ಜರಾಜೀರ್ಣಬಕೀ ಯಾವತ್ ಕಾಸಕ್ರೇಙ್ಕಾರಕಾರಿಣೀ । ರೌತಿ ರೋಗೋರಗಾಕೀರ್ಣಾ ಕಾಯದ್ರುಮಶಿರಸ್ಸ್ಥಿತಾ
ವಯಸ್ಸಿನ ಜರಾ ಎಂಬ ಹಳಸಾದ ಬಕವು, ಕೆಮ್ಮು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾ, ರೋಗಗಳ ಹಾವುಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇಹವೆಂಬ ಮರದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವವರೆಗೆ,
ತಾವದ್ ಆಗತ ಏವಾಶು ಕುತೋ ಽಪಿ ಪರಿದೃಶ್ಯತೇ । ಘನಾನ್ಧತಿಮಿರಾಕಾಙ್ಕ್ಷೀ ಮುನೇ ಮರಣಕೌಶಿಕಃ
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಿಂದೋ ತ್ವರಿತವಾಗಿ, ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಬಯಸುವ ಮರಣವೆಂಬ ಗೂಬೆ, ಮುನಿಯೇ, ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಸಾಯಂಸನ್ಧ್ಯಾ ಪ್ರಜಾತೈವ ತಮಸ್ ಸಮನುಧಾವತಿ । ಜರಾ ವಪುಷಿ ದೃಷ್ಟೈವ ಮೃತಿಂ ಸಮನುಧಾವತಿ
ಹಗಲು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ಬಂದು, ಹೇಗೆ ಕತ್ತಲನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಕಂಡಾಗ, ಮರಣವೂ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಜರಾಕುಸುಮಿತಂ ದೇಹದ್ರುಮಂ ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ದೂರತಃ । ಮೃತಿಭೃಙ್ಗೀ ದ್ರುತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನರಸ್ಯಾಯಾತಿ ಸೂತ್ಸುಕಾ
ದೂರದಿಂದಲೇ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಹೂವಾಡಿದ ದೇಹವೆಂಬ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮರಣವೆಂಬ ಜೇನುಹುಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದು.
ಶೂನ್ಯಂ ನಗರಮ್ ಆಭಾತಿ ಭಾತಿ ಚ್ಛಿನ್ನಲತೋ ದ್ರುಮಃ । ಭಾತ್ಯ್ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಮಾನ್ ದೇಶೋ ನ ಜರಾಜರ್ಜರಂ ವಪುಃ
ಖಾಲಿ ನಗರ, ಕೊಂಬೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರ, ಮಳೆ ಬಾರದ ಭೂಮಿ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಕ್ಷಣಾನ್ ನಿಗಿರಣಾಯೈವ ಕಾಸಕ್ವಣಿತಕಾರಿಣೀ । ಗೃಧ್ರೀವಾಮಿಷಮ್ ಆದತ್ತೇ ತರಸೈವ ನರಂ ಜರಾ
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಕೆಮ್ಮಿನ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ಗಿಡುಗ ಹಕ್ಕಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ಸೋತ್ಸುಕೇವಾಶು ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಶಿರಸಿ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಪ್ರಲುನಾತಿ ಜರಾ ದೇಹಂ ಕುಮಾರೀ ಕೈರವಂ ಯಥಾ
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ದೇಹವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತಲೆಯನ್ನ ಹಿಡಿದು, ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಮಲ ಹೂವನ್ನ ಎಳೆಯುವಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಸೀತ್ಕಾರಕಾರಿಣೀ ಪಾಂಸುಪರುಷಾ ಪರಿಜರ್ಜರಮ್ । ಶರೀರಂ ಶಾತಯತ್ಯ್ ಏಷಾ ವಾತ್ಯೇವ ತರುಪಲ್ಲವಮ್
ಇದು ಸೀಳುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಕಠಿಣವಾಗಿ, ಜೀರ್ಣವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಬಿರಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಬಿರುಗಾಳಿ ಮರದ ಮೊಗ್ಗು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹರಿಯುವಂತೆ.
ಜರಸೋಪಹತೋ ದೇಹೋ ಧತ್ತೇ ಜರ್ಜರತಾಂ ಗತಃ । ತುಷಾರನಿಕರಾಕೀರ್ಣಪರಿಮ್ಲಾನಾಮ್ಬುಜಶ್ರಿಯಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ದೇಹ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಹಿಮ ಮತ್ತು ಹಿಮಕಣಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ, ಮರುಳಾದ ಕಮಲದಂತೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಜರಾಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೋದಿತೈವೇಯಂ ಶಿರಶ್ಶಿಖರಿಪೃಷ್ಠತಃ । ವಿಕಾಸಯತಿ ಸಂರಬ್ಧವಾತಾಂ ಕಾಸಕುಮುದ್ವತೀಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಿಂದ ಹರಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಜ್ವರದಂತಿರುವ ಕೆಮ್ಮಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕಮಲ ಹೂವಿನಂತೆ ಹರಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಪರಿಪಕ್ವಂ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಜರಾಕ್ಷಾರವಿಧೂಸರಮ್ । ಶಿರಃಕುಷ್ಮಾಣ್ಡಕಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪುಂಸಃ ಕಾಲಃ ಕಿಲೇಶ್ವರಃ
ಮನುಷ್ಯನ ತಲೆ ಹಳವಿನಿಂದ ಬೂದಿಪ್ಪಾಗಿ, ಹಣ್ಣಾದ ಸೊರಕೆ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ, ಕಾಲ ಎಂಬ ದುಃಖದ ಒಡೆಯನು ಅದನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಜರಾಜಹ್ನುಸುತೋದ್ಯುಕ್ತಾ ಮೂಲಾನ್ಯ್ ಅಸ್ಯ ನಿಕೃನ್ತತಿ । ಶರೀರತೀರವೃಕ್ಷಸ್ಯ ಚಲಸ್ಯಾಯೂಂಷಿ ಸತ್ವರಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ನದಿಯ ಮಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಈ ದೇಹರೂಪದ ಮರದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಜೀವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಜರಾಮಾರ್ಜಾರಿಕಾ ಭುಕ್ತಯೌವನಾಖುತಯೈಧಿತಾ । ಪರಮ್ ಉಲ್ಲಾಸಮ್ ಆಯಾತಿ ಶರೀರಾಮಿಷಗರ್ಧಿನೀ
ಯೌವನವನ್ನು ತಿಂದು, ದುಃಖದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಹಾಕಿದ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ದೇಹದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.
ಕಾಚಿದ್ ಅಸ್ತಿ ಜಗತ್ಯ್ ಅಸ್ಮಿನ್ ನಾಮಙ್ಗಲಕರೀ ತಥಾ । ಯಥಾ ಜರಾಕ್ರೋಶಕರೀ ದೇಹಜಙ್ಗಲಜಮ್ಬುಕೀ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ಅವಮಂಗಳಕರವಾದುದು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ; ಅದು ದೇಹ ಎಂಬ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ನರಿ.
ಕಾಸಶ್ವಾಸಸಸೀತ್ಕಾರಾ ದುಃಖಧೂಮತಮೋಮಯೀ । ಜರಾಜ್ವಾಲಾ ಜ್ವಲತ್ಯ್ ಏಷಾ ಯಯಾಸೌ ದಗ್ಧ ಏವ ಹಿ
ಖಾಸಾ, ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗಳು, ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳು — ದುಃಖದ ಹೊಗೆಯೂ ಕತ್ತಲೆಯೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು — ಈ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂಬ ಬೆಂಕಿಯು ಸುಡುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದಲೇ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಜರಸಾ ವಕ್ರತಾಮ್ ಏತಿ ಶುಕ್ಲಾವಯವಪಲ್ಲವಾ । ತಾತ ತನ್ವೀ ತನುರ್ ನೄಣಾಂ ಲತಾ ಪುಷ್ಪಾನತಾ ಯಥಾ
ತಂದೆ, ಮೊದಲು ಬಿಳಿಯೂ ಹಸಿರಾಗಿದ್ದ ಮಾನವರ ಸೊಗಸಾದ ದೇಹವು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ವಕ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬೆಲ್ಲದ ಬಳ್ಳಿಯು ಹೇಗೆ ಬಾಗುತ್ತದೆವೋ ಹಾಗೆ.
ಜರಾಕರ್ಪೂರಧವಲಂ ದೇಹಕರ್ಪೂರಪಾದಪಮ್ । ಮುನೇ ಮರಣಮಾತಙ್ಗೋ ನೂನಮ್ ಉದ್ಧರತಿ ಕ್ಷಣಾತ್
ಮುನಿಯೇ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕರ್ಪೂರದಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ದೇಹವನ್ನು ಮರಣ ಎಂಬ ಆನೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಮರಣಸ್ಯ ಮುನೇ ರಾಜ್ಞೋ ಜರಾಧವಲಚಾಮರಾ । ಆಗಚ್ಛತೋ ಽಗ್ರೇ ನಿರ್ಯಾತಿ ಸ್ವಾಧಿವ್ಯಾಧಿಪತಾಕಿನೀ
ಮುನಿಯೇ, ಮರಣವೆಂಬ ರಾಜನು ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂಬ ಬಿಳಿ ಚಾಮರವು ಅವನ ಮುಂದೆ ಬೀಸುತ್ತದೆ; ರೋಗವೆಂಬ ಧ್ವಜವು ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತದೆ.
ನ ಜಿತಾಶ್ ಶತ್ರುಭಿಸ್ ಸಙ್ಖ್ಯೇ ಯೇ ನಿಷ್ಪಿಷ್ಟಾದ್ರಿಕೋಟಯಃ । ತೇ ಜರಾಜೀರ್ಣರಾಕ್ಷಸ್ಯಾ ಪಶ್ಯಾಶು ವಿಜಿತಾ ಮುನೇ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳು ಜಯಿಸಲಾರದೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಕೋಟೆಗಳು ಕೂಡ ನಾಶವಾದರೂ, ಆ ಮಹಾನ್ ವೀರರು ಕೂಡ ವೃದ್ಧಾಪೆಯ ರಾಕ್ಷಸಿಗೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸೋಲುತ್ತಾರೆ ನೋಡಿ, ಮುನಿಯೇ.
ಜರಾತುಷಾರಧವಲೇ ಶರೀರಸದನಾನ್ತರೇ । ಶಕ್ನುವನ್ತ್ಯ್ ಅಕ್ಷಶಿಶವಸ್ ಸ್ಪನ್ದಿತುಂ ನ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ
ವಯಸ್ಸಿನ ಹಿಮದಿಂದ ಶ್ವೇತವಾಗಿರುವ ದೇಹದ ಮನೆಗೆಲ್ಲ, ಕಣ್ಣಿನ ಮಣ್ಣುಗಳು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸಂಸಾರಸಂಸೃತೇರ್ ಅಸ್ಯಾ ಗನ್ಧಕುಟ್ಯಾಶ್ ಶಿರೋಗತಾ । ದೇಹಯಷ್ಟ್ಯಾ ಜರಾನಾಮ್ನೀ ಚಾಮರಶ್ರೀರ್ ವಿರಾಜತೇ
ಈ ಸಂಸಾರದ ಸುಗಂಧ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ, ದೇಹದ ತಲೆಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಾಪೆಯೆಂಬ ಚಾಮರದ ಕಿರೀಟವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಜರಾಚನ್ದ್ರೋದಯಸಿತೇ ಶರೀರನಗರೇ ಸ್ಥಿತೇ । ಕ್ಷಣಾದ್ ವಿಕಾಸಮ್ ಆಯಾತಿ ಮುನೇ ಮರಣಕೈರವಮ್
ವೃದ್ಧಾಪೆಯ ಚಂದ್ರೋದಯ ದೇಹರೂಪದ ನಗರದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾದಾಗ, ಮುನಿಯೇ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮರಣದ ಕಮಲವು ಅರಳುತ್ತದೆ.
ಜರಾಸುಧಾಲೇಪಸಿತೇ ಶರೀರಾನ್ತಃಪುರಾನ್ತರೇ । ಅಶಕ್ತಿರ್ ಆರ್ತಿರ್ ಆಪಚ್ ಚ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಸುಖಮ್ ಅಙ್ಗನಾಃ
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಜ್ಜನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇಹದ ಒಳಗಿರುವ ಅರಮನೆಗೆ, ಅಶಕ್ತತೆ, ನೋವು ಮತ್ತು ಅಪಾಯಗಳು ಆನಂದದ ಸಂಗಾತಿಯಂತೆ ನಿಂತಿವೆ.
ಅಭಾವಾಗ್ರೇಸರಾ ಯತ್ರ ಜರಾ ಜಯತಿ ಜನ್ತುಷು । ಕಸ್ ತತ್ರೇಹ ಸಮಾಶ್ವಾಸೋ ಮಮ ಮನ್ದಮತೇರ್ ಮುನೇ
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಮುಂಚೆ ಹೋಗಿ ಜಯಿಸುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಮುನಿಯೇ, ನನ್ನಂತಹ ಮಂದಬುದ್ಧಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು?
ಕಿಂ ತೇನ ದುರ್ಜೀವಿತದುರ್ಗ್ರಹೇಣ ಜರಾಂ ಗತೇನಾಪಿ ಹಿ ಜೀವ್ಯತೇ ಯತ್ । ಜರಾ ಜಗತ್ಯಾಮ್ ಅಜಿತಾ ನರಾಣಾಂ ಸರ್ವೈಷಣಾಸ್ ತಾತ ತಿರಸ್ಕರೋತಿ
ಈ ದುರ್ಬಲವಾದ ಬದುಕನ್ನು ಹಠವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಒಳಗಾದರೂ ಏನು ಲಾಭ? ಏಕೆಂದರೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಯಾರಿಗೂ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದದು, ಅದು ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ, ತಂದೆಯೇ.
ವಿಕಲ್ಪಕಲ್ಪನಾನಲ್ಪಕಲ್ಪಿತೈರ್ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಭಿಃ । ಭೇದೈರ್ ಉದ್ಧುರತಾಂ ನೀತಸ್ ಸಂಸಾರಕುಹಕಭ್ರಮಃ
ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿಯವರು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಸಂಸಾರದ ಮೋಹಮಯ ಭ್ರಮೆ ಉದ್ರಿಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸತಾಂ ಕಥಮ್ ಇವಾಸ್ಥೇಹ ಜಾಯತೇ ಜಾಲಪಞ್ಜರೇ । ಬಾಲಾ ಏವಾತ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛನ್ತಿ ಫಲಂ ಮಕುರಬಿಮ್ಬಿತಮ್
ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧನ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಅದು ಜಾಲದ ಪಂಜರದೊಳಗಿನಂತೆ. ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿರುವ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಇಹಾಪಿ ವಿದ್ಯತೇ ಯೈಷಾ ಪೇಲವಾ ಸುಖಭಾವನಾ । ಆಖುಸ್ ತನ್ತುಮ್ ಇವಾಶೇಷಂ ಕಾಲಸ್ ತಾಮ್ ಅಪಿ ಕೃನ್ತತಿ
ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖದ ಆ ದುರ್ಬಲ ಕಲ್ಪನೆ ಇದೆ; ಆದರೆ ಕಾಲವು ಎಲೆಯಂತೆ ಆ ಕಲ್ಪನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ.
ನ ತದ್ ಅಸ್ತೀಹ ಯದ್ ಅಯಂ ಕಾಲಸ್ ಸಕಲಘಸ್ಮರಃ । ಗ್ರಸತೇ ನ ಜಗಜ್ಜಾತಂ ಮಹಾಬ್ಧಿಮ್ ಇವ ವಾಡವಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಎಂಬ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನುಂಗುವವನು ನುಂಗದಂತಹದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯು ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅದು ನುಂಗುತ್ತದೆ.
ಸಮಸ್ತಸಾಮಾನ್ಯತಯಾ ಭೀಮಃ ಕಾಲೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ । ದೃಶ್ಯಸತ್ತಾಮ್ ಇಮಾಂ ಸರ್ವಾಂ ಕವಲೀಕರ್ತುಮ್ ಉದ್ಯತಃ
ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭಯಂಕರನಾದ ಮಹಾಕಾಲನು, ಈ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ.