ಇತಿ ಗಗನಗತಸ್ ತ್ರಿಲೋಕನಾಥೋ ಗಗನಗಸಿದ್ಧಗೃಹೀತಸಿದ್ಧಮನ್ತ್ರಃ । ಗತ ಇಭಗತಶಕ್ರವನ್ದ್ಯಮಾನೋ ನಿಜಪುರಮ್ ಅಕ್ಷಯಮ್ ಅಗ್ರ್ಯಮ್ ಉಜ್ಜ್ವಲಶ್ರಿ
ಹೀಗೆ ಆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ, ಆಕಾಶದ ಸಿದ್ಧರಿಂದ ಪಡೆದ ಸಿದ್ಧ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಇಂದ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಅವಿನಾಶವಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು.
ಅಥ ವೈಡೂರ್ಯಶೃಙ್ಗಾಭಾ ಸಾ ಮಹಾಕೃಷ್ಣಾ ರಾಕ್ಷಸೀ । ಕಜ್ಜಲಾಮ್ಬುದಲೇಖೇವ ತಾನವಂ ಗನ್ತುಮ್ ಉದ್ಯತಾ
ಆಗ ಆ ಮಹಾಕೃಷ್ಣ ರಾಕ್ಷಸಿಯು, ವೈಡೂರ್ಯ ಕಲ್ಲಿನ ಶೃಂಗದಂತೆ ಹೊಳಪಿನಿಂದ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ಕಜ್ಜಲದ ಮೋಡದ ರೇಖೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು.
ಬಭೂವಾಭ್ರೋಪಮಾಕಾರತ್ಯಾಗೇ ವಿಟಪಿರೂಪಿಣೀ । ಪುಮ್ಪ್ರಮಾಣಾ ತತೋ ಽಪ್ಯ್ ಆಸೀತ್ ತತೋ ಽಭೂದ್ ಧಸ್ತಮಾತ್ರಕಮ್
ಆಕೆ ಮೊದಲು ಮೋಡದ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮರದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದಳು; ನಂತರ ಮನುಷ್ಯನಷ್ಟಾದಳು, ಆಮೇಲೆ ಕೈಗಾಲದಷ್ಟು ಸಣ್ಣಳಾದಳು.
ತತಃ ಪ್ರಾದೇಶಮಾತ್ರಾಭಾ ತತೋ ಽಪ್ಯ್ ಅಙ್ಗುಲರೂಪಿಣೀ । ತತೋ ಮಾಷಶಿಮೀತುಲ್ಯಾ ತತಸ್ ಸೂಚೀ ಬಭೂವ ಹ
ಆಮೇಲೆ ಅದು ಒಂದು ಹಸ್ತದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು, ನಂತರ ಬೆರಳಿನ ಆಕಾರವನ್ನು ತಾಳಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಹುರಳಿಕಾಳಿನಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾಯಿತು, ನಂತರ ಸೂಜಿಯಂತಾಯಿತು.
ತತಃ ಕೌಶೇಯಸೂಚೀತ್ವಂ ಪದ್ಮಕೇಸರಸುನ್ದರಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಸಾ ಶಿಖರಾಕಾರಾ ಸಙ್ಕಲ್ಪಾದ್ರಿರ್ ಇವಾತತಾ
ನಂತರ ಅದು ರೇಷ್ಮೆಯ ಸೂಜಿಯಂತಾಗಿ, ತಾವರೆಯ ಹೂವಿನ ರೇಷ್ಮೆಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಬೆಟ್ಟದ ಶಿಖರದಂತೆ ನಿಂತಿತು; ಆಲೋಚನೆಯ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ರರಾಜ ಸೂಚಿಕಾ ಕೃಷ್ಣಾ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಾಯಸಕಲಾಮಯೀ । ಪುರ್ಯಷ್ಟಕೇನ ವಲಿತಾ ವ್ಯೋಮಗಾ ವಾತವಾಹಿನೀ
ಆ ಕಪ್ಪು ಸೂಜಿ ತುಂಬಾ ಮೆತ್ತಗೆ, ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹವು ಅದನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಅದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು.
ಸೂಚಿರ್ ದೃಶ್ಯತ ಏವಾಸೌ ನ ತ್ವ್ ಅಯೋ ನಾಮ ವಿದ್ಯತೇ । ಸಂವಿದ್ಭ್ರಮಕಲೈವೈಷಾ ಸ್ವಪ್ನಸೂಚೀವ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ
ಆ ಸೂಜಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದಂತಹ ವಸ್ತು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಚೇತನದ ಆಟ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸೂಜಿಯಂತಿತ್ತು.
