ಅಸ್ಥಿಖಣ್ಡಾರ್ಗಲಾ ಮೂರ್ಧಪಿಧಾನಾಸ್ ಸ್ನಾಯುಶೃಙ್ಖಲಾಃ । ಜಗದ್ದೇಹಾ ಜಗಜ್ಜೀವರತ್ನಮಾಂಸಸಮುದ್ಗಕಾಃ
ಈ ಲೋಕದ ದೇಹಗಳು ಎಲುಬುಗಳ ತಡೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿವೆ, ತಲೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ನರಗಳು ಬಂಧನವಾಗಿವೆ; ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳ ಅಮೂಲ್ಯತೆ ಮಾಂಸದೊಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದೆ.
ವನಬಾಲಮೃಗೀಮುಗ್ಧಾಃ ಪರಸಞ್ಚಾರಿತಾಸ್ ಸ್ಥಿತೌ । ಬಾಲಬುದ್ಧಿವಿನೋದಾಯ ಯೋಷಿತಶ್ ಚರ್ಮಪುತ್ರಿಕಾಃ
ಅರಣ್ಯದ ಬಾಲಮೃಗಗಳಂತೆ ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿ ಇತರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಮಹಿಳೆಯರು, ಚರ್ಮದ ಗೊಂಬೆಗಳಂತೆ, ಬಾಲಿಶ ಮನಸ್ಸಿನ ಮನರಂಜನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾರೆ.
ಏವಂವಿಧೋದಾರಮನಾ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ ಮಹಾಮತಿಃ । ನ ಜ್ಞಶ್ ಚಲತಿ ಭೋಗೌಘೈರ್ ಮುಖವಾತೈರ್ ಇವಾಚಲಃ
ಇಂತಹ ವಿಶಾಲವಾದ ಮತ್ತು ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸು, ಎಷ್ಟು ಭೋಗಗಳ ಪ್ರವಾಹ ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಗೆ ಪರ್ವತ ಹೇಗೆ ಅಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ, ذرಳುವುದಿಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಿನ್ ಕಿಲ ಪದೇ ರಾಮ ಜ್ಞಸ್ ತಿಷ್ಠತಿ ಮಹೋನ್ನತೌ । ಯಸ್ಮಾಚ್ ಚನ್ದ್ರಾರ್ಕದೇಶೋ ಽಪಿ ನಃ ಪಾತಾಲಮ್ ಇವ ಸ್ಥಿತಃ
ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ರಾಮ, ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಇರುವ ಲೋಕಗಳು ನಮ್ಮಿಗೆ ಪಾತಾಳದಂತೆಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಮಾಂಲ್ ಲೋಕಾನ್ ಅನಾಲೋಕಾಞ್ ಜಾತಾಲೋಕಾಸ್ ಸುವೇದಿನಃ । ಸರೀಸೃಪಾನ್ ವಯಮ್ ಇವ ಪಶ್ಯನ್ತ್ಯ್ ಊಢಾನ್ ಭವಾರ್ಣವೇ
ಈ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ, ಕಾಣದ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರು, ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಹಾವು-ಪಂಬುಗಳನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ನ ಕೇಚನ ಜಗದ್ಭಾವಾಸ್ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ ರಞ್ಜಯನ್ತ್ಯ್ ಅಮೀ । ನಾಗರಂ ನಾಗರೀಕಾನ್ತಂ ಕುಗ್ರಾಮಲಟಭಾ ಇವ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವನಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಗರವಾಸಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆಸರು ಇಷ್ಟವಿರದಂತೆ.
ನ ಕೇಚನ ಜಗದ್ಭಾವಾಸ್ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ ರಞ್ಜಯನ್ತ್ಯ್ ಅಮೀ । ಅಪ್ಯ್ ಅಭ್ಯಾಶಗತಾಸ್ ಸ್ಫಾರಹೃದಯಂ ಖಮ್ ಇವಾಮ್ಬುದಾಃ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿತವನಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಅದು ಆಕಾಶದ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯವನ್ನು ಮೋಡಗಳು ಕೆದಕಲಾಗದಂತೆ.
ನ ಕೇಚನ ಜಗದ್ಭಾವಾಸ್ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ ರಞ್ಜಯನ್ತ್ಯ್ ಅಮೀ । ಮರ್ಕಟ್ಯ ಇವ ನೃತ್ಯನ್ತ್ಯೋ ಗೌರೀಲಾಸ್ಯಾರ್ಥಿನಂ ಹರಮ್
ಈ ಲೋಕದ ಯಾವುದೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಗೌರಿಯ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಶಿವನಿಗೆ ಆಡುಗಳ ನೃತ್ಯ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ನ ಕೇಚನ ಜಗದ್ಭಾವಾಸ್ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಂ ರಞ್ಜಯನ್ತ್ಯ್ ಅಮೀ । ಪ್ರಾಕ್ತನಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬಶ್ರೀ ರತ್ನಂ ಕುಮ್ಭಗತಂ ಯಥಾ
ಈ ಲೋಕದ ಯಾವುದೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಳೆಯ ರತ್ನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಕುಂಭದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತೆ, ಮೂಲ ರತ್ನವನ್ನು ನೋಡಿದವನು ಆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಚಕ್ರಾರ್ಪಿತೋಪಮಮ್ ಅಸನ್ಮಯಮ್ ಅಮ್ಬುಭಙ್ಗತ್ವಙ್ಗತ್ತರಙ್ಗಕೃತಬಿಮ್ಬಮ್ ಇವಾವಲೋಕ್ಯ । ಲೋಕಂ ತದೀಹಿತಸುಖೇಷು ರತಿಂ ನ ಯಾತಿ ತಜ್ಜ್ಞಃ ಕುಶೇವಲಲವೇಷ್ವ್ ಇವ ರಾಜಹಂಸಃ
ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವೆಂದು ತಿಳಿದವನು, ಲೋಕದ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ರಾಜಹಂಸವು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಾಣದಂತೆ.
ಅತ್ರೈವ ವಸ್ತುನ್ಯ್ ಉಚಿತೇ ಶೃಣು ರಾಘವ ಪೂರ್ವಜಾಃ । ಕಚೇನ ಗಾಥಾ ಯಾ ಗೀತಾ ಬಾರ್ಹಸ್ಪತ್ಯೇನ ಪಾವನೀಃ
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲೇ, ರಾಘವ, ನೀನು ಕೇಳು; ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಪುತ್ರನು ಹಾಡಿದ ಪವಿತ್ರ ಗಾಥೆಗಳಿವೆ.
ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿನ್ ಮೇರುಗಹನೇ ತಿಷ್ಠನ್ ಸುರಗುರೋಸ್ ಸುತಃ । ಕದಾಚಿದ್ ಅಭ್ಯಾಸವಶಾದ್ ವಿಶ್ರಾನ್ತಿಂ ಪ್ರಾಪದ್ ಆತ್ಮನಿ
ಓಂದು ಬಾರಿ, ಮೇರುಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಗುರುವಿನ ಮಗನು, ಅಭ್ಯಾಸದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದನು.
ಸಮ್ಯಗ್ಜ್ಞಾನಾಮೃತಾಪೂರ್ಣಾ ಮತಿರ್ ನಾರಮತಾಸ್ಯ ಸಾ । ಪಞ್ಚಭೂತಮಯೇ ಮ್ಲಾನೇ ದೃಶ್ಯೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಪೇಲವಾತ್ಮನಿ
ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ಐದು ಮೂಲಭೂತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ದುರ್ಬಲ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ, ಅದರಿಂದ ಕಾಣುವ ಕ್ಷಯಶೀಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನು ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ತೇನ ನಿರ್ವಿಣ್ಣ ಇವ ಸ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವಾದ್ ಋತೇ ಪರಮ್ । ಅಪಶ್ಯನ್ ಸಮುವಾಚೇದಮ್ ಏಕೋ ಗದ್ಗದಯಾ ಗಿರಾ
ಆತನಿಗೆ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣದೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಂತೆ, ಕಂಗೆಟ್ಟ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ಕ್ವ ಗಚ್ಛಾಮಿ ಕಿಂ ಗೃಹ್ಣಾಮಿ ತ್ಯಜಾಮಿ ಕಿಮ್ । ಆತ್ಮನಾ ಪೂರಿತಂ ವಿಶ್ವಂ ಮಹಾಕಲ್ಪಾಮ್ಬುನಾ ಯಥಾ
ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಏನು ಹಿಡಿಯಲಿ ಅಥವಾ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಿ? ಈ ವಿಶ್ವವೇ ಆತ್ಮದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಮಹಾಪ್ರಳಯದ ನೀರಿನಿಂದ ಲೋಕ ತುಂಬಿರುವಂತೆ.
ದುಃಖಮ್ ಆತ್ಮಾ ಸುಖಂ ಚೈವ ಖಮ್ ಆಶಾಸ್ ತ್ವಮ್ ಅಹಂ ತಥಾ । ಸರ್ವಮ್ ಆತ್ಮಮಯಂ ಜಾತಂ ಕಷ್ಟಂ ನಷ್ಟೋ ಽಹಮ್ ಆತ್ಮನಾ
ದುಃಖವೂ ಆತ್ಮನೇ, ಸುಖವೂ ಆತ್ಮನೇ; ಆಕಾಶವೂ ಆತ್ಮನೇ, ನಾನೂ ಆತ್ಮನೇ. ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ—ನಾನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟವೂ ಮಾಯವಾಗಿದೆ.
ಸಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ದೇಹೇಷ್ವ್ ಅಧ ಊರ್ಧ್ವಂ ಚ ದಿಕ್ಷು ಚ । ಇತ ಆತ್ಮಾ ತಥೇಹಾತ್ಮಾ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಅನಾತ್ಮಮಯಂ ಕ್ವಚಿತ್
ಈ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ, ಕೆಳಗೂ ಮೇಲೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಆತ್ಮನೇ ಇದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ, ಅಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ—ಆತ್ಮವಲ್ಲದದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಸರ್ವತ್ರೈವ ಸ್ಥಿತೋ ಹ್ಯ್ ಆತ್ಮಾ ಸರ್ವಮ್ ಆತ್ಮನಿ ಸಂಸ್ಥಿತಮ್ । ಸರ್ವಮ್ ಏವೇದಮ್ ಆತ್ಮೈವಮ್ ಆತ್ಮನ್ಯ್ ಏವ ನಮಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ; ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಆತ್ಮವೇ—ನಾನು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ನ ಯತ್ರಾಹಂ ನ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ನ ಯನ್ ಮಯಿ । ಕಿಮ್ ಅನ್ಯದ್ ಅಭಿವಾಞ್ಛಾಮಿ ಕೇವಲಂ ಪ್ರಶಮಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ನಾನು ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ; ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲದದ್ದೂ ಇಲ್ಲ; ಇನ್ನೇನು ಬೇಕೆಂದು ಹಾರೈಸಲಿ? ನಾನು ಶಾಂತನಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಿ ಯೇನಾಹಂ ನಮಾಮ್ಯ್ ಆಪೂರಿತಾತ್ಮನಾ । ಉಪಶಾಮ್ಯಾಮಿ ತೇನಾನ್ತಃ ಕ್ವಾನ್ಯತ್ರಾಭಿಪತಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ನಾನು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಿಂದ, ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನೇ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಅಹಮ್ ಅಗ್ನಿರ್ ಅಹಂ ವಾಯುರ್ ಅಹಂ ಭೂರ್ ಅಹಮ್ ಅಮ್ಬರಮ್ । ಯನ್ ನಾಹಂ ನಾಸ್ತಿ ತತ್ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಸರ್ವಮ್ ಏವಾಹಮ್ ಆತತಮ್
ನಾನೇ ಬೆಂಕಿ, ನಾನೇ ಗಾಳಿ, ನಾನೇ ಭೂಮಿ, ನಾನೇ ಆಕಾಶ. ನಾನು ಇಲ್ಲದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಆಪೂರಿತಾಪಾರನಭೋಮಹಾಭೈರವರೂಪವಾನ್ । ಸರ್ವಸಂವಿನ್ಮಯಃ ಪೂರ್ಣಸ್ ತಿಷ್ಠಾಮ್ಯ್ ಏಕಾರ್ಣವೋಪಮಃ
ನೀರು, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಆಕಾಶದ ಭಯಂಕರವಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಒಬ್ಬನೇ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಇತ್ಯ್ ಏವಂ ಭಾವಯನ್ ಭಾವಂ ಕನಕಾಚಲಕುಞ್ಜಕೇ । ಉಚ್ಚಾರಯನ್ನ್ ಅಥೋಙ್ಕಾರಂ ಘಣ್ಟಾಸ್ವನಮ್ ಇವ ಕ್ರಮಾತ್
ಹೀಗಾಗಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕನಕಾಚಲ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಓಂ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಘಂಟೆಯ ಶಬ್ದದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.
ಓಙ್ಕಾರಸ್ಯ ಕಲಾಮ್ ಅರ್ಧಾಂ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯಾಂ ವಾಲಕೋಮಲಾಮ್ । ನಾನ್ತರಸ್ಥೇನ ಬಾಹ್ಯೇ ನ ಭಾವಯನ್ ಪರಮೇ ಹೃದಿ
ಓಂ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು কোমಲ ಅಂಶವನ್ನು ಒಳಗೆ ಅಥವಾ ಹೊರಗೆ, ಪರಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಧ್ಯಾನಿಸಬಾರದು.
ವ್ಯಪಗತಕಲನಾಕಲಙ್ಕಶುದ್ಧೋ ಹೃದಯನಿರನ್ತರಲೀನವಾತವೃತ್ತಿಃ । ಗತಘನಶರದಮ್ಬರೋಪಮಾನಃ ಕಚ ಉಪಲಾಚಲಮೂರ್ತಿಮಾನ್ ಅತಿಷ್ಠತ್
ಎಲ್ಲಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯ ಮಸಿಯೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಉಸಿರಾಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಲೀನವಾಗಿರುವಾಗ, ಮೋಡರಹಿತ ಶರದ್ಕಾಲದ ಆಕಾಶದಂತಿದ್ದ ಕಚನು, ಕಲ್ಲಿನ ಪರ್ವತದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದನು.
ಅನ್ನಪಾನಾಙ್ಗನಾಸಙ್ಗಾದ್ ಋತೇ ನಾಸ್ತೀಹ ಕಿಞ್ಚನ । ಶುಭಂ ವಸ್ತ್ವ್ ಅವಿಸಂವಾದಿ ಮಹಾನ್ ಕಿಮ್ ಅಭಿವಾಞ್ಛತು
ಅನ್ನ, ಪಾನ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೇ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲ; ಯಾವ ಮಹತ್ತರವಾದ, ಶುದ್ಧವಾದ, ಖಚಿತವಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಬಯಸಬೇಕು?
ತಿರ್ಯಞ್ಚಃ ಪಶವೋ ಮೂಢಾ ಯೇನ ತುಷ್ಯನ್ತ್ಯ್ ಅಸಾಧವಃ । ಭೋಗಾದಿನಾ ಕಥಂ ತೇನ ರತಿಮ್ ಆಯಾನ್ತಿ ಸಾಧವಃ
ಮೃಗಗಳು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರು ಯಾವ ಭೋಗಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುವರೋ, ಅದರಿಂದ ಸಜ್ಜನರು ಹೇಗೆ ಆನಂದ ಪಡಬಹುದು?
ಭೋಗೈಃ ಕೃಪಣಸರ್ವಸ್ವೈರ್ ಆದಿಮಧ್ಯಾನ್ತಪೇಲವೈಃ । ವಿಶ್ವಾಸಂ ಯಾನ್ತಿ ಯೇ ಲೋಕೇ ತೈರ್ ಅಲಂ ನರಗರ್ದಭೈಃ
ಯಾರು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿರುವ ದುಃಖಕರ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನರಕದಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆಗಳ ಸಂಗಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರು.
ಇತಃ ಕೇಶಾ ಇತೋ ರಕ್ತಮ್ ಇತೀಯಂ ಪ್ರಮದಾತನುಃ । ಏತಯಾ ತೋಷಮ್ ಆಯಾನ್ತಿ ಸಾರಮೇಯಾ ನ ಮಾನವಾಃ
ಇದು ಕೂದಲು, ಇದು ರಕ್ತ—ಇದು ಹೆಂಗಸಿನ ದೇಹ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಪಡುವುದು ನಾಯಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಅಲ್ಲ.
ಮೃನ್ ಮಹೀ ದಾರು ತರವೋ ದೇಹೋ ಮಾಂಸಂ ದೃಷದ್ ಗಿರಿಃ । ಅಧೋ ಭೂರ್ ಅಮ್ಬರಂ ಪೃಷ್ಠೇ ಕಿಮ್ ಅಪೂರ್ವಂ ಸುಖಾಯ ಯತ್
ಮಣ್ಣು ಎಂದರೆ ಭೂಮಿ, ಮರ ಎಂದರೆ ಕಡ್ಡಿ, ದೇಹ ಎಂದರೆ ಮಾಂಸ, ಕಲ್ಲು ಎಂದರೆ ಬೆಟ್ಟ; ಕೆಳಗೆ ನೆಲ, ಮೇಲೆ ಆಕಾಶ—ಇದರಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವದು ಏನು?