ಸಂಸಾರಸಂಸೃತೇರ್ ಅಸ್ಯಾ ಗನ್ಧಕುಟ್ಯಾಶ್ ಶಿರೋಗತಾ । ದೇಹಯಷ್ಟ್ಯಾ ಜರಾನಾಮ್ನೀ ಚಾಮರಶ್ರೀರ್ ವಿರಾಜತೇ
ಈ ಸಂಸಾರದ ಸುಗಂಧ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ, ದೇಹದ ತಲೆಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಾಪೆಯೆಂಬ ಚಾಮರದ ಕಿರೀಟವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಜರಾಚನ್ದ್ರೋದಯಸಿತೇ ಶರೀರನಗರೇ ಸ್ಥಿತೇ । ಕ್ಷಣಾದ್ ವಿಕಾಸಮ್ ಆಯಾತಿ ಮುನೇ ಮರಣಕೈರವಮ್
ವೃದ್ಧಾಪೆಯ ಚಂದ್ರೋದಯ ದೇಹರೂಪದ ನಗರದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾದಾಗ, ಮುನಿಯೇ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮರಣದ ಕಮಲವು ಅರಳುತ್ತದೆ.
ಜರಾಸುಧಾಲೇಪಸಿತೇ ಶರೀರಾನ್ತಃಪುರಾನ್ತರೇ । ಅಶಕ್ತಿರ್ ಆರ್ತಿರ್ ಆಪಚ್ ಚ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಸುಖಮ್ ಅಙ್ಗನಾಃ
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಜ್ಜನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇಹದ ಒಳಗಿರುವ ಅರಮನೆಗೆ, ಅಶಕ್ತತೆ, ನೋವು ಮತ್ತು ಅಪಾಯಗಳು ಆನಂದದ ಸಂಗಾತಿಯಂತೆ ನಿಂತಿವೆ.
ಅಭಾವಾಗ್ರೇಸರಾ ಯತ್ರ ಜರಾ ಜಯತಿ ಜನ್ತುಷು । ಕಸ್ ತತ್ರೇಹ ಸಮಾಶ್ವಾಸೋ ಮಮ ಮನ್ದಮತೇರ್ ಮುನೇ
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಮುಂಚೆ ಹೋಗಿ ಜಯಿಸುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಮುನಿಯೇ, ನನ್ನಂತಹ ಮಂದಬುದ್ಧಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು?
ಕಿಂ ತೇನ ದುರ್ಜೀವಿತದುರ್ಗ್ರಹೇಣ ಜರಾಂ ಗತೇನಾಪಿ ಹಿ ಜೀವ್ಯತೇ ಯತ್ । ಜರಾ ಜಗತ್ಯಾಮ್ ಅಜಿತಾ ನರಾಣಾಂ ಸರ್ವೈಷಣಾಸ್ ತಾತ ತಿರಸ್ಕರೋತಿ
ಈ ದುರ್ಬಲವಾದ ಬದುಕನ್ನು ಹಠವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಒಳಗಾದರೂ ಏನು ಲಾಭ? ಏಕೆಂದರೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಯಾರಿಗೂ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದದು, ಅದು ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ, ತಂದೆಯೇ.
ವಿಕಲ್ಪಕಲ್ಪನಾನಲ್ಪಕಲ್ಪಿತೈರ್ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಭಿಃ । ಭೇದೈರ್ ಉದ್ಧುರತಾಂ ನೀತಸ್ ಸಂಸಾರಕುಹಕಭ್ರಮಃ
ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿಯವರು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಸಂಸಾರದ ಮೋಹಮಯ ಭ್ರಮೆ ಉದ್ರಿಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸತಾಂ ಕಥಮ್ ಇವಾಸ್ಥೇಹ ಜಾಯತೇ ಜಾಲಪಞ್ಜರೇ । ಬಾಲಾ ಏವಾತ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛನ್ತಿ ಫಲಂ ಮಕುರಬಿಮ್ಬಿತಮ್
ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧನ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಅದು ಜಾಲದ ಪಂಜರದೊಳಗಿನಂತೆ. ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿರುವ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಇಹಾಪಿ ವಿದ್ಯತೇ ಯೈಷಾ ಪೇಲವಾ ಸುಖಭಾವನಾ । ಆಖುಸ್ ತನ್ತುಮ್ ಇವಾಶೇಷಂ ಕಾಲಸ್ ತಾಮ್ ಅಪಿ ಕೃನ್ತತಿ
ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖದ ಆ ದುರ್ಬಲ ಕಲ್ಪನೆ ಇದೆ; ಆದರೆ ಕಾಲವು ಎಲೆಯಂತೆ ಆ ಕಲ್ಪನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ.
ನ ತದ್ ಅಸ್ತೀಹ ಯದ್ ಅಯಂ ಕಾಲಸ್ ಸಕಲಘಸ್ಮರಃ । ಗ್ರಸತೇ ನ ಜಗಜ್ಜಾತಂ ಮಹಾಬ್ಧಿಮ್ ಇವ ವಾಡವಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಎಂಬ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನುಂಗುವವನು ನುಂಗದಂತಹದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯು ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅದು ನುಂಗುತ್ತದೆ.
ಸಮಸ್ತಸಾಮಾನ್ಯತಯಾ ಭೀಮಃ ಕಾಲೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ । ದೃಶ್ಯಸತ್ತಾಮ್ ಇಮಾಂ ಸರ್ವಾಂ ಕವಲೀಕರ್ತುಮ್ ಉದ್ಯತಃ
ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭಯಂಕರನಾದ ಮಹಾಕಾಲನು, ಈ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಮಹತಾಮ್ ಅಪಿ ನೋ ದೇವಃ ಪ್ರತಿಪಾಲಯತಿ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಕಾಲಃ ಕವಲಿತಾನನ್ತವಿಶ್ವೋ ವಿಶ್ವಾತ್ಮತಾಂ ಗತಃ
ಪ್ರಭುವೇ, ಮಹಾನ್ಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಕಾಲದ ಕೈಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು; ಕಾಲವು ಅನಂತವಾದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ನುಂಗಿ, ಅದೇ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಯುಗವತ್ಸರಕಲ್ಪಾಖ್ಯೈಃ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಪ್ರಕಟತಾಂ ಗತಃ । ರೂಪೈರ್ ಅಲಕ್ಷ್ಯರೂಪಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಮ್ ಆಕ್ರಮ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ
ಯುಗ, ವರ್ಷ, ಕಲ್ಪ ಎಂಬ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ತಾಳಿದರೂ, ಅದರ ಮೂಲರೂಪವು ಕಾಣಿಸದು; ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಯೇ ರಮ್ಯಾ ಯೇ ಶುಭಾರಮ್ಭಾಸ್ ಸುಮೇರುಗುರವೋ ಽಪಿ ಯೇ । ಕಾಲೇನ ವಿನಿಗೀರ್ಣಾಸ್ ತೇ ಕರಭೇಣೇವ ಪನ್ನಗಾಃ
ಯಾರು ಆಕರ್ಷಕರು, ಯಾರು ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸುವೇರುಪರ್ವತದಷ್ಟು ಭಾರವಾದವರಾದರೂ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಲದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಹಸುವಿನ ಕರುವಿಗೆ ಹಾವುಗಳು ಬಲಿಯಾಗುವಂತೆ.
ನಿರ್ದಯಃ ಕಠಿನಃ ಕ್ರೂರಃ ಕರ್ಕಶಃ ಕೃಪಣೋ ಽಧಮಃ । ನ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ಯದ್ ಅದ್ಯಾಪಿ ನ ಕಾಲೋ ನಿಗಿರತ್ಯ್ ಅಯಮ್
ಕಾಲವು ದಯೆಯಿಲ್ಲದ, ಕಠಿಣ, ಕ್ರೂರ, ಕಠೋರ, ದೀನ ಮತ್ತು ಹೀನವಾದದ್ದು; ಇಂದಿಗೂ ಇದರಿಂದ ಉಳಿಯದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
ಕಾಲಃ ಕವಲನೈಕಾನ್ತಮತಿರ್ ಅತ್ತಿ ಗಿರೀನ್ ಅಪಿ । ಅನನ್ತೈರ್ ಅಪಿ ಭೋಗೌಘೈರ್ ನಾಯಂ ತೃಪ್ತೋ ಮಹಾಶನಃ
ಕಾಲವು ನುಂಗುವುದೇ ತನ್ನ ಒಂದುಮಾತ್ರ ಉದ್ದೇಶ. ಇದು ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನೂ ತಿಂದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಈ ಅತಿಯಾದ ಹಸಿವಿನವನು ಎಂದೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹರತ್ಯ್ ಅಯಂ ನಾಶಯತಿ ಕರೋತ್ಯ್ ಅತ್ತಿ ನಿಹನ್ತಿ ಚ । ಕಾಲಸ್ ಸಂಸಾರನೃತ್ಯೇ ಹಿ ನಾನಾರೂಪೈರ್ ಯಥಾ ನಟಃ
ಈ ಕಾಲವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ತಿಂದುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಸಂಸಾರದ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಟನು ಹೇಗೆ色色 ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಕಾಲವೂ ಹೀಗೆ色色 ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಿನತ್ತಿ ಪ್ರವಿಭಾಗಸ್ಥೋ ಭೂತಬೀಜಾನ್ಯ್ ಅನಾರತಮ್ । ಜಗತ್ಯ್ ಅಸತ್ತಯಾ ಚಞ್ಚ್ವಾ ದಾಡಿಮಾನಿ ಯಥಾ ಶುಕಃ
ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವ ಕಾಲವು, ಜೀವಿಗಳ ಬೀಜಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯವಲ್ಲದ ತನ್ನ ಚಾಚಿನಿಂದ, ಪಾರಿವಾಳವು ದಾಳಿಂಬೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಒಡೆಯುವಂತೆ, ಕಾಲವು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಶುಭಾಶುಭವಿಷಾಣಾಗ್ರವಿಲೂನಜನಪಲ್ಲವಃ । ಸ್ಫೂರ್ಜತಿ ಸ್ಫೀತಜನತಾಜೀವರಾಜೀವಿನೀಗಜಃ
ಶುಭ-ಅಶುಭ ಎಂಬ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಜನರ ಮೊಗ್ಗುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಿ, ಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆನೆಯಂತೆ ಕಾಲವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿರಿಞ್ಚಮಜ್ಜಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಬೃಹದ್ಬಿಲ್ವಫಲದ್ರುಮಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮಕಾನನಮ್ ಆಭೋಗಿ ಪರಮ್ ಆವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ
ಬೃಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಫಲವನ್ನಿಟ್ಟಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಬಿಲ್ವಮರವು, ಪರಮ ನಾಗದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿದೆ.
ಯಾಮಿನೀಭ್ರಮರೀಪೂರ್ಣಾ ರಚಯನ್ ದಿನಮಞ್ಜರೀಃ । ವರ್ಷಕಲ್ಪಕಲಾವಲ್ಲೀರ್ ನ ಕದಾಚನ ಖಿದ್ಯತೇ
ಅದು ರಾತ್ರಿ ಎಂಬ ಭಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಹಗಲಿನ ಹೂಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಋತುಗಳ ಮತ್ತು ಯುಗಗಳ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಎಂದಿಗೂ ದಣಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಭಿದ್ಯತೇ ನಾವಭಗ್ನೋ ಽಪಿ ದಗ್ಧೋ ಽಪಿ ಹಿ ನ ದಹ್ಯತೇ । ದೃಶ್ಯತೇ ನಾತಿದೃಶ್ಯೋ ಽಪಿ ಧೂರ್ತಚೂಡಾಮಣಿರ್ ಮುನೇ
ಅದು ಒಡೆಯಲಾಗದು, ಒಡೆದರೂ ಭಂಗವಾಗದು; ಸುಟ್ಟರೂ ಸುಡುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮುನಿಯೇ, ಅದು ವಂಚಕರಲ್ಲಿ ಶಿರೋಮಣಿಯಂತೆ.
ಏಕೇನೈವ ನಿಮೇಷೇಣ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಉತ್ಥಾಪಯತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಕಿಞ್ಚಿದ್ ವಿನಾಶಯತ್ಯ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ಮನೋರಾಜ್ಯವದ್ ಆತತಃ
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಯಾವುದನ್ನೋ ಎತ್ತಿ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಕಲ್ಪನೆಗಳ ರಾಜ್ಯದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತದೆ.
ದುರ್ವಿಲಾಸವಿಲಾಸಿನ್ಯಾ ಚೇಷ್ಟಯಾ ಕಷ್ಟಪುಷ್ಟಯಾ । ದರ್ವ್ಯೇವ ಸೂಪಕೃತ್ ಸೂಪಂ ಜನಮ್ ಆವರ್ತಯನ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಲವಾದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಜನರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಅಡುಗೆಮನೆಯವನು ಚಮಚಿನಿಂದ ಸಾರು ಕಲಕುವಂತೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ.
ತೃಣಂ ಪಾಂಸುಂ ಮಹೇನ್ದ್ರಂ ಚ ಸುಮೇರುಂ ಪರ್ಣಮ್ ಅರ್ಣವಮ್ । ಆತ್ಮಸ್ಫಾರತಯಾ ಸರ್ವಮ್ ಆತ್ಮಸಾತ್ಕರ್ತುಮ್ ಉದ್ಯತಃ
ಹುಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು, ಮಹೇಂದ್ರ, ಸುಮೇರು ಪರ್ವತ, ಎಲೆ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ಯಾವುದು ಆಗಲಿ, ತನ್ನ ವಿಸ್ತಾರದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೌರ್ಯಮ್ ಅತ್ರೈವ ಪರ್ಯಾಪ್ತಂ ಲುಬ್ಧತಾತ್ರೈವ ಸಂಸ್ಥಿತಾ । ಸರ್ವಂ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯಮ್ ಅತ್ರೈವ ಸರ್ವಮ್ ಅತ್ರೈವ ಚಾಪಲಮ್
ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಕ್ರೂರತೆ ಇದೆ, ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಲೋಭ ನೆಲೆಸಿದೆ, ಎಲ್ಲ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವೂ ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಎಲ್ಲ ಚಂಚಲತೆಯೂ ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ.
ಪ್ರೇರಯಂಲ್ ಲೀಲಯಾರ್ಕೇನ್ದೂ ಕ್ರೀಡತೀಹ ನಭಸ್ತಲೇ । ನಿಕ್ಷಿಪ್ತವೀಟಾಯುಗಲೋ ನಿಜೇ ಬಾಲ ಇವಾಙ್ಗನೇ
ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿಸುವಂತೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವ ಮಗುವಿನಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವಭೂತಾಸ್ಥಿಮಾಲಾಭಿರ್ ಆಪಾದವಲಿತಾಕೃತಿಃ । ವಿಲಸತ್ಯ್ ಏಷ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಕಾಲಃ ಕಲ್ಪಿತಕಲ್ಪನಃ
ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಎಲುಬುಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಸ್ಯೋಡ್ಡಾಮರನೃತ್ತಸ್ಯ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ಽಙ್ಗವಿನಿರ್ಗತೈಃ । ಪ್ರಸ್ಫುರತ್ಯ್ ಅಮ್ಬರೇ ಮೇರುರ್ ಭೂರ್ಜತ್ವಗ್ ಇವ ವಾಯುಭಿಃ
ಅವನ ಭಯಾನಕ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಂದ ಉದುರಿದ ಅಂಗಗಳಿಂದ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೂರ್ಜದ ಎಲೆಗಳು ತೂಗುವಂತೆ, ಮೇರುಗಿರಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ರುದ್ರೋ ಭೂತ್ವಾ ಭವತ್ಯ್ ಏಷ ಮಹೇನ್ದ್ರೋ ಽಥ ಪಿತಾಮಹಃ । ಶುಕ್ರೋ ವೈಶ್ರವಣಶ್ ಚಾಪಿ ಪುನರ್ ಏವ ನ ಕಿಞ್ಚನ
ಅವನು ರುದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮಹೇಂದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಪಿತಾಮಹನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶುಕ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ, ವೈಶ್ರವಣನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲದವನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಧತ್ತೇ ಽಜಸ್ರೋತ್ಥಿತಧ್ವಸ್ತಾನ್ ಸರ್ಗಾನ್ ಅಮಿತಭಾಸುರಾನ್ । ಅನ್ಯಾನ್ ಅನ್ಯಾನ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನನ್ಯಾನ್ ವೀಚೀನ್ ಅಬ್ಧಿರ್ ಇವಾತ್ಮನಿ
ಅವನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ, ನಾಶವಾದ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುವ ಅನೇಕ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ; ಅವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದರೂ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಅವನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿವೆ.