ಕ್ವಾಸಮ್ಭವದ್ಭೂತಜಾಡ್ಯಂ ಪೃಠ್ವ್ಯಾದೇರ್ ಜಡವಸ್ತುನಃ । ಕಾರಣಂ ಭವಿತುಂ ಶಕ್ತಂ ಛಾಯಾಯಾ ಆತಪೋ ಯಥಾ
ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ ಜಡತೆ ಹೇಗೆ ಭೂಮಿ ಮೊದಲಾದ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು? ಇದು ಹಗಲು ಬೆಳಕು ನೆರಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವಂತೆ ಇದೆ.
ಕಾರಣಾಭಾವತಃ ಕಾರ್ಯಂ ನೇದಂ ತತ್ ಕಿಞ್ಚನೋದಿತಮ್ । ಯತ್ ತತ್ಕಾರಣಮ್ ಏವಾಸ್ತಿ ತದ್ ಏವೇತ್ಥಮ್ ಅವಸ್ಥಿತಮ್
ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಯಾವ ಫಲವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಕಾರಣವೇ ಇದ್ದು ಅದೇ ಹಾಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.
ಅಜಾತಮ್ ಏವ ಯದ್ ಭಾತಿ ಸಂವಿದೋ ಭಾನಮ್ ಏವ ತತ್ । ಯಜ್ ಜಗದ್ ದೃಶ್ಯತೇ ಸ್ವಪ್ನೇ ಸಂವಿತ್ಕಚನಮ್ ಏವ ತತ್
ಹುಟ್ಟದೆ ತೋರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಚೇತನೆಯ ಪ್ರಕಾಶವೇ ಆಗಿದೆ; ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಚೇತನೆಯ ಬೆಳಕಿನಂತೆಯೇ ಇದೆ.
ಸಂವಿತ್ಕಚನಮ್ ಏವಾನ್ತರ್ ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನಜಗದ್ಭ್ರಮಃ । ಸರ್ಗಾದೌ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ತಥಾ ಜಗತ್ಕಚನಮ್ ಆತತಮ್
ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಚೇತನೆಯ ಪ್ರಕಾಶವು ಕನಸಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಭ್ರಮೆಯಂತಿದೆ; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿಯೂ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಕಾಶವು ಹೀಗೆಯೇ ಹರಡಿದೆ.
ಯದ್ ಇದಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ತತ್ ಸದ್ ಏವಾತ್ಮನಿ ಸ್ಥಿತಮ್ । ನಾಸ್ತಮ್ ಏತಿ ನ ಚೋದೇತಿ ಜಗತ್ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಕದಾಚನ
ಈ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಈ ಲೋಕ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸ್ತಮಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಉದಯವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಯಥಾ ದ್ರವತ್ವಂ ಸಲಿಲಂ ಸ್ಪನ್ದತ್ವಂ ಪವನೋ ಯಥಾ । ಯಥಾ ಪ್ರಕಾಶ ಆಭಾಸೋ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ತ್ರಿಜಗತ್ ತಥಾ
ಹೇಗೋ ನೀರಿಗೆ ತಂಪು, ಗಾಳಿಗೆ ಚಲನೆ, ಬೆಳಕಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶ, ಹೀಗೆಯೇ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಮೂಲ.
ಯಥಾ ಪುರಮ್ ಇವಾಸ್ತೇ ಽನ್ತರ್ ವಿದ್ ಏವ ಸ್ವಪ್ನಸಂವಿದಿ । ತಥಾ ಜಗದ್ ಇವಾಭಾತಿ ಸ್ವಾತ್ಮೈವ ಪರಮಾತ್ಮನಿ
ಹಾಗೆಂದರೆ, ಕನಸಿನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ದೇವತೆ ಒಂದು ಪುರವನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮವೇ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಏವಂ ಚೇತ್ ತತ್ ಕಥಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸುಘನಪ್ರತ್ಯಯಂ ವದ । ಇದಂ ದೃಶ್ಯವಿಷಂ ಜಾತಮ್ ಅಸತ್ಸ್ವಪ್ನಾನುಭೂತಿವತ್
ಹೀಗೆ ಇದ್ದರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಈ ದೃಶ್ಯ ಜಗತ್ತು ನಿಜವೆಂಬ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಬಹುದು? ಇದು ಕನಸಿನ ಅನಭೂತಿಯಂತೆಯೇ ಅಸತ್ಯವಾಗಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ.
ಸತಿ ದೃಶ್ಯೇ ಕಿಲ ದ್ರಷ್ಟಾ ಸತಿ ದ್ರಷ್ಟರಿ ದೃಶ್ಯತಾ । ಏಕಸತ್ತ್ವೇ ದ್ವಯೋರ್ ಬನ್ಧೋ ಮುಕ್ತಿರ್ ಏಕಕ್ಷಯೇ ದ್ವಯೋಃ
ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದ ವಸ್ತು ಇದೆ, ಆಗ ನೋಡುವವನು ಕೂಡ ಇದ್ದಾನೆ; ನೋಡುವವನು ಇದ್ದಾಗ ನೋಡಬೇಕಾದ್ದೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಇದ್ದಾಗ ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಇಲ್ಲದಾಗಲೇ ಮುಕ್ತಿಯು ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಅತ್ಯನ್ತಾಸಮ್ಭವೋ ಯಾವದ್ ಬುದ್ಧೋ ದೃಶ್ಯಸ್ಯ ನಾಕ್ಷಯಃ । ತಾವದ್ ದ್ರಷ್ಟುರ್ ಅದ್ರಷ್ಟೃತ್ವಂ ನ ಸಮ್ಭವತಿ ಮೋಕ್ಷದಮ್
ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡಬೇಕಾದ ವಸ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಗದೆ, ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಬಿಡದೆ ಇರುವಾಗ, ನೋಡುವವನಿಗೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಮುಕ್ತಿಯೂ ಸಿಗದು.
ದೃಶ್ಯಂ ಚೇತ್ ಸಮ್ಭವತ್ಯ್ ಆದೌ ಪಶ್ಚಾತ್ ಕ್ಷಯಮ್ ಉಪಾಗತಮ್ । ತದ್ ದೃಶ್ಯಸ್ಮರಣಾನರ್ಥರೂಪೋ ಬನ್ಧೋ ನ ಶಾಮ್ಯತಿ
ನೋಡಬೇಕಾದ ವಸ್ತು ಮೊದಲು ಉಂಟಾಗಿ, ನಂತರ ನಾಶವಾದರೂ, ಅದರ ನೆನಪು ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ಆ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ನೆನಪಿನಿಂದ ಬಂದ ಬಂಧನವು ಶಾಂತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಯತ್ರ ಕ್ವಚನ ಸಂಸ್ಥಸ್ಯ ಸ್ವಾದರ್ಶಸ್ಯೇವ ಚಿದ್ಗತೇಃ । ಪ್ರತಿಬಿಮ್ಬೋ ಲಗತ್ಯ್ ಏವ ಸರ್ಗಸ್ಮೃತಿಮಯೋ ಹ್ಯ್ ಅಯಮ್
ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಿರವಾದರೂ, ಅದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ, ಪ್ರತಿಬಿಂಬವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಆದಾವ್ ಏವ ಹಿ ನೋತ್ಪನ್ನಂ ದೃಶ್ಯಂ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ಚೇತ್ ಸ್ವಯಮ್ । ದ್ರಷ್ಟೃದೃಶ್ಯಭ್ರಮಾಭಾವಾತ್ ತತ್ ಸಮ್ಭವತಿ ಮುಕ್ತತಾ
ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಕವೇ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ವತಃ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ನೋಡುವವನು ಮತ್ತು ನೋಡುವುದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೇ ನಿಜವಾದ ಮುಕ್ತಿಯು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಸ್ಮಾದ್ ಅಸಮ್ಭವನ್ಮುಕ್ತೇರ್ ಮಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾರ್ಯ ಯುಕ್ತಿತಃ । ಅತ್ಯನ್ತಾಸಮ್ಭವಂ ದೃಶ್ಯೇ ಕಥಯಾತ್ಮವಿದಾಂ ವರ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಮುಕ್ತಿಯ ಅಸಾಧ್ಯತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಈ ಲೋಕವೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸು.
ಅಸದ್ ಏವ ಯಥಾ ಭಾತಿ ಜಗತ್ಸರ್ಗಾತ್ಮಕಂ ತಥಾ । ಶೃಣ್ವ್ ಅಹಂ ಕಥಯಾ ರಾಮ ದೀರ್ಘಯಾ ಕಥಯಾಮಿ ತೇ
ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯೆಂಬ ಜಗತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ, ಅದೇ ರೀತಿ, ರಾಮಾ, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.
ವ್ಯವಸಾಯಕಥಾವಾಕ್ಯೈರ್ ಯಾವತ್ ತನ್ ನಾನುವರ್ಣಿತಮ್ । ನ ವಿಶ್ರಾಮ್ಯತಿ ತೇ ತಾವದ್ ಧೃದಿ ಪಾಂಸುರ್ ಯಥಾ ಹ್ರದೇ
ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಉಪದೇಶದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸದೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಶಯಗಳ ಧೂಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದು, ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಪುಡಿ ನೆಲಸದೆ ಇರುವಂತೆ.
ಅತ್ಯನ್ತಾಭಾವಮ್ ಅಸ್ಯಾಸ್ ತ್ವಂ ಜಗತ್ಸರ್ಗಭ್ರಮಸ್ಥಿತೇಃ । ಬುದ್ಧ್ವೈಕಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠಾತ್ಮಾ ವ್ಯವಹಾರಂ ಕರಿಷ್ಯಸಿ
ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಭ್ರಮೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ನೀನು ಅರಿತು, ಏಕಾಗ್ರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ.
ಭಾವಾಭಾವಗ್ರಹೋತ್ಸರ್ಗಸ್ಥೂಲಸೂಕ್ಷ್ಮಚಲಾಚಲಾಃ । ದೃಶಸ್ ತ್ವಾ ವೇಧಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ನ ಮಹಾದ್ರಿಮ್ ಇವೇಷವಃ
ಇರುವುದು-ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, ಹಿಡಿಯುವುದು-ಬಿಡುವುದು, ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಚಲಿಸುವುದು-ನಿಲುಕುವುದು ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬರುವವು, ಆದರೆ ಅವು ದೊಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಬಾಣಗಳು ತಲುಪಲಾರದಂತೆ ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಲಾರವು.
ಸ ಏಷೋ ಽಸ್ತ್ಯ್ ಏಕ ಏವಾತ್ಮಾ ನ ದ್ವಿತೀಯಾಸ್ತಿ ಕಲ್ಪನಾ । ಜಗದ್ ಅತ್ರ ಯಥೋತ್ಪನ್ನಂ ತತ್ ತೇ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ರಾಘವ
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ಇದೆ, ಎರಡನೆಯದು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಈ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ ರಾಮ.
ತಸ್ಮಾದ್ ಇಮಾನಿ ಸಕಲಾನಿ ವಿಜೃಮ್ಭಿತಾನಿ ಯೋ ಹೀದಮ್ ಅಙ್ಗ ಸಕಲೇ ಸಕಲಂ ಮಹಾತ್ಮಾ । ರೂಪಾವಲೋಕನಮನೋಮನನಪ್ರಕಾಶಕೋಶಾಸ್ಪದಂ ಸ್ವಯಮ್ ಉದೇತಿ ಚ ಲೀಯತೇ ಚ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯನೇ, ಈ ಮಹಾತ್ಮನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನೇ ರೂಪದರ್ಶನ, ಮನಸ್ಸಿನ ಚಿಂತನೆ, ಬೆಳಕಿನ ಆಧಾರಸ್ಥಾನ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿ, ಅವನೇ ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಏತಸ್ಮಾತ್ ಪರಮಾಚ್ ಛಾನ್ತಾತ್ ಪದಾತ್ ಪರಮಪಾವನಾತ್ । ಯಥೇದಮ್ ಉತ್ಥಿತಂ ವಿಶ್ವಂ ತಚ್ ಛೃಣೂತ್ತಮಯಾ ಧಿಯಾ
ಅತಿ ಶಾಂತವಾದ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಆ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ಉದಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನು ಗಂಭೀರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು.
ಸುಷುಪ್ತಂ ಸ್ವಪ್ನವದ್ ಭಾತಿ ಭಾತಿ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಸರ್ಗವತ್ । ಸರ್ವಮ್ ಏಕಂ ಚ ತಚ್ ಛಾನ್ತಂ ತತ್ರ ತಾವತ್ ಕ್ರಮಂ ಶೃಣು
ಗಾಢನಿದ್ರೆ ಕನಸಿನಂತಿರುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದು, ಶಾಂತವಾಗಿದೆ—ಅದರ ಕ್ರಮವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.
ತಸ್ಯಾನನ್ತಪ್ರಕಾಶಾತ್ಮರೂಪಸ್ಯಾತತಚಿನ್ಮಣೇಃ । ಸತ್ತಾಮಾತ್ರಾತ್ಮ ಕಚನಂ ಯದ್ ಅಜಸ್ರಂ ಸ್ವಭಾವತಃ
ಅಂತ್ಯಹೀನ ಪ್ರಕಾಶಸ್ವರೂಪವಾದ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯಮಣಿಯಾದ ಆ ತತ್ವದಲ್ಲಿ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಿರಂತರ ಇರುವಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ.
ತದ್ ಆತ್ಮನಿ ಸ್ವಯಂ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ ಚೇತ್ಯತಾಮ್ ಇವ ಗಚ್ಛತಿ । ಅಗೃಹೀತಾರ್ಥಕಂ ಸಂವಿದೀಹಾಮರ್ಶನಸೂಚಕಮ್
ಆ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಏನೋ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಯಾವ ವಸ್ತುವನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಚೇತನೆಯ ಚಲನೆಯ ಸೂಚನೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಅರಿವಿನ ಲಕ್ಷಣ.
ಭಾವಿನಾಮಾರ್ಥಕಲನೈಃ ಕಿಞ್ಚಿದೂಹಿತರೂಪಕಮ್ । ಆಕಾಶಾದ್ ಅಣು ಶುದ್ಧಂ ಚ ಸರ್ವಸ್ಮಿನ್ ಭಾವಿಬೋಧನಮ್
ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆಕಾಶಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಶುದ್ಧ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸುವುದು.
ತತಸ್ ಸಾ ಪರಮಾ ಸತ್ತಾ ಸತೀತಶ್ ಚೇತನೋನ್ಮುಖೀ । ಚಿನ್ನಾಮಯೋಗ್ಯಾ ಭವತಿ ಕಿಞ್ಚಿಲ್ಲಭ್ಯತಯಾ ತಯಾ
ಆಮೇಲೆ ಆ ಪರಮ ಸತ್ತ್ವವು, ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮೀರಿ, ಚೇತನೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ; ಆಗ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಗ್ರಹಣೀಯವಾಗುವುದರಿಂದ ಅರಿವಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಘನಸಂವೇದನಾತ್ ಪಶ್ಚಾದ್ ಭಾವಿಜೀವಾದಿನಾಮಿಕಾ । ಸಾ ಭವತ್ಯ್ ಆತ್ಮಕಲನಾ ಯದಾ ಯಾನ್ತೀ ಪರಾತ್ ಪದಾತ್
ನಂತರ ಗಾಢವಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಅದು ಭವಿಷ್ಯ ಜೀವಾದಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಇದು ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವ ಆತ್ಮನ ಸ್ವಂತ ಕಲ್ಪನೆ.
ಸ್ವತೈಕಭಾವನಾಮಾತ್ರಸಾರಾ ಸಂಸರಣೋನ್ಮುಖೀ । ತದಾ ವಸ್ತುಸ್ವಭಾವೇನ ತನ್ವಸ್ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತಾಮ್ ಇಮಾಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ಒಂದೇ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವಾಗ, ವಾಸ್ತವ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶರೀರಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತವೆ.
ಸಮನನ್ತರಮ್ ಏತಸ್ಯಾಃ ಖಸತ್ತೋದೇತಿ ಶೂನ್ಯತಾ । ಶಬ್ದಾದಿಗುಣಬೀಜಂ ಸಾ ಭವಿಷ್ಯದಭಿಧಾರ್ಥದಾ
ಈದಿನಂತರ ಆಕಾಶದ ಖಾಲಿತನವು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಅದು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳ ಬೀಜವಾಗಿದ್ದು, ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಮೂಲವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಹನ್ತೋದೇತಿ ತದನು ಸಹ ವೈ ಕಾಲಸತ್ತಯಾ । ಭವಿಷ್ಯದಭಿಧಾರ್ಥೇ ತೇ ಬೀಜಂ ಮುಖ್ಯಂ ಜಗತ್ಸ್ಥಿತೇಃ
ಆಮೇಲೆ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಇವುಗಳೇ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಬೀಜಗಳು.