ಸ್ಥಿತಾಸ್ ತರಙ್ಗಾಸ್ ಸಲಿಲೇ ಯಥಾನ್ತರತರಙ್ಗಿತೇ । ಸೃಷ್ಟಿಶಬ್ದಾರ್ಥರಹಿತಾಸ್ ತಥಾನ್ತಸ್ ಸೃಷ್ಟಯಃ ಪರೇ
ಒಂದು ಅಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಲೆಯಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಒಳಗೇ ಇದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತವೆ.
ನಾಸರ್ಗಂ ತಿಷ್ಠತಿ ಪರಂ ಸರ್ಗಸ್ ತಿಷ್ಠತಿ ನಾಪರಃ । ಅವಯವಾವಯವಿವತ್ ಸತ್ತಾನವಯವೈತಯೋಃ
ಪರಮಾತ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಸ್ತುವಿನೂ ಅದರ ಭಾಗಗಳೂ ವಿಭಿನ್ನವಲ್ಲವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಇವುಗಳೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ.
ಚಿದ್ರೂಪೇಣ ಖಸಂವಿತ್ತ್ಯಾ ಖತನ್ಮಾತ್ರಂ ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ಸ್ವಮ್ ಏವ ರೂಪಂ ಹೃದಯಂ ವಾತೇನ ಸ್ಪನ್ದನಂ ಯಥಾ
ಚೇತನಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಆಕಾಶಜ್ಞಾನದಿಂದ, ನಾವು ಆಕಾಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೃದಯ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಂತೆ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ.
ತತ್ಕಾಲಮ್ ಏಷ ಶಬ್ದಾಣುಶ್ ಚಿಚ್ಚಮತ್ಕಾರರೂಪಧೃತ್ । ಚೇತ್ಯತೇ ಶಮಿನೈವಾನ್ತಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪ ಇವ ಚೇತಸಾ
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಈ ಶಬ್ದದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವು ಚೇತನದ ಮಿಂಚಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಚಿತ್ತನಿಗೆ ಒಳಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪವು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ.
ತದೈವಾನಿಲತಾಂ ವೇತ್ತಿ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಂ ಸ್ವಯಮ್ । ಅನ್ತರ್ಗತಸ್ಪನ್ದರಸಾಂ ಪವನಸ್ ಸ್ಪನ್ದತಾಮ್ ಇವ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಗಾಳಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಚಲನೆಯ ರಸವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ತದೈವಾಭಾಸತಾಮ್ ಏತಿ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಂ ಸ್ವಯಮ್ । ಕೋಶಸ್ಥಿತಾಲೋಕಲವಾಂ ತೇಜಃ ಪ್ರಕಟತಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಹೊರಗೆ ಬೆಳಕು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ತದೈವಾಪ್ತಾಂ ಚೇತಯತೇ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಮ್ ಅಜಃ । ಹೃತ್ಸಂಸ್ಥರಸತನ್ಮಾತ್ರಾಂ ಸಲಿಲಂ ದ್ರವತಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಜನನರಹಿತನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೀರು ಕರಗುವಂತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತದೈವಾವನಿತಾಂ ವೇತ್ತಿ ಸ್ವಚಿತ್ತೈಕಾತ್ಮಿಕಾಮ್ ಅಜಃ । ಅನ್ತಸ್ಸ್ಥಗನ್ಧತನ್ಮಾತ್ರಾಮ್ ಉರ್ವೀ ಸ್ಥೈರ್ಯಕಲಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಜನನರಹಿತನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಒಳಗಿರುವ ಪರಿಮಳದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಂತೆ, ಭೂಮಿಯ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.
ತುಲ್ಯಕಾಲನಿಮೇಷಾಂಶಲಕ್ಷಭಾಗಂ ಪ್ರತೀತಯಃ । ನಿತ್ಯಂ ಚಿತಃ ಪ್ರಕಚನಂ ತತ್ ಸರ್ಗೌಘಪರಮ್ಪರಾಃ
ಸಮಯ, ಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ನೋಟಗಳ ಸಮಾನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವಗಳು ಸದಾ ಚೇತನೆಯ ಪ್ರಭಾವವಾಗಿವೆ; ಇದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿರಂತರ ಸರಣಿ.
ಏವಂ ಸಕೃತ್ ಸ್ವಭಾವಾನ್ತರ್ ದೃಶ್ಯಮಧ್ಯಮ್ ಅನಾಮಯಮ್ । ಉದಯಾಸ್ತಮಯೋನ್ಮುಕ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತಿಷ್ಠತ್ಯ್ ಅನಿಷ್ಠಿತಮ್
ಹೀಗೆ, ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಲ್ಲದಾಗ, ನೋವು ಇಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವು, ಕಾಣುವದಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಉದಯಾಸ್ತಮಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಬುದ್ಧಂ ಸದ್ ಅಪಸರ್ಗಂ ತತ್ ಸಸರ್ಗಮ್ ಅಪಿ ತತ್ ಸಮಮ್ । ಅಬುದ್ಧಂ ಸರ್ಗರೂಪಾತ್ಮ ವಿಸರ್ಗಮ್ ಅಪಿ ತತ್ ಸದಾ
ಯಾವುದು ಜಾಗೃತವಾಗಿದೆವೋ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾದರೂ ಅದು ಬದಲಾಗದು. ಜಾಗೃತವಲ್ಲದದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದು, ಯಾವಾಗಲೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
ಚಿದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಯದ್ ಯಥಾ ಯೇನ ವಿನ್ದತೇ ಸ್ವತ್ವಮ್ ಆತ್ಮನಿ । ತತ್ ತತ್ ತಥಾನುಭವತಿ ಸರ್ವಂ ತತ್ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಮತ್
ಚೈತನ್ಯರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮವು ತನ್ನೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿತೀತೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ.
ತತ್ ಸತ್ಯಂ ವಿದ್ವಿಲಾಸತ್ವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನುಭವರೂಪತಃ । ತದ್ ಅಸತ್ಯಂ ಮನಷ್ಷಷ್ಠಂ ಸರ್ವಾಖ್ಯಾತಿಗತಂ ಯತಃ
ಯಾವುದು ಜ್ಞಾನವಿನ ಆಟದಂತೆ ಸದಾ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೋ ಅದು ಸತ್ಯ; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಲ್ಪನೆ ಆಗಿರುವದು, ಎಲ್ಲ ವಿವರಣೆಗೆ ಮೀರಿರುವದು ಅಸತ್ಯ.
ಯಥಾ ತತ್ ಸರಣಂ ವಾಯೌ ತಥಾ ಸರ್ಗಸ್ ಸ್ಥಿತಃ ಪರೇ । ಅಸತ್ಕಲ್ಪೇ ತ್ವ್ ಅಸತ್ಕಲ್ಪಸ್ ಸತ್ಯೇ ಽಸತ್ಯ ಇವಾಪಿ ಚ
ಹಾಗೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಲನೆ ಇರುವಂತೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಅಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಅದು ಅಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅದು ಅಸತ್ಯವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
ಅನ್ಯರೂಪಾ ಯಥಾನನ್ಯಾ ತೇಜಸ್ಯ್ ಆಲೋಕತೋದರೇ । ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ವಿಶ್ವಶ್ರೀಸ್ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯಾತ್ಮಿಕಾತ್ಮನಿ
ಹಾಗೆ, ಬೆಳಕಿನೊಳಗಿನ ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ರೂಪವೊಂದಿಲ್ಲದಂತೆ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ ಸ್ವರೂಪವಿರುವ ಈ ವಿಶ್ವದ ವೈಭವವೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.
ಅನುತ್ಕೀರ್ಣಾ ಯಥಾ ಪಙ್ಕೇ ಪುತ್ರಿಕಾ ವಾಥ ದಾರುಣಿ । ವರ್ಣಾ ಯಥಾ ಮಷೀಕಲ್ಕೇ ತಥಾ ಸರ್ಗಾಸ್ ಸ್ಥಿತಾಃ ಪರೇ
ಹಾಗೆ, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾರವನ್ನು ಕೆತ್ತದೆ ಇದ್ದಂತೆ, ಮರದಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆ ರೂಪವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಮಸಿ ಗುಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಾಣದಂತೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಅನನ್ಯಾನ್ಯೇವ ಕಚತಿ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವಮರುಸ್ಥಲೇ । ಅಸತ್ಯಾನಿತ್ಯಸತ್ತೇಯಂ ತ್ರಿಜಗನ್ಮೃಗತೃಷ್ಣಿಕಾ
ಬ್ರಹ್ಮನ ತತ್ತ್ವವೇ ಈ ಸತ್ಯದ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿರುವಿಕೆ ಅಸತ್ಯವೂ, ನಾಶವಾಗುವದು ಮತ್ತು ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಂತಿದೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚಿನ್ಮಯೇನಾತ್ಮಾಸರ್ಗಾತ್ಮೈವ ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ನ ಭಾವ್ಯತೇ ಚಾನನ್ಯತ್ವಾದ್ ಬೀಜೇನಾನ್ತರ್ ಇವ ದ್ರುಮಃ
ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಂದರೆ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲವಾದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಬೇರೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಬೀಜದೊಳಗಿನ ಮರದಂತೆ, ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಥಾ ಕ್ಷೀರಸ್ಯ ಮಾಧುರ್ಯಂ ತೀಕ್ಷ್ಣತ್ವಂ ಮರಿಚಸ್ಯ ಚ । ದ್ರವತ್ವಂ ಪಯಸಶ್ ಚೈವ ಸ್ಪನ್ದೋ ಽನ್ತಃ ಪವನಸ್ಯ ಚ
ಹಾಲಿಗೆ ಮಧುರತೆ, ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಗೆ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ, ನೀರಿಗೆ ದ್ರವತ್ವ, ಗಾಳಿಗೆ ಒಳಗಿರುವ ಚಲನೆ ಹೇಗೋ,
ಸ್ಥಿತೋ ಽನನ್ಯೋ ಽಪ್ಯ್ ಅಥಾನ್ಯಸ್ ಸನ್ ನ ಸ್ಥಿತಶ್ ಚ ತಥಾತ್ಮನಿ । ಸರ್ಗೋ ಽನರ್ಗಲಚಿದ್ರೂಪಃ ಪರಮಾತ್ಮಾತ್ಮರೂಪಧೃತ್
ಹೀಗೆಯೇ, ಬೇರೆ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೇರೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುವದು, ಆದರೆ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಲ್ಲ; ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದರೆ ನಿರಂತರ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.
ಕಚನಂ ಬ್ರಹ್ಮರತ್ನಸ್ಯ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಏವ ಯತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ತದ್ ಅಕಾರಣಕಂ ತಸ್ಮಾತ್ ತೇನ ನ ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ
ಈ ಜಗತ್ತೆಂದು ಕರೆಯುವುದಾದರೂ ಬ್ರಹ್ಮರತ್ನದ ಒಂದು ಪ್ರಭೆಯಷ್ಟೆ; ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅದರಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟುದಲ್ಲ.
ವಾಸನಾಚಿತ್ತಜೀವಾದಿವೇದನಂ ವೇದನೋದಿತಮ್ । ನೋದೇತ್ಯ್ ಅವೇದನಾದ್ ಏವ ಯನ್ ನಾನಾತ್ಮೈವ ಪೌರುಷಮ್
ವಾಸನೆ, ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಅನುಭವವೆಲ್ಲವೂ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಗ್ರಹಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇವು ಯಾವುದೂ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈಯಕ್ತಿಕತ್ವವೆಂದರೆ ಗ್ರಹಿಕೆಯೇ.
ನಾಸ್ತಮ್ ಏತಿ ನ ಚೋದೇತಿ ಕ್ವಚಿತ್ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕದಾಚನ । ಸರ್ವಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಅಜಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚಿದ್ಘನಂ ಸುಶಿಲಾಘಣಮ್
ಯಾವುದೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅಸ್ತಂಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಜನನವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮೃದು.
ಪರಾಣುಂ ಪ್ರತಿ ಸರ್ಗೌಘಾಶ್ ಚಿತ್ತ್ವಾದ್ ಭಾನ್ತಿ ಸಹಸ್ರಶಃ । ತೇಷ್ವ್ ಅನ್ಯೇ ಽಣಾವ್ ಅಣಾವ್ ಅನ್ತಃ ಕೈವಾತ್ರ ಗಣನಾ ಕಥಮ್
ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಣುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಅನೇಕ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಣುಗಳು ಇವೆ—ಹೀಗಿರುವಾಗ ಎಣಿಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ಯಥಾ ಜಲಾನ್ತರ್ ಊರ್ಮ್ಯಾದ್ಯಾ ಗುಪ್ತಾಗುಪ್ತಾಸ್ ಸ್ವಶಕ್ತಯಃ । ಜಾಗ್ರತ್ಸ್ವಪ್ನಸುಷುಪ್ತಾದ್ಯಾಸ್ ತಥಾ ಜೀವೇ ಽನ್ತರ್ ಆಸ್ಥಿತಾಃ
ಹಾಗೆಯೇ, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಅಲೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಡಗಿರುತ್ತವೆ; ಅದೇ ರೀತಿ ಜಾಗ್ರತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಜೀವಿಯೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿವೆ.
ಜಾತಾ ಚೇದ್ ಅರತಿರ್ ಭೋಗಾನ್ ಪ್ರತಿ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ । ತದಾಸೌ ತಾವತೈವೋಚ್ಚೈಃ ಪದಂ ಪ್ರಾಪ್ತ ಇತಿ ಶ್ರುತಿಃ
ಯಾವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಆಗಲೇ ಅವನು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಯತೋ ಯತೋ ವಿಯುಜ್ಯತೇ ತತಸ್ ತತೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ । ಅತೋ ಽಹಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಸಂವಿದಃ ಕ ಏತಿ ಜನ್ಮಸಂವಿದಮ್
ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದಾಗಲೂ ಅಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನ ಅನುಭವ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ?
ಚಿತಂ ಪರಾಪರಾಮ್ ಅಜಾಮ್ ಅರೂಪಿಕಾಮ್ ಅನಾಮಿಕಾಮ್ । ಚರಾಚರಾಧರಾಮಯೀಂ ವಿದನ್ತಿ ಯೇ ಜಯನ್ತಿ ತೇ
ಯಾರು ಚಿತ್ತವನ್ನು ಪರಾಪರ, ಜನನರಹಿತ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಹೆಸರಿಲ್ಲದ, ಚಲಿಸುವದು ಮತ್ತು ನಿಲ್ಲುವದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾದದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಜಯಶಾಲಿಗಳು.
ಪರೇ ಚಿದ್ ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅಪ್ರಕಟಾದ್ವಿತೀಯಾ ಸ್ವಾವರ್ತಲೇಖೇವ ಜಲದ್ರವೇ ಽನ್ತಃ । ಸಾ ಹನ್ತ ಯೇನ ತ್ರಿಜಗನ್ತಿ ಧತ್ತೇ ನ ಸನ್ತಿ ನಾಸನ್ತಿ ಪರಾತ್ಮಕಾನಿ
ಒಂದು ಪರಮ ಚೈತನ್ಯ ಇದೆ; ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೇಖೆಯಂತೆ; ಅದರಿಂದಲೇ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅದರ ಸ್ವರೂಪವಾದವುಗಳು ಇಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ, ಇಲ್ಲದೂ ಅಲ್ಲ.
ಅಹಮ್ಮಯೀ ಪದ್ಮಜಭಾವನಾ ಚಿತ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪಭೇದಾತ್ ಪ್ರತನೋತಿ ವಿಶ್ವಮ್ । ಅನ್ತರ್ ಮುಧೈವಾನುಭವತ್ಯ್ ಅನನ್ತಂ ನಿಮೇಷಕೋಟ್ಯಂಶವಿಧೌ ಯುಗಾನ್ತಮ್
ನಾನು ಎಂಬ ಚೈತನ್ಯ, ಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಮೂಲವಾದುದು, ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ವಿಭಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹರಡುತ್ತದೆ. ಒಳಗಿಂದ ಅದು ಅನಂತವನ್ನು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಭಾಗದಲ್ಲೂ, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಅನುಭವದಂತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.