ಮೂರ್ಧಜಚ್ಛಾದನಚ್ಛನ್ನಕರ್ಣಶ್ರೀಚನ್ದ್ರಶಾಲಿಕಮ್ । ಆದೀರ್ಘಾಙ್ಗುಲಿನಿರ್ಯೂಹಂ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹದ ಮನೆಗೆ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಮೇಳದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದೆ, ಕಿವಿಗಳು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಗೋಪುರಗಳಾಗಿವೆ, ಉದ್ದವಾದ ಬೆರಳುಗಳು ಹೊರಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇಂತಹ ದೇಹದ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.
ಸರ್ವಾಙ್ಗಕುಡ್ಯಸಞ್ಜಾತಘನರೋಮಯವಾಙ್ಕುರಮ್ । ಸಂಶೂನ್ಯಪೀಠಪಿಠಿರಂ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹದ ಮನೆಗೆ, ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ದಟ್ಟವಾದ ಕೂದಲು ಮೊಳೆಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆದಿವೆ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಆಸನವಿದೆ. ಇಂತಹ ದೇಹದ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.
ನಖೋರ್ಣನಾಭನಿಲಯೈಶ್ ಶಾರಮ್ ಆರಣಿತಾನ್ತರಮ್ । ಭಾಙ್ಕಾರಕಾರಿಪವನಂ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹವೆಂಬ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಗರಿಗಳು, ಎಲುಬುಗಳು, ನಾಭಿ ಇವು ನೆಲೆಯಾಗಿ, ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಅಂತರಗಳು ಮರದಂತೆ ಇದ್ದು, ವಿವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ವಾಯುವು ಇದನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರವೇಶನಿರ್ಗಮವ್ಯಗ್ರವಾತವೇಗಮ್ ಅನಾರತಮ್ । ವಿತತಾಕ್ಷಗವಾಕ್ಷಂ ಚ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹಮನೆಗೆ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸದಾ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಗಳಂತೆ ಇವೆ, ಉಸಿರಾಟದ ವಾಯು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಹೊರಬರುತ್ತಾ ಸದಾ ಚಂಚಲವಾಗಿದೆ.
ಜಿಹ್ವಾಮರ್ಕಟಿಕಾಕ್ರಾನ್ತವದನದ್ವಾರಭೀಷಣಮ್ । ದೃಷ್ಟದನ್ತಾಸ್ಥಿಶಕಲಂ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹಮನೆ ನನಗೆ ಮೆಚ್ಚಿನದು ಅಲ್ಲ. ಬಾಯ್ದ್ವಾರ ಭಯಂಕರವಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕಪಿಮಾಡಿದಂತೆ ಚಲಿಸುವ ನಾಲಿಗೆ ಇದೆ, ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ಎಲುಬುಗಳ ತುಂಡುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ತ್ವಕ್ಸುಧಾಲೇಪಮಸೃಣಂ ಯನ್ತ್ರಸಞ್ಚಾರಚಞ್ಚಲಮ್ । ಮನೋಽಮನ್ದಾಖುನೋತ್ಖಾತಂ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಈ ದೇಹಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಚರ್ಮವು ಮೆತ್ತಗಿನ ಲೇಪನದಂತೆ, ದೇಹ ಸದಾ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ಮನಸ್ಸು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಯಕೆ ಎಂಬ ಉರಿ ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಉಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ.
ಸ್ಮಿತದೀಪಪ್ರಭಾಭಾಸಿ ಕ್ಷಣಮ್ ಆನನ್ದಸುನ್ದರಮ್ । ಕ್ಷಣಂ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಪ್ರಭಾಪೂರೈರ್ ನೇಷ್ಟಂ ದೇಹಗೃಹಂ ಮಮ
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ದೇಹವು ನಗುವಿನ ದೀಪದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಆನಂದದಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಳಕಿನ ಹೊಳೆಯು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದಾದರೂ, ಈ ಮಾಂಸದ ಮನೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.
ಸಮಸ್ತರೋಗಾಯತನಂ ವಲೀಪಲಿತಪತ್ತನಮ್ । ಸರ್ವಾಧಿಸಾರಙ್ಗವನಂ ನೇಷ್ಟಂ ಮಮ ಕಲೇವರಮ್
ನನ್ನ ದೇಹವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳ ಮನೆ, ಮುಡಿಪು ಮತ್ತು ಹದಗೆಟ್ಟ ಕೂದಲುಗಳ ಹಳ್ಳಿ, ಎಲ್ಲ ಬಾಧೆಗಳ ಕಾಡು; ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ.
ಅಕ್ಷರ್ಕ್ಷಕ್ಷೋಭವಿಷಮಾ ಶೂನ್ಯಾ ನಿಸ್ಸಾರಕೋಟರಾ । ತಮೋಗಹನಹೃತ್ಕುಞ್ಜಾ ನೇಷ್ಟಾ ದೇಹಾಟವೀ ಮಮ
ಇದು ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ, ಬಾಯಿಯಿಲ್ಲದ ಕೊಳವೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಾಡು; ಈ ದೇಹದ ಅರಣ್ಯ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.
ದೇಹಾಲಯಂ ಧಾರಯಿತುಂ ನ ಶಕ್ತೋ ಽಸ್ಮಿ ಮುನೀಶ್ವರಾಃ । ಪಙ್ಕಮಗ್ನಂ ಸಮುದ್ಧರ್ತುಂ ಗಜಮ್ ಅಲ್ಪಬಲೋ ಯಥಾ
ಮಹಾನಭಾವರೆ, ಈ ದೇಹದ ಮನೆಗೆ ನಾನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯವನು ಕೆಸರುಪಾಲಾದ ಆನೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗದಂತೆ.
ಕಿಂ ಶ್ರಿಯಾ ಕಿಂ ಚ ಕಾಯೇನ ಕಿಂ ಕಾಮೇನ ಕಿಮ್ ಈಹಯಾ । ದಿನೈಃ ಕತಿಪಯೈರ್ ಏವ ಕಾಲಸ್ ಸರ್ವಂ ನಿಕೃನ್ತತಿ
ಸಂಪತ್ತು, ದೇಹ, ಆಸೆ, ಪ್ರಯತ್ನ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ರಕ್ತಮಾಂಸಮಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸಬಾಹ್ಯಾಭ್ಯನ್ತರಂ ಮುನೇ । ನಾಶೈಕಧರ್ಮಿಣೋ ಬ್ರೂಹಿ ಕೇವ ಕಾಯಸ್ಯ ರಮ್ಯತಾ
ಮುನಿಯೇ, ಈ ದೇಹ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದೇ ಅದರ ಗುಣ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂತೋಷವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ.
ಮರಣಾವಸರೇ ಕಾಯಾ ಜೀವಂ ನಾನುಸರನ್ತಿ ಯೇ । ತೇಷು ತಾತ ಕೃತಘ್ನೇಷು ಕೇವಾಸ್ಥಾ ವತ ಧೀಮತಃ
ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಹ ಆತ್ಮದ ಜೊತೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ತಂದೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಇಂತಹ ಕೃತಘ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಡಬಹುದು?
ಮತ್ತೇಭಕರ್ಣಾಗ್ರಚಲಃ ಕಾಯೋ ಲಮ್ಬಾಮ್ಬುಭಙ್ಗುರಃ । ನ ಸನ್ತ್ಯಜತಿ ಮಾಂ ಯಾವತ್ ತಾವದ್ ಏನಂ ತ್ಯಜಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಮತ್ತಾದ ಆನೆಯ ಕಿವಿಯ ತುದಿಯಂತೆ ಕಂಪಿಸುವ, ನೀರಿನ ಹನಿಯಂತೆ ಬಲಹೀನವಾದ ಈ ದೇಹ ನನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಪವನಸ್ಪನ್ದತರಲಃ ಪೇಲವಃ ಕಾಯಪಲ್ಲವಃ । ಜರ್ಜರಸ್ ತನುವೃತ್ತಶ್ ಚ ನೇಷ್ಟೋ ಽಯಂ ಕಟುನೀರಸಃ
ಈ ದೇಹವು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯುವ ನಾಜೂಕಾದ ಎಲೆಹೋಲೆಯಂತೆ, ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದು, ಹಳೆಯದಾಗಿ, ಸೊಪ್ಪಾದಂತೆ ಬಲಹೀನವಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ರುಚಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕಠಿಣವೂ ಹೌದು, ಇಂತಹ ದೇಹವನ್ನು ಯಾರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ?
ಭುಕ್ತ್ವಾ ಪೀತ್ವಾ ಚಿರಂ ಕಾಲಂ ಬಾಲಪಲ್ಲವಪೇಲವಮ್ । ತನುತಾಮ್ ಏತ್ಯ ಯತ್ನೇನ ವಿನಾಶಮ್ ಅನುಧಾವತಿ
ಎಷ್ಟು ದಿನ ಊಟಮಾಡಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ, ಈ ಎಲೆಹೋಲೆಯ কোমಲ ದೇಹ ಕೊನೆಗೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿ, ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟು ಕೂಡ ಕ್ಷಯದ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತದೆ.
ತಾನ್ಯ್ ಏವ ಸುಖದುಃಖಾನಿ ಭಾವಾಭಾವಮಯಾನ್ಯ್ ಅಸೌ । ಭೂಯೋ ಽಪ್ಯ್ ಅನುಭವನ್ ಕಾಯಃ ಪ್ರಾಕೃತೋ ಹಿ ನ ಲಜ್ಜತೇ
ಈ ದೇಹವು ಇರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿಕೆಯ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಲಜ್ಜೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಸುಚಿರಂ ಪ್ರಭುತಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಸಂಸೇವ್ಯ ವಿಭವಶ್ರಿಯಮ್ । ನೋಚ್ಛ್ರಾಯಮ್ ಏತಿ ನ ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ಕಾಯಃ ಕಿಮ್ ಇತಿ ಪಾಲ್ಯತೇ
ಬಹುಕಾಲ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೂ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಹತ್ವವೂ ಸ್ಥಿರತೆಯೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಕಾಯಬೇಕು?
ಜರಾಕಾಲೇ ಜರಾಮ್ ಏತಿ ಮೃತ್ಯುಕಾಲೇ ತಥಾ ಮೃತಿಮ್ । ಸಮಮ್ ಏವಾವಿಶೇಷಜ್ಞಃ ಕಾಯೋ ಭೋಗಿದರಿದ್ರಯೋಃ
ಹಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ದೇಹ ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ; ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಭೋಗವಂತನಿಗೂ, ಬಡವನಿಗೂ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭೇದವೂ ಇಲ್ಲ.
ಸಂಸಾರಾಮ್ಭೋಧಿಜಠರೇ ತೃಷ್ಣಾಕುಹರಕಾನ್ತರೇ । ಸುಪ್ತಸ್ ತಿಷ್ಠತಿ ಮುಕ್ತೇಹೋ ಮೂಕೋ ಽಯಂ ಕಾಯಕಚ್ಛಪಃ
ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ಆಸೆಯ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ, ಈ ದೇಹ ಎಂಬ ಮೂಕ ಕಪ್ಪೆ ಮುಕ್ತಿಯು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ದಹನೈಕಾರ್ಥಯೋಗ್ಯಾನಿ ಕಾಯಕಾಷ್ಠಾನಿ ಭೂರಿಶಃ । ಸಂಸಾರಾಬ್ಧಾವ್ ಇಹೋಹ್ಯನ್ತೇ ಕಞ್ಚಿತ್ ತೇಷು ನರಂ ವಿದುಃ
ಬೆಂಕಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದೇಹದ ಕಟ್ಟೆಗಳು, ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ದೀರ್ಘದೌರಾತ್ಮ್ಯಚಲಯಾ ನಿಪಾತಫಲಯಾನಯಾ । ನ ದೇಹಲತಯಾ ಕಾರ್ಯಂ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಸ್ತಿ ವಿವೇಕಿನಃ
ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಚಲವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಪತನವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವೇಕಿಗಳಿಗೆ ದೇಹ ಎಂಬ ಮಾಂಸದ ಗುಡ್ಡದಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧಿಸುವುದು ಇಲ್ಲ.
ಮಜ್ಜನ್ ಕರ್ದಮಕೋಶೇಷು ಝಗಿತ್ಯ್ ಏವ ಜರಾಂ ಗತಃ । ನ ಜ್ಞಾಯತೇ ಯಾತ್ಯ್ ಅಚಿರಾತ್ ಕ್ವ ಕಥಂ ದೇಹದರ್ದುರಃ
ಹುಳುಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವನು ಬೇಗ ವಯಸ್ಸಾಗುವಂತೆ, ಈ ದೇಹದ ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಕೂಡ ಎಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ ಹೋದುದೆಂದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಶೀಘ್ರವೇ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ನಿಸ್ಸಾರಸಕಲಾರಮ್ಭಾಃ ಕಾಯಾಶ್ ಚಪಲವಾಯವಃ । ರಜೋಮಾರ್ಗೇಣ ಗಚ್ಛನ್ತೋ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ನೇಹ ಕೇನಚಿತ್
ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದವುಗಳು; ದೇಹದ ಚಂಚಲವಾದ ವಾಯುಗಳು ಧೂಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಾಗದು.
ವಾಯೋರ್ ದೀಪಸ್ಯ ಮನಸೋ ಗಚ್ಛತೋ ಜ್ಞಾಯತೇ ಗತಿಃ । ಆಗಚ್ಛತಶ್ ಚ ಭಗವನ್ ನ ಶರೀರಶರಸ್ಯ ನಃ
ಭಗವನೇ, ಗಾಳಿಯೂ, ದೀಪವೂ, ಮನಸ್ಸೂ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಥವಾ ಬರುವಾಗ ಅವುಗಳ ಚಲನೆ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಈ ದೇಹದ ಬಾಣ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು.
ಬದ್ಧಾಶಾ ಯೇ ಶರೀರೇಷು ಬದ್ಧಾಶಾ ಯೇ ಜಗತ್ಸ್ಥಿತೌ । ತಾನ್ ಮೋಹಮದಿರೋನ್ಮತ್ತಾನ್ ಧಿಗ್ ಧಿಗ್ ಅಸ್ತು ಪುನಃ ಪುನಃ
ಯಾರು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಆ ಮೋಹದ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತರಾದವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕು.
ನಾಹಂ ದೇಹಸ್ಯ ನೋ ದೇಹೋ ಮಮ ನಾಯಮ್ ಅಹಂ ತಥಾ । ಇತಿ ವಿಶ್ರಾನ್ತಚಿತ್ತಾ ಯೇ ತೇ ಮುನೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮಾಃ
ಓ ಮುನಿಯೇ, 'ನಾನು ಈ ದೇಹವಲ್ಲ, ದೇಹವೂ ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಇದಲ್ಲ' ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತವಾಗಿರುವವರು, ಅವರು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮರು.
ಮಾನಾವಮಾನಬಹುಲಾ ಬಹುಲಾಭಮನೋರಮಾಃ । ಶರೀರಮಾತ್ರಬದ್ಧಾಸ್ಥಂ ಘ್ನನ್ತಿ ದೋಷದೃಶೋ ನರಮ್
ಗೌರವವೂ ಅವಮಾನವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವಾಗ, ಅನೇಕ ಆಸೆಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲೂ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಂಧಿತರಾದವನನ್ನು ಈ ದೋಷಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆ.
ಶರೀರಸಙ್ಗಶಾಯಿನ್ಯಾ ಪಿಶಾಚ್ಯಾ ಪೇಶಲಾಙ್ಗಯಾ । ಅಹಙ್ಕಾರಚಮತ್ಕೃತ್ಯಾ ಛಲೇನ ಚ್ಛಲಿತಾ ವಯಮ್
ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಆ ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳ ಪಿಶಾಚಿಯ ಮೋಹದಿಂದ, ಅಹಂಕಾರದ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾವು ಮೋಸಹೋಗಿದ್ದೇವೆ.
ಪ್ರಜ್ಞಾ ವರಾಕೀ ಸರ್ವೈವ ಕಾಯಬದ್ಧಾಸ್ಥಯಾನಯಾ । ಮಿಥ್ಯಾಜ್ಞಾನಕುರಾಕ್ಷಸ್ಯಾ ಛಲಿತಾ ಕಷ್ಟಮ್ ಏಕಿಕಾ
ಈ ದೇಹದ ಆಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವಳಿಂದ, ಸುಳ್ಳು ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಮಂಗನ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಇರುವವಳಿಂದ, ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯೆಲ್ಲವೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆ; ಏನು ದುಃಖಕರವಾದ ಏಕಾಂತ!