ಸುತೇ ವದ ಕಥಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ತ್ವಮ್ ಇಮಂ ದೇಶಮ್ ಆದಿತಃ । ಕಿಂ ವೃತ್ತಂ ತೇ ತ್ವಯಾ ದೃಷ್ಟಂ ಕಿಮ್ ಇವಾಧ್ವನಿ ಕುತ್ರ ವಾ
ಮಗು, ನೀನು ಮೊದಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ? ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು, ಏನು ನೋಡಿದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು.
ದೇವಿ ತಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರದೇಶೇ ಸಾ ಜಾತಮೂರ್ಛಾ ತದಾಭವಮ್ । ದ್ವಿತೀಯೇನ್ದುಕಲೇವಾಹಂ ಕಲ್ಪಾನ್ತಜ್ವಾಲಯಾವೃತಾ
ದೇವಿ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಚೇತನವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಕಾಲದ ಅಂತ್ಯದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಚಂದ್ರಕಲೆಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದೆ.
ನ ಚೇತಿತಂ ಮಯಾ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಸಮಂ ವಿಷಮಮ್ ಏವ ವಾ । ತತಸ್ ತರಲಪಕ್ಷ್ಮಾನ್ತೇ ವಿನಿಮೀಲ್ಯ ವಿಲೋಚನೇ
ನನಗೆ ಸುಖವೋ ದುಃಖವೋ ಯಾವುದೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ನಡುಗುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಮುಚ್ಚುಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.
ತತೋ ಮರಣಮೂರ್ಛಾನ್ತೇ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ । ಯಾವದ್ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತಾಸ್ಮ್ಯ್ ಆಶು ಪ್ಲುತಾ ಚ ಗಗನೋದರಮ್
ಆ ಮರಣದ ಅಚೇತನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಪರಮೇಶ್ವರಿ, ನಾನು ನೋಡಿದೆ—ಆಗಲೇ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಆಕಾಶದ ಅಗಲದೊಳಗೆ ಹಾರಿಹೋದೆ.
ಭೂತಾಕಾಶೇ ಽನಿಲರಥಂ ಸಮಾರೂಢಾಸ್ಮ್ಯ್ ಅಹಂ ತಥಾ । ಆನೀತಾ ಗನ್ಧಲೇಖೇವ ತೇನಾಹಮ್ ಇಮಮ್ ಆಲಯಮ್
ಭೂತಗಳ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಾಳಿಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಬಂದೆನು; ಹಗುರವಾದ ಸುಗಂಧದ ರೇಖೆಯಂತೆ, ಅವನಿಂದ ನಾನು ಈ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದೆನು.
ಇಹ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸದನಂ ನಾಯಕೇನಾಭ್ಯಲಙ್ಕೃತಮ್ । ದೀಪ್ತದೀಪಂ ವಿವಿಕ್ತಂ ಚ ಮಹಾರ್ಹಶಯನಾನ್ವಿತಮ್
ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಮನೆ, ಅದರ ಯಜಮಾನನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.
ಪತಿಮ್ ಆಲೋಕಯಾಮೀಮಂ ಯಾವದ್ ಏಷ ವಿದೂರಥಃ । ಶೇತೇ ಕುಸುಮಗುಪ್ತಾಙ್ಗೋ ಮಧುಃ ಪುಷ್ಪವನೇ ಯಥಾ
ನಾನು ನನ್ನ ಗಂಡನಾದ ವಿದೂರಥನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಅವನು ಹೂಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಹದಿಂದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ, ಹೂಗಳ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಧು ಮಲಗಿರುವಂತೆ.
ಅಥ ಸಙ್ಗ್ರಾಮಸಂರಮ್ಭಶ್ರಮಾರ್ತೋ ಽಯಂ ಸ್ವಪಿತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಇತಿ ನಿದ್ರಾ ಮಯಾಸ್ಯೈವಂ ದೇವೇಶ್ವರಿ ನ ವಾರಿತಾ
ಯುದ್ಧದ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಶ್ರಮದಿಂದ ಅವನು ತುಂಬಾ ದಣಿದು, ಆಳವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ದೇವತೆಗಳ ರಾಣಿಯೇ, ಅವನ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ನಾನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಅನನ್ತರಮ್ ಇಮಂ ದೇಶಂ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ದೇವ್ಯಾವ್ ಇಮೇ ತ್ವ್ ಇತಿ । ಯಥಾನುಭೂತಂ ಕಥಿತಂ ಮದನುಗ್ರಹಕಾರಿಣಿ
ಆ ದೇವಿಯು ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿನಗಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು, ದಯಾಳುಳಾದವಳೇ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ.
ಹೇ ಹಂಸಹಾರಿಗಾಮಿನ್ಯೌ ಲೀಲೇ ಲಲಿತಲೋಚನೇ । ಉತ್ಥಾಪಯಾಮೋ ನೃಪತಿಂ ಶವತಲ್ಪತಲಾದ್ ಇಮಮ್
ಹಂಸಗಳಂತೆ ನಡೆಯುವವರೇ, ಕ್ರೀಡಾಮಯವಾದ ಮನೋಹರ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವರೇ, ನಾವು ಈ ರಾಜನನ್ನು ಶವಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎತ್ತೋಣ.
ಸೇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಮುಮುಚೇ ಜೀವಮ್ ಆಮೋದಮ್ ಇವ ಪದ್ಮಿನೀ । ಸ ಸಮೀರಲವಾಕಾರಸ್ ತನ್ನಾಸಾನಿಕಟಂ ಯಯೌ
ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಆಕೆ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹಬ್ಬಿದ ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಂತೆ ಬಿಡಿದರು; ಅದು ಗಾಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದಿತು.
ಘ್ರಾಣಕೋಶಂ ವಿವೇಶಾಶು ವಂಶರನ್ಧ್ರಮ್ ಇವಾನಿಲಃ । ಸ್ವವಾಸನಾಶತಾನ್ಯ್ ಅನ್ತರ್ ದಧದ್ ಅಬ್ಧಿರ್ ಮಣೀನ್ ಇವ
ಆ ಪ್ರಾಣವು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಮೂಗಿನ ರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಅದು ತನ್ನ ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದಿತು, ಸಮುದ್ರವು ರತ್ನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ಅನ್ತಸ್ಸ್ಥಜೀವಂ ವದನಂ ತಸ್ಯ ತತ್ಕಾನ್ತಿಮ್ ಆಯಯೌ । ಪದ್ಮಸ್ಯಾವಗ್ರಹೇ ಪದ್ಮಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮ್ ಇವ ವಾರಿಣಿ
ಅವನೊಳಗಿನ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಮುಖದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು, ಜಲದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ತಾವರೆ ಇನ್ನೊಂದು ತಾವರೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ.
ಕ್ರಮಾದ್ ಅಙ್ಗಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಸರಸಾನಿ ಚಕಾಶಿರೇ । ತಸ್ಯ ಪುಷ್ಪಾಕರ ಇವ ಲತಾಜಾಲಾನಿ ಬೂಭೃತಃ
ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಗುಚ್ಛಗಳಂತೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬಿರುವ ಬಳ್ಳಿಗಳಂತೆ.
ಅಥಾಬಭೌ ಕಲಾಪೂರ್ಣಸ್ ಸ ರಾಕಾಯಾಮ್ ಇವೋಡುರಾಟ್ । ಭಾಸಯನ್ ಭವನಂ ಭೂರಿ ವದನೇನ್ದುಮರೀಚಿಭಿಃ
ನಂತರ ಅವನು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕು ಹರಡುತ್ತಾ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಸ್ಫಾರಯಾಮ್ ಆಸ ಸೋ ಽಙ್ಗಾನಿ ರಸವನ್ತಿ ಮೃದೂನಿ ಚ । ಕನಕೋಜ್ಜ್ವಲಕಾನ್ತೀನಿ ಪಲ್ಲವಾನೀವ ಮಾಧವಃ
ಅವನು ತನ್ನ ಕೋಮಲ ಹಾಗೂ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಿದನು, ಅವು ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗುಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಉನ್ಮೀಲಯಮ್ ಆಸ ದೃಶೌ ವಿಮಲಾಲೋಕಕಾರಣೇ । ಹಾರಿಣ್ಯೌ ಸುಭಗಾಭೋಗೇ ಚನ್ದ್ರಾರ್ಕೌ ಭುವನಂ ಯಥಾ
ಅವನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು. ಅವು ಶುದ್ಧ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದು, ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವು ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಲೋಕವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವಂತೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು.
ಉತ್ತಸ್ಥೌ ಪ್ರೋಲ್ಲಸತ್ಕಾಯೋ ವಿನ್ಧ್ಯಾದ್ರಿರ್ ಇವ ವೃದ್ಧಿಮಾನ್ । ಉವಾಚ ಕಸ್ ಸ್ಥಿತ ಇಹ ಪ್ರಭಾಕಪಿಶಿತಾಲಯಃ
ಅವನು ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಅವನ ದೇಹವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು, ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ?'
ಲೀಲಾದ್ವಯಮ್ ಅಥಾಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಪ್ರೋವಾಚಾದಿಶ್ಯತಾಮ್ ಇತಿ । ಸ ದದರ್ಶ ಪುರೋ ನಮ್ರಂ ಲೀಲಾದ್ವಯಮ್ ಅವಸ್ಥಿತಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಲೀಲಾದ್ವಯವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, 'ಏನು ಆಜ್ಞೆ ಇದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಲೀಲಾದ್ವಯವನ್ನು ಕಂಡನು.
ಸಮಾಧಾರಂ ಸಮಾಕಾರಂ ಸಮರೂಪಂ ಸಮಸ್ಥಿತಿ । ಸಮವಾಕ್ಯಂ ಸಮೋದ್ಯೋಗಂ ಸಮಾನನ್ದಂ ಸಮೋದಯಮ್
ಅದು ಸಮಾನ ಆಧಾರದೊಂದಿಗೆ, ಸಮಾನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಸಮಾನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ಸಮಾನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ, ಸಮಾನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಉದಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿತು.
ಕಾ ತ್ವಂ ಕೇಯಂ ಕುತಶ್ ಚೇಯಮ್ ಇತ್ಯ್ ಆಹ ಸ ವಿಲೋಕಯನ್ । ತಸ್ಮೈ ಲೀಲಾಹ ಹೇ ದೇವ ಶ್ರೂಯತಾಂ ಯದ್ ವದಾಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವನು ಕೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಯಾರು? ಈಕೆ ಯಾರು? ಈಕೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಳು?' ಆತನಿಗೆ ಲೀಲಾ ಹೇಳಿದಳು: 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ.'
ಮಹಿಲಾ ತವ ಲೀಲಾಹಂ ಪ್ರಾಕ್ತನೀ ಸಹ ವರ್ಧಿತಾ । ವಾಗ್ ಅರ್ಥಸ್ಯೇವ ಸಂಸಕ್ತಾ ಸ್ಥಿತಾ ಸಂಶ್ಲೇಷಶಾಲಿನೀ
ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಲೀಲಾ. ಹಳೆಯ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದವಳು. ಮಾತು ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥ ಹೇಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆಯೋ, ಹೀಗೆಯೇ ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದೆನೆ.
ಇಯಂ ಲೀಲಾ ದ್ವಿತೀಯಾ ತೇ ಮಹಿಲಾ ಹೇಲಯಾ ಮಯಾ । ಉಪಾರ್ಜಿತಾ ತ್ವದರ್ಥೇನ ಕಥಯಿಷ್ಯೇ ಽಹಮ್ ಈದೃಶಮ್
ಈಕೆ ನಿನ್ನ ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿ ಲೀಲಾ. ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈಕೆಯನ್ನು ತಂದೆನು. ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ ಆಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಶಿರೋಭಾಗೋಪವಿಷ್ಟೇಯಂ ಯೇಹ ಹೇಮಮಹಾಸನಾ । ಏಷಾ ಸರಸ್ವತೀ ದೇವೀ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಜನನೀ ಶಿವಾ
ಈಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಮಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಈಕೆ ಸರಸ್ವತಿ ದೇವಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿ, ಶುಭಳಾದವಳು.
ಅಸ್ಮಾಕಂ ಪುಣ್ಯಸಂಭಾರೈರ್ ಇಹ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ಉಪಾಗತಾ । ಅನಯಾಸಿ ಪರಾಲ್ ಲೋಕಾದ್ ಇಹಾನೀತೋ ಮಹೀಪತಿಃ
ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಫಲದಿಂದಲೇ ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳಿಂದಲೇ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀನು ಇನ್ನುೊಂದು ಲೋಕದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ.
ಇತ್ಯ್ ಆಕರ್ಣ್ಯ ಸಮುತ್ಥಾಯ ರಾಜಾ ರಾಜೀವಲೋಚನಃ । ಲಮ್ಬಮಾಲ್ಯಾಮ್ಬರಧರಃ ಪಪಾತ ಜ್ಞಪ್ತಿಪಾದಯೋಃ
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ರಾಜನು, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ ಎದ್ದು, ಜ್ಞಾನದೇವಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.
ಸರಸ್ವತಿ ನಮಸ್ ತುಭ್ಯಂ ಸರ್ವಲೋಕಹಿತಪ್ರದೇ । ಪ್ರಯಚ್ಛ ವರದೇ ಮೇಧಾಂ ದೀರ್ಘಮ್ ಆಯುರ್ ಧನಾನಿ ಚ
ಸaraswati ದೇವಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿತವನ್ನು ಕೊಡುವವಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ವರಪ್ರದೆಯೇ, ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಧನವನ್ನು ದಯಮಾಡು.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತವನ್ತಂ ಹಸ್ತೇನ ಪಸ್ಪರ್ಶ ಜ್ಞಪ್ತಿದೇವತಾ । ತ್ವಂ ಪುತ್ರಾಭಿಮತಾರ್ಥಾಢ್ಯೋ ಭವೇತಿ ವಚನಾನ್ವಿತಃ
ಅವನೀ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಜ್ಞಾನದೇವತೆ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, 'ನೀನು ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗು' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವಾದಿಸಿದಳು.
ಸರ್ವಾಪದಸ್ ಸಕಲದುಷ್ಕೃತದೃಷ್ಟಯಶ್ ಚ ಗಚ್ಛನ್ತು ವಶ್ ಶಮಮ್ ಅನನ್ತಸುಖಾನಿ ಸಮ್ಯಕ್ । ಆಯಾನ್ತು ನಿತ್ಯಮುದಿತಾ ಜನತಾ ಭವನ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೇ ಸ್ಥಿರಾಶ್ ಚ ವಿಲಸನ್ತು ಸದೈವ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಃ
ಎಲ್ಲಾ ಅಪಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳು ದೂರವಾಗಲಿ; ಅನಂತವಾದ ಸಂತೋಷಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರಲಿ; ಜನರು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರಲಿ; ನಮ್ಮ ದೇಶ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಲಿ.
ಸರಸ್ವತೀ ತದೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ತತ್ರೈವಾನ್ತರ್ಧಿಮ್ ಆಯಯೌ । ಪ್ರಭಾತೇ ಪಙ್ಕಜೈಸ್ ಸಾರ್ಧಂ ಬುಬುಧೇ ಸಕಲೋ ಜನಃ
ಸaraswati ಇದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಡಗಿಹೋದಳು; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಹೂವಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡರು.