ಅದ್ಯತ್ವೇ ತೇ ಹಿ ಯೇ ಜೀವಾಸ್ ತೇಷಾಂ ಮರಣಜನ್ಮಸು । ಸ್ಮೃತಿಃ ಕಾರಣತಾಮ್ ಏತಿ ಮೋಕ್ಷಾಭಾವವಶಾದ್ ಇಹ
ಈಗಿರುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಮರಣ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟಿನ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಮುಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದ ನೆನಪು ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜೀವೋ ಹಿ ಮೃತಿಮೂರ್ಛಾನ್ತೇ ಯದ್ ಅನ್ತಃ ಪ್ರೋನ್ಮಿಷನ್ನ್ ಇವ । ಅನುನ್ಮಿಷಿತ ಏವಾಸ್ತೇ ತತ್ ಪ್ರಧಾನಮ್ ಉದಾಹೃತಮ್
ಜೀವನು ಸಾವು ಎಂಬ ಅಚೇತನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ನಿಜವಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ತದ್ ವ್ಯೋಮ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ ಸೋಕ್ತಾ ತದ್ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಜಡಾಜಡಮ್ । ಸಂಸೃತೇರ್ ಅಸ್ಮೃತೇಶ್ ಚೈವ ಕ್ರಮ ಏಷ ಭವೋದಯೇ
ಅದು ಆಕಾಶ, ಅದು ಮೂಲಸ್ವಭಾವ, ಅದು ಅವ್ಯಕ್ತ, ಅದು ಜಡವೂ ಅಜಡವೂ ಆಗಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಉದಯದ ವೇಳೆ ಸಂಸಾರ ಮತ್ತು ಮರೆವಿನ ಕ್ರಮ ಇದೇ.
ಬೋಧೋನ್ಮುಖತ್ವೇ ಹಿ ಮಹತ್ ತತ್ ಪ್ರಬುದ್ಧಂ ಯದಾ ಭವೇತ್ । ತದಾ ತನ್ಮಾತ್ರದಿಕ್ಕಾಲಕ್ರಿಯಾಭೂತಾದ್ಯ್ ಉದೇತಿ ಖಾತ್
ಆ ಮಹತ್ತ್ವವು ಜಾಗೃತಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ಜಾಗೃತಿಯಾದಾಗ, ಆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತತ್ತ್ವಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆ, ಭಾವನೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಉದಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ತದ್ ಏವೋಚ್ಛೂನಮ್ ಆಬುದ್ಧಂ ಭವತೀನ್ದ್ರಿಯಪಞ್ಚಕಮ್। ತದ್ ಏವ ಬುಧ್ಯತೇ ದೇಹಂ ಸ ಏಷೋ ಽಸ್ತ್ಯ್ ಆತಿವಾಹಿಕಃ
ಆವೇ ಜಾಗೃತಿಯಾಗದ ಅವಸ್ಥೆ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದೇ ಜಾಗೃತಿಯಾದಾಗ ದೇಹವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದನ್ನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಚಿರಕಾಲಪ್ರತ್ಯಯತಃ ಕಲ್ಪನಾಪರಿಪೀವರಃ । ಆಧಿಭೌತಿಕತಾಬೋಧಮ್ ಆಧತ್ತೇ ಽಥೈಷ ಏವ ವಃ
ಬಹುಕಾಲದ ಅನುಭವಗಳಿಂದ, ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹವೇ ನಂತರ ಭೌತಿಕ ದೇಹದ ಅರಿವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ—ಇದು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಯದೈವ ಮ್ರಿಯತೇ ಜನ್ತುಃ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಆಶು ತದೈವ ಸಃ । ತತ್ರೈವ ಭುವನಾಭೋಗಮ್ ಇದಮ್ ಇತ್ಥಮ್ ಅವಸ್ಥಿತಮ್
ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಸಾಯುತ್ತದೋ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಈ ಲೋಕದ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ.
ವ್ಯೋಮ್ನೈವಾನುಭವತ್ಯ್ ಅಚ್ಛಮ್ ಅಹಂ ಜಗದ್ ಇತಿ ಭ್ರಮಮ್ । ವ್ಯೋಮರೂಪಂ ವ್ಯೋಮರೂಪೀ ಜೀವೋ ಜಾತ ಇವಾತ್ಮವಾನ್
ಆಕಾಶದ ಮೂಲಕ, 'ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತು' ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಜೀವಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಜೀವಿ ಕೂಡ ಆಕಾಶದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಹೊಂದಿರುವಂತೆ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಪುರಪತ್ತನಶೈಲಾರ್ಕತಾರಾನಿಕರದನ್ತುರಮ್ । ಜರಾಮರಣವೈಕ್ಲವ್ಯವ್ಯಾಧಿಸಙ್ಕಟಕೋಟರಮ್
ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಸೂರ್ಯರು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗುಂಪುಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಮರಣ, ದುರ್ಬಲತೆ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳ ಗುಹೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ.
ಸಭಾವಾಭಾವಸಂರಮ್ಭಸ್ಥೂಲಸೂಕ್ಷ್ಮಚಲಾಚಲಮ್ । ಸಾದ್ರಿದ್ಯೂರ್ವೀನದೀಶಾಹೋರಾತ್ರಿಕಲ್ಪಕ್ಷಯೋದಯಮ್
ಇಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಓಟ, ಸ್ಥೂಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದವುಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಭೂಮಿ, ನದಿಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ, ಯುಗಗಳ ಉದಯ-ಅಸ್ತಮಯಗಳಿವೆ.
ಅಹಂ ಜಾತೋ ಽಮುನಾ ಪಿತ್ರಾ ಕಿಲಾತ್ರೇತ್ಯ್ ಆತ್ತನಿಶ್ಚಯಮ್ । ಇಯಂ ಮಾತಾ ಧನಮ್ ಇದಂ ಮಮೇತ್ಯ್ ಉದಿತವಾಸನಮ್
ನಾನು ಈ ತಂದೆಯಿಂದ, ಈ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ದೃಢ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಇದು ನನ್ನ ತಾಯಿ, ಇದು ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಮನೋಭಾವಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಸುಕೃತಂ ದುಷ್ಕೃತಂ ಚೇತಿ ಮಮೇತಿ ಕೃತಕಲ್ಪನಮ್ । ಬಾಲೋ ಽಭೂವಮ್ ಅಹಂ ತ್ವ್ ಅದ್ಯ ಯುವೇತಿ ವಿಲಸನ್ ಹೃದಿ
ಇದು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ಇದು ನನ್ನ ಪಾಪ ಎಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಇದು ನನ್ನದು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿದ್ದೆ, ಈಗ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರತ್ಯೇಕಮ್ ಏವಮ್ ಉದಿತಸ್ ಸಂಸಾರವನಷಣ್ಡಕಃ । ತಾರಾಕುಸುಮಿತೋ ನೀಲಮೇಘಚಞ್ಚಲಪಲ್ಲವಃ
ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸಂಸಾರದ ಕಾಡು ತಾರೆಗಳ ಹೂವಿನಿಂದ ಅರಳಿದಂತೆ, ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ ಕಂಪಿಸುವ ಎಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಚರನ್ನರಮೃಗಾನೀಕಸ್ ಸುರಾಸುರವಿಹಙ್ಗಮಃ । ಸಾಲೋಕಕೌಸುಮರಜೋಮಾಯಾಗಹನಕುಞ್ಜಕಃ
ಅದು ಮಾನವರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಗುಂಪಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವಂತೆ, ದೇವರುಗಳು, ದಾನವರು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೂಡಾ ಇದ್ದಂತೆ, ಲೋಕಗಳ ಪುಷ್ಪರೇಣು, ಮಾಯೆಯ ಮೋಹ, ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಗುಡ್ಡುಗಳಂತೆ ತುಂಬಿರುವ ಅರಣ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅಬ್ಧಿಪುಷ್ಕರಿಣೀಪೂರ್ಣೋ ಮೇರ್ವಾದ್ಯಚಲಲೋಷ್ಟಕಃ । ಚಿತ್ತಪುಷ್ಕರಬೀಜೇ ಽನ್ತರ್ ನಿಲೀನಾನುಭವಾಙ್ಕುರಃ
ಸಾಗರದ ಹಸಿರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಮೇರುಪರ್ವತ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರ್ವತಗಳ ಶಿಖರಗಳು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಹೂವಿನ ಬೀಜದೊಳಗೆ, ಅನುಭವದ ಮೊಗ್ಗು ಆಳವಾಗಿ ಮರೆಮುಗಿದಿದೆ.
ಯತ್ರೈಷ ಮ್ರಿಯತೇ ಜೀವಸ್ ತತ್ರೈವಂ ಪಶ್ಯತಿ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಪ್ರತ್ಯೇಕಮ್ ಉದಿತೇಷ್ವ್ ಏವಂ ಜಗತ್ಷಣ್ಡೇಷು ಭೂರಿಶಃ
ಯಾವಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಜೀವನು ಸಾಯುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೊಟ್ಟೆಯೂ ಉದಯವಾಗುವಾಗ, ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಕೋಟಯೋ ಬ್ರಹ್ಮರುದ್ರೇನ್ದ್ರಮರುದ್ವಿಷ್ಣುವಿವಸ್ವತಾಮ್ । ಮೇರ್ವಬ್ಧಿಮಣ್ಡಲದ್ವೀಪಲೋಕಾನ್ತರದೃಶಂ ಗತಾಃ
ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮರು, ರುದ್ರರು, ಇಂದ್ರರು, ಮರುತ್ಗಳು, ವಿಷ್ಣುಗಳು, ಸೂರ್ಯರು, ಜೊತೆಗೆ ಮೇರುಪರ್ವತ, ಸಾಗರಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳು—allವು ಬಂದು ಹೋದವು.
ಯಾತಾ ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ಯಾನ್ತ್ಯ್ ಏತಾ ದೃಷ್ತಯೋ ಽನಷ್ಟರೂಪಿಣಿ । ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ್ ಉಪಬೃಂಹಾಢ್ಯೇ ತಾಃ ಕೇ ಗಣಯಿತುಂ ಕ್ಷಮಾಃ
ಈ ದೃಶ್ಯಗಳು ಹೋದವು, ಹೋಗುತ್ತಿವೆ, ಹೋಗಲಿವೆ, ಆದರೆ ನಾಶವಾಗದ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವು ಇವೆ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಯಾರು ಸಾಧ್ಯ?
ಏವಂ ಕುಡ್ಯಮಯಂ ವಿಶ್ವಂ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ಮನನಾದ್ ಋತೇ । ಮನನಂ ಚ ಖಮ್ ಏವಾತಸ್ ತದ್ ಇದಾನೀಂ ವಿಚಾರಯ
ಈ ಪ್ರಪಂಚವೆಂಬ ಗೋಡೆಯಂತೆ ಕಾಣುವದು, ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ಆಕಾಶವೇ ಆಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಈಗ ನೀನು ಮನನ ಮಾಡು.
ಯದ್ ಏವ ತಚ್ ಚಿದಾಕಾಶಂ ತದ್ ಏವ ಪರಮಂ ಸ್ಮೃತಂ । ಮನನಂ ಚ ಚಿದಾಕಾಶಂ ತದ್ ಏವ ಪರಮಂ ಪದಮ್
ಯಾವುದು ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶವೋ ಅದುವೇ ಪರಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶವೇ ಆಗಿದೆ, ಅದುವೇ ಪರಮ ಸ್ಥಾನ.
ಯದ್ ಏವಾಮ್ಬು ಸ ಆವರ್ತೋ ನ ತ್ವ್ ಅಸ್ತ್ಯ್ ಆವರ್ತ ವಸ್ತುಸತ್ । ದೃಷ್ಟ್ವೈವಾಸ್ತೇ ದೃಶ್ಯಮ್ ಇವ ದೃಶ್ಯಂ ನ ತ್ವ್ ಅಸ್ತಿ ವಸ್ತುಸತ್
ಹರಿವು ಎಂದರೆ ನೀರೇ ಹೊರತು, ಹರಿವು ಎಂಬದೇನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ನೋಡುವುದೂ ಕೇವಲ ಕಾಣಿಕೆಯಷ್ಟೆ, ಅದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಸ್ತುವಲ್ಲ.
ಚಿದ್ವ್ಯೋಮ್ನೋ ಭೂತನಭಸಿ ಕಚನಂ ಯನ್ ಮಣೇರ್ ಇವ । ತಜ್ ಜಗದ್ ಭಾತಿ ನಾನಾತ್ಮರತ್ನಂ ಶ್ವಭ್ರಮ್ ಇವಾಮ್ಬರೇ
ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಭೂತಗಳ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಏನೋ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆ ಜಗತ್ತು ಆತ್ಮರತ್ನದಂತೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಮೋಡದಂತೆ.
ಮದ್ಬುದ್ಧಾರ್ಥೋ ಜಗಚ್ಛಬ್ದೋ ವಿದ್ಯತೇ ಪರಮಂ ಪದಮ್ । ತ್ವದ್ಬುದ್ಧಾರ್ಥಸ್ ತು ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ತ್ವಮಹಂಶಬ್ದಕಾವ್ ಅಪಿ
ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ 'ಜಗತ್ತು' ಎಂಬ ಪದ ಇದೆ; ಅದು ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ 'ನೀನು' ಅಥವಾ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಪದಗಳೇ ಇಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾಲ್ ಲೀಲಾಸರಸ್ವತ್ಯಾವ್ ಆಕಾಶವಪುಷೌ ಸ್ಥಿತೇ । ಸರ್ವಗೇ ಪರಮಾತ್ಮಾಚ್ಛೇ ಸರ್ವತ್ರಾಪ್ರತಿಘೇ ಽನಘೇ
ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವಳೇ, ಲೀಲಾ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿ ಆಕಾಶದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಯತ್ರ ತತ್ರ ತದಾ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಯಥಾಕಾಶಂ ಯಥೇಪ್ಸಿತಮ್ । ಉದಯಂ ಕುರುತಸ್ ತೇನ ತದ್ಗೃಹೇ ತೇ ಸ್ಥಿತಿಂ ಗತೇ
ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ, ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಾದರೂ, ಆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತಾವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಆ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸರ್ವತ್ರ ಸಮ್ಭವತಿ ಚಿದ್ಗಗನಂ ತದನ್ತಸ್ ತದ್ವೇದನಂ ಕಲನಮ್ ಆಮನನಂ ವಿಸಾರಿ । ತಚ್ ಚಾತಿವಾಹಿಕಮ್ ಇಹಾಹುರ್ ಅಕುಡ್ಯಮ್ ಏವ ದೇಹಂ ಕಥಂ ಕ ಇವ ತಂ ವದ ಕಿಂ ರುಣದ್ಧಿ
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚೈತನ್ಯದ ಆಕಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರೊಳಗೆ ಅನುಭವ, ಚಿಂತನೆ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅತಿಶಕ್ತಿಯ ದೇಹವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದನ್ನು ಯಾವುದು ಕೂಡ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಹೀಗಾಗಿ ಹೇಳು, ಇದನ್ನು ಯಾರು, ಹೇಗೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಡೆಯಬಹುದು?
ತಯೋಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಯೋರ್ ದೇವ್ಯೋಃ ಪದ್ಮಸದ್ಮ ಬಭೂವ ತತ್ । ಚನ್ದ್ರದ್ವಯೋದಯೋದ್ದ್ಯೋತಧವಲೋದರಸುನ್ದರಮ್
ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವಿಯರು ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ಆ ಕಮಲದ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಶುಭ್ರವಾಗಿತ್ತು, ಎರಡು ಚಂದ್ರಗಳು ಉದಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೋಮಲಾಮಲಸೌಗನ್ಧ್ಯಮೃದುಮನ್ದಾರಮಾರುತಮ್ । ತತ್ಪ್ರಭಾವೇಣ ನಿದ್ರಾಲುನೃಪೇತರರಣಾಙ್ಗನಮ್
ಅದು ಮೃದುವಾಗಿಯೂ, ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಹಗುರವಾದ ಮಾರುತವು ಹಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇತ್ತು; ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ರಾಜರು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ಕೂಡ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಸೌಭಾಗ್ಯನನ್ದನೋದ್ಯಾನಂ ವಿದ್ರುತವ್ಯಾಧಿವೇದನಮ್ । ಸವಸನ್ತಂ ವನಮ್ ಇವ ಫುಲ್ಲಂ ಪ್ರಾತರ್ ಇವಾಮ್ಬುಜಮ್
ಅದು ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ತೋಟದಂತೆ, ರೋಗವೂ ನೋವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಹೂಬಿದ್ದ ಕಾಡಿನಂತೆ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಅರಳುವ ಕಮಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ತಯೋರ್ ದೇಹಪ್ರಭಾಪೂರೈಶ್ ಶಶಿನಿಷ್ಷ್ಯನ್ದಶೀತಲೈಃ । ಆಹ್ಲಾದಿತೋ ಽಸೌ ಬುಬುಧೇ ರಾಜೋಕ್ಷಿತ ಇವಾಮೃತೈಃ
ಅವರ ದೇಹದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ತಂಪಾದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅವನು ಆನಂದಗೊಂಡು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡನು, ಅಮೃತದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದ ರಾಜನಂತೆ.