ಆಸನ್ನಮೃತ್ಯುತರುಣಾನ್ತರವಕ್ತ್ರಕಾನ್ತಿಸಂಶೀರ್ಣಜೀರ್ಣತರುಪರ್ಣವನೋಪಮಾನಮ್ । ವೃಷ್ಟಿವ್ಯಪಾಯಪರಿಧೂಸರದೇಶರೂಕ್ಷಂ ಜಾತಂ ಗೃಹೇಶ್ವರವಿಯೋಗಹತಂ ಗೃಹಂ ತತ್
ಆ ಮನೆ, ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಸತ್ತವರ ಮುಖದ ಕಿರಣದಿಂದ ಒಣಗಿ ಹೋದ ಹಳೆಯ ಮರಗಳ ಕಾಡಿನಂತಿತ್ತು; ಮಳೆ ಹೋಗಿ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಬಿಗ್ನಾದ ಪ್ರದೇಶದಂತಾಗಿತ್ತು.
ಅಥ ಸಾ ನಿರ್ಮಲಜ್ಞಾನಚಿರಾಭ್ಯಾಸೇನ ಸುನ್ದರೀ । ಸಮ್ಪನ್ನಾ ಸತ್ಯಸಙ್ಕಲ್ಪಾ ಸತ್ಯಕಾಮಾ ಚ ದೇವವತ್
ಆ ಸುಂದರಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿ, ನಿಜವಾದ ಸಂಕಲ್ಪವೂ, ನಿಜವಾದ ಆಸೆಯೂ ಹೊಂದಿದ್ದಳಾಗಿ, ದೇವತೆಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದಳು.
ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಮಾಮ್ ಏತೇ ದೇವೀಂ ಚೇಮಾಂ ಸ್ವಬಾನ್ಧವಾಃ । ಪಶ್ಯನ್ತು ತಾವತ್ ಸಾಮಾನ್ಯಲಲನಾರೂಪಧಾರಿಣೀಮ್
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಳು: 'ಈ ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆಯಂತೆ ನೋಡಲಿ.'
ತತೋ ಗೃಹಜನಸ್ ತತ್ರ ಸ ದದರ್ಶಾಙ್ಗನಾದ್ವಯಮ್ । ಲಕ್ಷ್ಮೀಗೌರ್ಯೋರ್ ಯುಗಮ್ ಇವ ಸಮುದ್ಭಾಸಿತಮನ್ದಿರಮ್
ಆ ಮನೆಯವರು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅವರು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಗೌರಿ ಇಬ್ಬರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಪಾದಂ ವಿವಿಧಾಮ್ಲಾನಮಾಲಾವಲನಸುನ್ದರಮ್ । ವಸನ್ತಲಕ್ಷ್ಮ್ಯೋರ್ ಯುಗಲಮ್ ಇವಾಮೋದಿತಕಾನನಮ್
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಲೆಮೂಳೆಗೂ ವಿವಿಧ ಹೂಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು, ವಸಂತದ ದೇವತೆಗಳ ಸಂತೋಷದ ಕಾನನದಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರು.
ಸರ್ವೌಷಧಿವನಗ್ರಾಮಂ ಪೂರಯತ್ ತಂ ರಸಾಯನೈಃ । ಶೀತಲಾಹ್ಲಾದಸುಖದಂ ಚನ್ದ್ರದ್ವಯಮ್ ಇವೋದಿತಮ್
ಅವರು ಆ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಿ ಗಿಡಗಳ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಅಮೃತದಂತೆ ತಂಪು, ಆನಂದ ಮತ್ತು ಆರಾಮ ನೀಡುತ್ತಾ ತುಂಬಿಸಿದರು; ಅವರು ಎರಡು ಚಂದ್ರಗಳು ಉದಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.
ಲಮ್ಬಾಲಕಲತಾಲೋಲಲೋಚನಾಲಿವಿಲೋಕಿತೈಃ । ಕಿರತ್ ಕುವಲಯೋನ್ಮಿಶ್ರಮಾಲತೀಕುಸುಮೋತ್ಕರಾನ್
ಅವರ ಉದ್ದವಾದ, ಅಲೆಯುವ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಚಂಚಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹಾರುವ ನೋಟಗಳು, ನೀಲ ಕಮಲಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮಾಲತಿಪುಷ್ಪಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದಂತಾಗಿತ್ತು.
ದ್ರುತಹೇಮರಸಾಪೂರ್ಣಸರಿತ್ಸರಣಹಾರಿಣಾ । ದೇಹಪ್ರಭಾಪ್ರಭಾವೇನ ಕನಕೀಕೃತಕಾನನಮ್
ಅವರ ದೇಹದ ಹೊಳಪಿನಿಂದ, ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ನದಿಯಂತೆ ಹರಿದು, ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿಸಿತು.
ಸಹಜಾಯಾ ವಪುರ್ ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ಲೀಲಾದೋಲಾವಿಲಾಸಿನಾ । ತರತೇವ ತರಙ್ಗಾಢ್ಯನಿಜಲಾವಣ್ಯವಾರಿಧೇಃ
ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಲೀಲಾಜಾಲದ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ರೂಪವು ತನ್ನದೇ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಲೋಲಬಾಹುಲತಿಕಾಯುಗೇನಾರುಣಪಾಣಿನಾ । ಪ್ರಕಿರದ್ ವಾ ನವಂ ಹೈಮಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಲತಾವನಮ್
ತೊಡೆಯುವ ತೊಡೆಯಂತೆ ಚಲಿಸುವ ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಂಪಾಗಿರುವ ಹಸ್ತಗಳಿಂದ, ಅವಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಚಿನ್ನದ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳ ಕಾಡನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಪಾದೈರ್ ಅಮೃದಿತಾಮ್ಲಾನಪುಷ್ಪಪಲ್ಲವಕೋಮಲೈಃ । ಫುಲ್ಲಾಬ್ಜದಲಮಾಲಾಭೈರ್ ಅಸ್ಪೃಶದ್ಭೂತಲಂ ಪುನಃ
ಅವಳ ಪಾದಗಳು ಹೂವಿನ ಮೊಗ್ಗು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದವು, ಅವು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ, ಹೂವಿನ ಕಮಲದ ಹೂಮಾಲೆಯಂತಿದ್ದವು. ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ತಾಲೀತಮಾಲಷಣ್ಡಾನಾಂ ಶುಷ್ಕಾನಾಂ ಶಶಿರೋಚಿಷಾಮ್ । ಆಲೋಕನಾಮೃತಾಸೇಕೈರ್ ಜನಯದ್ ಬಾಲಪಲ್ಲವಾನ್
ಮಂದಾಕ್ಷಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯ ಅಮೃತದಿಂದ, ಒಣಗಿದ ತಾಳಮರ ಮತ್ತು ತಮಾಲದ ಮರಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಮೊಗ್ಗುಗಳು ಮೊಳಕೆಯೂರಿದವು.
ನಮೋ ಽಸ್ತು ವನದೇವೀಭ್ಯಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಕುಸುಮಾಞ್ಜಲಿಮ್ । ತತ್ಯಾಜ ಜ್ಯೇಷ್ಠಶರ್ಮಾಥ ಸಾರ್ಧಂ ಗೃಹಜನೇನ ಸಃ
"ಅರಣ್ಯದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹೂವಿನ ಸಮರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಜ್ಯೇಷ್ಠಶರ್ಮನು ತನ್ನ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
ಪಪಾತ ಪಾದಯೋರ್ ದೇವ್ಯೋಸ್ ತಯೋಸ್ ಸಕುಸುಮಾಞ್ಜಲಿಃ । ಪ್ರಾಲೇಯಶೀಕರಾಸಾರಃ ಪದ್ಮಿನ್ಯಾ ಇವ ಪದ್ಮಯೋಃ
ಅವನು ಹೂವಿನ ಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಆ ದೇವತೆಗಳ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು; ಅದು ಕಮಲದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕಮಲದ ಹೂವಿಗೆ ಹಿಮದ ಹನಿಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಜಯತಂ ವನದೇವ್ಯೌ ನೋ ದುಃಖನಾಶಾರ್ಥಮ್ ಆಗತೇ । ಪ್ರಾಯಃ ಪರಪರಿತ್ರಾಣಮ್ ಏವ ಕರ್ಮ ನಿಜಂ ಸತಾಮ್
ನಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಬಂದಿರುವ ಅರಣ್ಯದ ದೇವತೆಗಳು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಲಿ. ಒಳ್ಳೆಯವರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಆಗಿರುತ್ತವೆ.
ದೇವ್ಯಾವ್ ಅಭವತಾಂ ಸ್ನಿಗ್ಧಾವ್ ಇಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದಮ್ಪತೀ । ಸರ್ವಾತಿಥೀ ಕುಲಕರೌ ಸ್ತಮ್ಭಭೂತೌ ದ್ವಿಜಸ್ಥಿತೇಃ
ಈ ದೇವತೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದಂಪತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿದವು. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡುವವರು, ತಮ್ಮ ವಂಶದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ಸಮುದಾಯದ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದರು.
ತಾವ್ ಅದ್ಯ ಗೃಹಮ್ ಉತ್ಸೃಜ್ಯ ಸಪುತ್ರಪಶುಬಾನ್ಧವಮ್ । ಸ್ವರ್ಗಂ ಗತೌ ನಃ ಪಿತರೌ ತೇನ ಶೂನ್ಯಂ ಜಗತ್ತ್ರಯಮ್
ಇಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳೂ, ಜಾನುವಾರುಗಳೂ, ಬಂಧುಗಳೂ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅದರಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ನಮಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ.
ಪಕ್ಷಿಣೋ ವೃಕ್ಷಮ್ ಆರುಹ್ಯ ವಿಕ್ಷಿಪನ್ತಃ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣಮ್ । ಗೃಹೇ ಶೂನ್ಯೇ ಮೃತಾವ್ ಉತ್ಕಾಶ್ ಶೋಚನ್ತಿ ಮಧುರಸ್ವನೈಃ
ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿವೆ. ಖಾಲಿಯಾದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಟ್ಟು, ಅವುಗಳು ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆಲಾಪಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಗುಹಾ ಘುರಘುರಾರಾವಪ್ರಲಾಪಕಲನಾಕುಲಾ । ಸರಿತ್ಸ್ಥೂಲಾಶ್ರುಧಾರಾಭಿಃ ಪರಿರೋದಿತಿ ಪರ್ವತಃ
ಗುಹೆಗಳೊಳಗಿನ ಗರ್ಜನೆಯ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಕಣ್ಣೀರು ನದಿಯಂತೆ ಹರಿದುಬರುವುದರಿಂದ ಆ ಪರ್ವತ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ನಿರ್ಝರಾಕ್ರನ್ದಹಾರಿಣ್ಯೋ ಮುಕ್ತಾಮ್ಬರಪಯೋಧರಾಃ । ತಪ್ತನಿಶ್ಶ್ವಾಸವಿಧ್ವಸ್ತಾಃ ಪರಂ ಕಾರ್ಶ್ಯಮ್ ಇತಾ ದಿಶಃ
ನೀರಿನ ಜರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಉಡುಪುಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದು, ಎದೆಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ, ಬಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳಿಂದ ಹಾಳಾಗಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಆಕ್ರಂದಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಕ್ಷತವಿಕ್ಷತಸರ್ವಾಙ್ಗಃ ಕರುಣಾಕ್ರನ್ದಕರ್ಕಶಃ । ಉಪವಾಸಪರೋ ಗ್ರಾಮೋ ದೀನೋ ಮೃತಿಪರಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಗ್ರಾಮವು ಎಲ್ಲ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಗಾಯಗೊಂಡು, ದಯನೀಯ ಅಳಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ, ಮರಣದ ಕಡೆ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ.
ದಿವಸಂ ಪ್ರತಿ ವೃಕ್ಷಾಣಾಮ್ ಅವಶ್ಯಾಯಾಸ್ರುಬಿನ್ದವಃ । ಗುಚ್ಛಲೋಚನಕೋಶೇಭ್ಯಸ್ ತಾಪೋಷ್ಣಾ ನಿಪತನ್ತ್ಯ್ ಅಧಃ
ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಮರಗಳ ಗುಚ್ಚವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಉರಿಯುವ ಬಿಸಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹನಿಗಳಂತೆ, ಕಣ್ಣೀರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ.
ಪ್ರಶಾನ್ತಜನಸಞ್ಚಾರಾ ರಥ್ಯಾಃ ಕ್ಷಾರವಿಧೂಸರಾಃ । ವಿಧವಾ ವಿಗತಾನನ್ದಾಸ್ ಸಂಶೂನ್ಯಹೃದಯಂ ಗತಾಃ
ಶಾಂತ ಜನರ ಸಂಚಾರವಿಲ್ಲದ ಬೀದಿಗಳು ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ವಿಧವೆಯಾಗಿ, ಆನಂದವಿಲ್ಲದೆ, ಹೃದಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಕಾರವಾಗಿವೆ.
ಕೋಕಿಲಾಲಿಪ್ರಲಾಪಿನ್ಯೋ ವೃಷ್ಟಿಬಾಷ್ಪಹತಾ ಲತಾಃ । ಉಷ್ಣೋಷ್ಣಶ್ವಸನಾ ದೇಹಂ ಘ್ನನ್ತಿ ಪಲ್ಲವಪಾಣಿಭಿಃ
ಕೋಗಿಲೆ ಮತ್ತು ಜೇನುಹುಳಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ಲತೆಗಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಮಳೆ ಮತ್ತು ಅಳಿದ ಕಣ್ಣೀರುಗಳಿಂದ ಹಾಳಾಗಿ, ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ದೇಹ ಸುಟ್ಟಂತೆ, ತಮ್ಮ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳಿಂದ ತಾವೇ ತಾವನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಆತ್ಮಾನಂ ಶತಧಾ ಕರ್ತುಂ ಬೃಹಚ್ಛ್ವಭ್ರಾಚ್ ಛಿಲಾತಲೇ । ನಿರ್ಝರಾ ನಿಪತನ್ತ್ಯ್ ಏತೇ ತಾಪತಪ್ತಶರೀರಕಾಃ
ಈ ಜಲಪಾತಗಳು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ದೇಹ ಸುಟ್ಟು, ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಕುಗಳಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಾ, будто ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಮೂರು ಆಗಲು ಹೊರಟಂತಿವೆ.
ನಿಸ್ಸಙ್ಕಥಾ ಗತಶ್ರೀಕಾ ಮೂಕಾ ವಿಲುಲಿತಾಶಯಾಃ । ಅನ್ಧೇನ ತಮಸಾ ಪೂರ್ಣಾ ಗೃಹಾ ಗಹನತಾಂ ಗತಾಃ
ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಲ್ಲದ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಮಾತಾಡದ, ಮನಸ್ಸು ಚದುರಿದ ಮನೆಗಳು, ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯವಾಗಿವೆ.
ಉದ್ಯಾನಪುಷ್ಪಷಣ್ಡೇಭ್ಯೋ ರುದದ್ಭ್ಯೋ ಭ್ರಮರಾರವೈಃ । ಪೂತಿಗನ್ಧೋ ವಿನಿರ್ಯಾತಿ ಸ್ವಾಮೋದಾಪರನಾಮಕಃ
ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿನ ಹೂಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ, ಭ್ರamaraಗಳು ಅಳುತ್ತಾ ಹಾರಾಡುವಾಗ, ಮೊದಲು ಸುಗಂಧವಾಗಿದ್ದವು ಈಗ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಂಧವಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.
ಚೂತದ್ರುಮವಿಲಾಸಿನ್ಯೋ ವಿರಸಾಃ ಪ್ರತಿವಾಸರಮ್ । ಲತಾಃ ಕೃಶಾ ವಿಲೀಯನ್ತೇ ಸಙ್ಕುಚದ್ಗುಚ್ಛಲೋಚನಾಃ
ಮಾವಿನ ಮರಗಳ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಬಳ್ಳಿಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ರುಚಿಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಸಣ್ಣ ಮೊಗ್ಗುಗಳಂತೆ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಾ, ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಪ್ರಕ್ಷೇಪ್ತುಮ್ ಅಮ್ಬುಧೌ ದೇಹಂ ಪ್ರವೃತ್ತಾ ಗನ್ತುಮ್ ಆಕುಲಾಃ । ಕುಲ್ಯಾಃ ಕಲಕಲಾಲೋಲಾ ಲೋಲಯನ್ತ್ಯಸ್ ತನುಂ ಭುವಿ
ನದಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ಹೋದೊಯ್ಯಲು ತವಕದಿಂದ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾ, ನೀರಿನ ಕಲಕಲ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಚಂಚಲವಾಗಿವೆ.
ಅಶಙ್ಕಮಷಕಾಪಾತಸ್ಪನ್ದಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅತಿಚಾಪಲಮ್ । ಕಲಯನ್ತ್ಯಸ್ ಸ್ಥಿತಾ ವಾಪ್ಯೋ ನಿಸ್ಸ್ಪನ್ದಾನನ್ದಮ್ ಆತ್ಮನಿ
ಹಳ್ಳಿಗಳು ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇದ್ದು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಈಗ ಬಿದ್ದರೂ ಅದು ಬಹಳ ಚಂಚಲತೆ ಎಂದು ಎಣಿಸಿ, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿವೆ.