ಯಥೈವೇದಂ ನಭಶ್ ಶೂನ್ಯಂ ಜಗಚ್ ಛೂನ್ಯಂ ತಥೈವ ಹಿ । ಅಸನ್ಮಯವಿಕಲ್ಪೋತ್ಥೇ ಉಭೇ ಏತೇ ತತೇ ಯತಃ
ಹೇಗೋ ಆಕಾಶ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವಂತೆ, ಈ ಲೋಕವೂ ಖಾಲಿಯೇ. ಇವು ಎರಡೂ ಅಸತ್ಯವಾದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿವೆ, ಅದರಿಂದ ಇವು ಒಂದೇ.
ಅಸಿದ್ಧಂ ಸರ್ವಮ್ ಏವೈತದ್ ಯದ್ ಅಸಿದ್ಧೇನ ಸಾಧಿತಮ್ । ಸಙ್ಕಲ್ಪೇನ ಜಗತ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಭಾವನಾ ಕ್ವಾವತಿಷ್ಠತಾಮ್
ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಸಾಧಿಸದ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಲೋಕವೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಕಲ್ಪನೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇರಲಿ.
ಸತ್ಯಾಸ್ಥಾಯಾಮ್ ಅಸತ್ಯಾಂ ತು ಕಿಂನಿಷ್ಠಾ ವಾಸನಾ ಭವೇತ್ । ವಾಸನಾಕ್ಷಯತಸ್ ಸಿದ್ಧಿಸ್ ತತಃ ಪ್ರಾಪ್ಯಂ ನ ಶಿಷ್ಯತೇ
ನಿಜವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಆಧಾರ ಇರಬಹುದು? ಆ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಕೊನೆಗೊಂಡಾಗ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೇನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬುದೇ ಉಳಿಯದು.
ತಸ್ಮಾದ್ ಅಸದ್ ಇದಂ ಸರ್ವಂ ದ್ರಷ್ಟವ್ಯಂ ಹೇಲಯೇದ್ಧಯಾ । ನ ತು ಭಾವನಯಾ ತೇನ ಸುಖದುಃಖೈರ್ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ
ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನೋಡಬೇಕು; ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಲಕವಲ್ಲ. ಹೀಗಾದಾಗ ಸುಖ ದುಃಖಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವಸ್ತ್ವ್ ಇತೀದಂ ನಿರ್ಣೀಯ ನೇಹಾಸ್ಥಾ ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತತೇ । ಆಸ್ಥಾಕ್ಷಯೇ ನ ಜಾಯೇತೇ ಹರ್ಷಾಮರ್ಷೌ ಭವಾಭವೌ
ಇದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಸಂತೋಷ, ಕೋಪ, ಆಗುವುದು ಹೋಗುವುದು ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮನೋ ಮಿಥ್ಯಾ ಕರೋತೀದಂ ಸುಖದುಃಖಾಭ್ರವಿಭ್ರಮಮ್ । ಮನೋ ಜೀವಸ್ ಸ್ಫುರತ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ಮಾನಸಂ ನಗರಂ ಜಗತ್
ಮನಸ್ಸು ಸುಖ ದುಃಖಗಳ ಗೊಂದಲವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ; ಜೀವನು ಮನಸ್ಸಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಈ ಜಗತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಊರು.
ಭವಿಷ್ಯದ್ ವರ್ತಮಾನಂ ಚ ಭೂತಂ ಚ ಪರಿವರ್ತಯತ್ । ವಾಸನಾವಶತೋ ಲೋಕೇ ಸ್ಫುರಚ್ಛಕ್ತಿ ಮನಸ್ ಸ್ಥಿತಮ್
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ವಾಸನೆಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಭವಿಷ್ಯ, ವರ್ತಮಾನ, ಭೂತಕಾಲಗಳು ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ; ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕರೋತಿ ಸ್ವಾಶಯೇನೇಮಾಂ ವ್ಯವಸ್ಥಾಂ ಮಲಿನಶ್ ಚಲಃ । ಆತ್ಮನಸ್ ಸದೃಶೀಂ ಲೋಲಾಂ ಜೀವೋ ಹೃದ್ವನಮರ್ಕಟಃ
ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಅಶುದ್ಧವಾಗಿರುವ ಚಂಚಲ ಆತ್ಮ, ಹೃದಯದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಕೋತಿಯಂತೆ, ತನ್ನಂತೆಯೇ ಚಂಚಲವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ.
ದೀರ್ಘಮ್ ಆಕಾರಮ್ ಆದಾಯ ನಿಮೇಷಾದ್ ಯಾನ್ತಿ ಹ್ರಸ್ವತಾಮ್ । ಗ್ರಹೀತುಂ ಚ ನ ಯುಜ್ಯನ್ತೇ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾ ಜಡವೀಚಯಃ
ಈ ಕಲ್ಪನೆಗಳೆಂಬ ಜಡ ಅಲೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುತ್ತವೆ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪುಟ್ಟದಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ; ಏನನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಮನಾಗ್ದೃಷ್ಟಾ ವಿವರ್ಧನ್ತೇ ದಹನ್ತಿ ಸಪರಿಚ್ಛದಮ್ । ತೃಣಮಾತ್ರೇಣ ದೀಪ್ಯನ್ತೇ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾ ವಹ್ನಿಶೇಷವತ್
ಕೇವಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನಿಸಿದರೂ ಈ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಸುತ್ತಲಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ; ಒಂದು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಹಬ್ಬುವಂತೆ, ಚಿಕ್ಕ ಉರಿಯೂ ಸಾಕು ಅವು ಉರಿಯಲು.
ಜಗತ್ಪ್ರಕಟನಾಕಾರಾಃ ಪ್ರದೀಪ್ತಾಃ ಕ್ಷಣಭಙ್ಗುರಾಃ । ಭ್ರಮದಾ ಜಡಸಂಸ್ಥಾನಾಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾಸ್ ತಡಿದಗ್ನಯಃ
ಈ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊತ್ತಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವು ಚಂಚಲವೂ ಜಡವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ, ಮಿಂಚಿನ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕ.
ಯದೈವಾಸನ್ನ್ ಅಯಂ ಪುತ್ರ ತದೈವಾಶು ಚಿಕಿತ್ಸಿತುಮ್ । ಶಕ್ಯತೇ ನಾತ್ರ ಸನ್ದೇಹೋ ನಾಸತ್ ಸದ್ ಭವತಿ ಕ್ವಚಿತ್
ಮಗನೇ, ಇದು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಅಸತ್ಯವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸನ್ ಸ್ಥಿತೋ ಯದಿ ಸಙ್ಕಲ್ಪೋ ದುಶ್ಚಿಕಿತ್ಸಸ್ ತತೋ ಭವೇತ್ । ಕಿಂ ತ್ವ್ ಅಸದ್ಭೂತ ಏವೈಷ ಸುಚಿಕಿತ್ಸಸ್ ತದಾ ಭೃಶಮ್
ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಸತ್ಯವೆಂದು ಬೇರೂರಿದರೆ ಅದನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸತ್ಯವಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಬಹುದು.
ಅಕೃತ್ರಿಮಂ ಚೇತ್ ಸಂಸಾರಮಲಮ್ ಅಙ್ಗಾರಕಾರ್ಷ್ಣ್ಯವತ್ । ತದ್ ಏತತ್ಕ್ಷಾಲನೇ ಸಾಧೋ ಕಃ ಪ್ರವರ್ತೇತ ದುರ್ಮತಿಃ
ಈ ಸಂಸಾರದ ಮಲವು ಸಹಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಣ್ಣೆಕಲ್ಲಿನ ಕಪ್ಪುತನದಂತೆ ಇದ್ದರೆ, ಹಿತಚಿಂತಕನೇ, ಅದನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಲು ಯಾರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವರು?
ಕಿಂ ತ್ವ್ ಏತತ್ ತಣ್ಡುಲೇ ಶೂಕತುಷಕಮ್ಬುಕವತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಯದಾ ತದಾ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಪೌರುಷೇಣ ವಿನಶ್ಯತಿ
ಆದರೆ ಇದು ಅಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹುಲ್ಲು, ತುಪ್ಪು, ಚಿಪ್ಪಿನಂತೆ ಇದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಇದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬಹುದು.
ಅಕೃತ್ರಿಮಮ್ ಅಪಿ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಭೃಶಂ ಕೃತ್ರಿಮತಾಂ ಸುತ । ಸುಖೋಚ್ಛೇದ್ಯತಯಾ ಜ್ಞಸ್ಯ ಸಂಸಾರಮಲಮ್ ಆತತಮ್
ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ದೊರಕಿದದ್ದೂ, ಮಗನೇ, ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಕೃತಕವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಂಸಾರದ ಅಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷ ಸದಾ ಕಡಿತವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಣ್ಡುಲಸ್ಯ ಯಥಾ ಚರ್ಮ ಯಥಾ ತಾಮ್ರಸ್ಯ ಕಾಲಿಮಾ । ನಶ್ಯತಿ ಕ್ರಿಯಯಾ ಪುತ್ರ ಪುರುಷಸ್ಯ ತಥಾ ಮಲಮ್
ಮಗನೇ, ಅಕ್ಕಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲು ಅಥವಾ ತಾಮ್ರದ ಮೇಲಿನ ಕಳಂಕವನ್ನು ಹೇಗೆ ಶ್ರಮದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದೆಯೇ? ಅದೇ ರೀತಿ, ಮಾನವನ ಅಶುದ್ಧಿಯೂ ಶ್ರಮದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜೀವಸ್ಯ ತಣ್ಡುಲಸ್ಯೇವ ಮಲಂ ಸಹಜಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ನಶ್ಯತ್ಯ್ ಏವ ನ ಸನ್ದೇಹಸ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಉದ್ಯಮವಾನ್ ಭವ
ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಅಶುದ್ಧಿ ಕೂಡ ಅಕ್ಕಿಯ ಹಲ್ಲಿನಂತೆಯೇ ಸಹಜವಾದದ್ದೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದೂರವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸದಾ ಪರಿಶ್ರಮಿಯಾಗಿರು.
ಅಸತ್ಕಲ್ಪೈರ್ ವಿಕಲ್ಪೈರ್ ಯಸ್ ಸಂಸಾರೋ ಜನಿತೋ ಮುಧಾ । ಸ್ತೋಕೇನಾಸೌ ಲಯಂ ಯಾತಿ ಕ್ವಾಸದ್ ವಸ್ತು ಕಿಲ ಸ್ಥಿರಮ್
ಈ ಸಂಸಾರವೆಂಬುದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಸ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಸತ್ಯವಾದುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಬಹುದು ಹೇಳು?
ಅಸತ್ತಾಮ್ ಏತಿ ಸಂಸಾರಸ್ ಸ್ವಾಂ ವ್ಯವಸ್ಥಾಂ ವಿಚಿನ್ವತಃ । ದೀಪಾಲೋಕಾದ್ ಇವಾನ್ಧತ್ವಂ ದ್ವೀನ್ದುತ್ವಂ ಸ್ವೀಕ್ಷಿತಾದ್ ಇವ
ಯಾರು ಈ ಲೋಕದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಈ ಸಂಸಾರ ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ, ಒಂದೇ ತತ್ವವನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಎರಡು ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ಹೋಗುವಂತೆ.
ನೇದಂ ತವ ನ ಚಾಸ್ಯ ತ್ವಂ ಭ್ರಾನ್ತಿಂ ಪುತ್ರ ಪರಿತ್ಯಜ । ಅಸತ್ಯೇ ಸತ್ಯವದ್ ದೃಷ್ಟೇ ಭಾವನಾಂ ಮಾ ನ್ಯವೀವಿಶಃ
ಇದು ನಿನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ನೀನು ಇದಕ್ಕೆ ಒಡೆಯನೂ ಅಲ್ಲ; ಈ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಬಿಡು ಮಗನೇ. ನಿಜವಲ್ಲದದ್ದನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.
ಮಮ ಗುರುವಿಭವೋಜ್ಜ್ವಲಾ ವಿಲಾಸಾ ಇತಿ ತವ ಮಾಸ್ತು ವೃಥೈವ ವಿಭ್ರಮೋ ಽನ್ತಃ । ತ್ವಯಿ ಸತಿ ವಿತತಾಶ್ ಚ ತೇ ವಿಲಾಸಾ ವಿಲಸತಿ ಸರ್ವಮ್ ಇದಂ ತದಾತ್ಮತತ್ತ್ವಮ್
ನನ್ನ ಗುರುದೇವರ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದಲೇ ನನ್ನ ವೈಭವಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥ ಭ್ರಮೆ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನೀನು ಇದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ವೈಭವ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುತ್ತದೆ; ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮತತ್ವದಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.
ಇತ್ಯ್ ಆಕರ್ಣ್ಯ ತದಾ ತತ್ರ ರಾತ್ರಾವ್ ಆಲಪನಂ ತಯೋಃ । ಅಹಂ ರಘುಕುಲಾಕಾಶಶಶಾಙ್ಕ ರಘುನನ್ದನ
ಅಂತಹ ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ನಾನು ರಘುವಂಶದ ಚಂದ್ರನಾದ ರಘುನಂದನನೆಂದು...
ಪತಿತಃ ಖಾತ್ ಕದಮ್ಬಾಗ್ರೇ ಪತ್ತ್ರಪುಷ್ಪಲತಾಕುಲೇ । ತೂಷ್ಣೀಂ ನಿರ್ವೃಷ್ಟಿಮೂಕಾತ್ಮಾ ಶೃಙ್ಗಾಗ್ರ ಇವ ತೋಯದಃ
ಒಂದು ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕದಂಬ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ, ಎಲೆಗಳು, ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಳೆಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮೌನವಾಗಿ, ಮಳೆ ಬೀಳದೆ, ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೇಘದಂತೆ ನಾನು ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ.
ಅಪಶ್ಯಂ ತತ್ರ ದಾಶೂರಂ ಶೂರಂ ಇನ್ದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹೇ । ಪರೇಣ ತಪಸಾ ಯುಕ್ತಂ ತೇಜಸೇವ ಹುತಾಶನಮ್
ಅಲ್ಲೆ ನಾನು ದಾಶೂರನನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಆತನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಶೂರನಾಗಿದ್ದ, ಅತ್ಯಂತ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.
ತೇಜೋಭಿರ್ ದೇಹನಿಷ್ಕ್ರಾನ್ತೈಃ ಕಾಞ್ಚನೀಕೃತಭೂರುಹೈಃ । ತಾಪಯನ್ತಂ ಪ್ರದೇಶಂ ತಂ ಭುವನಂ ಭಾಸ್ಕರಂ ಯಥಾ
ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಕಿರಣಗಳು ಸುತ್ತಲಿನ ಮೊಗ್ಗುಗಳನ್ನು ಬಂಗಾರದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಭಾಸ್ಕರನು ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿಸುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಾಮ್ ಅಥಾಲೋಕ್ಯ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತಂ ದಾಶೂರೋ ಽರ್ಘ್ಯಸಪರ್ಯಯಾ । ವಿತೀರ್ಣವಿಷ್ಟರಂ ಪತ್ತ್ರೇ ಪರಯಾ ಪರ್ಯಪೂಜಯತ್
ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದಾಶೂರನು ನನಗೆ ನೀರಿನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿ, ಎಲೆಗಳಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ಹಾಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು.
ತತಃ ಕುರ್ವನ್ ಕಥಾಸ್ ತೇನ ಸಹ ದಾಶೂರಭಾಸ್ವತಾ । ತಾಸ್ ತತ್ತನಯಸಮ್ಬದ್ಧಾಸ್ ಸಂಸಾರೋತ್ತಾರಣಕ್ಷಮಾಃ
ಆಮೇಲೆ, ಆ ದಾಶೂರನು ಸೂರ್ಯನಂತ ಬೆಳಕುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ವಂಶದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಕಥೆಗಳು ಜನರನ್ನು ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿಸಬಲ್ಲವು.
ದೃಷ್ಟವಾಂಸ್ ತಮ್ ಅಹಂ ವೃಕ್ಷಂ ಕೋರಕೋತ್ಕಟಕೋಟರಮ್ । ಸ್ಮಿತೇನೇವ ಸ್ಫುಟರದಂ ಶ್ವಸನಸ್ಫುರಿತಚ್ಛದಮ್
ನಾನು ಆ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಗ್ಗುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಎಲೆಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಅದರ ಚೀಲಿದ ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಗುವಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ದಾಶೂರಸ್ಯೇಚ್ಛಯಾ ಸರ್ವೈರ್ ಅಪತದ್ಭಿರ್ ಮೃಗದ್ವಿಜೈಃ । ಸೇವ್ಯಮಾನಂ ವನಮ್ ಇವ ಲತಾಮಣ್ಡಪಮಣ್ಡಿತಮ್
ದಾಶೂರನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಆ ಮರವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅದು ಬೆಲ್ಲದ ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಅರಣ್ಯವನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು.