ವಿನಿದ್ರಸ್ಯ ವಿಧೈರ್ಯಸ್ಯ ಸ್ಫುರತಸ್ ಸಹ ಪಲ್ಲವೈಃ । ಮಮ ದುಃಖಾತಿದೈರ್ಘ್ಯೇಣ ಸಾ ವ್ಯತೀಯಾಯ ಶರ್ವರೀ
ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿ, ಎಲೆಗಳ ಜೊತೆ ನಡುಗುತ್ತಾ, ನನ್ನ ದುಃಖದ ಭಾರದಿಂದ ಆ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕಳೆಯಿತು.
ತತಸ್ ತಿಮಿರಲೇಖಾಸು ಸಹ ತಾರೇನ್ದುಕೈರವೈಃ । ಮಯೀವಾಪದ್ಯಮಾನಾಸು ಮ್ಲಾನತಾಮ್ ಅಲಸಾನನೈಃ
ಮತ್ತೆ, ಕತ್ತಲಿನ ರೇಖೆಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನನ್ನ ಮುಖವೂ ಕಳೆಗುಂದಿ, ದಣಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಶಾಮ್ಯನ್ತೀಷು ಚ ವೇತಾಲಕ್ಷ್ವೇಡಾಸ್ವ್ ಅಜನಜಙ್ಗಲೇ । ಸಹ ಶೀತಾರ್ತಿಮದ್ದನ್ತಪಙ್ಕ್ತಿಟಾಙ್ಕಾರಸೀತ್ಕೃತೈಃ
ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಿಶಾಚಿಗಳ ಕೂಗು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ, ತಣ್ಣಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ದುಃಖದಿಂದ ಬಾಯಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲುಗಳ ಚಪ್ಪರಾಟವೂ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಾಮ್ ಅಬನ್ತರನಿರ್ಮಗ್ನಂ ಹಸನ್ತೀಮ್ ಇವ ದೃಷ್ಟವಾನ್ । ಅಹಂ ಪೂರ್ವಾಂ ದಿಶಂ ಪ್ರಾತರ್ ಮಧುಪಾನಾರುಣಾಮ್ ಇವ
ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಮುಳುಗಿ ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಿರುವವಳಂತೆ ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಬೆಳಗಿನ ಪರ್ವದಿಕ್ಕು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿರುವಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
ಕ್ಷಣಾದ್ ಅಜ್ಞ ಇವ ಜ್ಞಾನಂ ದರಿದ್ರ ಇವ ಕಾಞ್ಚನಮ್ । ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಅಹಮ್ ಅರ್ಕಂ ಖವಾರಣಾರೋಹಣೋನ್ಮುಖಮ್
ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಸಿಕ್ಕಿದಂತೆ ಅಥವಾ ಬಡವನಿಗೆ ಚಿನ್ನ ಸಿಕ್ಕಿದಂತೆ, ಆಕಾಶದ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಏರುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದೆ.
ಉತ್ಥಾಯ ವಾರವಾಣಂ ಚ ತತ ಆಸ್ಫೋಟಿತಂ ಮಯಾ । ಹಸ್ತಿಚರ್ಮ ಹರೇಣೇವ ಸನ್ಧ್ಯಾನೃತ್ತಾನುರಾಗಿಣಾ
ನಾನು ಎದ್ದು, ನನ್ನ ಕವಚವನ್ನು ಹೊಡೆದೆ, ಸಂಧ್ಯೆಯ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹಾಕಿದವನು ಹಸ್ತಿಚರ್ಮವನ್ನು ದಂಡದಿಂದ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ.
ಪ್ರವೃತ್ತಸ್ ತಾಮ್ ಅಹಂ ಸ್ಫಾರಾಂ ವಿಹರ್ತುಂ ಜಙ್ಗಲಸ್ಥಲೀಮ್ । ಕಾಲೋ ಜಗತ್ಕುಟೀಂ ಕಲ್ಪದಗ್ಧಭೂತಗಣಾಮ್ ಇವ
ನಾನು ಆ ವಿಶಾಲವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಹೊರಟೆ, ಕಾಲವು ಜಗತ್ತಿನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಳಯದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟಂತೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ನ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ದೃಶ್ಯತೇ ತತ್ರ ಭೂತಂ ಜರಢಜಙ್ಗಲೇ । ಅಭಿಜಾತೋ ಗುಣಲವೋ ಯಥಾ ಮೂರ್ಖಶರೀರಕೇ
ಆ ಪುರಾತನ, ಬಿಕಾರವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ—ಹೇಗೋ ಮೂರ್ಖನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಣ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ.
ಕೇವಲಂ ವಿಗತಾಶಙ್ಕಂ ಷಣ್ಡಭ್ರಮಣಚಞ್ಚಲಾಃ । ಚೀಚೀಕೂಚೀಚೀವಚನಾ ವಿಹರನ್ತಿ ವಿಹಙ್ಗಮಾಃ
ಅಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಚಂಚಲವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ, 'ಚೀಚೀ', 'ಕೂಚೀ' ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಥಾಷ್ಟಭಾಗಮ್ ಆಪನ್ನೇ ವ್ಯೋಮ್ನೋ ದಿವಸನಾಯಕೇ । ಶುಷ್ಕಾವಶ್ಯಾಯಲೇಶಾಸು ಸ್ನಾತಾಸ್ವ್ ಇವ ಲತಾಸು ಚ
ಆಕಾಶದ ಎಂಟನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಸೂರ್ಯನು ಏರಿದಾಗ, ಬೆಳೆಗಳು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ಒಣಗಿದ ಹನಿಗಳ ಸ್ವಲ್ಪ ಗುರುತು ಮಾತ್ರ ಇರುವಂತೆ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತಿದ್ದವು.
ಭ್ರಮತಾತ್ರ ಮಯಾ ದೃಷ್ಟಾ ದಾರಿಕೌದನಧಾರಿಣೀ । ಗೃಹೀತಾಮೃತಸತ್ಕುಮ್ಭಾ ದಾನವೇನೇವ ಮಾಧವೀ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರಲು, ಅಕ್ಕಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ, ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬಂಗಾರದ ಕುಂಭವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆನು—ಅದು ದಾನವನು ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತಿತ್ತು.
ತರತ್ತಾರಕನೇತ್ರಾಂ ತಾಂ ಶ್ಯಾಮಾಮ್ ಅಧವಲಾಮ್ಬರಾಮ್ । ಅಹಮ್ ಅಭ್ಯಾಗತಸ್ ತತ್ರ ಶರ್ವರೀಮ್ ಇವ ಚನ್ದ್ರಮಾಃ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ಕಪ್ಪು ತ್ವಚೆಯ, ಮೂವರು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವಳನ್ನು, ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದವಳನ್ನು, ಚಂದ್ರನು ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸೇರುವಂತೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ.
ಮಹ್ಯಮ್ ಓದನಮ್ ಆಶ್ವ್ ಏತದ್ ಬಾಲೇ ಬಲವದಾಪದೇ । ದೇಹಿ ದೀನಾರ್ತಿಹರಣಾತ್ ಸ್ಫಾರತಾಂ ಯಾನ್ತಿ ಸಮ್ಪದಃ
ಬಾಲೆ, ಈ ಭಾರೀ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇಗ ಊಟ ತಂದುಕೊಡು; ಬಡವರ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಗಿಸಿದಾಗ ಸಿರಿಮೆರೆಯುತ್ತದೆ.
ಕ್ಷುದ್ ಅನ್ತರ್ ದಹತೀಯಂ ಮಾಂ ಬಾಲೇ ವೃದ್ಧಿಮ್ ಉಪೇಯುಷೀ । ಕೃಷ್ಣಸರ್ಪೀ ಪ್ರಸೂತೇವ ಕೋಟರಸ್ಥಾ ಜರದ್ದ್ರುಮಮ್
ಬಾಲೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಸಿವು ಬೆಳೆದಂತೆ, ಹಳೆಯ ಮರದ ಕೊಳಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವ ಕಪ್ಪು ಹಾವು ಹಗುರವಾಗಿ ಸುಡುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದೆ.
ಯಾಚ್ಞಯಾಪಿ ತಯಾ ಮಹ್ಯಮ್ ಇತ್ಥಂ ದತ್ತಂ ನ ಕಿಞ್ಚನ । ಯತ್ನಪ್ರಾರ್ಥಿತಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಯಥಾ ದುಷ್ಕೃತಿನೇ ಧನಮ್
ನಾನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಆಕೆ ನನಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ದುಷ್ಟನಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡದಂತೆ.
ಕೇವಲಂ ಚಿರಕಾಲೇನ ಮಯ್ಯ್ ಅತ್ಯನ್ತಾನುಗಾಮಿನಿ । ಷಣ್ಡಾತ್ ಷಣ್ಡಂ ನಿಪತತಿ ಚ್ಛಾಯಾಭೂತೇ ಪುರಸ್ಸ್ಥಿತೇ
ನಾನು ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಹುಕಾಲ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ನೆರಳಿನಂತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು.
ತಯೋಕ್ತೋ ಹಾರಕೇಯೂರಿಂಶ್ ಚಣ್ಡಾಲೀಂ ವಿದ್ಧಿ ಮಾಮ್ ಇತಿ । ರಾಕ್ಷಸೀಮ್ ಇವ ಸುಕ್ರೂರಾಂ ಪುರುಷಾಶ್ವಗಜಾನನಾಮ್
ಅವಳು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಹಾರ ಮತ್ತು ಕಂಕಣ ಧರಿಸಿದ ಚಂಡಾಲಸ್ತ್ರೀಯೆಂದೇ ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿ; ನಾನು ರಾಕ್ಷಸಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕಳೂ, ಮಾನವ, ಕುದುರೆ, ಆನೆ ಮುಖಗಳಿರುವವಳೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.'
ರಾಜನ್ ಯಾಚನಮಾತ್ರೇಣ ಮತ್ತೋ ನಾಪ್ನೋಷಿ ಭೋಜನಮ್ । ಗ್ರಾಮ್ಯಾದ್ ಅನಭಿಜಾತೇಹಾತ್ ಸೌಜನ್ಯಮ್ ಇವ ಸುನ್ದರ
ರಾಜನೇ, ಕೇವಲ ಬೇಡಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ನನ್ನಿಂದ ಊಟ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಳ್ಳಿ ಹೊರಗಡೆ ಹುಟ್ಟಿದವನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಸಿಗದಿರುವಂತೆ.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತವತ್ಯಾ ಗಚ್ಛನ್ತ್ಯಾ ಸ್ಖಲನ್ತ್ಯೇವ ಪದೇ ಪದೇ । ಕುಞ್ಜಕೇಷು ನಿಮಜ್ಜನ್ತ್ಯಾ ಲೀಲಾವನತಯೋದಿತಮ್
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವಳು ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ತೊಡಕಾಗಿ, ಕಾಡಿನ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾ, ಆಟದಂತೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದಳು.
ದದಾನಿ ಭೋಜನಮ್ ಇದಂ ಭರ್ತಾ ಭವಸಿ ಚೇನ್ ಮಮ । ಲೋಕೋ ನೋಪಕರೋತ್ಯ್ ಅರ್ಥಂ ಸಾಮಾನ್ಯಸ್ ಸ್ನಿಗ್ಧತಾಂ ವಿನಾ
ನೀನು ನನ್ನ ಗಂಡನಾದರೆ ಈ ಊಟವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ವಾಹಯತ್ಯ್ ಅತ್ರ ಮೇ ದಾನ್ತಾನ್ ಉಡ್ಡಾರೇ ಪುಕ್ಕಸಃ ಪಿತಾ । ಶ್ಮಶಾನ ಇವ ವೇತಾಲಃ ಕ್ಷುಧಿತೋ ಧೂಲಿಧೂಸರಃ
ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ಪುಕ್ಕಸನು, ದಯಾಳು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹಡಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿರುವ ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.
ತಸ್ಯೇದಮ್ ಅನ್ನಂ ಭವತಿ ಭರ್ತೃತ್ವೇ ದೀಯತೇ ಸ್ಥಿತೇ । ಪ್ರಾಣೈರ್ ಅಪಿ ಹಿ ಸಮ್ಪೂಜ್ಯಾ ವಲ್ಲಭಾಃ ಪುರುಷಾ ಯತಃ
ಅವನು ಗಂಡನಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ ಈ ಅನ್ನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರಿಯ ಪುರುಷರನ್ನು ಪ್ರಾಣದೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಅಥೋಕ್ತಾ ಸಾ ಮಯಾ ಭರ್ತಾ ಭವಾಮಿ ತವ ಸುವ್ರತೇ । ಕೇನಾಪದಿ ವಿಚಾರ್ಯನ್ತೇ ವರ್ಣಧರ್ಮಕುಲಕ್ರಮಾಃ
ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, 'ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಗಂಡನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ವರ್ಣ, ಧರ್ಮ, ಕುಲದ ಭೇದಗಳನ್ನು ಯಾರು ಪರಿಗಣಿಸುವರು?'
ತತಸ್ ತಯೌದನಾದ್ ಅರ್ಧಂ ಮಹ್ಯಮ್ ಏಕಂ ಸಮರ್ಪಿತಮ್ । ಮಾಧವೀವಾಮೃತಾದ್ ಅರ್ಧಮ್ ಇನ್ದ್ರಾಯಾಗ್ನಿಮತೇ ಪುರಾ
ಆಕೆ ಆ ಅನ್ನದ ಅರ್ಧವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು, ಹೇಗೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿಯ ಅಮೃತದ ಅರ್ಧವನ್ನು ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಅಗ್ನಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಂತೆ.
ಜಮ್ಬೂಫಲರಸಃ ಪೀತಸ್ ಸ ಭುಕ್ತಃ ಪುಕ್ಕಸೌದನಃ । ವಿಶ್ರಾನ್ತಂ ಚ ಮಯಾ ತತ್ರ ಮೋಹಾಪಹೃತಚೇತಸಾ
ನಾನು ಜಂಬೂ ಹಣ್ಣಿನ ರಸವನ್ನು ಕುಡಿದು, ಪುಕ್ಕಸನ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿಂದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹದಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದೆ.
ಮಾಂ ತಡಾಕಮ್ ಇವಾಪೂರ್ಯ ಸಾ ಪ್ರಾವೃಟ್ಶ್ಯಾಮಲಾ ಗತಾ । ಹಸ್ತೇನ ಸಮುಪಾದಾಯ ಪ್ರಾಣಂ ಬಹಿರ್ ಇವ ಸ್ಥಿತಮ್
ಆಕೆ ಮಳೆಗಾಲದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕೆರೆಯಂತೆ ತುಂಬಿದಳು. ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಜೀವವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ ಎಳೆದಳು.
ದುರಾಕೃತಿಂ ದುರಾರಮ್ಭಮ್ ಆಸಸಾದ ಭಯಪ್ರದಮ್ । ಪಿತರಂ ಪೀವರಾಕಾರಮ್ ಅವೀಚಿಮ್ ಇವ ಶಾಸನಾ
ಆಕೆ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ದೈತ್ಯನಂತೆ ದಪ್ಪವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಳು. ಅವನು ಶಿಕ್ಷೆಯ ನರಕವಾದ ಅವೀಚಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.
ತಯಾ ಮದನುಷಙ್ಗಿಣ್ಯಾ ಸ್ವಾರ್ಥಸ್ ತಸ್ಮೈ ನಿವೇದಿತಃ । ಮಾತಙ್ಗಾಯ ಭ್ರಮರ್ಯೇವ ನಿಸ್ಸ್ವನೇನಾಲಿಲಗ್ನಯಾ
ಅವಳು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು, ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮೌನವಾಗಿ ಆನೆಗೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಜೇನುಹುಳು ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವಂತೆ.
ಸ ತಸ್ಯಾ ಬಾಢಮ್ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ದಿನಾನ್ತೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತೇ । ಮುಮೋಚ ದಾನ್ತಾವ್ ಆಬದ್ಧೌ ಕೃತಾನ್ತಃ ಕಿಙ್ಕರಾವ್ ಇವ
ಅವನು ಆಕೆಗೆ 'ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ದಿನ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ನಮಗೆ, ಯಮಧರ್ಮರ ಸೇವಕರಂತೆ, ಬಿಡುವು ನೀಡಿದನು.
ನೀಹಾರಾಭ್ರಕಡಾರಾಸು ದಿಕ್ಷು ಪ್ರೋದ್ಧೂಲಿತಾಸ್ವ್ ಇವ । ವೇತಾಲವದ್ ವನಾತ್ ತಸ್ಮಾದ್ ದಿನಾನ್ತೇ ಚಲಿತಾ ವಯಮ್
ದಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟೆವು. ಅದು ಹಗುರವಾದ ಮೋಡಗಳು ಮತ್ತು ಮಂಜು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಬ್ಬುವಂತೆ, ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಪ್ರೇತಗಳು ಹೋದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು.