ആര്യപുരുഷന് രാജാവിന്റെ സന്നിധിയില് വൃക്ഷത്തിന്റെ തണലും, ഉയരമുള്ള ശാഖകളും, ഫലവും, പൂവും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ കാണുന്ന കുരങ്ങിനെപ്പോലെ, ഒരു മനുഷ്യന് അവിടെയെത്തി. അവന് അശാന്തനും, പ്രതിഫലത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടും, രാജാവിനെ സമീപിച്ചു; രാജാവിന്റെ കഴുത്ത് ഉയർത്തിയ നിലയില്, കമലത്തോടു സംസാരിക്കുന്ന തേനെപ്പോലെ, സ്നിഗ്ധമായ മന്ദമാരുതത്തില് അവന് തന്റെ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു. “പ്രഭോ, ഈ ഒരു പാശയാണ് ഇവിടെ അദ്ഭുതമായി വിശ്രമിക്കുന്നതിനെ കാണുക; ആകാശത്തില് നിന്ന് ഭൂമിയില് പതിഞ്ഞ ചന്ദ്രനെപ്പോലെയാണ് അതിന്റെ ഭംഗി.” എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവന് പാശത്തിന്റെ ചക്രം തിരിച്ചു, അതിന്റെ ചലനം ആരംഭിച്ചു; അതിനെ സൃഷ്ടികളുടെ വിത്ത് ചലിപ്പിക്കുന്ന പരമാത്മാവിനെപ്പോലെയാണ്, മായയുടെ പ്രഭാവം പോലെ. രാജാവ് അതിനെ ദീപ്തിയോടെ, ഒരു പ്രകാശരേഖയോടെ, ദിവ്യരഥത്തില് സ്വന്തം വില്ലുമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ, അവന്റെ കണ്ണില് തെളിഞ്ഞു. അതുതന്നെ, രാജാവ് തന്റെ സിന്ദു vasals-ഉടൊപ്പം സഭയിലേക്കു കടന്നു, താരകഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ആകാശമാർഗത്തിൽ കിടക്കുന്ന മേഘത്തെപ്പോലെ. ആശു, ഉത്തമമായ കുതിരയും, ദേവലോകത്തിലെത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ച듯, ഇന്ദ്രന്റെ ഉച്ചൈഃശ്രവസിനെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ, രാജാവിനെ പിന്തുടർന്നു. ആ കുതിരയെ എടുത്തു, സമുദ്രം ഉച്ചൈഃശ്രവസിനെ സ്വന്തമാക്കി ഇന്ദ്രനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ, അവന് രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. “രാജാവേ, ഉച്ചൈഃശ്രവസിനെപ്പോലുള്ള ഈ കുതിര, വേഗത്തിൽ ജയിച്ച, വാതുവിനെ രൂപംകൊണ്ടതുപോലെയാണ്. ഈ കുതിരയെ എന്റെ ഗുരു നിങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നു; മഹാന്മാരുടെ കൈവശമുള്ള വസ്തുക്കളാണ് അദ്ഭുതമായി പ്രകാശിക്കുന്നത്.” അവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അത്ഭുതങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന യാന്ത്രികൻ, മേഘത്തിന്റെ ഗർജനം അവസാനിച്ച ശേഷം മലയുടെ ദിശയിലേക്ക് തിരിയുന്ന ചാറ്റകപക്ഷിയെപ്പോലെ പ്രതികരിച്ചു. “ഈ ഉത്തമകുതിരമേൽ കയറി, ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുക, പ്രഭോ; സൂര്യൻ തന്റെ ദീപ്തിയോടെ ഭൂമിയെ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെ.” രാജാവ്, കുതിരയെ നോക്കി, യാന്ത്രികന്റെ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ചു; ഒരു മേഘം വരവറിയിക്കുന്നതു കേട്ട് ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കുന്ന മയിലിനെപ്പോലാണ് അവന്റെ ഭാവം. അനblinkമായ കണ്ണുകളോടെ, ചിത്രത്തിൽ വരച്ച ഒരു രൂപംപോലെ, അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി, രാജാവ് കുതിരയെ നോക്കി നിന്നു. അവൻ കുറേ നിമിഷം, plume-പോലുള്ള വാലുള്ള കുതിരയെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ മറച്ചു, കടലിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് മുന്നിൽ timidമായ ഒരു മലയെപ്പോലെ, നടുവിൽ നിന്നു. രണ്ടു നിമിഷം, ആത്മാവിൽ ധ്യാനിച്ച ഒരു സന്യാസിയെപ്പോലോ, ജാഗ്രതയോടെ പരമാനന്ദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ബുദ്ധനെപ്പോലോ, അവൻ അകത്തു മുങ്ങി. ആ രാജാവിനെ ആരും ഉണർത്തിയില്ല; അവന്റെ മഹത്വം തന്നെ അവനെ കീഴടക്കി. എന്നാൽ, ഭയത്താൽ, ഈ രാജാവ് ആശങ്കയിൽ മുങ്ങിയതാവാം. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന യക്ഷപൂച്ചകളുടെ വിസ്താരം നിലയ്ക്കുകയായിരുന്നു; രാത്രിയുടെയോ ചന്ദ്രന്റെ കൈകളുടെയോ നിലയ്ക്കൽപോലെ, അവയുടെ ചലനം അണിഞ്ഞിരുന്നു. സഭയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ അദ്ഭുതത്തിൽ നിറഞ്ഞു, mud-ൽ immobilized ആയ കമലപത്രങ്ങൾപോലെ, ചലനം ഇല്ലാതെ. മനുഷ്യരുടെ ആക്ഷേപങ്ങൾ, മേഘങ്ങളുടെ ഗർജനം മഴ കഴിഞ്ഞ് നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ, تدري تدري ശമിച്ചു. പ്രജ്ഞാവാന്മാരായ മന്ത്രിമാർ, സംശയത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, ആശങ്കയിൽ വീണു; ഗദയുമായി ദേവാസുരൻ വിഷാദത്തിൽ ആയപ്പോൾ ദേവന്മാർക്കുണ്ടായ ആശങ്കപോലെ. അദ്ഭുതത്തിൽ വളഞ്ഞ, ലോകമായ illusions-ൽ ചുരുങ്ങിയ ജനങ്ങൾ, രാജാവ് അനblinkമായ കണ്ണുകളോടെ ഇരുന്നപ്പോൾ, കമലവനത്തിന്റെ ദീപ്തി തണുത്തു. രണ്ടു നിമിഷം കഴിഞ്ഞു, രാജാവ് ജാഗ്രതയിൽ എത്തി; മഴക്കാലത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് മോചിതമായ കമലത്തെപ്പോലെ, പ്രകാശം കൊണ്ടു. ഉണർന്ന രാജാവ്, ഭുജബന്ദവും, കിരീടവും അണിഞ്ഞ്, സീറ്റ് നിന്ന് ഉയരുമ്പോൾ, കാടുകൾ നിറഞ്ഞ മലശിഖരങ്ങൾ ഭൂകമ്പത്തിൽ വിറയുന്നതുപോലെ, വിറയ്ത്തു. അവൻ അർധജാഗ്രതയിൽ, സീറ്റ്-ൽ ഇരുന്നു, വിറയ്ത്തു; പാതാളം കലങ്ങുമ്പോൾ മന്ദരപർവതം വിറയുന്നതുപോലാണ്. അവന്റെ അനുചരങ്ങൾ, തളരുന്ന രാജാവിനെ കൈകളാൽ പിന്താങ്ങി; പ്രളയകാലത്തെ കലഹത്തിൽ മേരുവിനെ സമീപമുള്ള മലകൾ പിന്താങ്ങുന്നതുപോലെ. അനുചരങ്ങൾ പിന്താങ്ങിയ രാജാവ്, മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ, മുഖത്ത് ചലനമുള്ള പ്രകാശം; തിരമാലകളാൽ അലമറിഞ്ഞ ചന്ദ്രനെപ്പോലാണ്. “ഇത് ഏതാണ് സ്ഥലം? ആരുടെ സഭയാണ് ഇതു?” എന്ന് രാജാവ് പതിയെ ആലോചിച്ചു; കമലത്തിന്റെ കളികയിൽ linger ചെയ്യുന്ന തേനെപ്പോലെ, എവിടെ നിൽക്കണമെന്നു അറിയാതെ. അവിടെ, സഭയിലെ അംഗങ്ങൾ രാജാവിനോട് ആദരത്തോടെ ചോദിച്ചു, “പ്രഭോ, ഇതെന്താണ്?”; ഗുഞ്ചിയുള്ള തേൻ സൂര്യനോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലോ, കമലം സൂര്യനെ നോക്കുന്നതുപോലോ, ഗ്രഹണാനന്തരമായ. അവന്റെ മുഖ്യ മന്ത്രിമാർ കൂടി, dissolution-ന്റെ tumult-ൽ ഭയപ്പെട്ട മാർക്കണ്ടേയനോട് ദേവന്മാർ ചോദിച്ചതുപോലെ, രാജാവിനോട് ചോദിച്ചു. “പ്രഭോ, നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; സ്ഥിരമായ മനസ്സും, കാരണമില്ലാതെ ഉണ്ടാകുന്ന ആശങ്കയിൽ വിറയ്ത്തുപോകുന്നു.” “ആദ്യത്തിൽ രസമുള്ളതും, അവസാനം രസം ഇല്ലാത്തതും, conflicting pleasures-ൽ, എവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ മനസ്സു ചലിച്ചത്?” “നoble കഥകളിൽ എപ്പോഴും ആലോചിക്കുന്നതുകൊണ്ടു ശുദ്ധമായ മനസ്സാണ് നിങ്ങളുടെ; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് അതു ആശങ്കയിൽ മുങ്ങുന്നു?” “ലോകകാര്യങ്ങളിൽ, trivial supports-ൽ ആശ്രയിച്ച മനസ്സു, delusion-ൽ വീഴുന്നു; അതു മഹത്വത്തിൽ വികാസം കാണുന്നില്ല.” “യാതൊരു mental tendency-യും, തുടർച്ചയായി വന്നു, ശരീരം, അഭിമാനത്തിൽ intoxicated ആയത്, അതിനെ പിന്തുടരുന്നു.” “നിങ്ങളുടെ മനസ്സും, അദ്ഭുതകരമായ, ഉണര്ന്ന, ശുദ്ധമായ, ആകർഷകമായ ഗുണങ്ങളുള്ളതും trivial supports-ൽ resting ചെയ്യാത്തതുമാണ്.” “പ്രാക്ടീസ് ചെയ്ത വിവേകമില്ലാത്ത മനസ്സു, സ്ഥലം-കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, മന്ത്രങ്ങൾക്കും ഔഷധങ്ങൾക്കും കീഴടങ്ങുന്നു; എന്നാൽ noble tendencies-ഉള്ളവൻ അങ്ങനെയല്ല.” “വിഭവം ഇല്ലാത്തവനിൽ, എപ്പോഴും വിവേകം ഉള്ളവനിൽ, എങ്ങനെ ദോഷം ഉണ്ടാകുമെന്നു? വികാസം ചെയ്ത മനസ്സു disturbed ആവില്ല; കാറ്റ് മലയെ ചലിപ്പിക്കാത്തതുപോലെ.” ഇങ്ങനെ വാക്കുകൾ ഉയരുമ്പോൾ, രാജാവിന്റെ മുഖം month-ന്റെ അവസാനം മുഴുവൻ നിറം കൊണ്ടു, ചന്ദ്രനെ അലങ്കരിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രകാശം കൊണ്ടു. അത്ഭുതത്തിൽ, രാജാവ് കണ്ണുകൾ തുറന്നു, വസന്തദേവൻ പനിയെ വിട്ടു, പൂക്കൾ വിരിയുന്ന സമയത്തെപ്പോലെ, ആകർഷകമായി തെളിഞ്ഞു.