ಭಿದ್ಯತೇ ನಾವಭಗ್ನೋ ಽಪಿ ದಗ್ಧೋ ಽಪಿ ಹಿ ನ ದಹ್ಯತೇ । ದೃಶ್ಯತೇ ನಾತಿದೃಶ್ಯೋ ಽಪಿ ಧೂರ್ತಚೂಡಾಮಣಿರ್ ಮುನೇ
ಅದು ಒಡೆಯಲಾಗದು, ಒಡೆದರೂ ಭಂಗವಾಗದು; ಸುಟ್ಟರೂ ಸುಡುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮುನಿಯೇ, ಅದು ವಂಚಕರಲ್ಲಿ ಶಿರೋಮಣಿಯಂತೆ.
ಏಕೇನೈವ ನಿಮೇಷೇಣ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಉತ್ಥಾಪಯತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಕಿಞ್ಚಿದ್ ವಿನಾಶಯತ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ಮನೋರಾಜ್ಯವದ್ ಆತತಃ
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಯಾವುದನ್ನೋ ಎತ್ತಿ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಕಲ್ಪನೆಗಳ ರಾಜ್ಯದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತದೆ.
ದುರ್ವಿಲಾಸವಿಲಾಸಿನ್ಯಾ ಚೇಷ್ಟಯಾ ಕಷ್ಟಪುಷ್ಟಯಾ । ದರ್ವ್ಯೇವ ಸೂಪಕೃತ್ ಸೂಪಂ ಜನಮ್ ಆವರ್ತಯನ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಲವಾದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಜನರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಅಡುಗೆಮನೆಯವನು ಚಮಚಿನಿಂದ ಸಾರು ಕಲಕುವಂತೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ.
ತೃಣಂ ಪಾಂಸುಂ ಮಹೇನ್ದ್ರಂ ಚ ಸುಮೇರುಂ ಪರ್ಣಮ್ ಅರ್ಣವಮ್ । ಆತ್ಮಸ್ಫಾರತಯಾ ಸರ್ವಮ್ ಆತ್ಮಸಾತ್ಕರ್ತುಮ್ ಉದ್ಯತಃ
ಹುಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು, ಮಹೇಂದ್ರ, ಸುಮೇರು ಪರ್ವತ, ಎಲೆ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ಯಾವುದು ಆಗಲಿ, ತನ್ನ ವಿಸ್ತಾರದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೌರ್ಯಮ್ ಅತ್ರೈವ ಪರ್ಯಾಪ್ತಂ ಲುಬ್ಧತಾತ್ರೈವ ಸಂಸ್ಥಿತಾ । ಸರ್ವಂ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯಮ್ ಅತ್ರೈವ ಸರ್ವಮ್ ಅತ್ರೈವ ಚಾಪಲಮ್
ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಕ್ರೂರತೆ ಇದೆ, ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಲೋಭ ನೆಲೆಸಿದೆ, ಎಲ್ಲ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವೂ ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಎಲ್ಲ ಚಂಚಲತೆಯೂ ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ.
ಪ್ರೇರಯಂಲ್ ಲೀಲಯಾರ್ಕೇನ್ದೂ ಕ್ರೀಡತೀಹ ನಭಸ್ತಲೇ । ನಿಕ್ಷಿಪ್ತವೀಟಾಯುಗಲೋ ನಿಜೇ ಬಾಲ ಇವಾಙ್ಗನೇ
ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿಸುವಂತೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಮಗುವಿನಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವಭೂತಾಸ್ಥಿಮಾಲಾಭಿರ್ ಆಪಾದವಲಿತಾಕೃತಿಃ । ವಿಲಸತ್ಯ್ ಏಷ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಕಾಲಃ ಕಲ್ಪಿತಕಲ್ಪನಃ
ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಎಲುಬುಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಸ್ಯೋಡ್ಡಾಮರನೃತ್ತಸ್ಯ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಽಙ್ಗವಿನಿರ್ಗತೈಃ । ಪ್ರಸ್ಫುರತ್ಯ್ ಅಮ್ಬರೇ ಮೇರುರ್ ಭೂರ್ಜತ್ವಗ್ ಇವ ವಾಯುಭಿಃ
ಅವನ ಭಯಾನಕ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಂದ ಉದುರಿದ ಅಂಗಗಳಿಂದ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೂರ್ಜದ ಎಲೆಗಳು ತೂಗುವಂತೆ, ಮೇರುಗಿರಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ರುದ್ರೋ ಭೂತ್ವಾ ಭವತ್ಯ್ ಏಷ ಮಹೇನ್ದ್ರೋ ಽಥ ಪಿತಾಮಹಃ । ಶುಕ್ರೋ ವೈಶ್ರವಣಶ್ ಚಾಪಿ ಪುನರ್ ಏವ ನ ಕಿಞ್ಚನ
ಅವನು ರುದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮಹೇಂದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಪಿತಾಮಹನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶುಕ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ವೈಶ್ರವಣನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲದವನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಧತ್ತೇ ಽಜಸ್ರೋತ್ಥಿತಧ್ವಸ್ತಾನ್ ಸರ್ಗಾನ್ ಅಮಿತಭಾಸುರಾನ್ । ಅನ್ಯಾನ್ ಅನ್ಯಾನ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನನ್ಯಾನ್ ವೀಚೀನ್ ಅಬ್ಧಿರ್ ಇವಾತ್ಮನಿ
ಅವನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ, ನಾಶವಾದ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುವ ಅನೇಕ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ; ಅವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದರೂ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಅವನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿವೆ.
ಮಹಾಕಲ್ಪಾಭಿಧಾನೇಭ್ಯೋ ವೃಕ್ಷೇಭ್ಯಃ ಪರಿಶಾತಯನ್ । ದೇವಾಸುರಗಣಾನ್ ಪಕ್ವಾನ್ ಫಲಭಾರಾನ್ ಅವಸ್ಥಿತಃ
ಮಹಾಕಲ್ಪಗಳೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಹಣ್ಣುಗಳಾದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರನ್ನು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಆಲೋಲಭೂತಮಷಕಘುಙ್ಘುಮಾನಾಂ ಪ್ರಪಾತಿನಾಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡೋಡುಮ್ಬರೌಘಾನಾಂ ಬೃಹತ್ಪಾದಪತಾಂ ಗತಃ
ಅಶಾಂತವಾದ ಈಗೆಗಳಂತೆ ಗೂಜುಗೂಜು ಮಾಡುವ ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ, ಅದು ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಸತ್ತಾಮಾತ್ರಕುಮುದ್ವತ್ಯಾ ಚಿಜ್ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾಪರಿಫುಲ್ಲಯಾ । ವಪುರ್ ವಿನೋದಯತ್ಯ್ ಏಕಃ ಕ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯತಮಾನ್ವಿತಃ
ಶುದ್ಧವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಮಲವು ಚೈತನ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅರಳಿದಂತೆ, ಅದು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತದೆ.
ಅನನ್ತಾಪಾಯಪರ್ಯನ್ತಂ ಬದ್ಧಪೀಠಂ ನಿಜಂ ವಪುಃ । ಮಹಾಶೈಲವದ್ ಉತ್ತುಙ್ಗಮ್ ಅವಲಮ್ಬ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ
ಆದಿಯಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಅಡಿಗಡಿಯಾಗದ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರೂಪವನ್ನು ಮಹಾ ಪರ್ವತದಂತೆ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಕ್ವಚಿಚ್ ಛ್ಯಾಮಾತಮಶ್ಶ್ಯಾಮಂ ಕ್ವಚಿತ್ ಕಾನ್ತಿಯುತಂ ತತಮ್ । ದ್ವಯೇನಾಪಿ ಕ್ರಮಾದ್ ರಿಕ್ತಂ ಸ್ವಭಾವಂ ಭಾವಯನ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನು ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ, ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವವನಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಸಂಲೀನಾಸಙ್ಖ್ಯಸಂಸಾರಸಾರಯಾ ಸ್ವಾತ್ಮಸತ್ತಯಾ । ಗುರ್ವೀವ ಭಾರಘನಯಾ ನಿಬದ್ಧಪದತಾಂ ಗತಃ
ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳ ಸಾರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಸತ್ಯತೆಯಿಂದ ಲೀನನಾಗಿ, ಭಾರವಾದ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ನ ಖಿದ್ಯತೇ ನ ಮ್ರಿಯತೇ ನಾಯಾತಿ ನ ಚ ಗಚ್ಛತಿ । ನಾಸ್ತಮ್ ಏತಿ ನ ಚೋದೇತಿ ಮಹಾಕಲ್ಪಶತೈರ್ ಅಪಿ
ಅವನು ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ; ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಅನೇಕ ಮಹಾಕಲ್ಪಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಅಸ್ತಮಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಉದಯಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಕೇವಲಂ ಜಗದಾರಮ್ಭಲೀಲಯಾ ಘನಹೇಲಯಾ । ಯಾಪಯತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮಾನಮ್ ಅನಹಙ್ಕಾರಮ್ ಆಗತಮ್
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಆರಂಭದ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಯಾಮಿನೀಪಙ್ಕಕಲಿಲಾಂ ದಿನಕೋಕನದಾವಲೀಮ್ । ಕ್ರಿಯಾಭ್ರಮರಿಕಾಂ ಸ್ವಾತ್ಮಸರಸ್ಸ್ವ್ ಆರೋಪಯನ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಹಬ್ಬುವ ಕತ್ತಲಿನ ಕೆಸರು ಮತ್ತು ಹಗಲಿನ ಕಮಲಗಳ ಸಾಲನ್ನು, ತನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮಿಡಿತದ ಮಿಡಿತದಿಂದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ ನೆಲೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.
ಗೃಹೀತ್ವಾ ಭೀಷಣಃ ಕೃಷ್ಣಾಂ ರಜನೀಂ ಜೀರ್ಣಮಾರ್ಜನೀಮ್ । ಆಲೋಕಕನಕಕ್ಷೋದಮ್ ಆಹರತ್ಯ್ ಅಭಿತೋ ಽವನಿಮ್
ಭಯಾನಕವಾದ ಕಪ್ಪು ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಹಳೆಯ ಚೀಲೆಯಂತೆ ಹಿಡಿದು, ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೆಳಕಿನ ಚಿನ್ನದ ಧೂಳನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಹರಡುತ್ತಾನೆ.
ಸಞ್ಚಾರಯನ್ ಕ್ರಿಯಾಙ್ಗುಲ್ಯಾ ಕೋಣಕೇಷ್ವ್ ಅರ್ಕದೀಪಿಕಾಮ್ । ಜಗತ್ಸದ್ಮನಿ ಕಾರುಣ್ಯಾತ್ ಕ್ವ ಕಿಮ್ ಅಸ್ತೀತಿ ವೀಕ್ಷತೇ
ಕ್ರಿಯೆಯ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಅವನು ಸೂರ್ಯನ ದೀಪವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಜಗತ್ತಿನ ಮನೆಗೆ ದಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯಾಹಾನಿ ನಿಮೇಷೇಣ ಸೂರ್ಯಾಕ್ಷ್ಣಾ ಪಾಕವನ್ತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಲೋಕಪಾಲಫಲಾನ್ಯ್ ಅತ್ತಿ ಜಗಜ್ಜೀರ್ಣವನಾದ್ ಅಯಮ್
ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಿನಗಳು ಹಣ್ಣಾಗಿ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ಷಕರ ಫಲಗಳನ್ನು ಹಳೆಯ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವನಂತೆ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಜಗಜ್ಜೀರ್ಣಕುಟೀಕೀರ್ಣಾನ್ ಅರ್ಪಯತ್ಯ್ ಉಗ್ರಕೋಟರೇ । ಕ್ರಮೇಣ ಗುಣವಲ್ಲೋಕಮಣೀನ್ ಮೃತ್ಯುಸಮುದ್ಗಕೇ
ಮರಣವೆಂಬ ಭಯಾನಕ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಹಳೆಯ ಮನೆಗಳಂತೆ ಆಗಿರುವ ಲೋಕಮಣಿಗಳನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಗುಣೈರ್ ಆಪೂರ್ಯತೇ ಯೈವ ಲೋಕರತ್ನಾವಲೀ ಭೃಶಮ್ । ಭೂಷಾರ್ಥಮ್ ಇವ ತಾಮ್ ಅಙ್ಗೇ ಕೃತ್ವಾ ಭೂಯೋ ನಿಕೃನ್ತತಿ
ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಲೋಕಮಣಿಗಳ ಹಾರವನ್ನು ಆ ಮರಣವು ತನ್ನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಧರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.
ದಿನಹಂಸಾನುಸೃತಯಾ ನಿಶೇನ್ದೀವರಮಾಲಯಾ । ತಾರಾಕೇಸರಯಾಜಸ್ರಂ ಚಪಲೋ ವಲಯತ್ಯ್ ಅಲಮ್
ಹಗಲಿನ ಹಂಸವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ರಾತ್ರಿಯ ಕಮಲಮಾಲೆಯಿಂದ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಹೂವಿನ ತಂತಿಗಳಂತೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಚಂಚಲನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಸದಾ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಶೈಲೋರ್ಣದ್ಯುಧರಾಶೃಙ್ಗಜಗದೂರ್ಣಾಯುಸೌನಿಕಃ । ಪ್ರತ್ಯಹಂ ಪಿಬತಿ ಪ್ರೋಕ್ಷ್ಯ ತಾರಾರಕ್ತಕಣಾನ್ ಅಪಿ
ಪರ್ವತ, ನದಿ, ಮೋಡ ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲಕುವ ಜೀವದ ಮದ್ಯವಿಕ್ರೇತನು, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಕೆಂಪು ಹನಿಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಿದ ಬಳಿಕ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ.
ತಾರುಣ್ಯನಲಿನೀಸೋಮ ಆಯುರ್ಮಾತಙ್ಗಕೇಸರೀ । ನ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ನ ಯಸ್ಯಾಯಂ ತುಚ್ಛಾತುಚ್ಛಸ್ಯ ತಸ್ಕರಃ
ಈ ಚೋರನು, ಸಣ್ಣದಾದರೂ ದೊಡ್ಡದಾದರೂ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯೌವನ, ಕಮಲ, ಚಂದ್ರ, ಜೀವನದ ಸಿಂಹದ ಕೇಶ — ಯಾವುದೂ ಈತನ ಕೈಯಿಂದ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಲ್ಪಕೇಲಿವಿಲಾಸೇನ ಪಿಷ್ಟಪಾತಿತಜನ್ತುನಾ । ನ್ಯಗ್ಭಾವೋದ್ಭವಹಾಸೇನ ರಮತೇ ಸ್ವಾತ್ಮನಾತ್ಮನಿ
ಈ ಕಾಲಚಕ್ರವು, ಪ್ರಪಂಚದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಹಾಕಿ ಕೆಡವಿ, ಉದಯ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಮಯದ ನಗುವಿನೊಳಗೆ ತನ್ನಲ್ಲೇ ತಾನೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಕರ್ತಾ ಭೋಕ್ತಾಥ ಸಂಹರ್ತಾ ಸ್ಮರ್ತಾ ಸರ್ವಪದಂ ಗತಃ । ಸರ್ವಮ್ ಏವ ಕರೋತೀದಂ ನ ಕರೋತಿ ಚ ಕಿಞ್ಚನ
ಅವನು ಮಾಡುವವನೂ, ಅನುಭವಿಸುವವನೂ, ನಾಶಮಾಡುವವನೂ, ನೆನಪಿಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನೂ ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಸಕಲಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಕಲಾಕಲಿತಾನ್ತರಂ ಸುಭಗದುರ್ಭಗರೂಪಧರಂ ವಪುಃ । ಪ್ರಕಟಯನ್ ಸಹಸೈವ ಚ ಗೋಪಯನ್ ವಿಲಸತೀಹ ಹಿ ಕಾಲಬಲಂ ನೃಷು
ಕಾಲದ ಶಕ್ತಿ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ರೂಪವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮರೆಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಶುಭವೂ ಅಶುಭವೂ ಆಗಿರುವ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲಭೇದಗಳ ಗುರುತನ್ನು ಹೊತ್ತಿದೆ.