ಅಪರ್ಯಾಪ್ತಂ ಹಿ ಬಾಲತ್ವಂ ಬಾಲ್ಯಂ ಪಿಬತಿ ಯೌವನಮ್ । ಯೌವನಂ ಚ ಜರಾ ಪಶ್ಚಾತ್ ಪಶ್ಯ ಕರ್ಕಶತಾಂ ಮಿಥಃ
ಮಕ್ಕಳ ವಯಸ್ಸು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯೌವನವು ಆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ, ನಂತರ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ಯೌವನವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ನೋಡಿರಿ, ಇವು ಒಂದೊಂದರ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ.
ಹಿಮಾಶನಿರ್ ಇವಾಮ್ಭೋಜಂ ವಾತ್ಯೇವ ಶರದಮ್ಬುದಮ್ । ದೇಹಂ ಜರಾ ಜರಯತಿ ಸರಿತ್ ತೀರತರುಂ ಯಥಾ
ಹಿಮವು ಹೂವನ್ನೆಂತೆ, ಗಾಳಿ ಶರದೃತುವಿನ ಮೋಡವನ್ನು ಹಾರಿ ಹಾಕುವಂತೆ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ನದಿಯು ತನ್ನ ದಡದ ಮರವನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ.
ಶಿಥಿಲಾದೀರ್ಘಸರ್ವಾಙ್ಗಂ ಜರಾಜೀರ್ಣಕಲೇವರಮ್ । ಸಮಂ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಕಾಮಿನ್ಯಃ ಪುರುಷಂ ಕರಭಂ ತಥಾ
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ದೇಹವು ದುರ್ಬಲವಾಗಿಯೂ ಉದ್ದವಾಗಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅಂಥ ಪುರುಷನನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರು ಆನೆಗೆ ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಶ್ವಾಸಾಯಾಸಕದರ್ಥಿನ್ಯಾ ಗೃಹೀತೇ ಜರಸಾ ಜನೇ । ಪಲಾಯ್ಯ ಗಚ್ಛತಿ ಪ್ರಜ್ಞಾ ಸಪತ್ನ್ಯೇವ ಹತಾಙ್ಗನಾ
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ, ಜ್ಞಾನವು ಸೋತುಹೋಗಿದ ಸಹಚರಿಯಂತೆ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ದಾಸಾಃ ಪುತ್ರಾಸ್ ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ ಚೈವ ಬಾನ್ಧವಾಸ್ ಸುಹೃದಸ್ ತಥಾ । ಹಸನ್ತ್ಯ್ ಉನ್ಮತ್ತಕಮ್ ಇವ ನರಂ ವಾರ್ದ್ಧಕಕಮ್ಪಿತಮ್
ದಾಸರು, ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು—all ಅವರು ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆ.
ದುಷ್ಪ್ರಜ್ಞಂ ಜರಢಂ ದೀನಂ ಹೀನಂ ಗುಣಪರಾಕ್ರಮೈಃ । ಗೃಧ್ರೋ ವೃಕ್ಷಮ್ ಇವಾದೀರ್ಘಂ ಗರ್ಧೋ ಹ್ಯ್ ಅಭ್ಯೇತಿ ವೃದ್ಧತಾಮ್
ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ವಯಸ್ಸಾದ, ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವ, ಗುಣವೂ ಶಕ್ತಿಯೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನ ಬಳಿಗೆ, ಹಳೆಯ ಮರವನ್ನು ಗಿಡುಗು ಹತ್ತುವಂತೆ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ಬರುತ್ತದೆ.
ದೈನ್ಯದೋಷಮಯೀ ದೀರ್ಘಾ ಹೃದಿ ದಾಹಪ್ರದಾಯಿನೀ । ಸರ್ವಾಪದಾಮ್ ಏಕಸಖೀ ವರ್ಧತೇ ವಾರ್ದ್ಧಕೇ ಸ್ಪೃಹಾ
ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಹೃದಯವನ್ನು ಸುಡುವ, ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕಿಂ ಮಯಾ ಕಷ್ಟಂ ಪರತ್ರೇತ್ಯ್ ಅತಿದಾರುಣಮ್ । ಅಪ್ರತೀಕಾರಯೋಗ್ಯಂ ಹಿ ವರ್ಧತೇ ವಾರ್ದ್ಧಕೇ ಭಯಮ್
ನಾನು ಮುಂದಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಷ್ಟಕರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ; ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಲು ಆಗದ ಭಯವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೋ ಽಹಂ ವರಾಕಃ ಕಿಮ್ ಇವ ಕರೋಮಿ ಕಥಮ್ ಏವ ವಾ । ತಿಷ್ಠಾಮಿ ಮೌನಮ್ ಏವೇತಿ ದೀನತೋದೇತಿ ವಾರ್ದ್ಧಕೇ
ನಾನು ಯಾರು, ಬಡವನು ಎಂಬ ಭಾವನೆ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ನಾನು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ದೀನತೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಗರ್ಧೋ ಽಭ್ಯುದೇತಿ ಸೋಲ್ಲಾಸಮ್ ಉಪಭೋಕ್ತುಂ ನ ಶಕ್ಯತೇ । ಹೃದಯಂ ದಹ್ಯತೇ ನೂನಂ ಶಕ್ತಿದೌಸ್ಸ್ಥ್ಯೇನ ವಾರ್ದ್ಧಕೇ
ಹಸಿವು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬರುವುದಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಹೃದಯವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಜರಾಜೀರ್ಣಬಕೀ ಯಾವತ್ ಕಾಸಕ್ರೇಙ್ಕಾರಕಾರಿಣೀ । ರೌತಿ ರೋಗೋರಗಾಕೀರ್ಣಾ ಕಾಯದ್ರುಮಶಿರಸ್ಸ್ಥಿತಾ
ವಯಸ್ಸಿನ ಜರಾ ಎಂಬ ಹಳಸಾದ ಬಕವು, ಕೆಮ್ಮು ಮತ್ತು ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾ, ರೋಗಗಳ ಹಾವುಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇಹವೆಂಬ ಮರದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವವರೆಗೆ,
ತಾವದ್ ಆಗತ ಏವಾಶು ಕುತೋ ಽಪಿ ಪರಿದೃಶ್ಯತೇ । ಘನಾನ್ಧತಿಮಿರಾಕಾಙ್ಕ್ಷೀ ಮುನೇ ಮರಣಕೌಶಿಕಃ
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಿಂದೋ ತ್ವರಿತವಾಗಿ, ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಬಯಸುವ ಮರಣವೆಂಬ ಗೂಬೆ, ಮುನಿಯೇ, ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಸಾಯಂಸನ್ಧ್ಯಾ ಪ್ರಜಾತೈವ ತಮಸ್ ಸಮನುಧಾವತಿ । ಜರಾ ವಪುಷಿ ದೃಷ್ಟೈವ ಮೃತಿಂ ಸಮನುಧಾವತಿ
ಹಗಲು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ಬಂದು, ಹೇಗೆ ಕತ್ತಲನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಕಂಡಾಗ, ಮರಣವೂ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಜರಾಕುಸುಮಿತಂ ದೇಹದ್ರುಮಂ ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ದೂರತಃ । ಮೃತಿಭೃಙ್ಗೀ ದ್ರುತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನರಸ್ಯಾಯಾತಿ ಸೂತ್ಸುಕಾ
ದೂರದಿಂದಲೇ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಹೂವಾಡಿದ ದೇಹವೆಂಬ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮರಣವೆಂಬ ಜೇನುಹುಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವುದು.
ಶೂನ್ಯಂ ನಗರಮ್ ಆಭಾತಿ ಭಾತಿ ಚ್ಛಿನ್ನಲತೋ ದ್ರುಮಃ । ಭಾತ್ಯ್ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಮಾನ್ ದೇಶೋ ನ ಜರಾಜರ್ಜರಂ ವಪುಃ
ಖಾಲಿ ನಗರ, ಕೊಂಬೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರ, ಮಳೆ ಬಾರದ ಭೂಮಿ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಕ್ಷಣಾನ್ ನಿಗಿರಣಾಯೈವ ಕಾಸಕ್ವಣಿತಕಾರಿಣೀ । ಗೃಧ್ರೀವಾಮಿಷಮ್ ಆದತ್ತೇ ತರಸೈವ ನರಂ ಜರಾ
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಕೆಮ್ಮಿನ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವು ಗಿಡುಗ ಹಕ್ಕಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ಸೋತ್ಸುಕೇವಾಶು ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಶಿರಸಿ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಪ್ರಲುನಾತಿ ಜರಾ ದೇಹಂ ಕುಮಾರೀ ಕೈರವಂ ಯಥಾ
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ದೇಹವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತಲೆಯನ್ನ ಹಿಡಿದು, ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಮಲ ಹೂವನ್ನ ಎಳೆಯುವಂತೆ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಸೀತ್ಕಾರಕಾರಿಣೀ ಪಾಂಸುಪರುಷಾ ಪರಿಜರ್ಜರಮ್ । ಶರೀರಂ ಶಾತಯತ್ಯ್ ಏಷಾ ವಾತ್ಯೇವ ತರುಪಲ್ಲವಮ್
ಇದು ಸೀಳುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಕಠಿಣವಾಗಿ, ಜೀರ್ಣವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಬಿರಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ, ಬಿರುಗಾಳಿ ಮರದ ಮೊಗ್ಗು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹರಿಯುವಂತೆ.
ಜರಸೋಪಹತೋ ದೇಹೋ ಧತ್ತೇ ಜರ್ಜರತಾಂ ಗತಃ । ತುಷಾರನಿಕರಾಕೀರ್ಣಪರಿಮ್ಲಾನಾಮ್ಬುಜಶ್ರಿಯಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ದೇಹ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಹಿಮ ಮತ್ತು ಹಿಮಕಣಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ, ಮರುಳಾದ ಕಮಲದಂತೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಜರಾಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೋದಿತೈವೇಯಂ ಶಿರಶ್ಶಿಖರಿಪೃಷ್ಠತಃ । ವಿಕಾಸಯತಿ ಸಂರಬ್ಧವಾತಾಂ ಕಾಸಕುಮುದ್ವತೀಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಿಂದ ಹರಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಜ್ವರದಂತಿರುವ ಕೆಮ್ಮಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕಮಲ ಹೂವಿನಂತೆ ಹರಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಪರಿಪಕ್ವಂ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಜರಾಕ್ಷಾರವಿಧೂಸರಮ್ । ಶಿರಃಕುಷ್ಮಾಣ್ಡಕಂ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪುಂಸಃ ಕಾಲಃ ಕಿಲೇಶ್ವರಃ
ಮನುಷ್ಯನ ತಲೆ ಹಳವಿನಿಂದ ಬೂದಿಪ್ಪಾಗಿ, ಹಣ್ಣಾದ ಸೊರಕೆ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ, ಕಾಲ ಎಂಬ ದುಃಖದ ಒಡೆಯನು ಅದನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ಜರಾಜಹ್ನುಸುತೋದ್ಯುಕ್ತಾ ಮೂಲಾನ್ಯ್ ಅಸ್ಯ ನಿಕೃನ್ತತಿ । ಶರೀರತೀರವೃಕ್ಷಸ್ಯ ಚಲಸ್ಯಾಯೂಂಷಿ ಸತ್ವರಮ್
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ನದಿಯ ಮಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಈ ದೇಹರೂಪದ ಮರದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಜೀವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಜರಾಮಾರ್ಜಾರಿಕಾ ಭುಕ್ತಯೌವನಾಖುತಯೈಧಿತಾ । ಪರಮ್ ಉಲ್ಲಾಸಮ್ ಆಯಾತಿ ಶರೀರಾಮಿಷಗರ್ಧಿನೀ
ಯೌವನವನ್ನು ತಿಂದು, ದುಃಖದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಹಾಕಿದ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸು, ದೇಹದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.
ಕಾಚಿದ್ ಅಸ್ತಿ ಜಗತ್ಯ್ ಅಸ್ಮಿನ್ ನಾಮಙ್ಗಲಕರೀ ತಥಾ । ಯಥಾ ಜರಾಕ್ರೋಶಕರೀ ದೇಹಜಙ್ಗಲಜಮ್ಬುಕೀ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ಅವಮಂಗಳಕರವಾದುದು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ; ಅದು ದೇಹ ಎಂಬ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ನರಿ.
ಕಾಸಶ್ವಾಸಸಸೀತ್ಕಾರಾ ದುಃಖಧೂಮತಮೋಮಯೀ । ಜರಾಜ್ವಾಲಾ ಜ್ವಲತ್ಯ್ ಏಷಾ ಯಯಾಸೌ ದಗ್ಧ ಏವ ಹಿ
ಖಾಸಾ, ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗಳು, ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳು — ದುಃಖದ ಹೊಗೆಯೂ ಕತ್ತಲೆಯೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು — ಈ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂಬ ಬೆಂಕಿಯು ಸುಡುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದಲೇ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಜರಸಾ ವಕ್ರತಾಮ್ ಏತಿ ಶುಕ್ಲಾವಯವಪಲ್ಲವಾ । ತಾತ ತನ್ವೀ ತನುರ್ ನೄಣಾಂ ಲತಾ ಪುಷ್ಪಾನತಾ ಯಥಾ
ತಂದೆ, ಮೊದಲು ಬಿಳಿಯೂ ಹಸಿರಾಗಿದ್ದ ಮಾನವರ ಸೊಗಸಾದ ದೇಹವು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ವಕ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬೆಲ್ಲದ ಬಳ್ಳಿಯು ಹೇಗೆ ಬಾಗುತ್ತದೆವೋ ಹಾಗೆ.
ಜರಾಕರ್ಪೂರಧವಲಂ ದೇಹಕರ್ಪೂರಪಾದಪಮ್ । ಮುನೇ ಮರಣಮಾತಙ್ಗೋ ನೂನಮ್ ಉದ್ಧರತಿ ಕ್ಷಣಾತ್
ಮುನಿಯೇ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ದೇಹವು ಕರ್ಪೂರದಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ದೇಹವನ್ನು ಮರಣ ಎಂಬ ಆನೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಮರಣಸ್ಯ ಮುನೇ ರಾಜ್ಞೋ ಜರಾಧವಲಚಾಮರಾ । ಆಗಚ್ಛತೋ ಽಗ್ರೇ ನಿರ್ಯಾತಿ ಸ್ವಾಧಿವ್ಯಾಧಿಪತಾಕಿನೀ
ಮುನಿಯೇ, ಮರಣವೆಂಬ ರಾಜನು ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂಬ ಬಿಳಿ ಚಾಮರವು ಅವನ ಮುಂದೆ ಬೀಸುತ್ತದೆ; ರೋಗವೆಂಬ ಧ್ವಜವು ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತದೆ.
ನ ಜಿತಾಶ್ ಶತ್ರುಭಿಸ್ ಸಙ್ಖ್ಯೇ ಯೇ ನಿಷ್ಪಿಷ್ಟಾದ್ರಿಕೋಟಯಃ । ತೇ ಜರಾಜೀರ್ಣರಾಕ್ಷಸ್ಯಾ ಪಶ್ಯಾಶು ವಿಜಿತಾ ಮುನೇ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳು ಜಯಿಸಲಾರದೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಕೋಟೆಗಳು ಕೂಡ ನಾಶವಾದರೂ, ಆ ಮಹಾನ್ ವೀರರು ಕೂಡ ವೃದ್ಧಾಪೆಯ ರಾಕ್ಷಸಿಗೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸೋಲುತ್ತಾರೆ ನೋಡಿ, ಮುನಿಯೇ.
ಜರಾತುಷಾರಧವಲೇ ಶರೀರಸದನಾನ್ತರೇ । ಶಕ್ನುವನ್ತ್ಯ್ ಅಕ್ಷಶಿಶವಸ್ ಸ್ಪನ್ದಿತುಂ ನ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ
ವಯಸ್ಸಿನ ಹಿಮದಿಂದ ಶ್ವೇತವಾಗಿರುವ ದೇಹದ ಮನೆಗೆಲ್ಲ, ಕಣ್ಣಿನ ಮಣ್ಣುಗಳು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.