ಶೈತ್ಯಂ ಯಥೈವ ತುಹಿನೇ ಯಥಾ ನಭಸಿ ಶೂನ್ಯತಾ । ಯಥಾ ಚಞ್ಚಲತಾ ವಾಯೌ ಮನಸೀದಂ ತಥಾ ಜಗತ್
ಚಳಿಯನ್ನು ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೋಡುವಂತೆ, ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.
ಮನೋ ಜಗಜ್ ಜಗದ್ ಅಖಿಲಂ ತಥಾ ಮನಃ ಪರಸ್ಪರಂ ತ್ವ್ ಅವಿರಹಿತಂ ಸದೈವ ಹಿ । ತಯೋರ್ ದ್ವಯೋರ್ ಮನಸಿ ನಿರನ್ತರಂ ಕ್ಷತೇ ಕ್ಷತಂ ಜಗನ್ ನ ತು ಜಗತಿ ಕ್ಷತೇ ಮನಃ
ಮನಸ್ಸೇ ಜಗತ್ತು, ಜಗತ್ತೇ ಮನಸ್ಸು—ಇವು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರ್ಪಡದೆ ಒಂದಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸು ಕಳವಳಗೊಂಡಾಗ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಜಗತ್ತು ಕಳವಳಗೊಂಡರೆ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಥಾಯಂ ಮನಸಿ ಸ್ಫಾರ ಆರಮ್ಭಸ್ ಸ್ಫುರತಿ ಸ್ಫುಟಮ್ । ದೃಷ್ಟಾನ್ತದೃಷ್ಟ್ಯಾ ಸ್ಫುಟಯಾ ತಥಾ ಕಥಯ ಮೇ ಽನಘ
ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರಪಂಚವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುವಂತೆ, ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸು, ಪಾಪರಹಿತನೆ.
ಯಥೈನ್ದವಾನಾಂ ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಜಗನ್ತ್ಯ್ ಅವಪುಷಾಮ್ ಅಪಿ । ಸ್ಥಿತಾನಿ ಜಾತದಾರ್ಢ್ಯಾನಿ ಮನಸೀದಂ ತಥಾ ಸ್ಥಿತಮ್
ಯಾವಂತೆ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳ ಲೋಕಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವವೆಯೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಈ ಜಗತ್ತೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಲವಣಸ್ಯ ಯಥಾ ರಾಜ್ಞಶ್ ಚೇನ್ದ್ರಜಾಲಾಕುಲಾಕೃತೇಃ । ಚಣ್ಡಾಲತ್ವಮ್ ಅನುಪ್ರಾಪ್ತಂ ತಥೇದಂ ಮನಸಿ ಸ್ಥಿತಮ್
ಊಪ್ಪಿನ ರಾಜನು ಮಾಯೆಯ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಚಂಡಾಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಹೋದಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಭಾರ್ಗವಸ್ಯ ಚಿರಂ ಕಾಲಂ ಸ್ವರ್ಗಭೋಗಬುಭುಕ್ಷಯಾ । ಭೋಗೇಶ್ವರತ್ವಂ ಚ ಯಥಾ ತಥೇದಂ ಮನಸಿ ಸ್ಥಿತಮ್
ಭೃಗುಮುನಿಯ ಪುತ್ರನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದ ಭೋಗಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಭೋಗಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಭಗವನ್ ಭೃಗುಪುತ್ರಸ್ಯ ಸ್ವರ್ಗಭೋಗಬುಭುಕ್ಷಯಾ । ಕಥಂ ಭೋಗಾಧಿನಾಥತ್ವಂ ಸಂಸಾರಿತ್ವಂ ಬಭೂವ ಚ
ಪ್ರಭು, ಭೃಗುಮುನಿಯ ಪುತ್ರನು ಸ್ವರ್ಗದ ಭೋಗಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಭೋಗಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿಯೂ, ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿಯೂ ಆಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಸು.
ಶೃಣು ರಾಮ ಪುರಾ ವೃತ್ತಂ ಸಂವಾದಂ ಭೃಗುಕಾಲಯೋಃ । ಸಾನೌ ಮನ್ದರಶೈಲಸ್ಯ ತಮಾಲವಿಟಪಾಕುಲೇ
ರಾಮಾ, ನೀನು ಕೇಳು, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೃಗು ಮತ್ತು ಕಾಲಯರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಕಥೆ. ಅದು ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ತಮಾಲ ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಒರಟಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು.
ಪುರಾ ಮನ್ದರಶೈಲಸ್ಯ ಸಾನೌ ಕುಸುಮಸಙ್ಕುಲೇ । ಅತಪ್ಯತ ತಪೋ ಘೋರಂ ಕಸ್ಮಿಂಶ್ಚಿದ್ ಭಗವಾನ್ ಭೃಗುಃ
ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿರುವ ಒರಟಾದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತ ಭೃಗು ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ತಮ್ ಉಪಾಸ್ತೇ ಸ್ಮ ತೇಜಸ್ವೀ ಬಾಲಃ ಪುತ್ರೋ ಮಹಾಮತಿಃ । ಶುಕ್ರಸ್ ಸಕಲಚನ್ದ್ರಾಭಃ ಪ್ರಕಾಶ ಇವ ಭಾಸ್ಕರಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಭೃಗುವಿನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಬಾಲ ವಯಸ್ಸಿನ ಪುತ್ರ ಶುಕ್ರನು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಬೆಳಕು ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ, ತಂದೆಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಇದ್ದನು.
ಭೃಗುರ್ ವರವನೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಸಮಾಧಾವ್ ಏವ ಸಂಸ್ಥಿತಃ । ಸರ್ವಕಾಲಂ ಸಮುತ್ಕೀರ್ಣೋ ವನೋಪಲತಲಾದ್ ಇವ
ಆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೃಗು ಸದಾ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಅಡಿವಣದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇ ಕೂರುವನು.
ಶುಕ್ರಃ ಕುಸುಮಶಯ್ಯಾಸು ಕಲಧೌತಾಬ್ಜಿನೀಷು ಚ । ಮನ್ದಾರತರುದೋಲಾಸು ಬಾಲೋ ಽರಮತ ಲೀಲಯಾ
ಶುಕ್ರನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಬೆಳ್ಳಗಾದ ಕಮಲದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಂದಾರ ಮರದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ವಿದ್ಯಾವಿದ್ಯಾದೃಶೋರ್ ಮಧ್ಯೇ ಶುಕ್ರೋ ಽಪ್ರಾಪ್ತಮಹಾಪದಃ । ತ್ರಿಶಙ್ಕುರ್ ಇವ ರೋದೋಽನ್ತರ್ ಅವರ್ತತ ತದಾ ಕಿಲ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶುಕ್ರನು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ಎರಡರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಹತ್ತರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಲುಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತ್ರಿಶಂಕುವಿನಂತೆ ಮಧ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪಸಮಾಧಿಸ್ಥೇ ಸ ಕದಾಚಿತ್ ಪಿತರ್ಯ್ ಅಥ । ಅವ್ಯಗ್ರೋ ಽಭವದ್ ಏಕಾನ್ತೇ ಜಿತಾರಿರ್ ಇವ ಭೂಮಿಪಃ
ಒಂದು ಬಾರಿ ಅವನ ತಂದೆ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದಾಗ, ಶುಕ್ರನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಯಾರೂ ತೊಂದರೆ ಮಾಡದಂತೆ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ರಾಜನಂತೆ ನಿರಾಳನಾಗಿದ್ದನು.
ದದರ್ಶಾಪ್ಸರಸಂ ತತ್ರ ಗಚ್ಛನ್ತೀಂ ನಭಸಃ ಪಥಾ । ಕ್ಷೀರೋದಮಧ್ಯಲುಲಿತಾಂ ಲಕ್ಷ್ಮೀಮ್ ಇವ ಜನಾರ್ದನಃ
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಕಾಶದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಜನಾರ್ದನನು ನೋಡುವಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಮನ್ದಾರಮಾಲ್ಯವಲಿತಾಂ ಮನ್ದಾನಿಲಚಲಾಲಕಾಮ್ । ಹಾರಿಝಾಙ್ಕಾರಿಗಮನಾಂ ಸುಗನ್ಧಿತನಭೋಽನಿಲಾಮ್
ಅವಳು ಮಂದಾರ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೂದಲು ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ನೂಪುರವಿನ ಧ್ವನಿ ಕೂಡಿಬಂದಿತ್ತು, ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಳಿ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ಲಾವಣ್ಯಪಾದಪಲತಾಂ ಮದಘೂರ್ಣಿತಲೋಚನಾಮ್ । ಅಮೃತೀಕೃತತದ್ದೇಶಾಂ ದೇಹೇನ್ದೂದಯಕಾನ್ತಿಭಿಃ
ಅವಳು ಸೌಂದರ್ಯವೃಕ್ಷದ ಬೇರು ಹತ್ತಿದ ಲತೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮದದಿಂದ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವಳ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ದೇಹದಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವೇ ಅಮೃತದಂತೆ变ಿತ್ತು.
ಕಾನ್ತಾಮ್ ಆಲೋಕ್ಯ ತಸ್ಯಾಭೂದ್ ಉಲ್ಲಾಸತರಲಂ ಮನಃ । ದೃಷ್ಟೇ ನಿರ್ಮಲಪೂರ್ಣೇನ್ದೌ ವಪುರ್ ಅಮ್ಬುನಿಧೇರ್ ಇವ
ಆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿ ಚಂಚಲವಾಯಿತು, ಅದು ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಭಾವನೆಗೆ ಹೋಲಿತ್ತು.
ಮನಸಿಜೇಷುಶತಾಹತಮ್ ಆಶಯೇ ಸ ಪರಿರುಧ್ಯ ಮನಸ್ ತದನೂಶನಾಃ । ವಿಗಲಿತೇತರವೃತ್ತಿತಯಾತ್ಮನಾ ಸುರವಧೂಮಯ ಏವ ಬಭೂವ ಸಃ
ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಮನಮೋಹನ ಬಾಣಗಳು ನೂರು ಹೊಡೆದಂತೆ ಆಯಿತು, ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಿಂತಾಗ, ಅವನು ಆ ದೇವಾಂಗನ ರೂಪದಿಂದಲೇ ತುಂಬಿಹೋದವನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟನು.
ಏಷಾ ಹಿ ಲಲನಾ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಸಹಸ್ರನಯನಾಲಯೇ । ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಽಯಮ್ ಅಹಂ ಸ್ವರ್ಗಮ್ ಆಲೋಲಸುರಸುನ್ದರಮ್
ಈ ಮಹಿಳೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ದೇವರ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗ ನಾನು ಸುಂದರವಾದ ದೇವಾಂಗನರೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ.
ಇಮೇ ತೇ ಮೃದುಮನ್ದಾರಕುಸುಮೋತ್ತಂಸಸುನ್ದರಾಃ । ದ್ರವತ್ಕನಕನಿಷ್ಷ್ಯನ್ದವಿಲಾಸಿವಪುಷಸ್ ಸುರಾಃ
ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ದೇವತೆಗಳು, ಮೃದು ಮಂದಾರ ಹೂಗಳಿಂದ ಕೂದಲನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಹರಿದುಹೋಗುವ ಚಿನ್ನದ ಹೊಳಪಿನಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿರುವ ದೇಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಂದರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಇಮಾಸ್ ತಾ ಲೋಚನೋಲ್ಲಾಸಸೃಷ್ಟನೀಲಾಬ್ಜವೃಷ್ಟಯಃ । ಮುಗ್ಧಾ ಹಾಸವಿಲಾಸಿನ್ಯಃ ಕಾನ್ತಾ ಹರಿಣದೃಷ್ಟಯಃ
ಇವರೆಲ್ಲಾ ಆಕರ್ಷಕ ಮಹಿಳೆಯರು, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀಲಕಮಲಗಳ ಮಳೆಯಂತೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹರಣದೃಷ್ಟಿಯ ಸುಂದರಿಯರು.
ಇಮೇ ತೇ ಕೌಸ್ತುಭೋದ್ದ್ಯೋತಾ ಅನ್ಯೋಽನ್ಯಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬಿತಾಃ । ವಿಶ್ವರೂಪೋಪಮಾಕಾರಾ ಮರುತೋ ಮತ್ತಕಾಶಿನಃ
ಇವುವೆಲ್ಲಾ ನಿನಗೆ ಗಾಳಿಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ, ವಿಶ್ವರೂಪದಂತೆ ಆಕಾರ ಹೊಂದಿ, ಮಿಂಚುತ್ತಾ ಮತ್ತಾಗಿವೆ.
ಐರಾವಣಕಟಾಮೋದವಿರಕ್ತಮಧುಪಶ್ರುತಾಃ । ಇಮಾಸ್ ತಾಃ ಕಾಕಲೀಗೀತಾ ಗೀರ್ವಾಣಗಣಗೀತಯಃ
ಏರಾವತದ ತೂಂಡಿನ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದ ಮಧುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿಬರುವ ಈ ಹಾಡುಗಳು, ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು ಹಾಡುವ ಸುಂದರ ಗಾನಗಳೇ.
ಇಯಂ ಸಾ ಕನಕಾಮ್ಭೋಜಚರದ್ವೈರಿಞ್ಚಸಾರಸಾ । ಮನ್ದಾಕಿನೀತಟೋದ್ಯಾನವಿಶ್ರಾನ್ತಸುರನಾಯಿಕಾ
ಇವಳು ಅಂದಮಂದಾಕಿನಿ ನದಿಯ ತೀರದ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ, ಬಂಗಾರದ ಕಮಲಗಳ ನಡುವೆ ಬ್ರಹ್ಮಹಂಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಆ ದೈವಿಕ ಸುಂದರಿ.
ಏತೇ ತೇ ಯಮಚನ್ದ್ರೇನ್ದ್ರಸೂರ್ಯಾನಿಲಜಲಾನಲಾಃ । ಲೋಕಪಾಲಾಸ್ ತನೂದ್ದ್ಯೋತಕೀರ್ಣದೀಪ್ತೋಜ್ಜ್ವಲಾರ್ಚಿಷಃ
ಇವರು ಯಮ, ಚಂದ್ರ, ಇಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯು, ನೀರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ ಎಂಬ ಲೋಕಪಾಲಕರು; ಇವರ ದೇಹಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಜ್ವಲಂತ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಅಯಂ ಸ ಸುರವಿಕ್ರಾನ್ತಹೇತಿಕಣ್ಡೂಯಿತಾನನಃ । ಐರಾವಣೋ ರಣದ್ದನ್ತಪ್ರೋತದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಮಣ್ಡಲಃ
ಈವನು ದೇವತೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯ ಹತ್ತಿಯಿಂದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಾಯವಾದ, ಗರ್ಜಿಸುವ ದಂತಗಳಿಂದ ದೈತ್ಯರಾಜರ ವಲಯವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದ ಏರಾವತ.
ಇಮೇ ತೇ ಭೂತಲಸ್ಥಾನಾ ವ್ಯೋಮತಾರಕತಾಂ ಗತಾಃ । ವೈಮಾನಿಕಾಶ್ ಚಲಚ್ಚಾರುಹಾರಚಾಮರಕುಣ್ಡಲಾಃ
ಈವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದವರು, ಈಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಚಲಿಸುವ ಸುಂದರ ಹಾರಗಳು, ಚಾಮರಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ದಿವ್ಯ ಜೀವಿಗಳು.
ಇಮಾಸ್ ತಾ ವಿವಿಧೋದ್ಯಾನಮಣಿಮನ್ದಿರಮಣ್ಡಿತಾಃ । ವಿಮಾನಪಙ್ಕ್ತಯಶ್ ಚಾರುಚಾಮೀಕರಮಯಾತಪಾಃ
ಇವು ವಿಭಿನ್ನ ತೋಟಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಮಂದಿರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿಮಾನಗಳ ಸಾಲುಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಬಂಗಾರದ ಮಂಟಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಮೇರೂಪಲತಲಾಸ್ಫಾಲಶೀಕರಾಕೀರ್ಣದೇವತಾಃ । ಏತಾಸ್ ತಾಃ ಕೀರ್ಣಮನ್ದಾರಾ ಗಙ್ಗಾಸಲಿಲವೀಚಯಃ
ಇವು ಮೇರೂ ಪರ್ವತದ ತಳದಿಂದ ಉಡಿದ ನೀರಿನ ಛಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಚದುರಿದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಂದಾರ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಗಂಗೆಯ ಅಲೆಗಳು.