ಅಹಮ್ಭಾವೋ ಽಙ್ಕುರೋ ಜನ್ಮವೃಕ್ಷಾಣಾಮ್ ಅಕ್ಷಯಾತ್ಮನಾಮ್ । ಮಮೇದಮ್ ಇತಿ ವಿಸ್ತೀರ್ಣಾಸ್ ತೇಷಾಮ್ ಶಾಖಾಸ್ ಸಹಸ್ರಶಃ
‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೊನೆಗಾಣದ ಹುಟ್ಟಿನ ಮರಗಳ ಮೊಳೆ. ‘ಇದು ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಅನೇಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವುಗಳ ಸಾವಿರಾರು ಹಕ್ಕುಗಳಂತೆ ಹರಡುತ್ತವೆ.
ಕಚಟಾ ವಾತವಿಸ್ಫೋಟಾ ಭಾನ್ತ್ಯ್ ಅರ್ಥಾ ವಾಸನೋದಯಾಃ । ವಿದಾರ್ಯದಾರುರವವತ್ ತರಙ್ಗಾರವಪಙ್ಕ್ತಿವತ್
ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ವಿಷಯಗಳು, ಬಿಸಿಲು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಕಟ್ಟಿದ ಮರದ ಚಟಚಟಿಕೆ ಹೋಲುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಅಲೆಗಳ ಗದ್ದಲದ ಸಾಲು ಹೋಲುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಅಹಮ್ಭಾವಮಹಾನಾಭಿಂ ತ್ವಮ್ ಅಹಮ್ಭಾವವರ್ಜಿತಃ । ಸಂಸಾರಚಕ್ರಂ ವಹನಾದ್ ಆತ್ಮನಃ ಪರಿರೋಧಯ
ನೀನು ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ, ಆ ಭಾವನೆ ದೊಡ್ಡ ನಾಭಿಯಾಗಿರುವ ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರವನ್ನು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ತಡೆಯಬೇಕು.
ಅಹಮ್ಭಾವತಮೋ ಯಾವತ್ ಪುಮರಣ್ಯೇ ವಿಜೃಮ್ಭತೇ । ತಾವದ್ ಏತಾ ವಿವಲ್ಗನ್ತಿ ಚಿನ್ತಾಮತ್ತಪಿಶಾಚಿಕಾಃ
ಮಾನವನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಕತ್ತಲೆ ಹಬ್ಬಿರುವವರೆಗೆ, ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತಾದ ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಅಹಙ್ಕಾರಪಿಶಾಚೇನ ಗೃಹೀತೋ ಯೋ ನರಾಧಮಃ । ನ ತನ್ತ್ರಾಣಿ ನ ಮನ್ತ್ರಾಶ್ ಚ ತಸ್ಯಾನಾಥಸ್ಯ ಶಾನ್ತಯೇ
ಅಹಂಕಾರ ಎಂಬ ಪಿಶಾಚಿಗೆ ಬಲೆಯಾದ ದುರ್ಬಲನು, ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ವಿಧಿಯೂ, ಯಾವ ಮಂತ್ರವೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು.
ಚಿನ್ಮಾತ್ರೇ ದರ್ಪಣಾಕಾರೇ ನಿರ್ಮಲೇ ಸ್ವಾತ್ಮನಿ ಸ್ಥಿತೇ । ಬಿಮ್ಬತ್ಯ್ ಅಹಙ್ಕೃತಿಸ್ ತಸ್ಮಾತ್ ಪುಂಸಃ ಕೇವಾತ್ರ ವಾಚ್ಯತಾ
ನಿರ್ಮಲವಾದ ಸ್ವರೂಪವು ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಆಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬಹುದು?
ಅಹಙ್ಕಾರಚಮತ್ಕಾರೋ ವಸ್ತುಧರ್ಮೋ ನ ರಾಘವ । ವಾಸನಾಕೃತ ಏಷೋ ಽರ್ಥಃ ಪುಮ್ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಶಾಮ್ಯತಿ
ಅಹಂಕಾರದ ಆಶ್ಚರ್ಯವು ವಾಸ್ತವದ ಸ್ವಭಾವವಲ್ಲ, ರಾಮಾ; ಇದು ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದದ್ದು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅದು ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾಹಂ ನ ಚ ಮಮಾರ್ಥಶ್ರೀಸ್ ಸುಖದುಃಖೇ ಕುತಸ್ ಸ್ಥಿತೇ । ಇತಿ ಭಾವಾನುಸನ್ಧಾನಾದ್ ಅಹಙ್ಕಾರೋ ನ ಜಾಯತೇ
ನಾನು ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಪತ್ತು, ಸೌಖ್ಯ ಅಥವಾ ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅಹಂಕಾರ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಿಥ್ಯೇಯಮ್ ಇನ್ದ್ರಜಾಲಶ್ರೀಃ ಕಿಂ ಮೇ ಸ್ನೇಹವಿರಾಗಯೋಃ । ಇತ್ಯ್ ಅನ್ತರ್ ಅನುಸನ್ಧಾನಾದ್ ಅಹಙ್ಕಾರೋ ನ ಜಾಯತೇ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಐಶ್ವರ್ಯವೆಲ್ಲಾ ಮಿಥ್ಯೆ, ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಅಥವಾ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ ಎಂದು ಒಳಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿದರೆ, ಅಹಂಕಾರ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾಹಮ್ ಆತ್ಮನಿ ನಾಪ್ಯ್ ಅಸ್ಯ ದೃಶ್ಯಶ್ರಿಯ ಇತಿ ಸ್ವಯಮ್ । ಶಾನ್ತೇನ ವ್ಯವಹಾರೇಣ ನಾಹಙ್ಕಾರಃ ಪ್ರವರ್ಧತೇ
ನಾನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಈ ಕಾಣುವ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅಹಂಕಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಹಂ ಹಿ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಅನ್ತರ್ ಹೇಯಾದೇಯದೃಶೋಃ ಕ್ಷಯೇ । ಸಮತಾಯಾಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಯಾಂ ನಾಹಙ್ಕಾರಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ
ನಾನು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದಾಗ, ಸಮಭಾವನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಹಂಕಾರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಿಮಾಕೃತಿರ್ ಅಹಙ್ಕಾರಃ ಕಥಂ ಸನ್ತ್ಯಜ್ಯತೇ ಪ್ರಭೋ । ಸಶರೀರೋ ಽಶರೀರಶ್ ಚ ತ್ಯಕ್ತೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಕಥಂ ಭವೇತ್
ಪ್ರಭುವೇ, ಅಹಂಕಾರದ ಸ್ವರೂಪವೇನು? ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು? ದೇಹವಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಏನು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?
ತ್ರಿವಿಧೋ ರಾಘವಾಸ್ತೀಹ ತ್ವ್ ಅಹಙ್ಕಾರೋ ಜಗತ್ತ್ರಯೇ । ದ್ವೌ ಶ್ರೇಷ್ಠಾವ್ ಇತರಸ್ ತ್ಯಾಜ್ಯಶ್ ಶೃಣು ತ್ವಂ ಕಥಯಾಮಿ ತೇ
ರಾಘವ, ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮೂರು ವಿಧದ ಅಹಂಕಾರ ಇದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಉತ್ತಮವಾದವುಗಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಬಿಟ್ಟೇಬೇಕು. ನಾನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.
ಅಹಂ ಸರ್ವಮ್ ಇದಂ ವಿಶ್ವಂ ಪರಮಾತ್ಮಾಹಮ್ ಅಚ್ಯುತಃ । ನಾನ್ಯದ್ ಅಸ್ತೀತಿ ಸಂವಿದ್ ಯಾ ಪರಮಾ ಸಾ ಹ್ಯ್ ಅಹಙ್ಕೃತಿಃ
"ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವೂ ನಾನು, ನಾನು ಪರಮಾತ್ಮ, ನಾನು ನಾಶವಾಗದವನು, ಇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ" ಎಂಬ ಜ್ಞಾನವೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಅಹಂಕಾರ.
ಮೋಕ್ಷಾಯೈಷಾ ನ ಬನ್ಧಾಯ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಸ್ಯ ವಿದ್ಯತೇ । ಅಹಙ್ಕಾರಾಭಿಧಾ ತ್ವ್ ಅಸ್ಯಾಃ ಕಲ್ಪಿತಾ ನ ತು ವಾಸ್ತವೀ
ಇದು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಮುಕ್ತನಿಗೆ ಇದು ಇರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅಹಂಕಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ರೂಢಿಯಷ್ಟೆ, ನಿಜವಾದ ಅಹಂಕಾರವಲ್ಲ.
ಸರ್ವಸ್ಮಾದ್ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತೋ ಽಹಂ ವಾಲಾಗ್ರಶತಕಲ್ಪಿತಃ । ಯದಿ ವಾ ಸಂವಿದ್ ಏಷಾಸೌ ದ್ವಿತೀಯಾಹಙ್ಕೃತಿಃ ಪರಾ
ನಾನು ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ವಿಭಿನ್ನನು, ನೂರು ಕೂದಲಿನ ತುದಿಯಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮನು; ಇಲ್ಲವೇ, ಈ ಅರಿವು ಎಂಬುದು ಪರಮವಾದ ಎರಡನೇ ಅಹಂभावವಾಗಿದೆ.
ಮೋಕ್ಷಾಯೈಷಾ ನ ಬನ್ಧಾಯ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಸ್ಯ ವಿದ್ಯತೇ । ಅಹಙ್ಕಾರಾಭಿಧಾ ತ್ವ್ ಅಸ್ಯಾಃ ಕಲ್ಪಿತಾ ನ ತು ವಾಸ್ತವೀ
ಇದು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣ, ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ; ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಮುಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಇದು ಇರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅಹಂಕಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಕಲ್ಪಿತ, ನಿಜವಾದದು ಅಲ್ಲ.
ಪಾಣಿಪಾದಾದಿಮಾತ್ರೋ ಽಯಮ್ ಅಹಮ್ ಇತ್ಯ್ ಏವ ನಿಶ್ಚಯಃ । ಅಹಙ್ಕಾರಸ್ ತೃತೀಯೋ ಽಸೌ ಲೌಕಿಕಸ್ ತುಚ್ಛ ಏವ ಸಃ
ನಾನು ಕೈ ಕಾಲುಗಳಷ್ಟೇ ಎಂಬ ನಿಶ್ಚಯವೇ ಇದಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂರನೇ ಅಹಂಕಾರವು ಲೋಕದದ್ದೂ, ಅಲ್ಪವಾದದ್ದೂ ಆಗಿದೆ.
ವರ್ಜ್ಯ ಏಷ ದುರಾತ್ಮಾಸೌ ಶತ್ರುರ್ ಏಷ ಪರಸ್ ಸ್ಮೃತಃ । ಅನೇನಾಭಿಹತೋ ಜನ್ತುರ್ ನ ಭೂಯಃ ಪರಿರೋಹತಿ
ಈ ದುಷ್ಟ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನು ಪರರ ಶತ್ರು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಬಾಧಿತನಾದ ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ರಿಪುಣಾನೇನ ಬಲಿನಾ ವಿವಿಧಾಧಿಪ್ರದಾಯಿನಾ । ಖರ್ವೀಕೃತಮತಿರ್ ಲೋಕಸ್ ಸಙ್ಕಟೇಷ್ವ್ ಏವ ಮಜ್ಜತಿ
ಈ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಶತ್ರುವಿನಿಂದ, ಇದು ವಿವಿಧ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ, ಲೋಕದ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲೇ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ.
ಅನಯಾ ದುರಹಙ್ಕೃತ್ಯಾ ಭಾವಾತ್ ಸನ್ತ್ಯಕ್ತಯಾ ಚಿರಮ್ । ಶಿಷ್ಟಾಹಙ್ಕಾರವಾಞ್ ಜನ್ತುರ್ ಭಗವಾನ್ ಯಾತಿ ಮುಕ್ತತಾಮ್
ಈ ಕೆಟ್ಟ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಾಗ, ಉಳಿದ ಅಹಂಕಾರವಿರುವ ಜೀವಿ, ಭಗವಂತನೇ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಲೋಕಾಹಙ್ಕಾರದೋಷಸ್ಯ ವಪುರ್ ಅಸ್ಮೀತಿ ರೂಪಿಣಃ । ನ ದೇಹೋ ಽಸ್ಮೀತಿ ನಿರ್ಣೀಯವರ್ಜನಂ ಮಹತಾಂ ಮತಮ್
ಲೋಕದ ಅಹಂಕಾರದ ದೋಷದಿಂದ 'ನಾನು ಈ ದೇಹ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರುವವರಿಗೆ, 'ನಾನು ದೇಹವಲ್ಲ' ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಹಾತ್ಮರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
ಪ್ರಥಮೌ ದ್ವಾವ್ ಅಹಙ್ಕಾರಾವ್ ಅಙ್ಗೀಕೃತ್ಯಾಪ್ಯ್ ಅಲೌಕಿಕೌ । ತೃತೀಯಾಹಙ್ಕೃತಿಸ್ ತ್ಯಾಜ್ಯಾ ಲೌಕಿಕೀ ದುಃಖದಾಯಿನೀ
ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಹಂಕಾರಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ಅವು ಲೋಕದವಲ್ಲ; ಮೂರನೆಯ ಅಹಂಕಾರವು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದದು, ದುಃಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು.
ಅನಯಾ ದುರಹಙ್ಕೃತ್ಯಾ ದಾಮವ್ಯಾಲಕಟಾಃ ಕಿಲ । ತಾಂ ದಶಾಂ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ತಾ ಯಾ ಕಥಾಸ್ವ್ ಅಪಿ ದುಃಖದಾ
ಈ ದುರ್ಬಲ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಬಂಧನದ ಸರಪಳಿಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದವರು ಅದರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಕೂಡ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತೃತೀಯಾಂ ಲೌಕಿಕೀಮ್ ಏತಾಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಚಿತ್ತಾದ್ ಅಹಙ್ಕೃತಿಮ್ । ಕಿಮ್ಭಾವಃ ಪುರುಷೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪ್ರಾಪ್ನುಯಾದ್ ಆತ್ಮನೇ ಹಿತಮ್
ಈ ಮೂರನೆಯ, ಲೋಕದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯದು ಸಿಗುತ್ತದೆ?
ಏಷಾ ತಾವತ್ ಪರಿತ್ಯಾಜ್ಯಾ ತ್ಯಕ್ತ್ವೈತಾಂ ದುಃಖದಾಯಿನೀಮ್ । ಯಥಾ ಯಥಾ ಪುಮಾಂಸ್ ತಿಷ್ಠೇತ್ ಪರಮ್ ಏತಿ ತಥಾ ತಥಾ
ಈ ದುಃಖ ನೀಡುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಷ್ಟು, ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪರಮಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಏತೇ ಅಹಙ್ಕೃತಿದಶೇ ಪೂರ್ವೋಕ್ತೇ ಭಾವಯನ್ ಯದಿ । ತಿಷ್ಠತ್ಯ್ ಅಭ್ಯೇತಿ ಪರಮಂ ತತ್ ಪದಂ ಪುರುಷೋ ಽನಘಃ
ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಅಹಂಕಾರದ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರುತ್ತಾರೋ, ಆ ಪಾಪರಹಿತನು ಆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಅಥ ತೇ ಏವ ಸನ್ತ್ಯಜ್ಯ ಸರ್ವಾಹಙ್ಕೃತಿವಿವರ್ಜಿತಃ । ಸನ್ತಿಷ್ಠತೇ ತಥಾಪ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈಃಪದಮ್ ಏವಾಧಿರೋಹತಿ
ಆದರೆ ಇವುಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವವನೂ ಕೂಡ, ಇನ್ನೂ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರುತ್ತಾನೆ.
ಸರ್ವದಾ ಸರ್ವಯತ್ನೇನ ಲೌಕಿಕೀ ದುರಹಙ್ಕೃತಿಃ । ಪರಮಾನನ್ದಬೋಧಾಯ ವರ್ಜನೀಯಾ ಮಹಾಧಿಯಾ
ಯಾವಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಲೋಕದ ಕಠಿಣ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪರಮಾನಂದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
ಶರೀರಸ್ಥಾಮಯಾಪುಣ್ಯದುರಹಙ್ಕಾರವರ್ಜನಾತ್ । ಅನ್ಯನ್ ನ ಪರಮಂ ಶ್ರೇಯ ಏತದ್ ಏವ ಪರಂ ಪದಮ್
ದೇಹ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಪಾಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಕೆಟ್ಟ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಇದೇ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ.