ಜಯ ಜನ್ಮಜರಾಜ್ವಾಲಾದಾಹದೋಷಶಶಿಪ್ರಭೇ । ಜಯ ಹಾರ್ದಾನ್ಧಕಾರೌಘನಿವಾರಣರವಿಪ್ರಭೇ
ಜನನ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಮರಣದ ಬಿಸಿಲನ್ನು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಬೆಳಕೇ, ಹೃದಯದ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೂರಮಾಡುವ ಪ್ರಕಾಶವೇ, ನಿನಗೆ ಜಯವಾಗಲಿ.
ಅಮ್ಬ ಮಾಂ ತ್ರಿಜಗನ್ಮಾತಸ್ ತ್ರಾಯಸ್ವ ಕೃಪಣಾಮ್ ಇಮಾಮ್ । ಇದಂ ವರದ್ವಯಂ ದೇಹಿ ಯದ್ ಇಹ ಪ್ರಾರ್ಥಯೇ ಶುಭಮ್
ಅಮ್ಮಾ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ತಾಯಿಯೇ, ಈ ದುಃಖಿತಳನ್ನು ಕಾಪಾಡು; ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಿ ಬೇಡುವ ಈ ಎರಡು ವರಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು.
ಏಕಂ ತಾವದ್ ವಿದೇಹಸ್ಯ ಭರ್ತುರ್ ಜೀವೋ ಮಮಾಮ್ಬಿಕೇ । ಅಸ್ಮಾದ್ ಏವ ಹಿ ಮಾ ಯಾಸೀನ್ ನಿಜಾನ್ತಃಪುರಮಣ್ಡಪಾತ್
ಮೊದಲು, ಅಂಬಿಕೆ, ನನ್ನ ಮೃತ ಭರ್ತೃನ ಆತ್ಮವು ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇಂದೇ ಹೊರಟುಹೋಗದಿರಲಿ.
ದ್ವಿತೀಯಂ ತ್ವಾಂ ಮಹಾದೇವಿ ಪ್ರಾರ್ಥಯೇ ಽಹಂ ಯದಾ ಯದಾ । ದರ್ಶನಾಯ ವರಾರ್ಥೇನ ತದಾ ಮೇ ದೇಹಿ ದರ್ಶನಮ್
ಎರಡನೆಯದು, ಮಹಾದೇವಿಯೇ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಆಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.
ಇತ್ಯ್ ಆಕರ್ಣ್ಯ ಜಗನ್ಮಾತಾ ತಥಾಸ್ತ್ವ್ ಏವಮ್ ಇತಿ ಕ್ಷಣಾತ್ । ಉಕ್ತ್ವಾನ್ತರ್ಧಾನಮ್ ಅಗಮದ್ ಉತ್ಥಾಯೋರ್ಮಿರ್ ಇವಾರ್ಣವೇ
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜಗದ್ಜನನಿ, 'ಹೌದು, ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಲೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎದ್ದಂತೆ, ಕಾಣೆಯಾದಳು.
ಅಥ ಸಾ ರಾಜಮಹಿಷೀ ಪರಿತುಷ್ಟೇಷ್ಟದೇವತಾ । ಶ್ರುತಗೀತೇವ ಹರಿಣೀ ಬಭೂವಾನನ್ದಧಾರಿಣೀ
ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜಮಹಿಷಿಗೆ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆ ತೃಪ್ತಿಯಾದಂತೆ, ಆಕೆ ಕೇಳಿದ ಹಾಡಿಗೆ ಆನಂದಗೊಂಡ ಹರಣಿಯಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದಳು.
ಪರಾವೃತ್ತ್ಯುಗ್ರಕಟಕೇ ದಿನಾರೇ ವರ್ಷದಣ್ಡಕೇ । ಕ್ಷಣನಾಭೌ ಸ್ಪನ್ದಮಯೇ ಕಾಲಚಕ್ರೇ ವಹತ್ಯ್ ಅಪಿ
ಹಗಲು, ವರ್ಷ, ಕ್ಷಣಗಳಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಾಲಚಕ್ರವು ಸದಾ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಅದರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಡನೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ಅನ್ತರ್ಧಿಮ್ ಆಜಗಾಮಾಸ್ಯಾಃ ಪತ್ಯುಸ್ ತಚ್ ಚೇತನಂ ತನೌ । ಸನ್ದೃಶ್ಯಮಾನ ಏವಾಶು ಶುಷ್ಕಪರ್ಣೇ ರಸೋ ಯಥಾ
ಆಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಪತಿಯ ಚೇತನ ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಒಣ ಎಲೆಯಲ್ಲಿಯ ರಸವು ತಕ್ಷಣ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿತು.
ರಣಖಣ್ಡಿತದೇಹೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಮೃತೇ ಽನ್ತಃಪುರಮಣ್ಡಪೇ । ನಿರ್ಜಲಾ ನಲಿನೀವಾಸೌ ಪರಾಂ ಮ್ಲಾನಿಮ್ ಉಪಾಯಯೌ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇಹ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಒಳಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದವಳು ನೀರಿಲ್ಲದ ತಾವರೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಣಗಿ ಹಾಳಾದಳು.
ವಿಷೋಷ್ಣಶ್ವಸನಸ್ತಬ್ಧಸಕಲಾಧರಪಲ್ಲವಾ । ಪ್ರಾಪ ಸಾ ಮರಣಾವಸ್ಥಾಂ ಮಲಯಾಧಿತ್ಯಕಾಮ್ ಇವ
ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಮೊದಲು ಹೂವಿನ ಪಲ್ಲವಗಳಂತೆ কোমಲವಾಗಿದ್ದರೂ, ವಿಷದ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಅವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಹೋಗಿ, ಅವಳು ಮಲಯ ಪರ್ವತದ ಬಯಲು ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಒಣಗಿದಂತೆ ಮರಣದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದಳು.
ಪ್ರಾಪ ಸಾ ತಮಸಾನ್ಧತ್ವಂ ತಸ್ಮಿನ್ ಮರಣಮ್ ಆಗತೇ । ದೀಪಜ್ವಾಲಾಲವೇ ಕ್ಷೀಣೇ ಸದ್ಮಶ್ರೀರ್ ಇವ ಭೂಷಿತಾ
ಅಲ್ಲಿ ಮರಣ ಬಂದಾಗ, ಆಕೆ ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಅಂಧತ್ವದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಇದು ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆ ಆರಿದಾಗ ಅಲಂಕೃತ ಮನೆಗೆ ಹೊಳಪು ಉಳಿಯದಂತೆ.
ಕಾರ್ಶ್ಯಮ್ ಆಪ ಕ್ಷಣೇನಾಸೌ ಬಾಲಾ ವಿರಸತಾಂ ಗತಾ । ಯಥಾ ಸ್ರೋತಸ್ವಿನೀ ಸ್ರೋತಃಕ್ಷಯೇ ಕ್ಷಾಮವಿಧೂಸರಾ
ಅವಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಬಾಲೆಯ ಹೊಳಪು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ಇದು ಹರಿವಿನದಿ ನೀರು ಒಣಗಿ, ಹಾಳಾಗಿ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ.
ಕ್ಷಿಪ್ರಮ್ ಆಕ್ರನ್ದಿನೀ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಮೌನಾಸಕ್ತಾ ವಿಯೋಗಿನೀ । ಬಭೂವ ಚಕ್ರವಾಕೀವ ಮಾನಿನೀ ಮರಣೋನ್ಮುಖೀ
ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಳಲು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು, ಕೂಡಲೇ ಮೌನವಾಗಿಯೂ ದೂರವಿದ್ದವಳಾಗಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಳು; ಹೆಮ್ಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳು, ಮರಣದ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಚಕ್ರವಾಕಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅಥ ತಾಮ್ ಅತಿಮಾತ್ರವಿಹ್ವಲಾಂ ಸಕೃದ್ ಆಕಾಶಭವಾ ಸರಸ್ವತೀ । ಶಫರೀಂ ಹ್ರದಶೋಷವಿಹ್ವಲಾಂ ಪ್ರಥಮಾ ವೃಷ್ಟಿರ್ ಇವಾನ್ವಕಮ್ಪತ
ಆಗ ಆಕೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸರಸ್ವತಿ, ಹ್ರದವು ಒಣಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಮೀನು towards ಮೊದಲ ಮಳೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿದಂತೆ, ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿದರು.
ಶವೀಭೂತಮ್ ಇಮಂ ವತ್ಸೇ ಭರ್ತಾರಂ ಪುಷ್ಪಕಮ್ಬಲೈಃ । ಆಚ್ಛಾದ್ಯ ಸ್ಥಾಪಯೇಹ ತ್ವಂ ಪುನರ್ ಏನಮ್ ಅವಾಪ್ಸ್ಯಸಿ
ಮಗುವೇ, ಈ ಮೃತದೇಹವಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಇಲ್ಲಿ ಇಡು; ನೀನು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುವೆ.
ಪುಷ್ಪಾಣಿ ಮ್ಲಾನಿಮ್ ಏಷ್ಯನ್ತಿ ನೋ ನ ಚೈಷ ವಿನಙ್ಕ್ಷ್ಯತಿ । ಭೂಯಶ್ ಚ ತವ ಭರ್ತಾಯಮ್ ಅಚಿರೇಣ ಭವಿಷ್ಯತಿ
ಹೂಗಳು ಬಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವನು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬೇಗನೆ ನಿನ್ನ ಗಂಡನು ಮತ್ತೆ ನಿನಗೆ ಸಿಗುವನು.
ಏತದೀಯಶ್ ಚ ಜೀವೋ ಽಸಾವ್ ಆಕಾಶವಿಶದಸ್ ತವ । ನ ನಿರ್ಗಮಿಷ್ಯತಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನ್ತಃಪುರಮಣ್ಡಪಾತ್
ಈತನ ಆತ್ಮವು, ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದ್ದು, ಆ ಒಳಗೃಹದಿಂದ ಬೇಗನೆ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಷಟ್ಪದಶ್ರೇಣಿನಯನಾ ಸಮಾಕರ್ಣ್ಯೇತಿ ಬನ್ಧುಭಿಃ । ಸಾ ಸಮಾಶ್ವಾಸಿತಾಗತ್ಯ ಪಯೋಭಿರ್ ಇವ ಪದ್ಮಿನೀ
ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು, ಜೇನುಹುಳಗಳ ಸಾಲಿನಂತೆ ಕೇಳಿದ ಬಂಧುಗಳು, ಅವಳನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ ಕಮಲವನ್ನು ನೀರು ಹೇಗೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿತೋ ಹಾಗೆ, ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.
ಪತಿಂ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ತತ್ರೈವ ಪುಷ್ಪಪೂರಪ್ರಗೋಪಿತಮ್ । ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಆಶ್ವಾಸಿತಾತಿಷ್ಠತ್ ಕೃಪಣೇವ ನಿಧಾನಿನೀ
ಗಂಡನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ರಾಶಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ಇಟ್ಟ ಬಡವಳಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು.
ತಸ್ಮಿನ್ನ್ ಏವ ದಿನೇ ಸೈಕಾ ತಸ್ಮಿಞ್ ಶುದ್ಧಾನ್ತಮಣ್ಡಪೇ । ಅರ್ಧರಾತ್ರಂ ಪರಿಜನೇ ಸರ್ವಸ್ಮಿನ್ ನಿದ್ರಯಾ ಹೃತೇ
ಅದೇ ದಿನ, ಆ ಶುದ್ಧವಾದ ಒಳಗೃಹದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಸೇವಕರು ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ,
ಜ್ಞಪ್ತಿಂ ಭಗವತೀಂ ದೇವೀಂ ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನಮಹಾಧಿಯಾ । ದುಃಖಾದ್ ಆಹ್ವಾಯಯಾಮ್ ಆಸ ಸೋವಚ ಸಮುಪೇತ್ಯ ತಾಮ್
ಆಕೆ ದುಃಖದಿಂದ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯ ದೇವಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿತು. ಆ ದೇವಿ ಬಂದು ಎದುರು ನಿಂತಾಗ ಆಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿತು.
ಕಿಂ ಸ್ಮೃತಾಸ್ಮಿ ತ್ವಯಾ ವತ್ಸೇ ಧತ್ಸೇ ಕಿಮ್ ಇತಿ ಶೋಕಿತಾಮ್ । ಸಂಸಾರೇ ಭ್ರಾನ್ತಯೋ ಭಾನ್ತಿ ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಬುವನ್ ಮುಧಾ
ಮಗು, ನೀನು ನನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ? ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ದುಃಖಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭ್ರಮೆಗಳು ನೀರಿನ ಮರಳುಗಾಡಿನ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಂತೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಕ್ವ ಮಮಾಮ್ಬ ಸ್ಥಿತೋ ಭರ್ತಾ ಕಿಂ ಕರೋತ್ಯ್ ಅಥ ಕೀದೃಶಃ । ಸಮೀಪಂ ನಯ ಮಾಂ ತಸ್ಯ ನೈಕಾ ಶಕ್ನೋಮಿ ಜೀವಿತುಮ್
ಅಮ್ಮಾ, ನನ್ನ ಗಂಡ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಅವನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ? ನನ್ನನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು, ನಾನು ಒಬ್ಬಳಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಚಿತ್ತಾಕಾಶಂ ಚಿದಾಕಾಶಮ್ ಆಕಾಶಂ ಚ ತೃತೀಯಕಮ್ । ತೇಭ್ಯಶ್ ಶೂನ್ಯತಮಂ ವಿದ್ಧಿ ಚಿದಾಕಾಶಂ ವರಾನನೇ
ಮನಸ್ಸಿನ ಆಕಾಶ, ಚೇತನೆಯ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಶ — ಈ ಮೂರು ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಚೇತನೆಯ ಆಕಾಶವೇ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದೆ, ಸುಂದರಿಯೆ.
ಶೂನ್ಯಮ್ ಏವೇದಮ್ ಅಖಿಲಂ ಜಗತ್ ತತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್ । ಅಹಂ ತ್ವಮ್ ಇತಿ ದೃಶ್ಯಾತ್ಮ ನಾನಾನಾನೈವ ನಿರ್ವಪುಃ
ಈ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ 'ನಾನು', 'ನೀನು' ಎಂಬ ಭೇದಗಳು ಕೇವಲ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ನಾನಾ ರೂಪಗಳಂತೆ ಕಾಣುವವು ಮಾತ್ರ, ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ.
ಅಭಿತ್ತಿಮಯಮ್ ಏವೇದಂ ಕಲ್ಪನಾರೂಪಿತಂ ಜಗತ್ । ಜ್ಞಪ್ತಿಭಾಮಾತ್ರಕಂ ದೇಶತುಲಾಪೂರಣವರ್ಜಿತಮ್
ಈ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಅರಿವಿನ ಪ್ರಭಾವ ಮಾತ್ರ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ವಸ್ತುವಿನ ನಿಜವಾದ ಅಂಶವೂ ಇಲ್ಲ.
ತಚ್ ಚಿದಾಕಾಶಕೋಶಾತ್ಮಾ ಚಿದಾಕಾಶೈಕ್ಯಭಾವನಾತ್ । ಅವಿದ್ಯಮಾನಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಆಶು ದೃಶ್ಯತೇ ಽಥಾನುಭೂಯತೇ
ಅದು ಅರಿವಿನ ಆಕಾಶದಂತಿರುವದು, ಅರಿವಿನ ಏಕತೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.
ದೇಶಾದ್ ದೇಶಾನ್ತರಪ್ರಾಪ್ತೌ ಸಂವಿದೋ ಮಧ್ಯಮ್ ಏವ ಯತ್ । ನಿಮೇಷೇಣ ಚಿದಾಕಾಶಂ ತದ್ ವಿದ್ಧಿ ವರವರ್ಣಿನಿ
ಒಂದು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅರಿವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅರಿವಿನ ಆಕಾಶವೆಂದು ತಿಳಿ, ಸುಂದರಿಯೇ.
ತಸ್ಮಿನ್ ನಿರಸ್ತನಿಶ್ಶೇಷಸಙ್ಕಲ್ಪಸ್ಥಿತಿಮ್ ಏಷಿ ಚೇತ್ । ಸರ್ವಾತ್ಮಕಪದಂ ತತ್ ತದ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಾಪ್ನೋಷ್ಯ್ ಅಸಂಶಯಮ್
ನೀನು ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿದುಹೋದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದರೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಆ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುವೆ.
ಅತ್ಯನ್ತಾಭಾವಸಂವಿತ್ತ್ಯಾ ಜಗತಸ್ ತ್ವ್ ಏತದ್ ಆಪ್ಯತೇ । ನಾನ್ಯಥಾ ಮದ್ವರೇಣಾಶು ತ್ವಂ ತು ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಸುನ್ದರಿ
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶೂನ್ಯತೆಯ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯಬಹುದು; ಬೇರೆ ಯಾವ ಮಾರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಬೇಗನೆ ಇದನ್ನು ತಲುಪುವೆ, ಸುಂದರಿ.