കാടുകളിൽ, വന്യജീവികൾക്കും മനുഷ്യർക്കും ഒരുപോലെ ഭയാനകമായ ഒരു കാലഘട്ടം എത്തി. കാടിന്റെ ഇലകൾ Wildfire-ൽ ചൂടേറ്റ് ഉണങ്ങി, ശബ്ദിപ്പിച്ചു; വൃക്ഷങ്ങൾ ശൂന്യമായി, കാലംകൊണ്ട ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെയായി. അപ്രതീക്ഷിതമായി, നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഒരു തീപ്പിടിപ്പ് ഉയർന്നു; അതു കാടിന്റെ എല്ലാ തോട്ടുകളും ഉണങ്ങി, ചെടികളും പുലികളും വെറും ചാർക്കയും അവശിഷ്ടമായ പുലിയും മാത്രം ശേഷിപ്പിച്ചു. അവിടെ, എല്ലാവരും പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു; ആർക്കും ഭക്ഷണവും വെള്ളവും പുലിയും ഇല്ലാതെ, വനത്തോട് ചുറ്റി തീപ്പിടിപ്പിന്റെ വളയത്തിൽ പെട്ടു. കാടിൽ കാട്ടുപോത്തുകൾ മിഥ്യാവലികൾക്കും മണൽക്കുഴികളിലും മുങ്ങി; കാറ്റ് മണൽകൂമ്പാരങ്ങൾ ഉയർത്തി, ആകാശം മേഘങ്ങളിൽ മൂടപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവ, അത്യധിക ചൂടിൽ വിഷമിച്ചു; ജീവൻ മുഴുവൻ ഉണങ്ങി പോയി. ഭക്ഷണത്തിനായി ഭയാനകമായ ദാഹത്തിൽ ചിലർ സ്വന്തം കുട്ടികളെ കഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; മറ്റുള്ളവർ, അത്യന്തം അശാന്തിയിൽ, സ്വന്തം കൈകാലുകൾ കടിച്ചു, അവരുടെ പല്ലുകൾ ആഴത്തിൽ കയറി, വേദനയിൽ വലഞ്ഞു. അവിടം മാംസത്തിന്റെ കഷ്ണങ്ങൾ, അസ്ഥികൾ, ഖദിര മരത്തിന്റെ തൂണുകൾ, ചാർക്കയും, വിശപ്പിൽ കിടന്ന തവളകൾ കടിച്ച കല്ലുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവിടെ അമ്മമാർ, പുത്രന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ ഒരുമിച്ചു, പരസ്പരം പിടിച്ചുപറ്റപ്പെട്ടു; വനമൈനകൾ വിശപ്പുള്ള കഴികൾ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി. ഭൂമി, ജീവികൾ തമ്മിൽ ആക്രമിച്ച് അകറ്റിയ കാൽ, കൈകളിൽ നിന്നുള്ള രക്തത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു; കാട്ടാനകൾ, സിംഹങ്ങളുടെ ഉന്മാദത്തിൽ, ക്രൂരമായി വിഴുങ്ങി. സിംഹങ്ങൾ കാട്ടിൽ ഭയാനകമായി സഞ്ചരിച്ചു, കരുമരിയ്ക്കളെ ഒരൊറ്റ വിഴുങ്ങലിൽ വിഴുങ്ങി; മനുഷ്യർ പരസ്പരം വധം ചെയ്തു, മല്ലുകളിൽപോലും. വൃക്ഷങ്ങൾ ഇലകളില്ലാതെ, തണ്ടുകൾ ചൂടേറ്റ് കറുപ്പായി; വായു ചാർക്കയിൽ നിറഞ്ഞു; ഭൂമി രക്തം കുടിച്ച പൂച്ചകൾ തേച്ച അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ മൂടപ്പെട്ടു. കാടിന്റെ കാറ്റുകൾ തീപ്പിടിപ്പിന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു; ചാടുന്ന തീപ്പിടിപ്പിന്റെ കൂട്ടങ്ങൾ കാടിന്റെ എല്ലാ ഭാഗത്തും മഞ്ഞപടർപ്പുണ്ടാക്കി. പാമ്പുകളുടെ കുഴികൾ തീയിൽ ചൂടേറ്റ്, പുകയും മാംസത്തിന്റെ കഷ്ണങ്ങളും ഉയർന്നു; കാറ്റിൽ ചാടുന്ന തീയുടെ നാവുകൾ ആകാശത്തെ മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. wild winds-ൽ ചാർക്കയുടെ തൂണുകൾ കറങ്ങി; കുട്ടികളുടെ പല്ലുകൾ കടിച്ചുപോയ നിലവിളികൾ, പുരുഷന്മാരുടെ കരയലുമായി മിശ്രിതമായി. മഹാ ശവം, അതിന്റെ പല്ലുകൾ മനുഷ്യരുടെ കലഹത്തിൽ പറിച്ചുപോയി, രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുള്ള വിരൽക്കൂട്ടങ്ങൾ അതിന്റെ മാംസം വേഗത്തിൽ കഴിച്ചു. അതിന്റെ വർണ്ണം പുകയിൽ കറുപ്പായി, ഉണങ്ങിയ ഇലകളുടെ ശബ്ദത്തിൽ മഞ്ഞയായി; കരുകഴികൾ അതിന്റെ മാംസം വിഴുങ്ങി, ആകാശത്ത് ഉലഞ്ഞു. limbs torn apart, കാടിന്റെ ഹൃദയവും വയറും crackling fire-ൽ പൊട്ടിപ്പോയി, പാനിക്ക് പെട്ടു. ഭയാനകമായ കാടിന്റെ തീപ്പിടിപ്പ് കാറ്റിന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ ചാടിപ്പോയി; frightened പാമ്പുകളുടെ hiss-ൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ചാർക്ക പോലെ വീണു. ആ പ്രദേശം, ഉണങ്ങിയതും ശൂന്യമായതും, പൂർണ്ണമായ നാശത്തിലേക്ക് എത്തി; twelve suns-ന്റെ തീയിൽ ചൂടേറിയ ലോകംപോലെയായി. കാടിന്റെ blazing trees, flame-haired, sweeping winds, sun’s children-ന്റെ pleasure-houses പോലെ കത്തിയതായിരുന്നു. അത് ഒരു ദുര്ഭാഗ്യകാലത്തിന്റെ അവസാനം, അത്യന്തം കഠിനമായ സാഹചര്യത്തിൽ, ചൂട് കഠിനമായി. ചിലർ, ഭാര്യകളും സുഹൃത്തുകളും കൂട്ടി, ആ പ്രദേശം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയി; autumn sky-യിൽ മേഘങ്ങൾ ചിതറുന്നതുപോലെ. ചിലർ, സ്വന്തം ശരീരവും limbs, പുത്രന്മാർ, ഭാര്യ, അടുത്ത ബന്ധുക്കളുമായി, കാടിൽ മരിച്ചുപോയി; കാടിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ മുറിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ. ചിലർ, വീടുവിട്ടു പോകുമ്പോൾ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ കൈവശം ചെയ്തു; കിളികൾ കാടിൽ നിന്ന് പറന്നപ്പോൾ കുഴപ്പികൾ പിടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ. ചിലർ blazing fire-ൽ moths പോലെ ചാടിപ്പോയി; ചിലർ mountain rocks പോലെ കുഴികളിൽ വീണു. എങ്കിൽ ഞാൻ, എന്റെ ബന്ധുക്കളെയും in-laws-നെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം മാത്രം, വലിയ കഷ്ടതയോടെ ആ ദേശം വിട്ടു. തീ, കാറ്റ്, കാവൽക്കാരും, കാട്ടുമൃഗങ്ങളും, മരണത്തിന്റെ ഭീഷണിയും ഒഴിവാക്കി, ഭാര്യയോടൊപ്പം രക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടം വിട്ട്, അതിർത്തിയിൽ, ഒരു ഓലമരയുടെ കീഴിൽ, ഞാൻ എന്റെ കുട്ടികളെ എന്റെ ചുമലിൽ നിന്ന് താഴെ ഇറക്കി, ദു:ഖങ്ങളുടെ ഭാരം ഒഴിവാക്കുന്നതുപോലെ. ദീർഘമായ കഷ്ടതയിൽ തളർന്ന്, ഞാൻ hell-ൽ നിന്ന് മോചിതനായവനുപോലെ, വേനൽക്കാടിന്റെ തീയിൽ ചൂടേറി, വെള്ളം ഇല്ലാതെ ഉണങ്ങിയ താമരപൂവുപോലെ വിശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു ചണ്ഡാലയുടെ മകൾ ആ മരത്തിന്റെ കീഴിൽ തണലിൽ ഉറങ്ങി; രണ്ട് കുട്ടികൾ അവളെ അണച്ചു. എന്റെ പുത്രൻ, തുത്തക എന്ന പേരിൽ, എനിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു; അവൻ ഏറ്റവും ചെറുപ്പവും പ്രിയവും, തിളങ്ങുന്ന രൂപത്തിൽ. അവൻ, ദു:ഖത്തോടെയും കണ്ണിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞതും, എന്നോട് പറഞ്ഞു: "വേഗം മാംസം തരിക, ഉടൻ രക്തം കുടിക്കാൻ അനുവദിക്കണം." വീണ്ടും വീണ്ടും, എന്റെ ചെറുപ്പ പുത്രൻ ഈ ആവശ്യം ആവർത്തിച്ചു; വിശപ്പിൽ കരഞ്ഞ്, മരണസമീപം വരെ എത്തി. ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, "മകനേ, മാംസം ഇല്ല"; എന്നാൽ അവൻ, അത്യന്തം ഭ്രാന്തത്തിൽ, "നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും മാംസം തരിക" എന്ന് ആവർത്തിച്ചു. അതിനാൽ, സ്നേഹത്തിലും അത്യന്തം ദു:ഖത്തിലും overwhelmed ആയി, ഞാൻ പറഞ്ഞു: "മകനേ, എന്റെ വേവിച്ച മാംസം തിന്നു." അവൻ അതും സ്വീകരിച്ചു; വീണ്ടും "നിന്റെ മാംസം തരിക" എന്ന് പറഞ്ഞു; ശക്തി തീർന്നു, limbs slack ആയി, എന്റെ മാംസം തിന്നു. എല്ലാ ദു:ഖവും നീക്കം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, സ്നേഹത്തിലും കരുണയിലും മോഹപ്പെട്ട്, മരണസമീപം എത്തിയ എന്റെ പുത്രനുവേണ്ടി ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ്. വനത്തിൽ നിന്ന് വേനൽക്കാലത്തിലെ ചൂടിൽ ചുട്ടു, മരക്കൊമ്പുകൾ കൊണ്ടുവന്നു, അവിടെ തന്നെ എന്റെ ശവക്കൊമ്പ് നിർമ്മിച്ചു, മരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. ശവക്കൊമ്പ് തെളിഞ്ഞു, അതിന്റെ തീ കയറി, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് crackling, snapping, എന്റെ ശരീരത്തിനായി ഉത്സുകമായി. അപ്പോൾ എന്റെ മകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ ശവക്കൊമ്പിൽ വീഴുമ്പോൾ, വേഗം നിന്റെ മാംസം തന്നെ പൊട്ടിച്ച്, കഷ്ണം കഷ്ണമായി തിന്നണം.