ಇಮಾ ಜಗತಿ ವಿಸ್ತೀರ್ಣೇ ಶರೀರೋಪಲಪಙ್ಕ್ತಯಃ । ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಪರಿವಲ್ಗನ್ತಿ ರುದನ್ತಿ ಚ ಹಸನ್ತಿ ಚ
ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಈ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತು, ಸಂಚರಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಆಬ್ರಹ್ಮಸ್ತಮ್ಬಪರ್ಯನ್ತಂ ಸ್ಪನ್ದನೈಃ ಪವನೋ ಯಥಾ । ಉಲ್ಲಸನ್ತಿ ನಿಯಚ್ಛನ್ತಿ ಮ್ಲಾಯನ್ತಿ ವಿಹಸನ್ತಿ ಚ
ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಿಡದ ಎಲೆವರೆಗೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಗಾಳಿಯ ಹಾವಭಾವಗಳಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಡೆದುಕೊಂಡು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಂಕಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ತಾ ಏತಾಃ ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅತ್ಯಚ್ಛಾ ಯಥಾ ಹರಿಹರಾದಯಃ । ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅಲ್ಪವಿಮೋಹಸ್ಥಾ ಯಥೋರಗನರಾಮರಾಃ
ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತುಂಬಾ ಶುದ್ಧವಾಗಿವೆ, ಹರಿ, ಹರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳಂತೆ; ಕೆಲವು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೋಹದಲ್ಲಿವೆ, ಹಾವುಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಂತೆ.
ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅತ್ಯನ್ತಮೋಹಸ್ಥಾ ಯಥಾ ತರುತೃಣಾದಯಃ । ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅಜ್ಞಾನಸಮ್ಮೂಢಾಃ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟತ್ವಮ್ ಆಗತಾಃ
ಕೆಲವುಗಳು ತುಂಬಾ ಗಾಢ ಮೋಹದಲ್ಲಿವೆ, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ, ಹುಳುಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿವೆ.
ಕಾಶ್ಚಿತ್ ತೃಣವದ್ ಉಹ್ಯನ್ತೇ ದೂರೇ ಬ್ರಹ್ಮಮಹೋದಧೇಃ । ಅಪ್ರಾಪ್ತಭೂಮಿಕಾ ಏತಾ ಯಥೋರಗನರಾದಯಃ
ಕೆಲವುಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ದೂರದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಹಾಸಾಗರದಿಂದ ಎತ್ತಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಇವುಗಳು ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾದ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ, ಹಾವುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಂತೆ.
ತಟಮಾತ್ರಂ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಕಾಶ್ಚಿತ್ ಖೇದಮ್ ಉಪಾಗತಾಃ । ಜಾತಾಜಾತಾ ನಿಖನ್ಯನ್ತೇ ಕೃತಾನ್ತಜರದಾಖುನಾ
ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ದಂಡದ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ದಣಿವಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹುಟ್ಟಿದವರೂ ಹುಟ್ಟದವರೂ ಯಮಧರ್ಮರಾಜನ ವಯಸ್ಸಾದ ನಖಗಳಿಂದ ನೆಲದೊಳಗೆ ಹೂಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅನ್ತರಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವಮಹಾಮ್ಬುಧೇಃ । ಗತಾಸ್ ತತ್ತಾಮ್ ಅಶೋಕಾಯ ಹರಿಬ್ರಹ್ಮಹರಾದಿಕಾಃ
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವದ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಹರಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಹರ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಆ ದಂಡವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.
ಅಲ್ಪಮೋಹಾನ್ವಿತಾಃ ಕಾಶ್ಚಿತ್ ತಮ್ ಏವ ಬ್ರಹ್ಮವಾರಿಧಿಮ್ । ಅದೃಷ್ಟರಾಗರೋಗೌಘಮ್ ಅವಲಮ್ಬ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ
ಕೆಲವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೋಹದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರಾಗಿ, ಅದೇ ಬ್ರಹ್ಮಸಾಗರದಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ಕಾಣದ ಆಸೆ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ತಟ್ಟದೆ, ಅದನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.
ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಭೋಕ್ತವ್ಯಜನ್ಮೌಘಾ ಭುಕ್ತಜನ್ಮೌಘಕೋಟಯಃ । ವನ್ಧ್ಯಾಃ ಪ್ರಕಾಶತಾಮಸ್ಯಸ್ ಸಂಸ್ಥಿತಾ ಭೂತಜಾತಯಃ
ಕೆಲವರು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಜನ್ಮಗಳ ಅಲೆಗಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಅಲೆಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಕತ್ತಲೆಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಜೀವಿಗಳು ಫಲವಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಊರ್ಧ್ವಾದ್ ಅಧೋ ಯಾನ್ತಿ ತಥಾಧಸ್ತಾನ್ ಮಹತ್ ಪದಮ್ । ಊರ್ಧ್ವಾದ್ ಊರ್ಧ್ವತರಂ ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅಧಸ್ತಾತ್ ಕಾಶ್ಚಿದ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಧಃ
ಕೆಲವರು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಳಮಟ್ಟದಿಂದ ಮಹತ್ತರ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಮೇಲಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಬಹುಸುಖದುಃಖಕಟಙ್ಕಟಾ ಕ್ರಿಯೇಯಂ ಪರಮಪದಾಸ್ಮರಣಾತ್ ಸಮಾಗತೇಹ । ಪರಮಪದಾವಗಮಾತ್ ಪ್ರಯಾತಿ ನಾಶಂ ವಿಹಗಪತಿಸ್ಮರಣಾದ್ ವಿಷವ್ಯಥೇವ
ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳಿರುವ ಕ್ರಿಯೆ ಪರಮಪದವನ್ನು ನೆನೆಸುವುದರಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನೆಸಿದಾಗ ವಿಷದ ನೋವು ಹೋದಂತೆ, ಈ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಧ್ಯಾಜ್ ಜಿತಮನೋಮೋಹಾ ದೃಷ್ಟಲೋಕಪರಾವರಾಃ । ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಾ ಭ್ರಮನ್ತೀಹ ಯಕ್ಷಗನ್ಧರ್ವಕಿನ್ನರಾಃ
ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೋಹವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಲೋಕದ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕೆಳಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಂಡವರು ಇಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ಎಂಬಂತೆ ಜೀವಂತ ಮುಕ್ತರಾಗಿಯೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅನ್ಯೇ ತು ಕಾಷ್ಠಕುಡ್ಯಾಭಾ ಮೂಢಾಸ್ ಸ್ಥಾವರತಾಂ ಗತಾಃ । ಅಪರಿಕ್ಷೀಣಮೋಹಾಸ್ ತೇ ಕಿಂ ತೇಷಾಂ ಪ್ರವಿಚಾರ್ಯತೇ
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮರದ ತುಂಡು ಅಥವಾ ಗೋಡೆಯಂತೆ ಜಡರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು?
ಲೋಕೇ ಪ್ರಬುಧ್ಯಮಾನಾನಾಂ ಭೂತಾನಾಮ್ ಆತ್ಮಸಿದ್ಧಯೇ । ವಿಹರನ್ತೀಹ ಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಕಲ್ಪಿತಾನ್ಯ್ ಉಚಿತಾತ್ಮಭಿಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹರಡಿರುವ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಸಮ್ಪ್ರಬುದ್ಧಾಶಯಾ ಯೇ ತು ದುಷ್ಕೃತಾನಾಂ ಪರಿಕ್ಷಯೇ । ತೇಷಾಂ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಚಾರೇಷು ನಿರ್ಮಲಾ ಧೀಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ
ಆದರೆ, ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ತೊಡಗುತ್ತದೆ.
ವಿಲೀಯತೇ ಮನೋಮೋಹಸ್ ಸಚ್ಛಾಸ್ತ್ರಪ್ರವಿಚಾರಣಾತ್ । ನಭೋವಿಹರಣಾದ್ ಭಾನೋಶ್ ಶಾರ್ವರಂ ತಿಮಿರಂ ಯಥಾ
ನಿಜವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೋಹವು ಕರಗುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಸಂಚರಿಸಿದಾಗ ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ಅಕ್ಷೀಯಮಾಣಂ ಹಿ ಮನೋ ಮೋಹಾಯೈವ ನ ಸಿದ್ಧಯೇ । ನೀಹಾರ ಇವ ಸಞ್ಛಾದ್ಯ ವೇತಾಲ ಇವ ವಲ್ಗತಿ
ಮನಸ್ಸು ಕರಗದೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಜ್ಞಾನಕ್ಕಲ್ಲ, ಮೋಹಕ್ಕೇ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಮಂಜಿನಂತೆ ಮುಚ್ಚಿ, ಬೆತ್ತಲೆಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವೇಷಾಮ್ ಏವ ಭೂತಾನಾಂ ಸುಖದುಃಖಾರ್ಥಭಾಜನಮ್ । ಶರೀರಂ ಮನ ಏವೇಹ ನ ತು ಮಾಂಸಮಯಂ ಮುನೇ
ಮುನಿಯೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಪಾತ್ರ ಮನಸ್ಸೇ ಹೊರತು, ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೇಹವಲ್ಲ.
ಯೋ ಽಯಂ ಮಾಂಸಾಸ್ಥಿಸಙ್ಘಾತೋ ದೃಶ್ಯತೇ ಚಾಧಿಭೌತಿಕಃ । ಮನೋವಿಕಲ್ಪಿತಂ ವಿದ್ಧಿ ನ ದೇಹಃ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕಃ
ಈ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ, ಅದು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾತ್ರ. ದೇಹವೆಂಬುದು ನಿಜವಾದ ವಸ್ತು ಅಲ್ಲ.
ಮನಶ್ಶರೀರೇಣ ತವ ಪುತ್ರೋ ಯತ್ ಕೃತವಾನ್ ಮುನೇ । ತದ್ ಏವ ಪ್ರಾಪ್ತವಾನ್ ಆಶು ವಯಂ ನಾತ್ರಾಪರಾಧಿನಃ
ಮುನಿಯೇ, ನಿಮ್ಮ ಮಗನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ಏನು ಮಾಡಿದನೋ, ಅದನ್ನೇ ಅವನು ಬೇಗನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಸ್ವಯಾ ವಾಸನಯಾ ಲೋಕೋ ಯದ್ ಯತ್ ಕರ್ಮ ಕರೋತಿ ಯಃ । ಸ ತಥೈವ ತದ್ ಆಪ್ನೋತಿ ನೇತರಸ್ಯಾತ್ರ ಕರ್ತೃತಾ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಅವರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲ.
ನಾನುಸಂಹಿತಮ್ ಅನ್ತರ್ ಯನ್ ಮನೋವಾಸನಯಾ ಸ್ವಯಾ । ಕೋ ನಾಮ ಭುವನೇ ಸೋ ಽಸ್ತಿ ತತ್ ಕರ್ತುಂ ಯಸ್ಯ ಶಕ್ತತಾ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಒಳಗೇ ಒಲವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿಗಿದೆ?
ಯೇ ಸ್ವರ್ಗನರಕಾಭೋಗಾ ಯಾಸ್ ಸ್ವರ್ಗನರಕೈಷಣಾಃ । ಸ್ವಮನೋಮನನೇನ್ದೋಸ್ ಸ ನಿಷ್ಷ್ಯನ್ದೋ ಮಾನ್ದ್ಯದುಃಖದಃ
ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನರಕದ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳು, ಅವುಗಳೆಡೆಗಿನ ಆಸೆಗಳು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಹರಿವೇ; ಅವು ಕೊಡುವದು ಕೇವಲ ಆಲಸ್ಯ ಮತ್ತು ದುಃಖವೇ.
ಬಹುನಾತ್ರ ಕಿಮ್ ಉಕ್ತೇನ ಶಬ್ದಸನ್ದರ್ಭಕಾರಿಣಾ । ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಭಗವನ್ ಯಾಮೋ ಯತ್ರ ತೇ ತನಯಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಮಹಾನೊಬ್ಬರೇ, ಎದ್ದು ಬನ್ನಿ, ನಿಮ್ಮ ಮಗನು ಇರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗೋಣ.
ಸರ್ವಂ ಚಿತ್ತಶರೀರೇಣ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಶುಕ್ರಃ ಕ್ಷಣಾದ್ ಇಹ । ಅದ್ಯೇನ್ದುರಶ್ಮಿಸಙ್ಘಟ್ಟಾತ್ ಸಮಙ್ಗಾತಾಪಸಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಮನಸ್ಸಿನ ದೇಹದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ ಶುಕ್ರನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಇಂದು ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳ ಸಂಗದಿಂದ, ಸೂರ್ಯನ ತಾಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ತತ್ಪ್ರಾಣಪವನಶ್ ಚಿತ್ತ್ವಯುಕ್ತ ಇನ್ದ್ವಂಶುಗಃ ಫಲಮ್ । ಅವಶ್ಯಾಯತಯಾ ಭೂತ್ವಾ ವೀರ್ಯತ್ವೇನ ನರಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಆ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳ ಫಲವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಮಳೆಹನಿಯಂತೆ ರೂಪುಗೊಂಡು, ಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಕಾಲೋ ಹಸನ್ನ್ ಇವ ಜಗದ್ಗತೀಃ । ಹಸ್ತಾದ್ ಧಸ್ತೇನ ಜಗ್ರಾಹ ಭೃಗುಮ್ ಇನ್ದುಮ್ ಇವಾಂಶುಮಾನ್
ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಕಾಲ ಮಹರ್ಷಿ, ಲೋಕದ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವಂತೆ, ಭೃಗುಮುನಿಯನ್ನು ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಹಗಲು ಚಂದ್ರಕಿರಣವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ.
ಅಹೋ ನು ಚಿತ್ರಾ ನಿಯತೇರ್ ವ್ಯವಸ್ಥೇತಿ ವದಞ್ ಶನೈಃ । ಭಗವಾನ್ ಭೃಗುರ್ ಉತ್ತಸ್ಥಾವ್ ಉದಯಾದ್ರೇರ್ ಯಥಾ ರವಿಃ
'ಅಯ್ಯೋ, ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ!' ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಭಗವಾನ್ ಭೃಗು ಪೂರ್ವಪರ್ವತದಿಂದ ಉದಯವಾಗುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಎದ್ದನು.
ತೇಜೋನಿಧೀ ಸುಸಮಸಙ್ಗಸಮುತ್ಥಿತೌ ತೌ ಭಾತಸ್ ತದಾ ವರವನೇ ಸತಮಾಲಜಾಲೇ । ತುಲ್ಯೋದಯಾವ್ ಇವ ನಭಸ್ಯ್ ಅಮಲೇ ವಿಹರ್ತುಮ್ ಅಭ್ಯುದ್ಯತಾವ್ ಅಜಲದೌ ಸಕಲೇನ್ದುಸೂರ್ಯೌ
ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಳಕಿನ ಖಜಾನೆಗಳಂತೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉದಯಿಸಿ, ಸುಂದರವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ತಮಾಲ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು. ಅವರು ನಿರ್ಮಲ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏರುವ ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಹೀಗೆಯೇ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತವತ್ಯ್ ಅಥ ಮುನೌ ದಿವಸೋ ಜಗಾಮ ಸಾಯನ್ತನಾಯ ವಿಧಯೇ ಽಸ್ತಮ್ ಇನೋ ಜಗಾಮ । ಸ್ನಾತುಂ ಸಭಾ ಕೃತನಮಸ್ಕರಣಾ ಜಗಾಮ ಶ್ಯಾಮಾಕ್ಷಯೇ ರವಿಕರೈಶ್ ಚ ಸಹಾಜಗಾಮ
ಮುನಿಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ದಿನವು ಸಾಯಂಕಾಲದತ್ತ ಸಾಗಿತು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಯವಾಯಿತು. ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟರು; ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಮೃದುವಾದ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳು ಕೂಡ ಸಾಗಿದವು.