ರತ್ನಸೂಚೀವ ಮಸೃಣಾ ಮನೋಮನನಸಂಯುತಾ । ವೈಡೂರ್ಯರಶ್ಮಿಲೇಖೇವ ದಣ್ಡಸನ್ತಾನಸುನ್ದರೀ
ಮುತ್ತಿನ ಸೂಚಿಯಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿಯೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯೊಡನೆ ಬೆರೆತು, ವೈಡೂರ್ಯ ರತ್ನದ ಕಿರಣದ ರೇಖೆಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ, ಸರಳವಾಗಿ ಹಾರುವ ಕಂಬಗಳ ಸರಣಿಯಂತೆ ಮನಮೋಹಕವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಜ್ಜಲಾಮ್ಭೋಜಕಿಞ್ಜಲ್ಕಲತೇವ ಪವನಾಹೃತಾ । ಸೂಕ್ಷ್ಮರನ್ಧ್ರೇಕ್ಷಣಸ್ವಚ್ಛದೃಷ್ಟವ್ಯೋಮಕನೀನಿಕಾ
ಕಪ್ಪು ಕಮಲದ ಪುಷ್ಪದ ರೇಷ್ಮೆಯ ತಂತಿಯಂತೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬರುವಂತೆ, ಅತಿ ಸಣ್ಣ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ರಂಧ್ರವಿದ್ದಂತೆ, ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರುವ ಆಕಾಶದ ಕಣಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಸ್ವಮುಖಗ್ರಾಹ್ಯಸೂತ್ರೇಣ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಪುಚ್ಛಶಿಖಾಣುನಾ । ದೃಶ್ಯಾ ವೈಪುಲ್ಯಶಾನ್ತ್ಯರ್ಥಂ ಪರಂ ಮೌನವ್ರತಂ ಗತಾ
ತಾನೇ ಹಿಡಿದಿರುವ ಸೂತ್ರದಿಂದ, ಮೃದುವಾದ ಪುಚ್ಚ ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ತುದಿಯೊಂದಿಗೆ, ವಿಶಾಲವಾದ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗಿ, ಪರಮ ಮೌನ ವ್ರತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು.
ಸುದೂರಾದ್ ದೀಪವದ್ ದೃಷ್ಟಂ ಸುತನ್ಮಾತ್ರತ್ವಮ್ ಆಗತಮ್ । ದೂರಾದ್ ಏವ ಮನೋಜ್ಞೇನ ಪ್ರೋದ್ಗಿರನ್ತೀ ಮುಖೇನ ಖಮ್
ದೂರದಿಂದ ದೀಪದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಶುದ್ಧ ಸತ್ತ್ವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು; ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಮನೋಹರವಾದ ಬಾಯಿಂದ ಆಕಾಶದತ್ತ ಉಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು.
ಕುಞ್ಚಿತೇಕ್ಷಣಸನ್ದೃಶ್ಯದೀರ್ಘದೀಪಾಂಶುಕೋಮಲಾ । ಸದ್ಯಸ್ಸ್ನಾನಸಮುಚ್ಛೂನಭಾಲಬಾಲವಿಲಾಸಿನೀ
ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು, ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮೃದುವಾದ ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೂದಲು ನಯವಾದ ರೇಷ್ಮೆಯಂತೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ನೊಣೆಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ತೇವವಿತ್ತು. ಅವಳು ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಂಚಲ ಯುವತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತನ್ತುರ್ ಬಿಸಾದ್ ಇವೋಡ್ಡೀನಾ ಬಾಹ್ಯಸಞ್ಚಾರಕೌತುಕಾತ್ । ಬ್ರಹ್ಮನಾಡಿರ್ ಇವೋದ್ಯುಕ್ತಾ ಬಹಿರ್ ಇನ್ದ್ವಂಶಸುನ್ದರೀ
ಅವಳ ನೂಲು, ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಕಮಲದ ದಾರಿಯಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದು ಮುಖ್ಯವಾದ ನಾಡಿಯಂತೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು, ಹೊರಗೆ ಹರಡುವ ಚಂದ್ರಕಿರಣದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.
ನಿಯತೇನ್ದ್ರಿಯಶಕ್ತಿಸ್ ಸ್ವಾ ಜೀವೇನೇವ ಬಹಿಷ್ಕೃತಾ । ಬೌದ್ಧತೀರ್ಥಿಕವಿಜ್ಞಾನಸನ್ತಾನವದ್ ಅಲಕ್ಷಿತಾ
ಅವಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದವು, ಅವಳ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬೌದ್ಧ ಯತಿಗಳ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾಹದಂತೆ, ಯಾರಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಶೂನ್ಯಸಿದ್ಧಾನ್ತಶಿಸಿಕಾ ರನ್ಧ್ರಾನಿಲಲವಾಭಯಾ । ಕ್ಷೀಣದೀಪಾಂಶುಸೂಚ್ಯೇವ ತೀಕ್ಷ್ಣಯಾನುಪಲಭ್ಯಯಾ
ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ ಶೂನ್ಯತೆಯ ತತ್ವದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು, ಅದು ಸೀಳುವಲ್ಲಿ ಬೀಸುವ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಹೊತ್ತಿಗೆAlmost-extinguished ದೀಪದ ಹತ್ತಿಯಂತೆ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಣದಂತಿತ್ತು.
ಗ್ರಾಸಾರ್ಥಂ ಸೂಚಿತಾಂ ಯಾತಾ ಸ ಚಾಸ್ಯಾ ನೋಪಯುಜ್ಯತೇ । ವಿಚಾರಿತಂ ತಯಾ ನೈತದ್ ಅಹೋ ಮೌರ್ಖ್ಯವಿಜೃಮ್ಭಿತಮ್
ಆಕೆ ಹಿಡಿಯಲು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಆಕೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ; ಆಕೆ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ—ಅಯ್ಯೋ, ಅಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ!
ಸಾಗ್ರಾ ಸಞ್ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ನ ಸೂಚೀ ತುಚ್ಛರೂಪತಾಮ್ । ಚೈತ್ತಮ್ ಈಹಿತಮ್ ಏವೈಕಂ ಪಶ್ಯನ್ತ್ಯ್ ಆಸ್ತೇ ಯಥಾಸುಖಮ್
ಸೂಚಿಯ ತುದಿಯಿಂದ ಆಕೆ ಅದರ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಯೋಚಿಸದೆ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ಅವಿಚಾರ್ಯೈವ ಸೂಚಿತ್ವಂ ತಯಾ ಮೂಢಧಿಯಾರ್ಥಿತಮ್ । ನಾನಾರ್ಥಬುದ್ಧೇಸ್ ಸ್ಫುರತಿ ಪೂರ್ವಾಪರವಿಚಾರಣಾ
ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆಕೆ ಮೂಢ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೂಚಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಬಯಸಿದಳು; ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹರಡಿರುವವರಿಗೆ ಹಿಂದುಮುಂದು ಯೋಚನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಾರ್ಥಕ್ರಿಯೋ ಽಗ್ರ್ಯಸಾಮರ್ಥ್ಯೋ ಯಾತಿ ಭಾವನಯಾನ್ಯತಾಮ್ । ಪದಾರ್ಥೋ ಽಭಿಮತಾರ್ಥಾಢ್ಯಾಂ ನಿಶ್ಶ್ವಾಸೇನೇವ ದರ್ಪಣಃ
ಒಂದು ವಸ್ತು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿಯೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೂ, ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಅದು ಬೇರೆ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ರೂಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕನ್ನಡಿಯೂ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಬದಲಾಗುವಂತೆ.
ಸೂಚೀಭಾವಂ ಪ್ರಪನ್ನಾಯಾಸ್ ತ್ಯಜನ್ತ್ಯಾಃ ಪೀವರಂ ವಪುಃ । ಮಹಾಮರಣಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಸ್ಯಾ ರಾಕ್ಷಸ್ಯಾಸ್ ಸುಸುಖಂ ಸ್ಥಿತಮ್
ಸೂಚಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಗೆ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಾಗಲೂ, ದೊಡ್ಡ ಮರಣವೂ ತುಂಬಾ ಸುಖಕರವಾಗಿಯೇ ಅನುಭವವಾಯಿತು.
ಏಕವಸ್ತ್ವನುರಾಗಾಣಾಮ್ ಅಹೋ ನು ವಿಷಮಾ ಗತಿಃ । ದೇಹೋ ಽಪಿ ತೃಣವತ್ ತ್ಯಕ್ತೋ ರಾಕ್ಷಸ್ಯಾ ನಿಜಯೇಚ್ಛಯಾ
ಒಂದು ವಸ್ತುವಿಗೆ ಬಲವಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ದುಃಖಕರವಾದ ಗತಿಯಿದೆ ನೋಡಿ! ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಎಲೆಹಾಕಿದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು.
ಏಕವಸ್ತ್ವತಿಗರ್ವೇಣ ನಶ್ಯನ್ತ್ಯ್ ಅನ್ಯಾ ಹಿ ಸಂವಿದಃ । ರಾಕ್ಸಸ್ಯಾ ಗ್ರಾಸಗರ್ವೇಣ ದೇಹನಾಶೋ ಽಪಿ ನೇಕ್ಷಿತಃ
ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಾದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಇತರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿ ತಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ದೇಹ ನಾಶವಾದರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಾಶೋ ಽಪಿ ಸುಖಯತ್ಯ್ ಅಜ್ಞಮ್ ಏಕವಸ್ತ್ವತಿರಾಗಿಣಮ್ । ಸೂಚೀಭೂತಾ ವಿದೇಹಾಪಿ ಪರಿತುಷ್ಟೈವ ರಾಕ್ಷಸೀ
ಒಂದು ವಸ್ತುವಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಅಜ್ಞಾನಿಗೆ ನಾಶವೂ ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ದೇಹವಿಲ್ಲದರೂ, ಸೂಚಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯೇ ಇತ್ತು.
ಅನ್ಯಾ ಬಭೂವ ತಲ್ಲಗ್ನಾ ಸಾ ತಥಾ ಜೀವಸೂಚಿಕಾ । ವ್ಯೋಮಾತ್ಮಿಕಾ ನಿರಾಕಾರಾ ವ್ಯೋಮವೃತ್ತಿಶರೀರಕಾ
ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವಸೂಚಿ ಆ ಸೂಚಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಜೀವಸೂಚಿ ಆಕಾಶಸ್ವರೂಪವಿದ್ದು, ರೂಪವಿಲ್ಲದೆ, ಆಕಾಶದ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ದೇಹವಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು.
ತೇಜಸ್ತನ್ತುಪ್ರವಾಹಾಭಾ ಪ್ರಾಣತನ್ತುಮಯಾತ್ಮಿಕಾ । ಶೂಲಸಂವೇದನಾಕಾರಾ ತದ್ರನ್ಧ್ರಾರ್ಕಾಂಶುಸುನ್ದರೀ
ಅವಳು ಹೊಳೆಯುವ ನೂಲುಗಳ ಹರಿವಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು, ಪ್ರಾಣನೂಲುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತಳಾಗಿ, ತೀವ್ರವಾದ ನೋವಿನ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು, ಆ ರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಂತೆ ಸುಂದರಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಪೃಥಕ್ಸ್ಥೇವಾಸಿಧಾರಾ ಸಾ ಪರಮಾಣ್ವಾವಲೀವ ಚ । ಕೌಸುಮೀ ಗನ್ಧಲೇಖೇವ ಕಲಾಕಲನರೂಪಿಣೀ
ಅವಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಕತ್ತಿಯ ಅಂಚಿನಂತೆ, ಅಥವಾ ಪರಮಾಣುಗಳ ಸಾಲಿನಂತೆ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದ ರೇಖೆಯಂತೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಕಲೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು.
ಪಾಪಾತ್ಮಿಕಾ ಮನೋವೃತ್ತಿಸ್ ಸಾ ಹಿ ತಸ್ಯಾಸ್ ತಥಾ ಸ್ಥಿತಾ । ಪರಪ್ರಾಣದಶಾವೇಧಪರಮಾರ್ಥಪರಾಯಣಾ
ಅವಳು ಪಾಪಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಚಲನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಳು; ಇತರರ ಪ್ರಾಣದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೊಡೆದುಹೋಗುವ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು.
ಏವಮ್ ಅಸ್ಯಾಸ್ ತನುರ್ ಜಾತಾ ಸೂಚಿದ್ವಯಮಯೀ ಹಿ ಸಾ । ನೀವಾರಶೂಕವತ್ ತನ್ವೀ ಕರ್ಪಾಸಾಂಶುಸುಪೇಲವಾ
ಈ ರೀತಿ, ಆಕೆ ಎರಡು ಸೂಜಿಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು; ಅದು ಕಾಡು ಅಕ್ಕಿಯ ಹೊತ್ತಿನಂತೆ ತೆಳುವಾಗಿತ್ತು, ಹತ್ತಿಯ ನುಣುಪು ತಂತುವಿನಂತೆ ಬಹಳ ಸೊಪ್ಪಾಗಿತ್ತು.
ತನುದ್ವಯೇನ ತೇನಾಸೌ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಹೃದಯಂ ನೃಣಾಮ್ । ವೇಧಯನ್ತೀ ತತಃ ಕ್ರೂರಾ ಪ್ರಬಭ್ರಾಮ ದಿಶೋ ದಶ
ಆ ಎರಡು ಸೂಜಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಆಕೆ ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಾ, ಕ್ರೂರಳಾಗಿ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದಳು.
ಸರ್ವಸ್ ಸ್ವಸಙ್ಕಲ್ಪವಶಾಲ್ ಲಘುರ್ ಭವತಿ ವಾ ಗುರುಃ । ಕರ್ಕಟ್ಯೋಗ್ರಂ ವಪುಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸೂಚೀತ್ವಮ್ ಉರರೀಕೃತಮ್
ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ಆಕೆ ಬಹಳ ಹಗುರಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಭಾರವಾಗಬಹುದು; ಕರ್ಕಟಿಯ ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸೂಜಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು.