ಬಹಿẖ ಕಿಂ ವಿದ್ಯತೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಬ್ರಹ್ಮಸದ್ಮಕವಾಟತಃ । ಕಾಸ್ ತತ್ರಾವರಣಾ ಬ್ರೂಹಿ ಕಿಯತ್ಯಸ್ ಸಂಸ್ಥಿತಾẖ ಕಥಮ್
ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನಿವಾಸದ ಗೋಡೆಯ ಹೊರಗೆ ಏನು ಇದೆ? ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಆವರಣೆಗಳಿವೆ? ಅವು ಎಷ್ಟು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಖಣ್ಡಯೋḫ ಪಾರೇ ತತೋ ದಶಗುಣಂ ಜಲಮ್ । ಸನ್ಧ್ಯಾಕಾಶಮ್ ಅನನ್ತಂ ತಂ ವರ್ಜಯಿತ್ವಾತತಂ ಸ್ಥಿತಮ್
ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಭಾಗಗಳ ಪಾರಾಗಿದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ನೀರಿನ ಪದರವಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರಗೆ ಅನಂತ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಶವಿದೆ, ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದೆ.
ತತಸ್ ತಥೈವ ಜ್ವಾಲಾತ್ಮ ತೇಜೋ ದಶಗುಣಂ ಸ್ಥಿತಮ್ । ತತಸ್ ತಥೈವ ಪವನḫ ಪಾವನೋ ನಿರ್ಮಲಸ್ ಸ್ಥಿತಃ
ಅದಾದಮೇಲೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜ್ವಾಲಾಮಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪದರವಿದೆ. ಆಮೇಲೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ಗಾಳಿಯ ಪದರವಿದೆ, ಅದು ಪವಿತ್ರವಾಗಿಯೂ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ತತಸ್ ತಥೈವ ವಿಮಲಂ ನಭೋ ದಶಗುಣಂ ಸ್ಥಿತಮ್ । ತತḫ ಪರಮಮ್ ಅತ್ಯಚ್ಛಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಕಾಶಮ್ ಅನನ್ತಕಮ್
ಆಮೇಲೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವಿಶುದ್ಧ ಆಕಾಶದ ಪದರವಿದೆ. ಅದರ ಪಾರಾಗಿದ ಮೇಲೆ, ಪರಮವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಅನಂತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾಕಾಶವಿದೆ.
ಅನ್ಯತ್ರಾನ್ಯತ್ರ ತಸ್ಯಾಥ ದೃಷ್ಟಯೋ ಽನ್ಯಾಸ್ ತಥೈವ ಖೇ । ಕಚನ್ತ್ಯ್ ಅಸಙ್ಖ್ಯಾ ದೂರಸ್ಥಾ ಮಿಥೋಽದೃಷ್ಟಾತ್ಮಸೃಷ್ಟಯಃ
ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಆತನ ದೃಶ್ಯಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಅನೇಕವಾಗಿವೆ, ದೂರದಲ್ಲಿವೆ, ಪರಸ್ಪರ ಕಾಣದಂತೆ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಉಂಟಾದವುಗಳು.
ಊರ್ಧ್ವೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಖಣ್ಡಸ್ಯ ತಸ್ಯಾಧಸ್ತಾನ್ ಮುನೀಶ್ವರ । ತಜ್ ಜಲಾದಿ ಮಹಾಕಾರಂ ಕ್ವ ಕಥಂ ಕೇನ ಧಾರ್ಯತೇ
ಮುನಿಯವರೇ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮೇಲ್ಭಾಗವಿದೆ, ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹಾ ಭೂತಗಳು ಇವೆ. ಅವು ಎಲ್ಲಿದೆ, ಹೇಗೆ ಇದೆ, ಯಾರು ಇವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಸ ಪಾರ್ಥಿವḫ ಪದಾರ್ಥಾನಾಂ ಸ್ಥಿತẖ ಕಡ್ಢಕರತ್ನವತ್ । ಭಾಗಾಸ್ ತಮ್ ಏವ ಧಾವನ್ತಿ ತೇ ಸುತಾ ಮಾತರಂ ಯಥಾ
ಆ ಭೂತತ್ತ್ವವು ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ರತ್ನದಂತೆ ನಿಂತಿದೆ; ಅದರ ಭಾಗಗಳು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ತಾಯಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವಂತೆ ಅದರತ್ತ ಓಡುತ್ತವೆ.
ಅತೋ ಯದ್ ಏವ ನೇದೀಯೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾಖ್ಯಂ ಮಹೀವಪುಃ । ತತ್ ಪದಾರ್ಥಾḫ ಪ್ರಧಾವನ್ತಿ ತೃಷಿತಾಸ್ ಸಲಿಲಂ ಯಥಾ
ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೆಂಬ ಮಹಾ ರೂಪದ ಹತ್ತಿರವಾದುದೆಲ್ಲವೂ, ವಸ್ತುಗಳು ಬಯಸಿದವರು ನೀರಿನ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವಂತೆ ಅದರತ್ತ ಓಡುತ್ತವೆ.
ಅವಲಮ್ಬ್ಯ ತದ್ ಏವಾತಸ್ ಸಂಸ್ಥಿತಾಸ್ ತೇ ಜಲಾದಯಃ । ನ ಸ್ಥಿತಿಂ ಪ್ರವಿಮುಞ್ಚನ್ತಿ ಸ್ವಾಂ ಯಥಾವಯವಾ ಇವ
ಅವುಗಳು ಆ ಒಂದು ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೀರುಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಂಗಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಡದಂತೆ.
ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಖಣ್ಡೇ ತೇ ತಿಷ್ಠತẖ ಕಥಮ್ ಉಚ್ಯತಾಮ್ । ಕಿಮಾಕೃತೀ ಧೃತೇ ಕೇನ ಕಥಂ ವಾ ಪರಿನಶ್ಯತಃ
ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಆ ಮೂಲಭೂತಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳು; ಅವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ರೂಪವಿದೆ, ಯಾವದರಿಂದ ಅವು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಅವು ನಶಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸು.
ಅಧೃತಂ ಧೃತಮ್ ಏವೋಚ್ಚೈರ್ ಅಪತಚ್ ಚೈವ ವಾ ಪತತ್ । ಅನಾಕೃತ್ಯ್ ಏವ ಸಾಕಾರಂ ಜಗತ್ ಸ್ವಪ್ನಪುರಂ ಯಥಾ
ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯಾವುದು ಹಿಡಿದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹಿಡಿದಂತಿದೆ; ಬೀಳುತ್ತಿದೆಯಾದರೂ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ; ರೂಪವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರೂಪವಿದೆ; ಈ ಜಗತ್ತು ಕನಸಿನ ಊರಿನಂತಿದೆ.
ಕಿಮ್ ಅಸ್ಯ ನಾಮ ಪತತಿ ಕಿಂ ವಾ ಕೇನಾಸ್ಯ ಧಾರ್ಯತೇ । ಯಥಾ ಸಂವಿತ್ತಿಕಚನಂ ತಥೈತದ್ ಅವತಿಷ್ಠತೇ
ಇದರಲ್ಲಿ ಏನು ಬೀಳುತ್ತಿದೆ, ಮತ್ತು ಏನು ಇದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದೆ? ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಉದಯಿಸುವಂತೆ, ಇದೇ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಯಥಾ ಕೇಶೋಣ್ಡುಕಂ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಯಥಾ ವ್ಯೋಮನಿ ಶೂನ್ಯತಾ । ಯಥಾ ವಾ ಪವನೇ ಸ್ಪನ್ದೋ ಜಗಚ್ ಚಿದ್ಗಗನೇ ತಥಾ
ಹಗುರವಾದ ಕೂದಲಿನ ಗುಂಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿತನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತದೋ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಪನ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ಜಗತ್ತು ಚೈತನ್ಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇದೆ.
ಚಿತೌ ಸಙ್ಕಲ್ಪನಗರಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾಖ್ಯಂ ಜಗದ್ಗೃಹಮ್ । ಖೇ ಖಮ್ ಏವಾತ್ಯನಾಕಾರಮ್ ಅತ್ಯಾಕಾರಮ್ ಇವ ಸ್ಥಿತಮ್
ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಯ ನಗರ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೆಂಬ ಜಗತ್ತಿನ ಮನೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಆಕಾಶದಂತೆಯೇ, ರೂಪವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ರೂಪವಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
ಪಾತಸಂವಿತ್ಸಮುದ್ಭೂತಂ ಪತದ್ ಆಸ್ತೇ ದಿವಾನಿಶಮ್ । ಉತ್ಪತನ್ತ್ಯಾ ವಿದೋದ್ಭೂತಮ್ ಉತ್ಪತಚ್ ಚೈವ ತಿಷ್ಠತಿ
ಬೀಳುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಏರುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು ಏರುತ್ತಾ ಏರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಸ್ಥಿತಿಸಂವಿತ್ಸಮುದ್ಭೂತಂ ಸ್ಥಿತಮ್ ಆಸ್ತೇ ದಿವಾನಿಶಮ್ । ಗಚ್ಛನ್ತ್ಯಾ ಸಂವಿದೋದ್ಭೂತಂ ಗಚ್ಛದ್ ಆಸ್ತೇ ದಿವಾನಿಶಮ್
ನಿಲ್ಲುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ಹೋಗುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಏತಿ ನಾಶವಿದಾ ನಾಶಂ ಮಹಾಕಲ್ಪಾದಿವೇದನೈಃ । ಜಾಯತೇ ಜನ್ಮಸಂವಿತ್ತ್ಯಾ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಸರ್ಗಾದಿವೇದನೈಃ
ನಾಶವು ನಾಶದ ಅರಿವಿನಿಂದ, ಮಹಾಕಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿನ ಅರಿವಿನಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ, ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಭಾತಿ ಮೌಕ್ತಿಕಗಣಶ್ ಶರದಮ್ಬರಾನ್ತರ್ ದೃಷ್ಟಾವ್ ಅಸತ್ಯ ಉದಿತೋ ಽಪ್ಯ್ ಅತಿಸತ್ಯರೂಪಃ । ಭ್ರಾನ್ತ್ಯಾ ಯಥಾ ನಭಸಿ ವಿಸ್ಫುರತಾಂ ತಥೈಷಾಂ ಸಙ್ಖ್ಯಾಂ ವಿಧಾತುಮ್ ಇಹ ಕೋ ಜಗತಾಂ ಸಮರ್ಥಃ
ಶರದ್ಕಾಲದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಮುತ್ತಿನ ಗುಂಪು ನಿಜವಲ್ಲದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ತುಂಬಾ ನಿಜವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅವು ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಎಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಈ ಜಗತ್ತುಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ಯಾರಿಗಿದೆ?
ಅಥ ರಾಘವ ರುದ್ರಂ ತಂ ತದಾ ತಸ್ಮಿನ್ ಮಹಾಮ್ಬರೇ । ಪ್ರವೃತ್ತಂ ನರ್ತಿತುಂ ಮತ್ತಮ್ ಅಪಶ್ಯಂ ವಿತತಾಕೃತಿಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಘವ, ಆ ವಿಶಾಲ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾನು ರುದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದೆನು; ಅವನು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು, ನೃತ್ಯ ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ವ್ಯೋಮೇವಾಕೃತಿಮ್ ಆಪನ್ನಮ್ ಅಜಹದ್ವ್ಯಾಪಿತಾಂ ನಿಜಾಮ್ । ಮಹಾಕಾರಂ ಘನಶ್ಯಾಮಂ ದಶಾಶಾಪರಿಪೂರಕಮ್
ಅವನು ಆಕಾಶದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಮಹತ್ತರನಾಗಿ, ಗಾಢವಾದ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಅರ್ಕೇನ್ದುವಹ್ನಿನಯನಂ ಚಲದ್ದಶದಿಗಮ್ಬರಮ್ । ಘನದೀರ್ಘಪ್ರಭಾಜಾಲಮ್ ಆಲಾನಂ ಶ್ಯಾಮಲತ್ವಿಷಾಮ್
ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಗಾಢವಾದ, ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರಕಾಶದ ಜಾಲವು ಕಪ್ಪು ಹೊಳಪಿರುವವರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತದೆ.
ವಾಡವಾಗ್ನಿದೃಶಂ ಲೋಲಭುಜೋರ್ಮಿಭರಭಾಸುರಮ್ । ಏಕಾರ್ಣವಾರ್ಣೋ ದ್ರಾಗ್ ದೇಹಬನ್ಧೇನೇವ ಸಮುತ್ಥಿತಮ್
ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಸಮುದ್ರದ ಕೆಳಗಿನ ಅಗ್ನಿಯಂತಿತ್ತು, ಕೈಗಳು ಅಲೆಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಒಬ್ಬನೇ ಸಮುದ್ರದ ಬಣ್ಣದ ಆ ರೂಪವು ದೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದಂತೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿತು.
ಪಶ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅನನ್ತರಮ್ ಅಹಂ ಯಾವತ್ ತಸ್ಯ ಶರೀರತಃ । ಛಾಯೇವ ಪರಿನಿರ್ಯಾತಿ ನರ್ತನಾನುವಿಧಾಯಿನೀ
ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಒಂದು ನೆರಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಅದು ಅವನ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವಂತೆ ಹೊರಡುತ್ತದೆ.
ಸೂರ್ಯೇಷ್ವ್ ಅವಿದ್ಯಮಾನೇಷು ಮಹಾತಮಸಿ ಮನ್ಥರೇ । ಸ್ಥಿತೇ ಕಥಮ್ ಇಯಂ ಛಾಯಾ ಭವೇದ್ ಇತಿ ಮತಿರ್ ಮಮ
ಸೂರ್ಯರು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಮಹಾ ಅಂಧಕಾರ ತುಂಬಿರುವಾಗ, ಈ ನೆರಳು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಯಾವದ್ ವಿಚಾರಯಾಮ್ಯ್ ಆಶು ತಾವತ್ ತಸ್ಯ ತದಾ ಪುರಃ । ಸಾ ಸ್ಥಿತಾ ಪರಿನೃತ್ಯನ್ತೀ ವಿಶೀರ್ಣಾ ಸ್ತ್ರೀ ತ್ರಿಲೋಚನಾ
ನಾನು ಆ ವಿಚಾರವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಆ ನೆರಳು, ಮೂವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು, ಜಡಜಡನೆ ಕುಣಿದು, ಕೂದಲು ಬಿಕೋಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಕೃಷ್ಣಾ ಕೃಶಾ ಸಿರಾಲಾಙ್ಗೀ ಜರ್ಜರಾ ವಿಕೃತಾಕೃತಿಃ । ಜ್ವಾಲಾಕುಲಾನಲಾಲೋಲವನಸಮ್ಭಾರಶೇಖರಾ
ಅವಳು ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದಳು, ದಪ್ಪದ ಶಿರೆಗಳಿರುವ ಸೊಗಸಿಲ್ಲದ ದೇಹ, ದುರ್ಬಲ ಮತ್ತು ವಿಕೃತವಾದ ರೂಪ, ಹೊತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ತಲೆಗೆ ಅಲಂಕಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ಭಿನ್ನಾಞ್ಜನತಮಶ್ಶ್ಯಾಮಾ ಯಾಮಿನೀವಾಕೃತಿಂ ಗತಾ । ತಮಶ್ಶ್ರೀರ್ ದೇಹಯುಕ್ತೇವ ಸಾಕಾರೇವಾಮ್ಬರದ್ಯುತಿಃ
ಅವಳ ಮೈ ಬಿದ್ದ ಅಂಜನದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ರಾತ್ರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಹೋಲುವದು, ಕತ್ತಲೆಯ ಮಹಿಮೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ದೇಹ ಹೊಂದಿದಂತೆ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಕಾಶ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅತಿದೀರ್ಘಾ ಕರಾಲಾಸ್ಯಾ ನಭೋ ಮಾತುಮ್ ಇವೋದ್ಯತಾ । ದೀರ್ಘಜಾನುಭುಜಭ್ರಾನ್ತ್ಯಾ ಮಾತುಕಾಮೇವ ದಿಙ್ಮುಖಮ್
ಅವಳು ತುಂಬಾ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದಳು, ಭಯಾನಕವಾದ ಬಾಯಿಯುಳ್ಳವಳು, ಆಕಾಶವನ್ನೇ ನುಂಗಲು ಹೊರಟವಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು, ಉದ್ದವಾದ ಮೊಣಕಾಲು ಮತ್ತು ಕೈಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ತಾಯಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಕೃಶಾ ಬಹೂಪವಾಸೇವ ಪರಿನಿಮ್ನಮಹಾಹನುಃ । ಕಜ್ಜಲಶ್ಯಾಮಲಾ ಮೇಘಮಾಲೇವ ಪವನಾಕುಲಾ
ಅವಳು ಬಹಳ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದಳು, ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದವರಂತೆ, ಗಡ್ಡಲೂ ಬಾಯೂ ಒಳಗೆ ಕುಸಿದಿದ್ದವು. ಅವಳ ಮೈ ಬೂದಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವ ಮೋಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೃಶಾಶಕ್ತಾ ಯದೋತ್ಥಾತುಂ ಸುದೀರ್ಘಾ ವಿಧಿನಾ ತದಾ । ಗ್ರಥಿತೇವ ಸಿರಾರೂಪೈರ್ ದಾಮಭಿರ್ ದೈರ್ಘ್ಯಶಾಲಿಭಿಃ
ಅವಳು ದುರ್ಬಲಳಾಗಿದ್ದಳು, ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವಳ ದೇಹ ತುಂಬಾ ಉದ್ದವಾಗಿದ್ದರೂ, ದೀರ್ಘವಾದ ನರಗಳು ಹಗ್ಗದಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು.