ಪರಮಾಣುಕಣಂ ಕಾನ್ತಂ ಸಮ್ಪನ್ನಮ್ ಅನುಭೂತವಾನ್ । ಅಹಂ ಚೇತನಮ್ ಆತ್ಮಾನಂ ವಸ್ತುತೋ ಽಮಲಮ್ ಏವ ಖಮ್
ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಚೇತನವನ್ನು, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಶುದ್ಧ ಆಕಾಶದಂತೆ ನೇರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಯಥಾ ಸ್ವಭಾವತೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಚಲತ್ಯ್ ಏವಾನಿಶಂ ಮರುತ್ । ತಥಾ ಸ್ವಭಾವಾತ್ ಸರ್ವತ್ರ ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಏವಂ ವಪುಶ್ ಚಿತಿಃ
ಹಾಗೆಂದರೆ, ಹೇಗೆ ಗಾಳಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಲಿಸುತ್ತದೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಚೇತನವೂ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಈ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡುತ್ತದೆ.
ಯಾದೃಶಂ ಚೇತಿತಂ ರೂಪಂ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಪರಮಯಾನಯಾ । ತಚ್ ಛಕ್ನೋತ್ಯ್ ಅನ್ಯಥಾ ಕರ್ತುಂ ನೈಷಾ ಯತ್ನೇನ ಭೂಯಸಾ
ಈ ಪರಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೋ, ಅದನ್ನು ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ತತḫ ಪಶ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ಯಾವತ್ ಸಮ್ಪನ್ನೋ ಽಸ್ಮ್ಯ್ ಅಣುರೂಪಕಃ । ಚಿತ್ತ್ವಾಚ್ ಚೇತಂಸ್ ತದ್ ಏವಾಶು ತಥಾಭೂತೋ ಽಸ್ಮಿ ಸಂಸ್ಥಿತಃ
ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ, ನನಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ರೂಪವು ದೊರಕುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿದಂತೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತೇನೆ.
ತತೋ ಽಹಂ ಬುದ್ಧವಾನ್ ರೂಪಂ ತನು ತೇಜẖಕಣಾಕೃತಿ । ತದ್ ಏವ ಭಾವಯನ್ ಪಶ್ಚಾದ್ ಗತೋ ಽಹಂ ಸ್ಥೂಲತಾಮ್ ಇವ
ನಂತರ, ನಾನು ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆನು—ಅದು ಬೆಳಕಿನ ಕಣದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ನಂತರ ಸ್ಥೂಲವಾದಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದೆ.
ಪ್ರೇಕ್ಷೇ ತಾವದ್ ಅಹಂ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಇತಿ ಬೋಧಾಲ್ ಲಘೋಸ್ ತತಃ । ಮನಾಗ್ ಆಲೋಕನಾಯೇವ ಸಮ್ಪ್ರವೃತ್ತೋ ಽನುಭೂತವಾನ್ । ಯನ್ ನಾಮ ತತ್ರ ತತ್ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ತಸ್ಯೇಹಾದ್ಯ ರಘೂದ್ವಹ
ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರಿವಿನಿಂದ ಏನನ್ನೋ ನೋಡುತ್ತೇನೆ; ಆ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೋ, ರಘುವಂಶದವರೇ, ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಶೃಣು ನಾಮಾನಿ ಮುಖ್ಯಾನಿ ಕಲ್ಪಿತಾನಿ ಭವಾದೃಶೈಃ । ದ್ರಷ್ಟುಂ ಪ್ರವೃತ್ತೋ ರನ್ಧ್ರೇಣ ಯೇನ ತಚ್ ಚಕ್ಷುರ್ ಉಚ್ಯತೇ
ನೀನು ಕೇಳು, ಮುಖ್ಯವಾದ ಹೆಸರನ್ನು ನಿನ್ನಂತಹವರು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಳಸುವ ರಂಧ್ರವನ್ನು ಕಣ್ಣು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಯಚ್ ಚ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತದ್ ದೃಶ್ಯಂ ದರ್ಶನಂ ತು ಫಲಂ ತತಃ । ಯದಾ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಕಾಲೋ ಽಸೌ ಯಥಾ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸ ಕ್ರಮಃ
ನಾನು ನೋಡುವುದೇ ದೃಶ್ಯ, ನೋಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ಅದರ ಫಲ. ನಾನು ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಅದು ಕ್ಷಣ, ನಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಅದು ಕ್ರಮ.
ಪ್ರೌಢಾ ನಿಯತಿರ್ ಇತ್ಯ್ ಅದ್ಯ ಯತ್ರ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತನ್ ನಭಃ । ಸ್ಥಿತೋ ಽಸ್ಮಿ ಯತ್ರ ದೇಶೋ ಽಸಾವ್ ಇತ್ಯ್ ಆದ್ಯೈಷಾ ಪ್ರಕಲ್ಪನಾ
ಇವತ್ತು ನನ್ನ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರವೇನುಂದರೆ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಆಕಾಶ, ನಾನು ಇರುವ ಜಾಗವೇ ಸ್ಥಳ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ.
ತದಾ ತ್ವ್ ಅಹಂ ವಿದುನ್ಮೇಷಮಾತ್ರಮ್ ಏತಸ್ಯ ಕಾರಣಮ್ । ಪಶ್ಯಾಮೀತಿ ತತಸ್ ತತ್ರ ಮನಾಗ್ ಬೋಧೋ ಮಮೋದಭೂತ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರಿವಿನ ತೆರೆದು ಮುಚ್ಚುವುದು ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ ನನಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು.
ತತೋ ರನ್ಧ್ರದ್ವಯೇನಾಹಮ್ ಅಪಶ್ಯಂ ಯತ್ ತದ್ ಅಸ್ತಿ ಖಮ್ । ಯಾಭ್ಯಾಮ್ ಅಪಶ್ಯಂ ರನ್ಧ್ರಾಭ್ಯಾಂ ತ ಇಮೇ ಲೋಚನೇ ಸ್ಥಿತೇ
ನಂತರ ಆ ಎರಡು ರಂಧ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಾನು ಆಕಾಶದಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆನು. ಆ ಎರಡು ರಂಧ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದವು ಈ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂಬುದು ಈಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ.
ತತẖ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ ಛೃಣೋಮೀತಿ ಸಂವಿದ್ ಅಭ್ಯುದಿತಾ ಮಮ । ತತẖ ಕಿಞ್ಚಿನ್ ಮನಾಙ್ಮಾತ್ರಝಾಙ್ಕಾರಂ ಶ್ರುತವಾನ್ ಅಹಮ್
ನಂತರ ನಾನು ಏನೋ ಕೇಳಿದೆನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರಿವು ಹುಟ್ಟಿತು. ಆಮೇಲೆ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಕೇವಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಬ್ದವನ್ನೇ ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು.
ಆಧ್ಮಾತಸ್ಯೇವ ಶಙ್ಖಸ್ಯ ಶಬ್ದಂ ವ್ಯೋಮ್ನಸ್ ಸ್ವಭಾವಜಮ್ । ಯಾಭ್ಯಾಮ್ ಅಹಮ್ ಅಥಾಶ್ರೌಷಂ ತ ಇಮೇ ಶ್ರವಣವ್ರಣೇ
ಹುಬ್ಬಳಿಸಿದ ಶಂಖದ ಶಬ್ದದಂತೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾನು ಆ ಎರಡು ರಂಧ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಕೇಳಿದೆನು. ಅವು ಈ ಕಿವಿಗಳೇ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಪ್ರದೇಶಾಭ್ಯಾಂ ವಿಚರತಾ ಮರುತಾವಿರತಸ್ವನಮ್ । ಸ್ಪರ್ಶಸಂವೇದನಂ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಹಮ್ ಅತ್ರಾನುಭೂತವಾನ್
ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯ ನಿರಂತರ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆನು; ಅಲ್ಲೇ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪರ್ಶದ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೂಡ ಪಡೆದೆನು.
ತತ್ಸಂವೇದನಮಾತ್ರಾತ್ಮ ಸೋ ಽಯಂ ವಾಯುರ್ ಇತಿ ಸ್ಮೃತಃ । ಸ್ಪರ್ಶನೇನ್ದ್ರಿಯತನ್ಮಾತ್ರಮ್ ಅಸದ್ ಏವೇತಿ ಸತ್ ಸ್ಥಿತಮ್
ಆ ಸ್ಪರ್ಶದ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಇದನ್ನು 'ಗಾಳಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸ್ಪರ್ಶದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವನ್ನು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ಅದರಿರುವಿಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಆಸ್ವಾದಸಂವಿದ್ ಯಾಭೂನ್ ಮೇ ತದ್ ಆಸ್ವಾದ್ಯರಸೇನ್ದ್ರಿಯಮ್ । ಘ್ರಾಣಾನ್ ಮೇ ಘ್ರಾಣತನ್ಮಾತ್ರಮ್ ಉದಿತಂ ವ್ಯೋಮರೂಪಿಣಃ । ಇತ್ಥಂ ನ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಸಮ್ಪನ್ನಂ ಸರ್ವಂ ಸಮ್ಪನ್ನಮ್ ಅತ್ರ ಮೇ
ರುಚಿಯ ಅರಿವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು, ಅದು ರುಚಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಇಂದ್ರಿಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮೂಗಿನಿಂದ ವಾಸನೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವು, ಆಕಾಶದ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಹೀಗೆ, ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲವಂತೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.
ಏವಮ್ ಇನ್ದ್ರಿಯತನ್ಮಾತ್ರಜಾಲಂ ಚೇತನ್ನ್ ಅಹಂ ಸ್ಥಿತಃ । ಯಾವತ್ ತಾವದ್ ವಿದḫ ಪಞ್ಚ ಬಲಾದ್ ಇವ ಮಮೋದಿತಾಃ
ಹೀಗೆ, ನಾನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶಗಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಇದ್ದವರೆಗೆ, ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಲದಿಂದ ಉದಯವಾಗುತ್ತಾ ಬಂದವು.
ಶಬ್ದರೂಪರಸಸ್ಪರ್ಶಗನ್ಧಮಾತ್ರಶರೀರಿಕಾಃ । ಅನಾಕಾರಾಸ್ ತಥಾನಾಮ್ನ್ಯẖ ಖರೂಪಿಣ್ಯೋ ಭ್ರಮಾತ್ಮಿಕಾಃ
ಶಬ್ದ, ರೂಪ, ರುಚಿ, ಸ್ಪರ್ಶ, ವಾಸನೆ ಎಂಬ ಅಂಶಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಆ ದೇಹಗಳು ರೂಪವಿಲ್ಲದವು, ಹೆಸರಿಲ್ಲದವು, ಆಕಾಶದ ಸ್ವರೂಪದವು, ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.
ಏವಂರೂಪಮ್ ಅಹಂ ಜಾಲಂ ಭಾವಯನ್ ಯತ್ ತದಾ ಸ್ಥಿತಃ । ತದ್ ಅಹಙ್ಕಾರ ಇತ್ಯ್ ಅದ್ಯ ಕಥ್ಯತೇ ತ್ವಾದೃಶೈರ್ ಜನೈಃ
ಈ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಬಲೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನೇ ಇಂದಿನ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಜನರು 'ಅಹಂ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಏಷ ಏವ ಘನೀಭೂತೋ ಬುದ್ಧಿರ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಿಧೀಯತೇ । ಸಾಥ ಬುದ್ಧಿರ್ ಘನೀಭೂತಾ ಮನ ಇತ್ಯ್ ಅಭಿಧೀಯತೇ
ಈದೇ ವಿಷಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಬುದ್ಧಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಅನ್ತẖಕರಣರೂಪẖ ಖಮ್ ಏವ ತತ್ರಾಹಮ್ ಆಸ್ಥಿತಃ । ಆತಿವಾಹಿಕದೇಹಾತ್ಮಾ ಚಿನ್ಮಯವ್ಯೋಮರೂಪವಾನ್
ಅಂತರಂಗ ಸಾಧನವೇ ಆಕಾಶದಂತಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹದ ಆತ್ಮನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನರೂಪವಾದ ಆಕಾಶದ ರೂಪದವನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ.
ಪವನಾದ್ ಅಪ್ಯ್ ಅಹಂ ಶೂನ್ಯẖ ಕೇವಲಾಕಾಶಮಾತ್ರಕಮ್ । ಸರ್ವೇಷಾಮ್ ಏವ ಭಾವಾನಾಂ ಶೂನ್ಯಾಕೃತಿರ್ ಅರೋಧಕಃ
ನಾನು ಗಾಳಿಗಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಶುದ್ಧ ಆಕಾಶವೇನು ಇದ್ದೋ ಅದೇ; ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಶೂನ್ಯರೂಪನಾಗಿ, ಯಾವುದೂ ತಡೆಯಲಾಗದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಅಥೈನಂ ಭಾವಯನ್ನ್ ಅಹಂ ಯದಾ ತತ್ರ ಸ್ಥಿರಂ ಸ್ಥಿತಃ । ತದಾಹಂ ದೇಹವಾನ್ ಪುಷ್ಟ ಇತಿ ಮೇ ಪ್ರತ್ಯಯೋ ಽಭವತ್
ನಾನು ಇದನ್ನು ಮನನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಾಗ, ನನಗೆ 'ನಾನು ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಪೋಷಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ' ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು.
ತೇನಾಹಂ ಪ್ರತ್ಯಯೇನಾಥ ಶಬ್ದಂ ಕರ್ತುಂ ಪ್ರವೃತ್ತವಾನ್ । ಶೂನ್ಯ ಏವ ಯಥಾ ಸುಪ್ತಸ್ ಸ್ವಪ್ನೋಡ್ಡೀನೋ ನರೋ ರವಮ್
ಆ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ನಾನು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಗು ಹಾಕುವಂತೆ.
ಅಥ ಪೂರ್ವಂ ಕೃತಶ್ ಶಬ್ದೋ ಬಾಲೇನೇವ ತದ್ ಓಂ ಇತಿ । ತತಸ್ ಸ ಏಷ ಓಙ್ಕಾರ ಇತಿ ನೀತḫ ಪುನḫ ಪ್ರಥಾಮ್
ಮೊದಲಿಗೆ, ಆ ಧ್ವನಿ ಮಗುವಿನಂತೆ 'ಓಂ' ಎಂದು ಹೊರಬಂದಿತು. ನಂತರ, ಅದೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ 'ಓಂ' ಎಂಬ ಅಕ್ಷರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು.
ತತಸ್ ಸ್ವಪ್ನೇ ನರೇಣೇವ ಯತ್ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಗದಿತಂ ಮಯಾ । ತದ್ ಏತದ್ ವಿದ್ಧಿ ವಾಚಂ ತ್ವಂ ಪಶ್ಚಾನ್ ನೀತಾಂ ಪ್ರಥಾಮ್ ಇಹ
ನಂತರ, ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಮಾತು ಎಂದೇ ತಿಳಿ.
ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಸೋ ಽಸ್ಮಿ ಸಮ್ಪನ್ನಸ್ ಸೃಷ್ಟೇẖ ಕರ್ತಾ ಜಗದ್ಗುರುಃ । ತತೋ ಮನೋಮಯೇನೈವ ಕಲ್ಪಿತಾಸ್ ಸೃಷ್ಟಯೋ ಮಯಾ
ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದವನು, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕರ್ತೃ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗುರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿವೆ.
ಏವಮ್ ಅಸ್ಮಿ ಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ನ ತು ಜಾತೋ ಽಸ್ಮಿ ಕಿಞ್ಚನ । ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಅಸ್ಮಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಂ ತನ್ ನ ಕಿಞ್ಚನ ಕುತ್ರಚಿತ್
ಈ ರೀತಿ ನಾನು ಉದಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲ.
ಏವಂ ಜಗತಿ ಸಮ್ಪನ್ನೇ ಮಮೈತಸ್ಮಿನ್ ಮನೋಮಯೇ । ನ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ತತ್ರ ಸಮ್ಪನ್ನಂ ತಚ್ ಛೂನ್ಯಂ ವ್ಯೋಮ ಕೇವಲಮ್
ಈ ಜಗತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಏನೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿಲ್ಲ—ಅಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ, ಶುದ್ಧ ಆಕಾಶ ಮಾತ್ರ ಇದೆ.
ಇತ್ಥಂ ಸಂಶೂನ್ಯಮ್ ಏವೇದಂ ಸರ್ವಂ ವೇದನಮಾತ್ರಕಮ್ । ನ ಮನಾಗ್ ಅಪಿ ಸನ್ತ್ಯ್ ಏತೇ ಭಾವಾḫ ಪೃಥ್ವ್ಯಾದಯẖ ಕಿಲ
ಈ ರೀತಿ, ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದೆ; ಭೂಮಿ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.