ಸಹಸ್ರೇಣ ಸ ಬಾಹೂನಾಮ್ ಆದಾಯ ಪರಿಘಾನ್ ಬಹೂನ್ । ಪ್ರಹರತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಃ ಪೃಷ್ಠೇ ಸ್ವಾತ್ಮನೈವ ಪಲಾಯತೇ
ಅವನು ತನ್ನ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಗದೆಗಳನ್ನೆತ್ತಿ, ತನ್ನ ಬೆನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಾನೇ ತನ್ನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ದೃಢಪ್ರಹಾರೈಃ ಪ್ರಹರನ್ ಸ್ವಯಮ್ ಏವಾತ್ಮನಾತ್ಮನಿ । ಪ್ರವಿದ್ರವತಿ ಭೀತಾತ್ಮಾ ಸ ಯೋಜನಶತಾನ್ಯ್ ಅಪಿ
ತಾನೆ ತಾನೇ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು, ತನ್ನ ಭಯಭೀತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತಾನೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ನೂರಾರು ಕೋಸ ದೂರಕ್ಕೂ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಕ್ರನ್ದನ್ ಪಲಾಯಮಾನೋ ಽಸೌ ಗತ್ವಾ ದೂರಮ್ ಇತಸ್ ತತಃ । ಶ್ರಮವಾನ್ ವಿವಶಾಕಾರೋ ವಿಶೀರ್ಣಚರಣಾಙ್ಗಕಃ
ಅವನು ಅತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ದೂರದೂರಿಗೆ ಓಡುತ್ತಾ, ದಣಿದು ಕುಳಿತವನಾಗಿ, ಕೈ ಕಾಲುಗಳು ಮುರಿದು, ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಪತಿತೋ ಽವಶ ಏವಾಶು ಮಹತ್ಯ್ ಅನ್ಧೋ ಽನ್ಧಕೂಪಕೇ । ಕೃಷ್ಣರಾತ್ರಿತಮೋಭೀಮನಭೋಗಮ್ಭೀರಕೋಟರೇ
ಆ ದುರ್ದೈವಿಯಿಂದ, ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ, ಕತ್ತಲೆಯ, ದಾರಿ ಕಾಣದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಕಪ್ಪು ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಿರದಂತೆ, ಅಜ್ಞಾನದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆಳವಾದ ಗುಹೆಯಂತಿರುತ್ತದೆ.
ತತಃ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಸೋ ಽನ್ಧಕೂಪಾತ್ ಸಮುತ್ಥಿತಃ । ಪುನಃ ಪ್ರಹಾರೈಃ ಪ್ರಹರನ್ ವಿದ್ರವತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಃ
ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಆ ಕತ್ತಲೆ ಕೊಳದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಮತ್ತೆ ತಾನೆ ತಾನೇ ಹೊಡೆದು, ತನ್ನಿಂದ ತಾನೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಪುನರ್ ದೂರತರಂ ಗತ್ವಾ ಕರಞ್ಜವನಗುಲ್ಮಕಮ್ । ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಕಣ್ಟಕವ್ಯಾಪ್ತಂ ಶಲಭಃ ಪಾವಕಂ ಯಥಾ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೂ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಆ ಅಂಧನು ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕರಂಜದ ಗಿಡಗಳ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಹಕ್ಕಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರುವಂತೆ.
ತಸ್ಮಾತ್ ಕರಞ್ಜಗಹನಾದ್ ವಿನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಕ್ಷಣಾದ್ ಇವ । ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಹಾರೈಃ ಪ್ರಹರನ್ ವಿದ್ರವತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಃ
ಆ ಕರಂಜದ ಕಾಡಿನಿಂದ ಅವನು ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲೇ ಹೊರಬಂದು, ತಾನೇ ತಾನು ಹೊಡೆದು, ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿದನು.
ಪುನರ್ ದೂರತರಂ ಗತ್ವಾ ತಮ್ ಏವಾನ್ಧೋ ಽನ್ಧಕೂಪಕಮ್ । ಸ ಸಮ್ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ ತ್ವರಯಾ ವಿಶೀರ್ಣಾವಯವಾಕೃತಿಃ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೂ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಆ ಅಂಧನು ಅದೇ ಅಂಧಕೂಪದಲ್ಲಿ ಆತುರದಿಂದ ತನ್ನ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಒಳಹೋದನು.
ಅನ್ಧಕೂಪಾತ್ ಸಮುತ್ಥಾಯ ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಕದಲೀವನಮ್ । ಪುನಃ ಪ್ರಹಾರೈಃ ಪ್ರಹರನ್ ವಿದ್ರವತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಾತ್ಮನಃ
ಅಂಧಕೂಪದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅವನು ಬಾಳೆಮರಗಳ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಮತ್ತೆ ತಾನೇ ತಾನು ಹೊಡೆದು, ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿದನು.
ಪುನರ್ ದೂರತರಂ ಗತ್ವಾ ಶಶಾಙ್ಕಕರಶೀತಲಮ್ । ಕದಲೀಕಾನನಂ ಕಾನ್ತಂ ಸಮ್ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಹಸನ್ನ್ ಇವ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಚಂದ್ರನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ತಂಪಾಗಿದ್ದ ಸುಂದರ ಬಾಳೆಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಅವನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಕದಲೀಷಣ್ಡಕಾತ್ ತಸ್ಮಾದ್ ವಿನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ಪುನಃ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಕದಲೀಕಾನನಾಚ್ ಛುಭ್ರಂ ಕರಞ್ಜವನಗುಲ್ಮಕಮ್
ಆ ಬಾಳೆಗಿಡಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹೊರಬಂದು, ಆ ಬಾಳೆಕಾಡಿನಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕರಂಜೆಮರಗಳ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಕರಞ್ಜಕವನಾತ್ ಕೂಪಂ ಕೂಪಾದ್ ರಮ್ಭಾವನಾನ್ತರಮ್ । ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಪ್ರಹರಂಶ್ ಚೈವ ಸ್ವಯಮ್ ಆತ್ಮನಿ ಸಂಸ್ಥಿತಃ
ಆ ಕರಂಜೆಕಾಡಿನಿಂದ ಒಂದು ಬಾವಿಗೆ, ಆ ಬಾವಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಳೆಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವತಃ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಡೆದು, ತನ್ನೊಳಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದನು.
ಏವಂರೂಪನಿಜಾಚಾರಸ್ ಸೋ ಽವಲೋಕ್ಯಾದರಾನ್ ಮಯಾ । ಅವಷ್ಟಭ್ಯ ಬಲಾದ್ ಏವ ಮುಹೂರ್ತಂ ಪರಿಬೋಧಿತಃ
ಅವನ ಈ ರೀತಿಯ ನಡೆ ನೋಡಿದ ನಾನು, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಜಾಗೃತಿ ತಂದೆ.
ಪೃಷ್ಟಶ್ ಚ ಕಸ್ ತ್ವಂ ಕಿಮ್ ಇದಂ ಕೇನಾರ್ಥೇನ ಕರೋಷಿ ವಾ । ಕಿಂ ನಾಮಾಭಿಮತಂ ತೇ ಸ್ಯಾತ್ ಕಿಂ ಮುಧಾ ಪರಿಮುಹ್ಯಸಿ
ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದರು: "ನೀನು ಯಾರು? ಇದು ಏನು? ನೀನು ಇದನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು, ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟ? ಏಕೆ ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದೀಯೆ?"
ಇತಿ ಪೃಷ್ಟೇನ ಕಥಿತಂ ತೇನ ಮೇ ರಘುನನ್ದನ । ನಾಹಂ ಕಶ್ಚಿನ್ ನ ಚೈವೇದಂ ಮುನೇ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕರೋಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಈ ರೀತಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, ರಘುವಂಶದವನೇ: "ನಾನು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಕೂಡ ಏನೂ ಅಲ್ಲ; ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ."
ತ್ವಯಾಯಮ್ ಅವಭಗ್ನೋ ಽಸ್ಮಿ ತ್ವಂ ಮೇ ಶತ್ರುರ್ ಅರಿನ್ದಮ । ತ್ವಯಾ ದೃಷ್ಟೋ ಽಸ್ಮಿ ನಷ್ಟೋ ಽಸ್ಮಿ ದುಃಖಾಯ ಚ ಸುಖಾಯ ಚ
ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಲಿಗೆ ತಂದೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಶತ್ರು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವವನೇ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಾಶವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ದುಃಖಕ್ಕೂ ಸುಖಕ್ಕೂ ನಾನು ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ."
ಇತಿ ಉಕ್ತ್ವಾ ಮಾಮ್ ಅಸಾವ್ ಅಙ್ಗಾನ್ಯ್ ಆಲೋಕ್ಯ ಸ್ವಾನಿ ತಿಷ್ಠವಾನ್ । ರುರೋದಾರ್ತರವಂ ದೀನೋ ಮೇಘೋ ವರ್ಷನ್ನ್ ಇವಾರವೀ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡನು; ನಂತರ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುವ ಮೋಡದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರೇಣ ತತ್ರಾಸಾವ್ ಉಪಸಂಹೃತ್ಯ ರೋದನಮ್ । ಸ್ವಾನ್ಯ್ ಅಙ್ಗಾನಿ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಜಹಾಸೇನ್ದ್ವಂಶುವತ್ ಸಿತಮ್
ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ನಂತರ ಚಂದಿರನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಹೊಳೆಯುವ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
ಅಥಾಟ್ಟಹಾಸಪರ್ಯನ್ತೇ ಸ ಪುಮಾನ್ ಪುರತೋ ಮಮ । ಕ್ರಮೇಣ ತಾನಿ ತತ್ಯಾಜ ಸ್ವಾನ್ಯ್ ಅಙ್ಗಾನಿ ಸಮನ್ತತಃ
ಆಮೇಲೆ, ದೊಡ್ಡ ನಗೆಯ ನಂತರ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಆ ಪುರುಷನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಬಿಡತೊಡಗಿದನು.
ಪ್ರಥಮಂ ಪತಿತಂ ತಸ್ಯ ಶಿರಃ ಪರಮದಾರುಣಮ್ । ತತಸ್ ತೇ ಬಾಹವಃ ಪಶ್ಚಾದ್ ವಕ್ಷಸ್ ತದನು ಚೋದರಮ್
ಮೊದಲು ಅವನ ತಲೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದಿತು, ಅದು ತುಂಬಾ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವನ ಕೈಗಳು, ಆಮೇಲೆ ಎದೆ, ನಂತರ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿದ್ದವು.
ಅಥ ಕ್ಷಣೇನ ಸ ಪುಮಾಂಸ್ ತಾನ್ಯ್ ಅಙ್ಗಾನಿ ಚ ಸಮ್ಭ್ರಮಃ । ಸರ್ವಮ್ ಅನ್ತರ್ಧಿಮ್ ಆಯಾತಂ ಸ್ವಪ್ನೋ ಬೋಧವತೋ ಯಥಾ
ಆಮೇಲೆ ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಆ ಪುರುಷನು, ಅವನ ಅಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಗೊಂದಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಡಗಿಹೋಯಿತು, ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಕನಸು ಹೇಗೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.
ವಿಚಾರ್ಯ ನಿಯತೇಶ್ ಶಕ್ತಿಂ ತತೋ ಗನ್ತುಮ್ ಉಪಸ್ಥಿತಃ । ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಅಹಮ್ ಏಕಾನ್ತೇ ಪುನರ್ ಅನ್ಯಂ ತಥಾ ನರಮ್
ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ, ನಾನು ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದೆ. ಆಮೇಲೆ, ಒಂದು ಒಂಟಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ.
ಸೋ ಽಪಿ ಪ್ರಹಾರಾನ್ ಪರಿತಃ ಪ್ರಯಚ್ಛನ್ ಸ್ವಯಮ್ ಆತ್ಮನಿ । ಬಾಹುಭಿಃ ಪೀವರಾಕಾರೈಸ್ ಸ್ವಯಮ್ ಏವ ಪಲಾಯತೇ
ಅವನೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ತಾನೇ ತನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕೂಪೇ ಪತತಿ ಕೂಪಾತ್ ತು ಸಮುತ್ಥಾಯಾಭಿಧಾವತಿ । ಪುನಃ ಪತತಿ ಕುಞ್ಜೇ ಽನ್ತಃ ಪುನರ್ ಆರ್ತಃ ಪಲಾಯತೇ
ಅವನು ಒಂದು ಬಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದನು, ಆ ಬಾವಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಮತ್ತೆ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು; ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಕಾಡಿನ ಗಡ್ಡೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ದುಃಖದಿಂದ ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಪುನಃ ಪ್ರವಿಶತಿ ಸ್ವಚ್ಛಂ ಕ್ಷಣಂ ಶಿಶಿರಕಾನನಮ್ । ರುಷ್ಟಃ ಪುನಃ ಪುನಸ್ ತುಷ್ಟಃ ಪುನಃ ಪ್ರಹರತಿ ಸ್ವಯಮ್
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ, ತಂಪಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹೋಗಿ, ಮತ್ತೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಏವಮ್ಪ್ರಾಯನಿಜಾಚಾರಶ್ ಚಿರಮ್ ಆಲೋಕ್ಯ ಸಸ್ಮಯಮ್ । ಸ ಮಯಾ ಸಮವಷ್ಟಭ್ಯ ಪರಿಪೃಷ್ಟಸ್ ತಥೈವ ಹಿ
ಅವನ ವಿಚಿತ್ರ ನಡೆ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ, ನಗುತ್ತಾ ನಾನು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದೆ.
ತೇನೈವಾಥ ಕ್ರಮೇಣಾಸೌ ರುದಿತ್ವಾ ಸಮ್ಪ್ರಹಸ್ಯ ಚ । ಅಙ್ಗೈರ್ ವಿಶೀರ್ಣತಾಮ್ ಏತ್ಯ ಯಯಾವ್ ಅಲಮ್ ಅಲಕ್ಷ್ಯತಾಮ್
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ಅವನ ಅಂಗಗಳು ಬಿದ್ದಂತೆ ಆಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣದೆ ಹೋದನು.
ವಿಚಾರ್ಯ ನಿಯತೇಶ್ ಶಕ್ತಿಂ ತತೋ ಗನ್ತುಮ್ ಉಪಸ್ಥಿತಃ । ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಅಹಮ್ ಏಕಾನ್ತೇ ಪುನರ್ ಅನ್ಯಂ ತಥಾ ನರಮ್
ನಿಯತಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ, ನಾನು ಹೊರಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆಗ ಒಂಟಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ನೋಡಿದೆ.
ಪ್ರಹರಂಸ್ ತದ್ವದ್ ಏವಾಸೌ ಸ್ವಯಮ್ ಏವ ಪಲಾಯತೇ । ಪಲಾಯಮಾನಃ ಪತಿತೋ ಮಹತ್ಯ್ ಅನ್ಧೋ ಽನ್ಧಕೂಪಕೇ
ಅವನೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಡೆದು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನು ದೊಡ್ಡ, ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋದನು.
ತತ್ರಾಹಂ ಸುಚಿರಂ ಕಾಲಮ್ ಅವಸಂ ತತ್ಪ್ರತೀಕ್ಷಕಃ । ಯಾವತ್ ಸ ಸುಚಿರೇಣಾಪಿ ಕೂಪಾದ್ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತಶ್ ಶಠಃ
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಹುಕಾಲ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಅವನು ಬಾವಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ತನಕ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಮೋಸಗಾರನು ಹೊರಬಂದನು.