ಪುನರ್ ಹಾಸ್ಯಮಯೀಂ ನೃತ್ತಲೀಲಾಂ ಸರ್ವಸ್ವರೂಪಿಣೀಮ್ । ತನೋತೀಮಾಂ ಜರಾದುಃಖಶೋಕಾಭಿನಯಭೂಷಿತಾಮ್
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿ, ನಗುವಿನೂ ನೃತ್ಯದೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಆ ಆಟಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಿನ ದುಃಖ, ನೋವು, ದುಃಖಗಳ ಅಲಂಕಾರವಿದೆ.
ಭೂಯಃ ಕರೋತಿ ಭುವನಾನಿ ವನಾನ್ತರಾಣಿ ಲೋಕಾನ್ತರಾಣಿ ಜನಜಾಲಕಕಲ್ಪನಾಂ ಚ । ಆಚಾರಚಾರುಕಲನಾಂ ಚ ಚಲಾಚಲಾಂ ಚ ಪಙ್ಕಾದ್ ಯಥಾರ್ಭಕಜನೋ ರಚನಾಮ್ ಅಖಿನ್ನಃ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು, ಕಾಡುಗಳನ್ನು, ಬೇರೆ ಪ್ರಪಂಚಗಳನ್ನು, ಜನರ ಜಾಲವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಚಲಿಸುವವರೂ ಅಚಲವರೂ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಗಳನ್ನು, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ವೃತ್ತೇ ಽಸ್ಮಿನ್ನ್ ಏವ ಚೈತೇಷಾಂ ಕಾಲಾದೀನಾಂ ಮಹಾಮುನೇ । ಸಂಸಾರನಾಮ್ನಿ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶಾನಾಂ ಭವತ್ವ್ ಇಹ
ಈ ಕಾಲಾದಿಗಳ ಅನಂತ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಮ್ಮಂತಹವರಿಗೆ ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಥಿರತೆ ಇರಬಹುದು?
ವಿಕ್ರೀತಾ ಇವ ತಿಷ್ಠಾಮ ಏತೈರ್ ದೈವಾದಿಭಿರ್ ವಯಮ್ । ಧೂರ್ತೈಃ ಪ್ರಪಞ್ಚಚತುರೈರ್ ಮುಗ್ಧಾ ವನಮೃಗಾ ಇವ
ನಾವು ಈ ವಿಧಿಯಂತಹ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಮಾರಾಟವಾದವರಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಕುತಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿ, ಅರಣ್ಯದ ಮುಗ್ಧ ಮೃಗಗಳಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಏಷೋ ಽನಾರ್ಯಸಮಾಚಾರಃ ಕಾಲಃ ಕವಲನೋನ್ಮುಖಃ । ಜಗತ್ಯ್ ಅವಿರತಂ ಲೋಕಂ ಪಾತಯತ್ಯ್ ಆಪದರ್ಣವೇ
ಈ ಕಾಲವು ಸದಾ ಕೆಟ್ಟ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ಯಾವಾಗಲೂ ನುಂಗಲು ತವಕದಿಂದ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಪಾಯಗಳ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತದೆ.
ದಹತ್ಯ್ ಅನ್ತೇ ದುರಾಶಾಭಿರ್ ದೈವೋ ದಾರುಣಚೇಷ್ಟಯಾ । ಲೋಕಂ ಪುಷ್ಪನಿಕಾಶಾಭಿರ್ ಜ್ವಾಲಾಭಿರ್ ದಹನೋ ಯಥಾ
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಧಿ ಕ್ರೂರವಾದ ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಲೋಕವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೂವಿನಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಸುಡುವಂತೆ.
ಧೃತಿಂ ವಿಧುರಯತ್ಯ್ ಏಕಾಮಯದಾ ರೂಪವಲ್ಲಭಾ । ಸ್ತ್ರೀತ್ವಾತ್ ಸ್ವಭಾವಚಪಲಾ ನಿಯತಿರ್ ನಿಯಮೋನ್ಮುಖೀ
ರೂಪವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಚಂಚಲವಾದ ವಿಧಿ, ಒಂದು ದುಃಖದಿಂದಲೇ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ; ಹೆಂಗಸು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾಳೋ ಹಾಗೆ, ಇದು ಸದಾ ತನ್ನ ನಿಯಮ ಹೇರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಗ್ರಸತೇ ಽವಿರತಂ ಭೂತಜಾಲಂ ಸರ್ಪ ಇವಾನಿಲಮ್ । ಕೃತಾನ್ತಃ ಕರ್ಕಶಾಚಾರೋ ಜರಾಂ ನೀತ್ವಾ ಜಗದ್ವಪುಃ
ಕೊನೆಗೆ, ಕಠಿಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಮೃತ್ಯು, ಜಗತ್ತಿನ ದೇಹವನ್ನು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ನಂತರ, ಸರ್ಪವು ಗಾಳಿಯನ್ನು ನುಂಗುವಂತೆ, ಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನುಂಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಯಮನಿರ್ಘೃಣರಾಜೇನ್ದ್ರೋ ನಾರ್ತಂ ನಾಮಾನುಕಮ್ಪತೇ । ಸರ್ವಭೂತದಯಾಚಾರೋ ಜನೋ ದುರ್ಲಭತಾಂ ಗತಃ
ಯಮನು, ದಯೆ ಇಲ್ಲದ ರಾಜನು, ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಕರುಣೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ದಯೆ ಹೊಂದಿರುವವರು ಈಗ ಬಹಳ ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಸರ್ವಾ ಏವ ಮುನೇ ಫಲ್ಗುವಿಭವಾ ಭೂತಜಾತಯಃ । ದುಃಖಾಯೈವ ದುರನ್ತಾಯ ದಾರುಣಾ ಲೋಭಭೂಮಯಃ
ಓ ಮುನಿಯೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸಿಗುವ ಸಂಪತ್ತು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ; ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಲೋಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಕೊನೆ ಇಲ್ಲದ, ಕಠಿಣ ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ.
ಆಯುರ್ ಅತ್ಯನ್ತತರಲಂ ಮೃತ್ಯುರ್ ಏಕಸ್ ತು ನಿಷ್ಠುರಃ । ತಾರುಣ್ಯಂ ಚಾತಿತರಲಂ ಬಾಲ್ಯಂ ಜಡತಯಾ ಹೃತಮ್
ಮಾನವನ ಆಯುಷ್ಯ ತುಂಬಾ ಕ್ಷಣಿಕ; ಮರಣ ಮಾತ್ರ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಯೌವನವೂ ಸಹ ಬೇಗ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಬಾಲ್ಯವು ಮೂರ್ಖತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಕಲಾಕಲಙ್ಕಿತೋ ಲೋಕೋ ಬನ್ಧವೋ ಭವಬನ್ಧನಮ್ । ಭೋಗಾ ಭವಮಹಾರೋಗಾಸ್ ತೃಷ್ಣಾ ಚ ಮೃಗತೃಷ್ಣಿಕಾ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ದೋಷಗಳ ಮಚ್ಚು ಇದೆ; ಬಂಧುಗಳು ಜನ್ಮಮರಣದ ಬಂಧನವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಭೋಗಗಳು ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ರೋಗಗಳು, ತೃಷ್ಣೆ ಒಂದು ಮೃಗಮರೀಚಿಕೆಯಂತಿದೆ.
ಶತ್ರವಶ್ ಚೇನ್ದ್ರಿಯಾಣ್ಯ್ ಏವ ಸತ್ಯಂ ಯಾತಮ್ ಅಸತ್ಯತಾಮ್ । ಪ್ರಹರತ್ಯ್ ಆತ್ಮನೈವಾತ್ಮಾ ಮನ ಏವ ಮನೋರಿಪುಃ
ಇಂದ್ರಿಯಗಳೇ ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳು; ಸತ್ಯವೇ ಅಸತ್ಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆತ್ಮನೇ ತನ್ನನ್ನೇ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ; ಮನಸ್ಸೇ ತನ್ನ ಶತ್ರುವಾಗಿದೆ.
ಅಹಙ್ಕಾರಃ ಕಲಙ್ಕಾಯ ಬುದ್ಧಯಃ ಪರಿಪೇಲವಾಃ । ಕ್ರಿಯಾ ದುಷ್ಫಲದಾಯಿನ್ಯೋ ಲೀಲಾಸ್ ಸ್ತ್ರೀನಿಷ್ಠತಾಂ ಗತಾಃ
ಅಹಂಕಾರವೇ ದೋಷವಾಗಿದೆ; ಬುದ್ಧಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಿಲ್ಲದೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿವೆ; ಕರ್ಮಗಳು ಫಲವನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆಟ-ಆನಂದಗಳು ಹೆಂಗಸಿನ ಆಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿವೆ.
ವಾಞ್ಛಾವಿಷಯಶಾಲಿನ್ಯಸ್ ಸಚಮತ್ಕೃತಯಃ ಕೃತಾಃ । ನಾರ್ಯೋ ದೋಷಪತಾಕಿನ್ಯೋ ರಸಾ ನೀರಸತಾಂ ಗತಾಃ
ಬಯಕೆಗಳು ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿವೆ, ಅವು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ; ಹೆಂಗಸರು ದೋಷಗಳ ಧ್ವಜವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಸುಖಗಳು ರುಚಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ.
ವಸ್ತ್ವ್ ಅವಸ್ತುತಯಾ ಚಾತ್ತಂ ದತ್ತಂ ಚಿತ್ತಮ್ ಅಹಙ್ಕೃತೌ । ಅಭಾವರೋಧಿತಾ ಭಾವಾ ಭವಾನ್ತೋ ನಾಧಿಗಮ್ಯತೇ
ನಿಜವಾದುದನ್ನು ನಿಜವಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ; ಮನಸ್ಸು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ; ಇರುವಿಕೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿಕೆಯಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಹುಟ್ಟಿನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ತಪ್ಯತೇ ಕೇವಲಂ ಸಾಧೋ ಮತಿರ್ ಆಕುಲಿತಾನ್ತರಾ । ರಾಗೋರಗೋ ವಿಲಸತಿ ವಿರಾಗಂ ನೋಪಗಚ್ಛತಿ
ಓ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಮನಸ್ಸು ಒಳಗೊಳಗೆ ಗೊಂದಲದಿಂದ ನರಳುತ್ತದೆ; ಕಾಮದ ಬಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ರಜೋಗುಣಾಹತಾ ದೃಷ್ಟಿಸ್ ತಮಸ್ ಸಮ್ಪರಿವರ್ಧತೇ । ನ ಚಾಧಿಗಮ್ಯತೇ ಸತ್ತ್ವಂ ತತ್ತ್ವಮ್ ಅತ್ಯನ್ತದೂರತಃ
ಕಾಮದ ಗುಣದಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆ, ಅಜ್ಞಾನವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವಾದ ಶಾಂತಿಯು ತುಂಬ ದೂರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಸ್ಥಿತಿರ್ ಅಸ್ಥಿರತಾಂ ಯಾತಾ ಮೃತಿರ್ ಆಗಮನೋನ್ಮುಖೀ । ಧೃತಿರ್ ವೈಧುರ್ಯಮ್ ಆಯಾತಿ ರತಿರ್ ನಿತ್ಯಮ್ ಅವಸ್ತುನಿ
ಸ್ಥಿರತೆ ಅಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ, ಮರಣವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ; ಧೈರ್ಯ ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಜವಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಮತಿರ್ ಮಾನ್ದ್ಯೇನ ಮಲಿನಾ ಪಾತೈಕಪರಮಂ ವಪುಃ । ಜ್ವಲತೀವ ಜರಾ ದೇಹೇ ಪ್ರವಿಸ್ಫೂರ್ಜತಿ ದುಷ್ಕೃತಮ್
ಮನಸ್ಸು ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಮಾದಕವಾಗುತ್ತದೆ, ದೇಹವು ಕುಸಿತದತ್ತ ಮಾತ್ರ ಒಲವು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ; ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳು ಬಲವಾಗಿ ಚುರುಕಾಗುತ್ತವೆ.
ಯತ್ನೇನ ಯಾತಿ ಯುವತಾ ದೂರೇ ಸಜ್ಜನಸಙ್ಗತಿಃ । ಗತಿರ್ ನ ವಿದ್ಯತೇ ಕಾಚಿತ್ ಕ್ವಚಿನ್ ನೋದೇತಿ ಸತ್ಯತಾ
ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗ ಸಿಕ್ಕುವುದೇ ಅಷ್ಟು ದೂರವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲೆಂದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದಾರಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸತ್ಯವೂ ಉದಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮನೋ ವಿಮುಹ್ಯತೀವಾನ್ತರ್ ಮುದಿತಾ ದೂರತೋ ಗತಾ । ನೋಜ್ಜ್ವಲಾ ಕರುಣೋದೇತಿ ದೂರಾದ್ ಆಯಾತಿ ನೀಚತಾ
ಮನಸ್ಸು ಒಳಗೊಳಗೆ ಗೊಂದಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಸಂತೋಷವೂ ದೂರ ಸರಿದಿರುತ್ತದೆ; ದಯೆಯ ಬೆಳಕು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟತನ ಮಾತ್ರ ದೂರದಿಂದಲೇ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತದೆ.
ಧೀರತಾಧೀರತಾಮ್ ಏತಿ ಪಾತೋತ್ಪಾತಪರೋ ಜನಃ । ಸುಲಭೋ ದುರ್ಜನಾಶ್ಲೇಷೋ ದುರ್ಲಭಸ್ ಸಾಧುಸಙ್ಗಮಃ
ಧೈರ್ಯವೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಯಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ, ಜನರು ಪತನ ಮತ್ತು ಅನರ್ಥದ ಕಡೆಗೆ ಒಲಿಯುತ್ತಾರೆ; ಕೆಟ್ಟವರ ಸಂಗ ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಂಗ ಸಿಗುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.
ಆಗಮಾಪಾಯಿನೋ ಭಾವಾ ಭಾವನಾ ಭವಬನ್ಧನೀ । ನೀಯತೇ ಕೇವಲಂ ಕ್ವಾಪಿ ನಿತ್ಯಂ ಭೂತಪರಮ್ಪರಾ
ಭಾವಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಮಾತ್ರ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಜೀವಿಗಳ ಸರಮಾಲೆ ಯಾವತ್ತೂ ಎಲ್ಲೋ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ದಿಶೋ ಽಪಿ ಹಿ ನ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ದೇಶೋ ಽಪ್ಯ್ ಅವ್ಯಪದೇಶಭಾಕ್ । ಶೈಲಾ ಅಪಿ ಹಿ ಶೀರ್ಯನ್ತೇ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ಈಗ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಭೂಮಿಯೂ ಯಾವ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿದೆ; ಬೆಟ್ಟಗಳೂ ಕೂಡ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ—ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?
ದ್ರವನ್ತ್ಯ್ ಅಪಿ ಸಮುದ್ರಾಶ್ ಚ ಶೀರ್ಯನ್ತೇ ತಾರಕಾ ಅಪಿ । ಸಿದ್ಧಾ ಅಪಿ ನ ಸಿಧ್ಯನ್ತಿ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ಸಮುದ್ರಗಳೂ ಒಣಗುತ್ತಿವೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಮಂಕಾಗುತ್ತಿವೆ; ಸಿದ್ಧರಾದವರೂ ಸದಾ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಲ್ಲ—ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?
ಅದ್ಯತೇ ಽಸತ್ತಯಾಪಿ ದ್ಯೌರ್ ಭುವನಂ ಚಾಪಿ ಭಜ್ಯತೇ । ಧರಾಪಿ ಯಾತಿ ವೈಧುರ್ಯಂ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ಆಕಾಶವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ನಗಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಈ ಜಗತ್ತೂ ಮುರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ; ಭೂಮಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಿಲ್ಲ—ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?
ದಾನವಾ ಅಪಿ ದೀರ್ಯನ್ತೇ ಧ್ರುವೋ ಽಪ್ಯ್ ಅಧ್ರುವಜೀವಿತಃ । ಅಮರಾ ಅಪಿ ಮಾರ್ಯನ್ತೇ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ದಾನವರು ಕೂಡ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಧ್ರುವನಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಜೀವನವಿಲ್ಲ; ಅಮರರು ಕೂಡ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ—ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?
ಶಕ್ರೋ ಽಪ್ಯ್ ಆಕ್ರಮ್ಯತೇ ಶಕ್ರೈರ್ ಯಮೋ ಽಪಿ ಹಿ ನಿಯಮ್ಯತೇ । ವಾಯೋರ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅವಾಯುತ್ವಂ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಇತರ ಇಂದ್ರರು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಮನನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು; ಗಾಳಿಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ—ಹೀಗಿರುವಾಗ ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?
ಸೋಮೋ ಽಪಿ ವ್ಯೋಮತಾಮ್ ಏತಿ ಮಾರ್ತಾಣ್ಡೋ ಽಪ್ಯ್ ಏತಿ ಖಣ್ಡನಾಮ್ । ರುಗ್ಣತಾಮ್ ಅಗ್ನಿರ್ ಅಪ್ಯ್ ಏತಿ ಕೈವಾಸ್ಥಾ ಮಾದೃಶೇ ಜನೇ
ಚಂದ್ರನೂ ಆಕಾಶದಂತೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದವನಾಗಬಹುದು, ಸೂರ್ಯನೂ ಚೂರುಚೂರಾಗಬಹುದು; ಅಗ್ನಿಯೂ ಬಲಹೀನನಾಗಬಹುದು—ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಶೆಯಿದೆ?