ರಾಮಾಸೌ ಕಿಲ ಚಿಚ್ಛಕ್ತಿಸ್ ತಯಾ ಯಚ್ ಚೋದಿತಂ ತಥಾ । ತತ್ ಪ್ರಚೇತಿತಮ್ ಏವಾನ್ತಸ್ ಸತ್ಯಂ ಚೇದಮ್ ಇವಾಖಿಲಮ್
ರಾಮಾ, ಆ ಚೈತನ್ಯಶಕ್ತಿ ಏನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಒಳಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ನ ತತ್ ಪ್ರಬಿಮ್ಬಿತಂ ಬಾಹ್ಯಾನ್ ಮಕುರಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬವತ್ । ಸತ್ಯಂ ತದ್ ಅನ್ತರ್ ಏವಾಸ್ತಿ ಚಿತೇರ್ ನಾಸತ್ಯಮ್ ಅರ್ಥತಃ
ಅದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಚಿತ್ತದೊಳಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಇದೆ, ಅಸತ್ಯವಲ್ಲ.
ಚಿದ್ರೂಪಸ್ಯ ತಥಾಪ್ಯ್ ಅನ್ತಸ್ ಸತ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪಪುರಂ ಭವೇತ್ । ದೃಢಧ್ಯಾನಾದ್ ವಿಶುದ್ಧಾಯಾಶ್ ಚಿತೇರ್ ಭವತು ಮಾ ಕಥಮ್
ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪದೊಳಗೇನು, ಕಲ್ಪನೆಯ ನಗರವೂ ಇರಬಹುದು; ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾದ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಅದು ಏಕೆ ಹುಟ್ಟಬಾರದು?
ಆದರ್ಶೇ ಽಸ್ತ್ವ್ ಅಥ ವಾ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸರ್ಗಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪನೇ ಽಸ್ತು ವಾ । ಸ ಆತ್ಮನ್ಯ್ ಅರ್ಥಕಾರಿತ್ವಾತ್ ಸತ್ಯ ಇತ್ಯ್ ಏವ ಮೇ ಮತಿಃ
ಅದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಇರಲಿ, ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದು—ನನಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದರಿಂದ ಅದು ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಮಮ ನಾರ್ಥಾಯ ಸ ಇತಿ ವಕ್ಷಿ ಚೇತ್ ತತ್ ಕಥಂ ನ ತೇ । ದೇಶಾನ್ತರಗತಾಸ್ ಸರ್ವೇ ಭವನ್ತ್ಯ್ ಅರ್ಥಾಯ ಸಮ್ಪ್ರತಿ
ನೀನು 'ಅದು ನನಗೆ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ' ಎಂದರೆ, ಅದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗದು? ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ.
ಯಥಾ ದೇಶಾನ್ತರಗ್ರಾಮಸ್ ತದ್ಗತಸ್ಯಾರ್ಥಕೃದ್ ಭವೇತ್ । ಸರ್ವೇ ತಥೈತೇ ತದ್ಭಾವಂ ಗತಸ್ಯಾರ್ಥಾಯ ನಿಶ್ಚಯಾತ್
ಹಾಗೆ ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯೂ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದವನಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ.
ಯದ್ ಯಥಾಭೂತಸರ್ವಾರ್ಥಕ್ರಿಯಾಕಾರಿ ಪ್ರದೃಶ್ಯತೇ । ತತ್ ಸತ್ಯಮ್ ಆತ್ಮನೋ ಽನ್ಯಸ್ಯ ನೈವ ತತ್ತಾಮ್ ಉಪೇಯುಷಃ
ಯಾವುದು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೋ, ಅದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ.
ತಸ್ಮಾಚ್ ಚಿಚ್ಛಕ್ತಿಕೋಶಸ್ಥಾಸ್ ಸರ್ವಾಸ್ ಸರ್ಗಪರಮ್ಪರಾಃ । ಸತ್ಯಾ ಆತ್ಮನಿ ತದ್ಭಾವಂ ಗತಸ್ಯಾನ್ಯಸ್ಯ ನಾಖಿಲಾಃ
ಆದ್ದರಿಂದ ಚೈತನ್ಯಶಕ್ತಿಯೊಳಗೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಗಳ ಸರಣಿಗಳು ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದವನಿಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿವೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸತ್ಯವಲ್ಲ.
ಭೂತಭವ್ಯಭವಿಷ್ಯತ್ಸ್ಥಾಸ್ ಸಙ್ಕಲ್ಪಸ್ವಪ್ನಪೂರ್ಗಣಾಃ । ಸರ್ವೇ ಸತ್ಯಾḫ ಪರಂ ತತ್ತ್ವಂ ಸರ್ವಾತ್ಮ ಕಥಮ್ ಅನ್ಯಥಾ
ಹಿಂದಿನವು, ಈಗಿನವು, ಮುಂದಿನವು ಎಂಬ ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಸತ್ಯವೇ. ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮವಾಗಿರುವ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವು ಬೇರೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು?
ಚಾಲಿತಸ್ಯ ಯಥಾ ಗಾಢನಿದ್ರಸ್ಯ ಸ್ವಪ್ನಪತ್ತನಮ್ । ನ ಲುಠತ್ಯ್ ಏವ ಲುಠಿತಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಪ್ಯ್ ಅನುಮಿತಂ ಸ್ಫುಟಮ್
ಗಾಢನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತಲೆಕೆಡಿದಾಗ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪಟ್ಟಣವು ನಿಜವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಅಲೆಯಿತು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಊಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ತಥಾ ಚಲನ್ತ್ಯಾ ಲುಠಿತಂ ತಸ್ಯಾ ದೇಹಗತಂ ಜಗತ್ । ನ ಲುಠತ್ಯ್ ಏವ ಮಕುರಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬಮ್ ಇವ ಸ್ಥಿತಂ
ಹಾಗೆ ಆಕೆ ನಡೆಯುವಾಗ, ಅವಳ ದೇಹದೊಡನೆ ಇರುವ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಉರುಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ಉರುಳುವುದಿಲ್ಲ—ಹಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೇಗೆ ಅಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.
ಸ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮಹಾರಮ್ಭಸ್ ಸತ್ಯೋ ಽಪಿ ಭ್ರಾನ್ತಿಮಾತ್ರಕಮ್ । ಭ್ರಾನ್ತಿಮಾತ್ರಸ್ಯ ಕೇ ನಾಮ ಲುಠನಾಲುಠನೇ ವದ
ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯವೂ ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆಯಷ್ಟೆ. ಭ್ರಮೆಯೇ ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಉರುಳುವುದು ಅಥವಾ ಉರುಳದೆ ಇರುವುದೆಂದರೆ ಏನು ಅರ್ಥ? ಹೇಳು.
ಕದಾ ಸ್ವಪ್ನಪುರಂ ಸತ್ಯಂ ಕದಾ ಸ್ವಪ್ನಪುರಂ ಮುಧಾ । ಕದಾ ಸ್ವಪ್ನಪುರಂ ಭಗ್ನಂ ಕದಾ ಸ್ವಪ್ನಪುರಂ ಸ್ಥಿತಂ
ಯಾವಾಗ ಕನಸಿನ ಊರು ನಿಜವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ಅದು ಸುಳ್ಳಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ಅದು ಒಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ? ಯಾವಾಗ ಅದು ಅಕ್ಷುಣ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ?
ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ನ ಕೇವಲಂ ಸೈವ ದೃಶ್ಯಶ್ರೀರ್ ಯಾವದ್ ಅಗ್ರಗಾಮ್ । ತ್ವಂ ವಿದ್ಧೀಮಾಮ್ ಅಪಿ ಭ್ರಾನ್ತಿಂ ಜಗಲ್ಲಕ್ಷ್ಮೀಮ್ ಅವಾಸ್ತವೀಮ್
ಭ್ರಮೆ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವ ಐಶ್ವರ್ಯವಲ್ಲ; ನೀನು ತಿಳಿದುಕೋ, ನಾನು ಕೂಡ ಭ್ರಮೆಯೇ—ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಐಶ್ವರ್ಯವೆಂದು ಕಾಣುವದು ನಿಜವಲ್ಲ.
ಸಙ್ಕಲ್ಪನೇ ಮನೋರಾಜ್ಯೇ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸಙ್ಕಥನೇ ಭ್ರಮೇ । ಯಥಾ ಪುರಾನುಭವನಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಾನುಭವಸ್ ತಥಾ
ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ, ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಭ್ರಮೆಗಳಲ್ಲಿ — ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅನುಭವವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಅಹಮ್ ಇತಿ ಜಗದ್ ಇತಿ ಸ್ವಾನ್ತರ್ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಇಯಂ ಪ್ರಕಚತೀವ ಚಿತೇಃ । ಪರಮಾಕಾಶಕೃಶಾಙ್ಗ್ಯಾಶ್ ಶಾಮ್ಯತಿ ನಿಪುಣಂ ಪರಿಜ್ಞಾತಾ
"ನಾನು" ಮತ್ತು "ಈ ಜಗತ್ತು" ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಾಗ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇತಿ ನೃತ್ಯತಿ ಸಾ ದೇವೀ ದೀರ್ಘೈರ್ ದೋರ್ದಣ್ಡಮಣ್ಡಲೈಃ । ಪರಿಸ್ಪನ್ದಾತ್ಮಕೈರ್ ವ್ಯೋಮ ಕುರ್ವಾಣಾ ಘನಕಾನನಮ್
ಆ ದೇವಿ ತನ್ನ ಉದ್ದವಾದ ಕೈಗಳ ವೃತ್ತಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಚಲನೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಕ್ರಿಯಾಸೌ ನೃತ್ಯತಿ ತಥಾ ಚಿತಿಶಕ್ತಿರ್ ಅನಾಮಯಾ । ಅಸ್ಯಾ ವಿಭೂಷಣಂ ಶೂರ್ಪಕುಣಾಲಪಟಲಾದಿಕಮ್
ಆ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತದೆ, ಅದು ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ತಶಕ್ತಿ; ಅವಳ ಆಭರಣಗಳು ಚಲ್ಲಣದ ಬಟ್ಟಲು, ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳಂತಿವೆ.
ಶರಶಕ್ತಿಗದಾಪ್ರಾಸಮುಸುಲಾಸಿಶಿಲಾದಿ ಚ । ಭಾವಾಭಾವಪದಾರ್ಥೌಘಕಲಾಕಾಲಕ್ರಮಾದಿ ಚ
ಬಾಣಗಳು, ಭಾಲಗಳು, ಗದೆಗಳು, ಭುಸುನೂರಿಗಳು, ದೊಣ್ಣೆಗಳು, ಕತ್ತಿಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಇವುಗಳಂತಹ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳು, ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಅನಸ್ತಿತ್ವದ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳು, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣಗಳ ಕ್ರಮ—allವು ಕೂಡ.
ಚಿತ್ಸ್ಪನ್ದೋ ಽನ್ತರ್ ಜಗದ್ ಧತ್ತೇ ಕಲ್ಪನೇವ ಪುರಂ ಹೃದಿ । ಸೈವ ವಾ ಜಗದ್ ಇತ್ಯ್ ಏವ ಕಲ್ಪನೈವ ಯಥಾ ಪುರಂ
ಮನಸ್ಸಿನ ಚೈತನ್ಯವು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ ಲೋಕವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಒಂದು ನಗರ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲೋಕವೆಂಬುದೂ ಪೂರ್ವದಂತೆ ಕಲ್ಪನೆಯೇ.
ಪವನಸ್ಯ ಯಥಾ ಸ್ಪನ್ದಸ್ ತಥೈವೇಚ್ಛಾ ಶಿವಸ್ಯ ಸಾ । ಯಥಾಸ್ಪನ್ದೋ ಽನಿಲಶ್ ಶಾನ್ತḫ ಪ್ರಶಾನ್ತೇಚ್ಛಸ್ ತಥಾ ಶಿವಃ
ಹಾಗೆ ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆ ಅದು ಹೇಗೋ ಅದರ ಸ್ವಭಾವ, ಶಿವನ ಇಚ್ಛೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆ ನಿಲ್ಲಿದರೆ ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿರುವಂತೆ, ಇಚ್ಛೆ ಶಾಂತವಾದಾಗ ಶಿವನು ಕೂಡ ಶಾಂತನೆ.
ಅಮೂರ್ತೋ ಮೂರ್ತಮ್ ಆಕಾಶೇ ಶಬ್ದಾಡಮ್ಬರಮ್ ಆನಿಲಃ । ಯಥಾ ಸ್ಪನ್ದಸ್ ತನೋತ್ಯ್ ಏವಂ ಶಿವೇಚ್ಛಾ ಕುರುತೇ ಜಗತ್
ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಗಾಳಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿದಾಗ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಗದ್ದಲ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅದೇ ರೀತಿ ಶಿವನ ಇಚ್ಛೆಯ ಚಲನೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಲೋಕವು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ನೃತ್ಯನ್ತ್ಯಾಥ ಯದಾ ತತ್ರ ತಯಾ ತಸ್ಮಿನ್ ಪರಾಮ್ಬರೇ । ಕಾಕತಾಲೀಯಯೋಗೇನ ಸಂರಮ್ಭವಶತಸ್ ಸ್ವಯಮ್
ಆಕೆಯು ಆ ಪರಮ ವಿಶಾಲತೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆಕೆಯ ಆತುರದಿಂದ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಯೋಗ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ನಿಕಟಸ್ಥಶ್ ಶಿವಸ್ ಸ್ಪೃಷ್ಟಸ್ ಸ ಮನಾಙ್ಮಾತ್ರಮ್ ಅನ್ತಿಕಾತ್ । ವಾಡವೋ ಽಗ್ನಿಸ್ ಸ್ವನಾಶಾಯ ವಹನ್ತ್ಯೇವಾಮ್ಬುಲೇಖಯಾ
ಅತ್ತ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಶಿವನು ಆಕೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸ್ಪರ್ಶವಾದಾಗ, ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸಮುದ್ರದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಒಂದು ನೀರಿನ ರೇಖೆ ತನ್ನೊಡನೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ, ತನ್ನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯು ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಸ್ಪೃಷ್ಟಮಾತ್ರೇ ಶಿವೇ ತಸ್ಮಿಂಸ್ ತತḫ ಪರಮಕಾರಣೇ । ಪ್ರವೃತ್ತಾ ಪ್ರಕೃತಿರ್ ಗನ್ತುಂ ಸಾ ಶನೈಸ್ ತನುತಾಂ ತದಾ
ಆ ಪರಮ ಕಾರಣವಾದ ಶಿವನನ್ನು ಆಕೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ, ಪ್ರಕೃತಿ ಚಲನೆ ಆರಂಭಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಅನನ್ತಾಕಾರತಾಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸಮ್ಪನ್ನಾ ಗಿರಿಮಾತ್ರಿಕಾ । ತತೋ ನಗರಮಾತ್ರಾಸೌ ತತಶ್ ಚ ದ್ರುಮಸುನ್ದರೀ
ಅನಂತ ರೂಪಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆ ಮೊದಲು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಾಳೆ; ನಂತರ ನಗರದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಮರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ತತೋ ವ್ಯೋಮಸಮಾಕಾರಾ ಶಿವಸ್ಯೈವಾಕೃತಿಂ ತತಃ । ಸಾ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ಸರಿಚ್ ಛಾನ್ತಸಂರಮ್ಭೇವ ಮಹಾರ್ಣವಮ್
ಅವಳು ಆಕಾಶದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಶಿವನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಧರಿಸಿ, ಶಾಂತವಾದ ನದಿಯೊಂದು ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸೇರುವಂತೆ ಅವನೊಳಗೆ ಲೀನಳಾದಳು.
ಏಕ ಏವಾಭವದ್ ಅಥೋ ಶಿವಯಾ ಪರಿವರ್ಜಿತಃ । ಶಿವ ಏವ ಶಿವೇ ಶಾನ್ತೇ ಆಕಾಶೇ ಶಮಶೋಭಿತಃ
ಆ ಬಳಿಕ ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬನೇ ಉಳಿದನು; ಆ ಶಾಂತವಾದ, ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಿವನು ಆಕಾಶದ ವಿಶಾಲತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.
ಭಗವಞ್ ಶಿವಸಂಸ್ಪೃಷ್ಟಾ ಸಾ ಶಿವಾ ಪರಮೇಶ್ವರೀ । ಕಿಮರ್ಥಮ್ ಆಗತಾ ಶಾನ್ತಿಮ್ ಇತಿ ಮೇ ಬ್ರೂಹಿ ತತ್ತ್ವತಃ
ಪೂಜ್ಯನೇ, ಶಿವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಶಕ್ತಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದಳು? ದಯವಿಟ್ಟು ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಸಾ ರಾಮ ಪ್ರಕೃತಿḫ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಶಿವೇಚ್ಛಾ ಪರಮೇಶ್ವರೀ । ಜಗನ್ಮಾಯೇತಿ ವಿಖ್ಯಾತಾ ಸ್ಪನ್ದಶಕ್ತಿರ್ ಅಕೃತ್ರಿಮಾ
ರಾಮಾ, ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವಳು ಶಿವನ ಪರಮ ಇಚ್ಛೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಚಲನೆಯ ಶಕ್ತಿ.