ಯಾವನ್ತೋ ಜನ್ತವೋ ಯಸ್ಮಿನ್ ಯೇ ಯೇ ಸರ್ಗೇ ಯದಾ ಯದಾ । ತೇ ಸರ್ವಗತ್ವಾಚ್ ಚಿದ್ಧಾತೋರ್ ಅನ್ಯೋಽನ್ಯಾದರ್ಶತಾಂ ಗತಾಃ
ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಚೇತನದ ವ್ಯಾಪಕತೆಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ತೀವ್ರವೇಗವತೀ ಯಾ ಸ್ಯಾತ್ ತತ್ರ ಸಂವಿದ್ ಅಕಲ್ಪಿತಾ । ಸೈವಾಯಾತಿ ಪರಂ ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ಸಾಮೋಕ್ಷತ್ವೈಕರೂಪಿಣೀ
ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡುವ, ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದ ಆ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಮ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ; ಅದು ಮುಕ್ತಿಯೇ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಬಲವದ್ವಿದ್ವಿಲಾಸಾನಾಮ್ ಅನುವೃತ್ತ್ಯಾ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಸ್ವಭಾವಾಃ ಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬನ್ತಿ ಚಿದಾದರ್ಶಸ್ವಭಾವತಃ
ಬಲವಾದ ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವಗಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಚೇತನೆಯ ಸ್ವಭಾವವೇ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿರುತ್ತದೆ.
ತತ್ರಾತಿಯತ್ನಾ ಜಯತಿ ಸಾನ್ಯಾಸ್ ಸಂವಿದ ಆತ್ಮಸಾತ್ । ಕುರ್ವತೀ ಸರಿದ್ ಅಮ್ಭೋಧಿಗಾಮಿನೀಸ್ ಸರಿತೋ ಯಥಾ
ಅಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜ್ಞಾನವೇ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬೇರೆ ನದಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ.
ಯೇ ಸಮಾಸ್ ತ್ವ್ ಅತ್ರ ತೇ ತಾವದ್ ಯತನ್ತೇ ಚಿತ್ಸ್ವಭಾವತಃ । ಯಾವದ್ ಏಕೋ ಜಯೇತ್ ತತ್ರ ದ್ವಿತೀಯಸ್ ಸನ್ನಿಮಜ್ಜತಿ
ಇಲ್ಲಿ, ಈ ಸಮೂಹಗಳು ಚೇತನೆಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಯಾವರೆಗೆ ಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜಾಯಮಾನೇಷು ನಶ್ಯತ್ಸು ವರ್ತಮಾನೇಷು ಭೂರಿಶಃ । ಏವಂ ಸರ್ಗಸಹಸ್ರೇಷು ಪರಮಾಣುಕಣಂ ಪ್ರತಿ
ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳು ಉದಯವಾಗುತ್ತಾ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿನಲ್ಲಿಯೂ, ಇದೇ ರೀತಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ನ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕೇನಚಿದ್ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ನ ಚ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕ್ವಚಿತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಚಿದಾಕಾಶಮ್ ಅಜಂ ಶಾನ್ತಮ್ ಏತತ್ ಸರ್ವಮ್ ಅಭಿತ್ತಿಮತ್
ಯಾವುದೂ ಯಾವುದರಿಂದ ಕೂಡಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿಲ್ಲ; ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶ, ಜನನರಹಿತ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆಯಿಲ್ಲದದು.
ಅಯಮ್ ಆಭಾಸತೇ ಸ್ವಪ್ನೋ ನಿರ್ನಿದ್ರೋ ದ್ರಷ್ಟೃವರ್ಜಿತಃ । ಅವಶ್ಯಮ್ಭಾವಬೋಧಶ್ ಚ ಸೋ ಽನುಭೂತೋ ಽಪ್ಯ್ ಅಸನ್ಮಯಃ
ಈ ಕನಸು ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ನೋಡುವವನಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅರಿಯಬಹುದು, ಅನುಭವವಾದರೂ ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದದ್ದರಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ.
ಪುಷ್ಪಪತ್ತ್ರಫಲಾಂಶಾತ್ಮಾ ಯಥೈಕಸ್ ಸ್ವಾಸ್ಥಿತೋ ದ್ರುಮಃ । ಅನನ್ತಸರ್ವಶಕ್ತ್ಯಾತ್ಮಾ ಚೈಕ ಏವ ತಥಾ ವಿಭುಃ
ಒಂದು ಮರ ತನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು ಹೂವು, ಎಲೆ, ಹಣ್ಣು, ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತೆ, ಅನಂತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಒಬ್ಬನೇ ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಮಾತೃಮೇಯಪ್ರಮಾಣಾದಿಮಯಾತ್ಮಕಮ್ ಅಜಂ ಪದಮ್ । ಬುದ್ಧಂ ವಿಸ್ಮೃತಿಮ್ ಆಯಾತಿ ನ ಕದಾಚನ ಕಸ್ಯಚಿತ್
ಮಾಪು, ಅರಿವು, ಅರಿವುದಾದವುಗಳ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುವ ಜನನರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಎಚ್ಚರದ ನೆನಪು ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.
ಶೂನ್ಯೋದಯಾಸ್ತಮಯವಸ್ತು ತಮಃಪ್ರಕಾಶದಿಕ್ಕಾಲರೂಪ್ಯ್ ಅಪಿ ಸದ್ ಏಕಮ್ ಅನಾದಿಶುದ್ಧಮ್ । ಆದ್ಯನ್ತಮಧ್ಯರಹಿತಂ ಸ್ಥಿತಮ್ ಅಚ್ಛಮ್ ಅಮ್ಬುಸೋಮ್ಯತ್ವವೀಚಿವಲನಾಢ್ಯಮ್ ಇವೈಕಮ್ ಏವ
ಆ ಒಂದು ಸತ್ಯವು ಆದಿಕಾಲದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉದಯವೂ ಅಸ್ತಮಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಕತ್ತಲೂ ಬೆಳಕೂ ಇಲ್ಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಕಾಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಅದು ನೀರಿನಂತೆ ಒಂದೇ, ಅಚಲ, ಮೃದುಗೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಅಲೆಯಾಡುವ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ.
ಅಹಂ ತ್ವಮ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಜಗತ್ಸ್ವರೂಪಾ ವಿಶುದ್ಧಬೋಧೈಕವಿಭಾ ವಿಭಾತಿ । ಆಕಾಶಕೋಶೇ ನಿಜಶೂನ್ಯತೈವ ದ್ವೈತೈಕ್ಯಸಙ್ಕಲ್ಪವಿಕಲ್ಪನಾಃ ಕ್ವ
ನಾನು, ನೀನು ಎಂಬಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪವು ಶುದ್ಧವಾದ ಅರಿವಿನ ಒಂದೇ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಚೇತನೆಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅದರ ಸ್ವಂತ ಖಾಲಿತನ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು, ಒಂದೇ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ?
ಅಹಂ ಜಗದ್ ಇತಿ ಭ್ರಾನ್ತಿಃ ಪರಸ್ಮಾತ್ ಕಾರಣಂ ವಿನಾ । ಯಥೋದೇತಿ ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಭೂಯಃ ಕಾಥಯ ಸಾಧು ಮೇ
ನಾನು ಜಗತ್ತು ಎಂಬ ಈ ಭ್ರಮೆ ಹೊರಗಿನ ಯಾವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇದು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಸಮಸ್ತಾಸ್ ಸಮಮ್ ಏವಾನ್ತಸ್ ಸಂವಿದೋ ವಿನ್ದತೇ ಯತಃ । ಸರ್ವಥಾ ಸರ್ವದಾ ಸರ್ವಂ ಸರ್ವಾತ್ಮೈಕಮ್ ಅಜಸ್ ತತಃ
ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನು ಒಂದೇ ಆತ್ಮನಾಗಿ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಜನನವಿಲ್ಲದವನು, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಆತ್ಮ.
ಸರ್ವಾದಿಶಬ್ದಾರ್ಥಕಲಾ ಬ್ರಹ್ಮೈವೈತಾಃ ಪೃಥಙ್ ನ ತು । ಸರ್ವಾರ್ಥಶಬ್ದಾದಿಕಲಾರೂಪಮ್ ಆಸಾಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ
'ಎಲ್ಲ' ಅಥವಾ 'ಆದಿ' ಎಂಬ ಪದಗಳಿಂದ ಸೂಚಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಪದಗಳ ಅರ್ಥಗಳ ರೂಪಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇಲ್ಲ.
ಕಟಕತ್ವಂ ಪೃಥಗ್ ಘೇಮ್ನಸ್ ತರಙ್ಗತ್ವಂ ಪೃಥಗ್ ಜಲಾತ್ । ಯಥಾ ನ ಸಮ್ಭವತ್ಯ್ ಏವಂ ನ ಜಗತ್ ಪೃಥಗ್ ಈಶ್ವರಾತ್
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಚಿನ್ನದಿಂದ ಕಂಗಣದ ಸ್ವರೂಪ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇಲ್ಲ, ನೀರಿನಿಂದ ಅಲೆ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಈ ಜಗತ್ತು ದೇವರಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇಲ್ಲ.
ಈಶ ಏವ ಜಗದ್ರೂಪಂ ಜಗದ್ರೂಪಂ ತು ನೇಶ್ವರಃ । ಹೇಮೈವ ಕಟಕಾದಿತ್ವಂ ಕಟಕತ್ವಂ ತು ಹೇಮ ನೋ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪವೇ ದೇವರು, ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪವೇ ದೇವರು ಅಲ್ಲ. ಚಿನ್ನವೇ ಕಂಗಣದ ಸ್ವರೂಪ, ಆದರೆ ಕಂಗಣದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಚಿನ್ನ ಅಲ್ಲ.
ಯಥಾವಯವಿನೋ ರೂಪಮ್ ಅನೇಕಾವಯವಾತ್ಮಕಮ್ । ತಥಾನವಯವಾಯಾಸ್ ತು ಚಿತ್ತ್ವಂ ಸರ್ವಾತ್ಮಕಂ ಚಿತಃ
ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಸ್ತುವಿನ ರೂಪ ಹೇಗೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಭಾಗಗಳಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ತವು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲವಾಗಿದೆ.
ಯತ್ ತುಲ್ಯಕಾಲಮ್ ಅಖಿಲಂ ತನ್ಮಾತ್ರಾವೇದನಂ ಪರೇ । ಅನ್ತಸ್ಸ್ಥಂ ತದ್ ಇದಂ ಭಾತಿ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಅಹಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಪಿ
ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳ ಅರಿವು ಇರುವದು, ಅದೇ ಒಳಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಲೇಖೌಘಾನಾಂ ಯಥಾ ಭೇದೀ ಸನ್ನಿವೇಶಶ್ ಶಿಲೋದರೇ । ತಥಾನನ್ಯಜ್ ಜಗದ್ ಅಹಂ ಚೇತ್ಯ್ ಅನ್ತಶ್ ಚಿದ್ಘನೇ ಘನಮ್
ಹೆಚ್ಚು ರೇಖೆಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ ಕಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ವಿಭಿನ್ನತೆ ತೋರಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಚಿತ್ತದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವಗಳು ಬೇರೆಬೇರೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವು ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ.
ಸ್ಥಿತಾಸ್ ತರಙ್ಗಾಸ್ ಸಲಿಲೇ ಯಥಾನ್ತರತರಙ್ಗಿತೇ । ಸೃಷ್ಟಿಶಬ್ದಾರ್ಥರಹಿತಾಸ್ ತಥಾನ್ತಸ್ ಸೃಷ್ಟಯಃ ಪರೇ
ಒಂದು ಅಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಲೆಯಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಒಳಗೇ ಇದ್ದರೂ, ನಿಜವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತವೆ.
ನಾಸರ್ಗಂ ತಿಷ್ಠತಿ ಪರಂ ಸರ್ಗಸ್ ತಿಷ್ಠತಿ ನಾಪರಃ । ಅವಯವಾವಯವಿವತ್ ಸತ್ತಾನವಯವೈತಯೋಃ
ಪರಮಾತ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಸ್ತುವಿನೂ ಅದರ ಭಾಗಗಳೂ ವಿಭಿನ್ನವಲ್ಲವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಇವುಗಳೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ.
ಚಿದ್ರೂಪೇಣ ಖಸಂವಿತ್ತ್ಯಾ ಖತನ್ಮಾತ್ರಂ ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ಸ್ವಮ್ ಏವ ರೂಪಂ ಹೃದಯಂ ವಾತೇನ ಸ್ಪನ್ದನಂ ಯಥಾ
ಚೇತನಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಆಕಾಶಜ್ಞಾನದಿಂದ, ನಾವು ಆಕಾಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೃದಯ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಂತೆ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ.
ತತ್ಕಾಲಮ್ ಏಷ ಶಬ್ದಾಣುಶ್ ಚಿಚ್ಚಮತ್ಕಾರರೂಪಧೃತ್ । ಚೇತ್ಯತೇ ಶಮಿನೈವಾನ್ತಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪ ಇವ ಚೇತಸಾ
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಈ ಶಬ್ದದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವು ಚೇತನದ ಮಿಂಚಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಚಿತ್ತನಿಗೆ ಒಳಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪವು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ.
ತದೈವಾನಿಲತಾಂ ವೇತ್ತಿ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಂ ಸ್ವಯಮ್ । ಅನ್ತರ್ಗತಸ್ಪನ್ದರಸಾಂ ಪವನಸ್ ಸ್ಪನ್ದತಾಮ್ ಇವ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಗಾಳಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಚಲನೆಯ ರಸವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ತದೈವಾಭಾಸತಾಮ್ ಏತಿ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಂ ಸ್ವಯಮ್ । ಕೋಶಸ್ಥಿತಾಲೋಕಲವಾಂ ತೇಜಃ ಪ್ರಕಟತಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಹೊರಗೆ ಬೆಳಕು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ತದೈವಾಪ್ತಾಂ ಚೇತಯತೇ ನಿಜಸತ್ತಾತ್ಮಿಕಾಮ್ ಅಜಃ । ಹೃತ್ಸಂಸ್ಥರಸತನ್ಮಾತ್ರಾಂ ಸಲಿಲಂ ದ್ರವತಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಜನನರಹಿತನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ತ್ವವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೀರು ಕರಗುವಂತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತದೈವಾವನಿತಾಂ ವೇತ್ತಿ ಸ್ವಚಿತ್ತೈಕಾತ್ಮಿಕಾಮ್ ಅಜಃ । ಅನ್ತಸ್ಸ್ಥಗನ್ಧತನ್ಮಾತ್ರಾಮ್ ಉರ್ವೀ ಸ್ಥೈರ್ಯಕಲಾಮ್ ಇವ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಜನನರಹಿತನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಒಳಗಿರುವ ಪರಿಮಳದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಂತೆ, ಭೂಮಿಯ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.
ತುಲ್ಯಕಾಲನಿಮೇಷಾಂಶಲಕ್ಷಭಾಗಂ ಪ್ರತೀತಯಃ । ನಿತ್ಯಂ ಚಿತಃ ಪ್ರಕಚನಂ ತತ್ ಸರ್ಗೌಘಪರಮ್ಪರಾಃ
ಸಮಯ, ಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ನೋಟಗಳ ಸಮಾನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವಗಳು ಸದಾ ಚೇತನೆಯ ಪ್ರಭಾವವಾಗಿವೆ; ಇದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನಿರಂತರ ಸರಣಿ.
ಏವಂ ಸಕೃತ್ ಸ್ವಭಾವಾನ್ತರ್ ದೃಶ್ಯಮಧ್ಯಮ್ ಅನಾಮಯಮ್ । ಉದಯಾಸ್ತಮಯೋನ್ಮುಕ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತಿಷ್ಠತ್ಯ್ ಅನಿಷ್ಠಿತಮ್
ಹೀಗೆ, ಸ್ವಭಾವವೇ ಇಲ್ಲದಾಗ, ನೋವು ಇಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮವು, ಕಾಣುವದಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಉದಯಾಸ್ತಮಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.