള ഹൃദയത്തോടും കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു: ‘എനിക്ക് ഉടൻ മാംസം തരിക, രക്തം കുടിക്കാൻ അനുവദിക്കിക.’ വീണ്ടും വീണ്ടും, ആ കുഞ്ഞ് മകൻ ഈ ആവശ്യം ആവർത്തിച്ചു, വിശപ്പിൽ കരയുന്നവൻ, മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ എത്തി. ഞാൻ അവനോട് പലതവണ പറഞ്ഞു: ‘മകനേ, ഇവിടെ മാംസം ഇല്ല.’ എന്നിരുന്നാലും, അവൻ അത്യന്തം അജ്ഞാനത്തിൽ, ‘നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാംസം തരിക’ എന്ന ആവശ്യം തുടർന്നു. അപ്പോൾ, അകമതിയാൽ overwhelmed ആയ ഞാൻ, ദുഃഖത്തിൽ മ weighed down, ‘മകനേ, എന്റെ പാകം ചെയ്ത മാംസം തിന്നു’ എന്ന് പറഞ്ഞു. അതും അവൻ സ്വീകരിച്ചു, വീണ്ടും ‘നിന്റെ മാംസം തരിക’ എന്ന് ആവർത്തിച്ചു. അവൻ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട്, അവന്റെ അംഗങ്ങൾ ശൂന്യമായ്, എന്റെ മാംസം തിന്നു. എല്ലാ ദുഃഖവും നീക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, സ്നേഹവും കരുണയും കൊണ്ടു മയങ്ങിപ്പോയ ഞാൻ, മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ എത്തിയ എന്റെ മകന്റെ خاطر, ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു. കാട്ടിൽ നിന്ന് മരക്കൊമ്പുകൾ കൊണ്ടുവന്ന്, ചൂട് കൊണ്ട് പൊള്ളുന്ന വേനലിൽ, എന്റെ തന്നെ ശവക്കൊടിയുണ്ടാക്കി, മരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. ശവക്കൊടി തെളിയിച്ചു, അതിന്റെ ജ്വാലകൾ ഉയർന്നു, ഒരു നിമിഷത്തിൽ അതു crackling ആയി, എന്റെ ശരീരത്തിനായി കാത്തു. എന്റെ മകൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘നീ ഈ കൊടിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, ഉടൻ തന്നെ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാംസം കീറി, തിന്നു, കഷണം കഷണമായി.’ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഞാൻ കൊടിയിൽ വീഴാൻ പോകുമ്പോൾ, ഈ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി താഴെ വീണു, രാജാവേ. അപ്പോൾ, ചങ്ങം വിളികളും ജയഘോഷവും മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണർന്നു, ബോധം തിരിച്ചെടുത്തു. ശംബരികയുടെ ശക്തിയിൽ, ഞാൻ മയക്കത്തിൽ വീണു; ജീവികൾ അജ്ഞാനത്തിൽ മൂടപ്പെടുന്നതുപോലെ, അനേകം അവസ്ഥകൾ അനുഭവിച്ചു. ഇതാണ് എന്റെ കഥ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, മാർക്കണ്ടേയൻ ദേവരാജാക്കന്മാർക്ക് ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ അനന്തമായ ദുഃഖം പറഞ്ഞതുപോലെ. പ്രസിദ്ധനായ ലവന രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശംബരിക അപ്രതീക്ഷിതമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. അവിടെ എത്തിയവർ, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ഒരുമിച്ച് നോക്കി, പുഷ്പം പോലെ വീതിയുള്ള കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു: ‘അഹ്, എത്ര അത്ഭുതകരവും വിചിത്രവുമായ ഈ മായ! ഈ ശംബരിക എന്ന് വിളിക്കുന്നവൻ ആരാണ്? അവൻ എവിടേക്ക് പോയി?’ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ശക്തികൾ അത്ഭുതകരവും അനേകവുമാണ്; വിവേകമുള്ള മനസ്സും ഈ മായയിൽ bewildered ആകുന്നു. ഈ രാജാവ് ലോക കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ—അവൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്? ഈ വലിയ മായകളോ, സാധാരണ മനസ്സുകൾക്ക് മാത്രം അനുയോജ്യമായ confusions എവിടെയാണ്? ശംബരികയിൽ നിന്നുള്ള ഈ മായ, മനസ്സിൽ ഉണർന്ന delusion അല്ല; ഈ ശംബരികകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ലാഭത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്നു. അവർ സമ്പാദ്യത്തിന് earnest ആയി ശ്രമിക്കുന്നു, അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട്, നമ്മൾ സംശയത്തിന്റെ തൂക്കത്തിൽ കുലുങ്ങുന്നു. രാമാ, അപ്പോൾ ഞാൻ ആ സഭയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞാൻ കണ്ടത് നേരിട്ട്, മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് കേട്ടതല്ല. മഹാത്മാവേ, നിന്റെ മനസ്സിനെ, അതികം സങ്കല്പത്തിൽ വളർന്നതിനെ, ശാന്തതയിലേക്കു തിരിക്കുക; നിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ശാന്തതയെത്തുമ്പോൾ, നീ പരമ ശുദ്ധമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തും. ആദിയിൽ, അകത്തുള്ള ഒരു കാരണം കൊണ്ടു, ചൈതന്യം, വിഷയം-വിഷയഭേദം എന്ന നിലയിൽ, സങ്കല്പലോകത്തിൽ എത്തുന്നു; അവിടെ നിന്ന്, അശുദ്ധിയുടെ സങ്കല്പങ്ങൾ ഉയരുന്നു. രാമാ, അസത്വസ്തുക്കളുടെ മയയിൽ, മനസ്സ് ഇങ്ങനെ പെരുമാറി, ദുർബലതയിലേക്കും, ദു:ഖം നിറഞ്ഞ മായയിൽ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ അസത്വതിലേക്കുള്ള പ്രവണത ദുർബലമാകുന്നു, എന്നാൽ അതു വ്യാപകമായി പടരുന്നു, ആയിരം ദോഷങ്ങളോടെ ദു:ഖം കൊണ്ടുവരുന്നു, കുട്ടി വെതാലയുമായി കളിക്കുന്നത് പോലെ. സത്യം പോലും, ഒരു നിമിഷം, അസത്വത കൊണ്ടു വലിയ ദു:ഖം വരുത്തുന്നു; ശുദ്ധമായ മനോവൃത്തി, സൂര്യൻ അന്ധകാരമൊഴിക്കുന്നതുപോലെ, ദു:ഖം നീക്കുന്നു. സമീപമുള്ളത് ദൂരത്തേക്കും, ദൂരെയുള്ളത് അടുത്തേക്കും കൊണ്ടുവരുന്നു, മനസ്സു ജീവികളിൽ ചാടുന്നു, കുട്ടി ചെറുപക്ഷികളിൽ ചാടുന്നതുപോലെ. അജ്ഞാനിയുടെ മനസ്സിൽ പ്രവണതകൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭയമില്ലാത്തതിൽ നിന്ന് ഭയം ഉരുത്തിരിയുന്നു; അകത്തുനിന്ന്, bewildered യാത്രികൻ ഒരു മരത്തെ ഭീകരൻ ആയി കാണുന്നു. മനസ്സു അശുദ്ധിയിൽ കളങ്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സുഹൃത്തിൽ ശത്രുത്വം സംശയിക്കുന്നു; ബുദ്ധി മദത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ജീവി, ഭൂമിയെ spinning ആയി കാണുന്നു. മനസ്സു അതികം disturbed ആയപ്പോൾ, ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് മിന്നൽ ഉരുത്തിരിയുന്നു; അമൃതം, വിഷം പോലെ, വിഷമാകുന്നു. മനസ്സിന്റെ പ്രവണതകൾ കൊണ്ട്, നഗരങ്ങൾ, പട്ടണങ്ങൾ, സത്വത്വമായി കാണുന്നു, അവ അസത്വത്വമാണ്; ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ജീവിയിൽ മായയുടെ ഏക കാരണം, മനസ്സിന്റെ ശക്തമായ പ്രവണതയാണ്; അതിനെ ജാഗ്രതയോടെ വേരോടെ നീക്കം ചെയ്യണം. പ്രവണതകളുടെ വലയത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട മനസ്സു, ജാതിയുടെ കാട്ടിൽ, മാൻ പോലെ, helpless ആയി വീഴുന്നു. വിവേകത്തോടെ, ജീവിയുടെ പ്രവണതകൾ നശിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ പ്രകാശം തെളിയുന്നു, വാനിൽ മേഘമില്ലാത്ത സൂര്യൻ പോലെ. അതിനാൽ, മനസ്സാണ് വ്യക്തി, ശരീരം inert ആണ്; മനസ്സു neither inert nor non-inert, ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. മനസ്സു ചെയ്യുന്നതെന്തും, രാമാ, അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്തതായാണ് അറിയുക; മനസ്സു ഉപേക്ഷിച്ചതെന്തും, രാഘവാ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ചതായാണ് അറിയുക. ഈ ലോകം മുഴുവൻ മനസ്സാണ്; മലകൾ മനസ്സാണ്, ആകാശം മനസ്സാണ്, ഭൂമി മനസ്സാണ്, വായു മനസ്സാണ്, മഹാ ഭൂതങ്ങൾ മനസ്സാണ്. മനസ്സു ഒരു വസ്തുവിനെ തന്റെ conception ലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കാത്തപക്ഷം, സൂര്യൻ മുതലായവ luminosity കാണിക്കുന്നില്ല. മനസ്സു മായയെ സ്വീകരിക്കുന്നു; അതു ചെയ്യുന്നവൻ മയക്കത്തിൽ ആകുന്നു. ശരീരം മയക്കത്തിൽ ആകുമ്പോൾ, corpse പോലെ, അതു മയക്കത്തിൽ എന്ന് പറയുന്നില്ല. ഈ കഥയിലൂടെ, മനസ്സിന്റെ ശക്തിയും, മായയുടെ വിചിത്രതയും, മനസ്സിനെ ശാന്തതയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും, ലവന രാജാവ് അനുഭവിച്ച മായയും, ശംബരികയുടെ disappearing ഉം, സഭയിലെ അത്ഭുതവും, മനസ്സിന്റെ സങ്കല്പങ്ങൾ എങ്ങനെ ലോകം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതും, മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി എങ്ങനെ പരമാവധി പ്രകാശം നൽകുന്നു എന്നതും, വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.