ಚಿದಾಕಾಶಸ್ಯ ಬೋಧೋ ಽಯಂ ಜಗದಾದೀತಿ ಯತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಅಯಂ ಸೋ ಽಹಮ್ ಇದಂ ರೂಪಾಲೋಕಚಿತ್ತಕಲಾದ್ಯ್ ಅಪಿ
ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶದ ಈ ಅರಿವು ಲೋಕದ ಮೂಲವಾಗಿ ಇರುವದು, ಇದೇ ನಾನು, ಇದೇ ಈ ರೂಪಗಳು, ಬೆಳಕುಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ.
ಇದಮ್ ಅರ್ಕಾದಿ ಪೃಥ್ವ್ಯಾದಿ ತಥೇದಂ ವತ್ಸರಾದಿ ಚ । ಅಯಂ ಕಲ್ಪಃ ಕ್ಷಣಶ್ ಚಾಯಮ್ ಇಮೇ ಮರಣಜನ್ಮನೀ
ಇದು ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತು ಇತರ ಗ್ರಹಗಳು, ಇದು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು; ಹೀಗೆಯೇ, ಇದು ವರ್ಷ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾಲಗಳು; ಇದು ಯುಗ, ಇದು ಕ್ಷಣ; ಇವು ಮರಣ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ.
ಅಯಂ ಕಲ್ಪಾನ್ತಸಂರಮ್ಭೋ ಮಹಾಕಲ್ಪಾನ್ತ ಏಷ ಸಃ । ಅಯಂ ಸ ಸರ್ಗಪ್ರಾರಮ್ಭೋ ಭಾವಾಭಾವಕ್ರಮಸ್ ತ್ವ್ ಅಸೌ
ಇದು ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಗೊಂದಲ, ಇದು ಮಹಾಯುಗದ ಅಂತ್ಯ; ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭ, ಅದು ಇರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿಕೆಯ ಕ್ರಮ.
ಲಕ್ಷಾಣೀಮಾನಿ ಕಲ್ಪಾನಾಮ್ ಇಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಕೋಟಯಃ । ಇಮೇ ಬ್ರಹ್ಮೇನ್ದ್ರನಿಚಯಾ ಇಮಾ ವಿಷ್ಣ್ವಾದಿಶಕ್ತಯಃ
ಇವು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳು; ಇವು ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು; ಇವು ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರ ಗುಂಪುಗಳು; ಇವು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಇತರರ ಶಕ್ತಿಗಳು.
ಏತೇ ಚೇಮೇ ಪರಿಣತಾ ಇಮೇ ಭೂಯ ಉಪಾಗತಾಃ । ಇಮಾನಿ ಧಿಷ್ಣ್ಯಜಾಲಾನಿ ದೇಶಕಾಲಕಲಾ ಇಮಾಃ
ಇವುಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿವೆ; ಇವು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿವೆ; ಇವು ನಿವಾಸಗಳ ಜಾಲಗಳು; ಇವು ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳ ವಿಭಾಗಗಳು.
ಮಹಾಚಿತ್ಪರಮಾಕಾಶಮ್ ಅನಾವೃತ್ತಮ್ ಅನನ್ತಕಮ್ । ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ಸ್ಥಿತಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಇತ್ಯ್ ಏವಂ ಕಚತಿ ಸ್ವಯಮ್
ಮಹಾ ಚೇತನೆಯು, ಪರಮ ಆಕಾಶದಂತೆ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿಯೂ, ಅನಂತವಾಗಿಯೂ, ಹೇಗಿದ್ದಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ—ಇದು ಅದರ ಸ್ವಭಾವ.
ಪರಮಾಣುಸಹಸ್ರಾಂಶಭಾಸ ಏತಾ ಮಹಾಚಿತೇಃ । ಸ್ವಭಾವಭೂತಾ ಏವಾನ್ತಸ್ಸ್ಥಿತಾ ನಾಯಾನ್ತಿ ಯಾನ್ತಿ ನೋ
ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳು ಮಹಾ ಚೇತನೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಸಾವಿರಾರು ಪರಮಾಣುಗಳ ಕಿರಣಗಳಂತೆ; ಅವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಸ್ವಯಮ್ ಅನ್ತಶ್ ಚಮತ್ಕಾರೋ ಯಸ್ ಸಮುದ್ಗೀರ್ಯತೇ ಚಿತಾ । ತತ್ ಸರ್ಗಭಾನಂ ಭಾತೀದಂ ಭಾರೂಪಂ ನ ಚ ಭಿತ್ತಿಮತ್
ಚೇತನೆಯೊಳಗೆ ಸ್ವತಃ ಉದಯವಾಗುವ ಅದ್ಭುತವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ಅದು ರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ.
ನೋದ್ಯನ್ತಿ ನ ಚ ನಶ್ಯನ್ತಿ ನಾಯಾನ್ತಿ ನ ಚ ಯಾನ್ತಿ ಚ । ಮಹಾಶಿಲಾನ್ತರ್ಲೇಖಾನಾಂ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇವಾಚಲಾಃ
ಅವು ಉದಯಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಾಶವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನೊಳಗಿನ ರೇಖೆಗಳ ಹಂಚಿಕೆಯಂತೆ ಅವು ಅಚಲವಾಗಿವೆ.
ಇಮೇ ಸರ್ಗಾಃ ಪ್ರಸ್ಫುರನ್ತಿ ಸ್ವತಸ್ ಸ್ವಾತ್ಮನಿ ನಿರ್ಮಲೇ । ನಭಸೀವ ನಭೋಭಾಗಾ ನಿರಾಕಾರಾ ನಿರಾಕೃತೌ
ಈ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಸ್ವತಃ ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಉದಯಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಭಾಗಗಳು ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರೂಪವಿಲ್ಲದಂತೆ.
ದ್ರವತ್ವಾನೀವ ತೋಯಸ್ಯ ಸ್ಪನ್ದಾ ಇವ ಸದಾಗತೇಃ । ಆವರ್ತಾ ಇವ ವಾಮ್ಭೋಧೇರ್ ಗುಣಿನೋ ವಾಥವಾ ಗುಣಾಃ
ನೀರಿನ ತೇವತೆ ಹೇಗೆ ಅದರ ಸ್ವಭಾವವೋ, ಶಾಶ್ವತ ಚಲನೆಯ ಸ್ಪಂದನೆಗಳು ಹೇಗೆ ಇರುವವೋ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಗುಣಗಳು ಅಥವಾ ಅವುಳ್ಳವರು ಕೂಡ.
ವಿಜ್ಞಾನಘನ ಏವೈಕಮ್ ಇದಮ್ ಇತ್ಥಮ್ ಅವಸ್ಥಿತಮ್ । ಸೋದಯಾಸ್ತಮಯಾರಮ್ಭಮ್ ಅನನ್ತಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಆತತಮ್
ಇದು ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸತ್ಯ. ಇದು ಉದಯ ಮತ್ತು ಅಸ್ತದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಅನಂತವಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಸಹಕಾರ್ಯಾದಿಹೇತೂನಾಮ್ ಅಭಾವೇ ಶೂನ್ಯತಾ ಜಗತ್ । ಸ್ವಯಮ್ಭೂರ್ ಜಾಯತೇ ಚೇತಿ ಕಿಲೋನ್ಮತ್ತಕಫೂತ್ಕೃತಮ್
ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ಹುಟ್ಟಿದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಉಂಟಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಉನ್ಮತ್ತನ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮಾತು ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.
ಪ್ರಶಾನ್ತಸರ್ವಾರ್ಥಕಲಾಕಲಙ್ಕೋ ನಿರಸ್ತನಿಶ್ಶೇಷವಿಕಲ್ಪತಲ್ಪಃ । ಚಿರಾಯ ವಿದ್ರಾವಿತದೀರ್ಘನಿದ್ರೋ ಭವಾಭಯೋ ಭೂಷಿತಭೂಃ ಪ್ರಬುದ್ಧಃ
ಯಾವನೊಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಪಂಚದ ಕೆಲಸಗಳ ಮಸುಕಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ, ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದಾನೆ, ದೀರ್ಘವಾದ ಅಜ್ಞಾನ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಹಿಂದೆ ಓಡಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಭವಭಯದಿಂದ ಜಾಗೃತನಾದ ಅವನ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ—ಅವನೊಬ್ಬನೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಗೃತನು.
ಮಹಾಪ್ರಲಯಸರ್ಗಾದಾವ್ ಏವಮ್ ಏತದ್ ರಘೂದ್ವಹ । ಸ್ಮೃತ್ಯಾತ್ಮೈವ ಭವತ್ಯ್ ಆದೌ ಪ್ರಥಮೋ ಽಸೌ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ರಘುವಂಶದ ರಾಮಾ, ಮಹಾಪ್ರಳಯ ಅಥವಾ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಸ್ಮರಣೆ ಎಂಬುದೇ ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ, ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ತತ್ಸಙ್ಕಲ್ಪಾತ್ಮ ಚ ಜಗತ್ ಸ್ಮೃತ್ಯಾತ್ಮೈವಮ್ ಇದಂ ತತಃ । ಭಾತಿ ಸಙ್ಕಲ್ಪನಗರಂ ಸ್ಥಿತಂ ಪೂರ್ವಪ್ರಜಾಪತೇಃ
ಆ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಕಲ್ಪನೆಯ ನಗರವು ಹಳೆಯ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇತಿ ಸ್ಥಿತೇ ಽಪಿ ಸಾ ರಾಮ ತಸ್ಯ ಪೂರ್ವಪ್ರಜಾಪತೇಃ । ಸ್ಥಿತಿರ್ ನ ಸಮ್ಭವತ್ಯ್ ಏವ ನಭಸೀವ ಮಹಾದ್ರುಮಃ
ಇದೀಗ ಹೀಗೇ ಇದ್ದರೂ ರಾಮಾ, ಆ ಹಳೆಯ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮರ ಉಳಿಯದಂತೆ ಅದು ನಶಿಸುತ್ತದೆ.
ನ ಸಮ್ಭವತಿ ಕಿಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸರ್ಗಾದೌ ಪ್ರಾಕ್ತನೀ ಸ್ಮೃತಿಃ । ಮಹಾಪ್ರಲಯಸಮ್ಮೋಹೈರ್ ನಶ್ಯತಿ ಪ್ರಾಕ್ಸ್ಮೃತಿಃ ಕಥಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಏನು ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆಯೆ? ಮಹಾಪ್ರಳಯದ ಮಹಾ ಮೋಹದಿಂದ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಬಹುದು? ಅವು ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತವಲ್ಲವೆ?
ಪ್ರಾಙ್ಮಹಾಪ್ರಲಯೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ ಪೂರ್ವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾದಯಃ ಪುರಾ । ಕಿಲ ನಿರ್ವಾಣಮ್ ಆಯಾತಾಸ್ ತೇ ಽವಶ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮತಾಂ ಗತಾಃ
ಮಹಾಪ್ರಳಯಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ಪಂಡಿತರಾದ ಪುರಾತನ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಲುಪಿದರು.
ಪ್ರಾಕ್ತನ್ಯಾಃ ಕಸ್ ಸ್ಮೃತೇಸ್ ಸ್ಮರ್ತಾ ತಸ್ಮಾತ್ ಕಥಯ ಸುವ್ರತ । ಸ್ಮೃತಿರ್ ನಿರ್ಮೂಲತಾಂ ಯಾತಾ ಸ್ಮರ್ತುರ್ ಮುಕ್ತತಯಾ ಯತಃ
ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಯಾರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನೇ, ಹೇಳು: ನೆನಪಿಸುವವನು ಮುಕ್ತನಾದಾಗ, ಆ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಬೇರು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಅತಸ್ ಸ್ಮರ್ತುರ್ ಅಭಾವೇ ಸಾ ಸ್ಮೃತಿಃ ಕೋದೇತು ಕಿಂ ಕಥಮ್ । ಅವಶ್ಯಂ ಹಿ ಮಹಾಕಲ್ಪೇ ಸರ್ವೇ ಮೋಕ್ಷೈಕಭಾಗಿನಃ
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನೆನಪಿಸುವವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ನೆನಪು ಯಾರಿಂದ, ಹೇಗೆ, ಯಾವಾಗ ಉಂಟಾಗಬಹುದು? ಮಹಾಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ.
ನಾನುಭೂತೇ ಽನುಭೂತೇ ಚ ಸ್ವತಶ್ ಚಿದ್ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಯಾ ಸ್ಮೃತಿಃ । ಸಾ ಜಗಚ್ಛ್ರೀರ್ ಇತಿ ಪ್ರೌಢಾ ದೃಶ್ಯಾಭಾವೇ ಹಿ ಚಿತ್ಪ್ರಭಾ
ಅನುಭವಿಸಿದದ್ದಾಗಲೀ, ಅನುಭವಿಸದದ್ದಾಗಲೀ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಎದ್ದೇಳುವ ನೆನಪು, ಇದನ್ನೇ ಲೋಕದ ವೈಭವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಣುವದು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಭಾತಿ ಸಂವಿತ್ಪ್ರಭೈವಾಚ್ಛಮ್ ಅನಾದ್ಯನ್ತಾವಭಾಸಿನೀ । ಯತ್ ತದ್ ಏತಜ್ ಜಗದ್ ಇತಿ ಸ್ವಯಮ್ಭೂರ್ ಇತಿ ಚ ಸ್ಥಿತಮ್
ಅದು ಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ, ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲದ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಬೆಳಕು. ಇದನ್ನೇ 'ಈ ಜಗತ್ತು' ಎಂದೂ, 'ಸ್ವಯಂಭೂ' ಎಂದೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
ಅನಾದಿಕಾಲಸಂಸಿದ್ಧಂ ಯದ್ ಭಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ನಿಜಮ್ । ಸ ಆತಿವಾಹಿಕೋ ದೇಹೋ ವಿರಾಜೋ ಜಗದಾಕೃತಿಃ
ಆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ವಭಾವದ ಪ್ರಭೆ, ಆದಿಕಾಲದಿಂದಲೇ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹ, ಅದೇ ವಿಶ್ವರೂಪ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪವೂ ಆಗಿದೆ.
ಪರಮಾಣಾವ್ ಇದಂ ಭಾತಿ ಜಗತ್ ಸಭುವನತ್ರಯಮ್ । ದೇಶಕಾಲಕ್ರಿಯಾದ್ರವ್ಯದಿನರಾತ್ರಿಕ್ರಮಾನ್ವಿತಮ್
ಒಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಮೂಡಿದೆ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ, ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆ, ವಸ್ತು, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಕ್ರಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಪರಮಾಣುಂ ಪ್ರತಿ ತತಸ್ ತಸ್ಯಾನ್ತಸ್ ತಾದೃಗ್ ಏವ ಚ । ಭಾತಿ ಭಾಸ್ವರಿತಾಕಾರಂ ತಾದೃಗ್ಗಿರಿಕುಲಾವೃತಮ್
ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಮಾಣುವಿನೊಳಗೂ ಅದರೊಳಗಿನ ಭಾಗವೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅದು ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಾಲುಗಳಂತೆ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ.
ತತ್ರಾಪಿ ತಾದೃಗಾಕಾರಮ್ ಏವಂ ಪ್ರತ್ಯ್ ಅಣುಮ್ ಆತತಮ್ । ದೃಶ್ಯಮ್ ಆಭಾತಿ ಭಾರೂಪಮ್ ಏತದ್ ಅಙ್ಗ ನ ವಾಸ್ತವಮ್
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿಯ ರೂಪ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಮಾಣುವಿನೊಳಗೂ ಹರಡಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪಿನಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಲ್ಲ.
ಇತ್ಯ್ ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅನ್ತೋ ನ ಸದ್ದೃಷ್ಟೇರ್ ಅಸದ್ದೃಷ್ಟೇಶ್ ಚ ವಾ ಕ್ವಚಿತ್ । ಅಸ್ಯಾಸ್ ತ್ವ್ ಅಭ್ಯುದಿತಂ ಬುದ್ಧಮ್ ಅಬುದ್ಧಂ ಪ್ರತಿ ವಾನಘ
ಹೀಗಾಗಿ, ನಿಜವಾದದ್ದನ್ನೋ ಅಸತ್ಯವನ್ನೋ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಪಾಪರಹಿತನೇ, ಇದು ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಬುದ್ಧಂ ಪ್ರತೀದಂ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಕೇವಲಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್ । ಅಬುದ್ಧಂ ಪ್ರತಿ ತು ದ್ವೈತಭಾಸುರಂ ಭುವನಾನ್ವಿತಮ್
ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಇದು ಶಾಂತವಾದ, ಅಚಲವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಮಾತ್ರ; ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಇದು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಲೋಕಗಳ ಸಮೂಹವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ.
ಯಥೇದಂ ಭಾಸುರಂ ಭಾತಿ ಜಗದ್ ಅಣ್ಡಕಜೃಮ್ಭಿತಮ್ । ತಥಾ ಕೋಟಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಭಾನ್ತ್ಯ್ ಅನ್ಯಾನ್ಯ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಣಾವ್ ಅಣೌ
ಹೆಗಲಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಈ ಜಗತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಜಗತ್ತುಗಳು ಒಂದರೊಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು, ಕಣದೊಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಎಂದು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿವೆ.