ಸತ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮ್ ಅಸದಾಭಾಸಮ್ ಅಸದ್ ಏವ ಹ್ಯ್ ಅತದ್ದೃಶಾಮ್ । ಕೀದೃಶೀ ಬೀಜತಾ ತತ್ರ ಬೀಜಾಭಾವೇ ಕುತೋ ಽಙ್ಕುರಃ
ಯಾವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸತ್ತ್ವ, ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣಿಸುವದು, ಅದನ್ನು ಕಾಣದವರಿಗೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ಬೀಜವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಂಕುರವು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದು?
ಗಗನಾಙ್ಗಾದ್ ಅಪಿ ಸ್ವಚ್ಛೇ ಶೂನ್ಯೇ ತತ್ರ ಪರೇ ಪದೇ । ಕಥಂ ಸನ್ತಿ ಜಗನ್ಮೇರುಸಮುದ್ರಗಗನಾದಯಃ
ಆ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೂ ಇರುವಲ್ಲಿ, ಲೋಕ, ಮೇರುಪರ್ವತ, ಸಾಗರ, ಆಕಾಶ ಇವುಗಳು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?
ನಕಿಞ್ಚಿದ್ ಯತ್ ಕಥಂ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ತತ್ರಾಸ್ತೇ ವಸ್ತ್ವ್ ಅವಸ್ತುನಿ । ಅಸ್ತಿ ಚೇತ್ ತತ್ ಕಥಂ ತತ್ರ ವಿದ್ಯಮಾನಂ ನ ದೃಶ್ಯತೇ
ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸದೇಕೆ?
ನಕಿಞ್ಚಿದಾತ್ಮನಃ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕಥಮ್ ಏತಿ ಕುತೋ ಽಥ ವಾ । ಶೂನ್ಯರೂಪಾದ್ ಘಟಾಕಾಶಾಜ್ ಜಾತೋ ಽದ್ರಿಃ ಕ್ವ ಕುತಃ ಕದಾ
ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದದ್ದರಿಂದ ಏನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದು? ಅದು ಎಲ್ಲಿಂದ, ಯಾವಾಗ, ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಒಂದು ಖಾಲಿ ಮಡಕೆಯೊಳಗಿನ ಆಕಾಶದಿಂದ ಪರ್ವತ ಹುಟ್ಟುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ಪ್ರತಿಪಕ್ಷೇ ಕಥಂ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಆಸ್ತೇ ಛಾಯಾತಪೇ ಯಥಾ । ಕಥಮ್ ಆಸ್ತೇ ತಮೋ ಭಾನೌ ಕಥಮ್ ಆಸ್ತೇ ಹಿಮೇ ಽನಲಃ
ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ನೆರಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರಲಾರದು. ಹೀಗಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿಯೇ ಕತ್ತಲೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಹಿಮದಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಕಿ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?
ಮೇರುರ್ ಆಸ್ತೇ ಕಥಮ್ ಅಣೌ ಕುತಃ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅನಾಕೃತೌ । ತದತದ್ರೂಪಯೋರ್ ಐಕ್ಯಂ ಕ್ವ ಚ್ಛಾಯಾತಪಯೋರ್ ಇವ
ಮೇರುಪರ್ವತವು ಒಂದು ಅಣುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ರೂಪವಿಲ್ಲದದ್ದರಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತದೆ? ಇರುವುದೂ ಇಲ್ಲದೂ ಒಂದಾಗುವುದು, ನೆರಳು ಮತ್ತು ಬೆಳಕು ಒಂದಾಗುವುದಂತೆಯೇ ಅಸಾಧ್ಯ.
ಸಾಕಾರೇ ವಟಧಾನಾದಾವ್ ಅಙ್ಕುರೋ ಽಸ್ತೀತಿ ಯುಕ್ತಿಮತ್ । ಅನಾಕಾರೇ ಮಹಾಕಾರಂ ಜಗದ್ ಅಸ್ತೀತ್ಯ್ ಅಯುಕ್ತಿಮತ್
ರೂಪವಿರುವ ವಟದ ಬೀಜದಲ್ಲಿ ಮೊಳೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಯುಕ್ತಿಯುಕ್ತ. ಆದರೆ ರೂಪವಿಲ್ಲದದ್ದರಲ್ಲಿ ಈ ದೊಡ್ಡ ಜಗತ್ತು ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಯುಕ್ತಿಯಲ್ಲ.
ದೇಶಾನ್ತರೇ ಯಚ್ ಚ ನರಾನ್ತರೇ ಚ ಬುದ್ಧ್ಯಾದಿಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಶಕ್ತ್ಯದೃಶ್ಯಮ್ । ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ತತ್ತದ್ವಿಧಬುದ್ಧಿಬೋಧೇ ನಕಿಞ್ಚಿದ್ ಇತ್ಯ್ ಏವ ತದ್ ಉಚ್ಯತೇ ಚ
ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಗ್ರಹಿಸದದ್ದನ್ನು ಆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದು ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ. ಇದನ್ನೇ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ತತ್ ಕಾರಣತಾಂ ಪ್ರಯಾತಂ ವಕ್ತೀತಿ ಯಸ್ ತಸ್ಯ ವಿಮೂಢಬೋಧಃ । ಕೈರ್ ನಾಮ ತತ್ಕಾರ್ಯಮ್ ಉದೇತಿ ತಸ್ಮಾತ್ ಸ್ವೈಃ ಕಾರಣೌಘೈಸ್ ಸಹಕಾರಿರೂಪೈಃ
ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಣಾಮವು ತನ್ನ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಆ ಪರಿಣಾಮವು ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ?
ದುರ್ಬುದ್ಧಿಭಿಃ ಕಾರಣಕಾರ್ಯಭಾವಂ ಸಙ್ಕಲ್ಪಿತಂ ದೂರತರೇ ವ್ಯುದಸ್ಯ । ಯದ್ ಏವ ತತ್ ಸತ್ಯಮ್ ಅನಾದಿಮಧ್ಯಂ ಜಗತ್ ತದ್ ಏವ ಸ್ಥಿತಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅವೇಹಿ
ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಫಲ ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು ಬಿಡು. ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ, ಈ ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತು, ಅದೇ ನಿಜವಾದದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿ.
ಜಗದಾದ್ಯಙ್ಕುರಸ್ ತತ್ರ ಯದ್ಯ್ ಅಸ್ತಿ ತದ್ ಅಸೌ ತದಾ । ಕೈರ್ ಇವೋದೇತಿ ಕಥಯ ಕಾರಣೈಸ್ ಸಹಕಾರಿಭಿಃ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲ ಮೊಗ್ಗು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಹೇಳು, ಯಾವ ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅದು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ?
ಸಹಕಾರಿಕಾರಣಾನಾಮ್ ಅಭಾವೇ ವಾಙ್ಕುರೋದ್ಗತಿಃ । ವನ್ಧ್ಯಾಕನ್ಯಾ ಚ ದೃಷ್ಟೇಹ ನ ಕದಾಚನ ಕೇನಚಿತ್
ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮೊಗ್ಗು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಬಂಜೆಯ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ.
ಸಹಕಾರಿಕಾರಣಾನಾಮ್ ಅಭಾವೇ ಯಚ್ ಚ ವೋದಿತಮ್ । ಮೂಲಕಾರಣಮ್ ಏವಾತ್ಮಾ ತತ್ ಸ್ವಭಾವೇ ಸ್ಥಿತಂ ತಥಾ
ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಏನಾದರೂ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಅದು ಮೂಲ ಕಾರಣವಾದ ಆತ್ಮನೇ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಾಗಿದೆ.
ಸರ್ಗಾದೌ ಸರ್ಗರೂಪೇಣ ಬ್ರಹ್ಮೈವಾತ್ಮನಿ ತಿಷ್ಠತಿ । ಯಥಾಸ್ಥಿತಮ್ ಅನಾಕಾರಂ ಕ್ವ ಜನ್ಯಜನಕಕ್ರಮಃ
ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವನು; ಅದು ರೂಪವಿಲ್ಲದದ್ದಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣ-ಫಲದ ಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲ.
ಅಥ ಪೃಥ್ವ್ಯಾದಯೋ ಽನ್ಯೇ ವಾ ಕುತೋ ಽಪ್ಯ್ ಆಗತ್ಯ ಕುರ್ವತೇ । ಸಹಕಾರಿಕಾರಣತ್ವಂ ತತ್ ಪೂರ್ವೈವಾತ್ರ ದೂಷಣಾ
ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಇತರ ಭೂತಗಳು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಹೊರಗಿಂದ ಬಂದು ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಮೊದಲೇ ಇದ್ದದ್ದು ಇಲ್ಲಿಗೆ ದೋಷವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ತಸ್ಮಾತ್ ಪರೇ ಜಗಚ್ ಛಾನ್ತಮ್ ಆಸ್ತೇ ತತ್ ಸಹಕಾರಣೈಃ । ವಿನಾ ಪ್ರಸರತೀತ್ಯ್ ಉಕ್ತಿರ್ ಬಾಲಸ್ಯ ನ ವಿಪಶ್ಚಿತಃ
ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಜಗತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಸಹಾಯಕ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಮಾತು, ಜ್ಞಾನಿಗಳದು ಅಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾದ್ ರಾಮ ಜಗನ್ ನಾಸೀನ್ ನ ಚಾಸ್ತಿ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ಚೇತನಾಕಾಶಮ್ ಏವಾಚ್ಛಂ ಕಚತೀತ್ಥಮ್ ಇವಾತ್ಮನಿ
ಆದುದರಿಂದ ರಾಮಾ, ಜಗತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು; ಶುದ್ಧವಾದ ಚೈತನ್ಯಾಕಾಶವೇ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಅತ್ಯನ್ತಾಭಾವ ಏವಾಸ್ಯ ಜಗತೋ ವಿದ್ಯತೇ ಯದಾ । ತದಾ ಬ್ರಹ್ಮೇದಮ್ ಅಖಿಲಮ್ ಇತಿ ಸದ್ ರಾಮ ನಾನ್ಯಥಾ
ಈ ಲೋಕವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಾಗ, ರಾಮಾ, ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
ಪೂರ್ವಪ್ರಧ್ವಂಸನಾನ್ಯೋಽನ್ಯಾಭಾವೈರ್ ಯದ್ ಉಪಶಾಮ್ಯತಿ । ಅಶಾನ್ತಮ್ ಏವ ತಚ್ ಚಿತ್ತೇ ನ ಶಾಮ್ಯತ್ಯ್ ಏವ ತದ್ ಯತಃ
ಓದುಹೋಗುವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ನಿಲ್ಲುವದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯಾಗದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಅತ್ಯನ್ತಾಭಾವಮ್ ಏವಾತೋ ಜಗದ್ದೃಶ್ಯಸ್ಯ ಸರ್ವಥಾ । ವರ್ಜಯಿತ್ವೇತರಾ ಯುಕ್ತಿರ್ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವಾನರ್ಥಸಙ್ಕ್ಷಯೇ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಲೋಕದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಯುಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ದುಃಖ ನಿವೃತಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲ.
ಚಿದಾಕಾಶಸ್ಯ ಬೋಧೋ ಽಯಂ ಜಗದಾದೀತಿ ಯತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಅಯಂ ಸೋ ಽಹಮ್ ಇದಂ ರೂಪಾಲೋಕಚಿತ್ತಕಲಾದ್ಯ್ ಅಪಿ
ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶದ ಈ ಅರಿವು ಲೋಕದ ಮೂಲವಾಗಿ ಇರುವದು, ಇದೇ ನಾನು, ಇದೇ ಈ ರೂಪಗಳು, ಬೆಳಕುಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ.
ಇದಮ್ ಅರ್ಕಾದಿ ಪೃಥ್ವ್ಯಾದಿ ತಥೇದಂ ವತ್ಸರಾದಿ ಚ । ಅಯಂ ಕಲ್ಪಃ ಕ್ಷಣಶ್ ಚಾಯಮ್ ಇಮೇ ಮರಣಜನ್ಮನೀ
ಇದು ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತು ಇತರ ಗ್ರಹಗಳು, ಇದು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು; ಹೀಗೆಯೇ, ಇದು ವರ್ಷ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾಲಗಳು; ಇದು ಯುಗ, ಇದು ಕ್ಷಣ; ಇವು ಮರಣ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ.
ಅಯಂ ಕಲ್ಪಾನ್ತಸಂರಮ್ಭೋ ಮಹಾಕಲ್ಪಾನ್ತ ಏಷ ಸಃ । ಅಯಂ ಸ ಸರ್ಗಪ್ರಾರಮ್ಭೋ ಭಾವಾಭಾವಕ್ರಮಸ್ ತ್ವ್ ಅಸೌ
ಇದು ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಗೊಂದಲ, ಇದು ಮಹಾಯುಗದ ಅಂತ್ಯ; ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭ, ಅದು ಇರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿಕೆಯ ಕ್ರಮ.
ಲಕ್ಷಾಣೀಮಾನಿ ಕಲ್ಪಾನಾಮ್ ಇಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಕೋಟಯಃ । ಇಮೇ ಬ್ರಹ್ಮೇನ್ದ್ರನಿಚಯಾ ಇಮಾ ವಿಷ್ಣ್ವಾದಿಶಕ್ತಯಃ
ಇವು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳು; ಇವು ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು; ಇವು ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರ ಗುಂಪುಗಳು; ಇವು ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಇತರರ ಶಕ್ತಿಗಳು.
ಏತೇ ಚೇಮೇ ಪರಿಣತಾ ಇಮೇ ಭೂಯ ಉಪಾಗತಾಃ । ಇಮಾನಿ ಧಿಷ್ಣ್ಯಜಾಲಾನಿ ದೇಶಕಾಲಕಲಾ ಇಮಾಃ
ಇವುಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿವೆ; ಇವು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿವೆ; ಇವು ನಿವಾಸಗಳ ಜಾಲಗಳು; ಇವು ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳ ವಿಭಾಗಗಳು.
ಮಹಾಚಿತ್ಪರಮಾಕಾಶಮ್ ಅನಾವೃತ್ತಮ್ ಅನನ್ತಕಮ್ । ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ಸ್ಥಿತಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಇತ್ಯ್ ಏವಂ ಕಚತಿ ಸ್ವಯಮ್
ಮಹಾ ಚೇತನೆಯು, ಪರಮ ಆಕಾಶದಂತೆ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿಯೂ, ಅನಂತವಾಗಿಯೂ, ಹೇಗಿದ್ದಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ—ಇದು ಅದರ ಸ್ವಭಾವ.
ಪರಮಾಣುಸಹಸ್ರಾಂಶಭಾಸ ಏತಾ ಮಹಾಚಿತೇಃ । ಸ್ವಭಾವಭೂತಾ ಏವಾನ್ತಸ್ಸ್ಥಿತಾ ನಾಯಾನ್ತಿ ಯಾನ್ತಿ ನೋ
ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳು ಮಹಾ ಚೇತನೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಸಾವಿರಾರು ಪರಮಾಣುಗಳ ಕಿರಣಗಳಂತೆ; ಅವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಸ್ವಯಮ್ ಅನ್ತಶ್ ಚಮತ್ಕಾರೋ ಯಸ್ ಸಮುದ್ಗೀರ್ಯತೇ ಚಿತಾ । ತತ್ ಸರ್ಗಭಾನಂ ಭಾತೀದಂ ಭಾರೂಪಂ ನ ಚ ಭಿತ್ತಿಮತ್
ಚೇತನೆಯೊಳಗೆ ಸ್ವತಃ ಉದಯವಾಗುವ ಅದ್ಭುತವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ಅದು ರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ.
ನೋದ್ಯನ್ತಿ ನ ಚ ನಶ್ಯನ್ತಿ ನಾಯಾನ್ತಿ ನ ಚ ಯಾನ್ತಿ ಚ । ಮಹಾಶಿಲಾನ್ತರ್ಲೇಖಾನಾಂ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇವಾಚಲಾಃ
ಅವು ಉದಯಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಾಶವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನೊಳಗಿನ ರೇಖೆಗಳ ಹಂಚಿಕೆಯಂತೆ ಅವು ಅಚಲವಾಗಿವೆ.
ಇಮೇ ಸರ್ಗಾಃ ಪ್ರಸ್ಫುರನ್ತಿ ಸ್ವತಸ್ ಸ್ವಾತ್ಮನಿ ನಿರ್ಮಲೇ । ನಭಸೀವ ನಭೋಭಾಗಾ ನಿರಾಕಾರಾ ನಿರಾಕೃತೌ
ಈ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಸ್ವತಃ ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಉದಯಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಭಾಗಗಳು ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರೂಪವಿಲ್ಲದಂತೆ.