ಪಿಶಾಚಪ್ರತಿಭಾ ಸತ್ಯಾ ಮದಜ್ಞಪ್ತಿಮತೋ ಯದಿ । ಪ್ರತಿಭಾಸ್ಯ ನ ಸತ್ಯಾ ಸ್ಯಾತ್ ಪರಲೋಕಾತ್ಮಿಕಾ ಕಥಮ್
ಒಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮರುಳಾದಾಗ ಅವನು ಪಿಶಾಚಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಪರಲೋಕದ ಅನುಭವವೂ ನಿಜವಾಗಿರಬಾರದೆಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕು?
ಪಿಶಾಚೋ ಽಸ್ತೀತಿ ಚೇತ್ ಸಂವಿತ್ ಸತ್ಯಾರ್ಥಾ ತೇನ ಸಂವಿದಃ । ಮೃತಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪರೋ ಲೋಕ ಇತ್ಯ್ ಅಸ್ಯಾẖ ಕಿಂ ನ ಸತ್ಯತಾ
ನೀನು 'ಪಿಶಾಚಿ ಇದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಆ ಅರಿವು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, 'ಮರಣಾನಂತರ ಪರಲೋಕ ಇದೆ' ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಇರಬಾರದೆಂದು ಯಾಕೆ?
ಕಾಕತಾಲೀಯವದ್ ದೇಹಾತ್ ಪೈಶಾಚೀ ಜ್ಞಪ್ತಿರ್ ಅಸ್ತಿ ಚೇತ್ । ಪರಲೋಕಾರ್ಥಸಂವಿತ್ತಿẖ ಕಥಂ ನಾಸ್ತಿ ಸಕಾರಣಾ
ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ದೇಹದಿಂದ ಪಿಶಾಚಿಯ ಅನುಭವ ಉಂಟಾದರೆ, ಅದರಂತೆಯೇ ಕಾರಣವಿರುವ ಪರಲೋಕದ ಅರಿವೂ ಇರಬಾರದೆಂದು ಯಾಕೆ?
ಯಾನ್ತರ್ ವೇತ್ತಿ ಯಥಾ ಸಂವಿತ್ ಸಾ ತಥಾನುಭವತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಅಸ್ತು ಸತ್ಯಮ್ ಅಸತ್ಯಂ ವಾ ಸಿದ್ಧಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅನುಭೂತಿತಃ
ಒಬ್ಬನ ಒಳಗಿನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತದೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಅದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಜವೋ ಅಸತ್ಯವೋ ಎಂಬುದು ಅನುಭವದಿಂದಲೇ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೃತಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪರೋ ಲೋಕೋ ವಿದ್ ಇತ್ಯ್ ಏವಮ್ಮಯೀ ಭವೇತ್ । ಸತಿ ಚಾಸತಿ ದೇಹೇ ಽಸ್ಮಿಂಸ್ ತೇನ ಕಿಂ ಸದ್ ಅಸಚ್ ಚ ಕಿಮ್
ಮರಣ后的ವರು ಮತ್ತೊಂದು ಲೋಕವಿದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ವಭಾವ. ದೇಹ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿಜ, ಯಾವುದು ಅಸತ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು ಅರ್ಥವಿದೆ?
ತಸ್ಮಾತ್ ಸ್ವಭಾವḫ ಪ್ರಥಮಂ ಪ್ರಸ್ಫುರನ್ ವೇತ್ತಿ ಸಂವಿದಮ್ । ವಾಸನಾಕಾರಣಂ ಪಶ್ಚಾದ್ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಸಮ್ಪಶ್ಯತಿ ಭ್ರಮಮ್
ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೊದಲು ಸ್ವಭಾವವೇ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತದೆ. ನಂತರ, ಆ ಕಾರಣವು ವಾಸನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಮಿಥ್ಯಾಭ್ರಮವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ತತ್ಕ್ಷಯಾಚ್ ಛಮಮ್ ಆಯಾತಿ ದ್ರಷ್ಟೃದೃಶ್ಯದೃಗಾಮಯಃ । ತತ್ಸತ್ತಾಯಾಮ್ ಉದೇತೀಯಂ ಸಂಸೃತ್ಯಾಖ್ಯಾ ಪಿಶಾಚಿಕಾ
ಆ ಸ್ವಭಾವವು ನಾಶವಾದಾಗ, ನೋಡುವವನು, ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ನೋಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಉಳಿದರೆ, ಈ ಸಂಸಾರದ ಭ್ರಮೆಯು, ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ, ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.
ಉಪಲಮ್ಭ ಉದೇತ್ಯ್ ಆದೌ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವಾಸನಾ ತತಃ । ತಚ್ಛಾನ್ತಿಂ ವಿದ್ಧಿ ನಿರ್ವಾಣಂ ತತ್ಸತ್ತಾಂ ಸಂಸೃತಿಭ್ರಮಮ್
ಮೊದಲು ಗ್ರಹಿಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಸನೆ. ಅದರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಿಯೆಂದು ತಿಳಿ; ಅದು ಉಳಿದರೆ ಅದು ಸಂಸಾರದ ಭ್ರಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಉತ್ಪನ್ನೈವ ನ ಸಾನಾದೌ ಪರೇ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ್ ಅಸಮ್ಭವಾತ್ । ಉತ್ಪನ್ನಾಪಿ ಚ ವಾ ಯಾಸೌ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ಪರಮ್ ಏವ ಸತ್
ಯಾವುದು ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ, ಅದು ಆದ್ಯಂತವಿಲ್ಲದ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲ. ಉದಯವಾದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅದು ಪರಮ ಸತ್ಯವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವೇ.
ಏತಾವದ್ ಯತ್ ಪರಿಜ್ಞಾನಂ ತನ್ ನಿರ್ವಾಣಂ ವಿದುರ್ ಬುಧಾಃ । ಯದ್ ಅತ್ರೈವಾಪರಿಜ್ಞಾನಂ ತಂ ಬನ್ಧಂ ವಿದ್ಧಿ ರಾಘವ
ಯಾವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅರಿವು ಇದೆವೋ, ಅದನ್ನೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮುಕ್ತಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅರಿವಿಲ್ಲದಿಕೆ ಉಳಿದಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ಬಂಧನವೆಂದು ತಿಳಿ, ರಾಘವ.
ವಿಜ್ಞಾನಘನ ಏವಾಯಂ ಕಚನಾಕಚನಾತ್ಮಕಃ । ಸ್ವಯಮ್ ಏವ ಕಚತ್ಯ್ ಅನ್ತರ್ ನ ಕಚತ್ಯ್ ಏವ ವಾ ಸ್ವಯಮ್
ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಚಲಿಸುವದೂ ಅಚಲವಾಗಿರುವದೂ ಆಗಿದೆ. ಇದು ಸ್ವತಃ ಒಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಸ್ವತಃ ಚಲಿಸದೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಸಂವಿದಂಶಪರಾವೃತ್ತಿಮಾತ್ರಪೇಲವರೂಪಿಣೀ । ಬನ್ಧದೃಙ್ ಮೋಕ್ಷದೃಕ್ ಚೇತಿ ಕ್ಲೇಶಸ್ ತತ್ಸಾಧನೇ ಕಿಯಾನ್
ಅರಿವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಗದ ತಿರುಗಾಟದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಂಧನವಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಿರಬಹುದು?
ಸಂವಿದುದ್ಬೋಧನಂ ಬನ್ಧಸ್ ತದನುದ್ಬೋಧನಂ ಶಿವಮ್ । ಅಸತ್ ಸದ್ವಜ್ ಜಗದ್ ಭಾತಿ ಸಂವಿದುದ್ಬೋಧನೋದರಮ್
ಜ್ಞಾನ ಜಾಗೃತಿಯಾಗುವುದು ಬಂಧನವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಜಾಗೃತಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಶಾಂತಿ. ಜ್ಞಾನ ಜಾಗೃತಿಯಾಗಿದಾಗಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಜಡಂ ಬೋಧನಂ ಸುಪ್ತಂ ಮೋಕ್ಷ ಇತ್ಯ್ ಅಭಿಧೀಯತೇ । ಪ್ರಬುದ್ಧಂ ಬನ್ಧ ಇತ್ಯ್ ಆಹುರ್ ಯದ್ ಇಚ್ಛಸಿ ತದ್ ಆಹರ
ಮಸುಕಾಗದ ಜ್ಞಾನ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮುಕ್ತಿಯೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜಾಗೃತಿಯಾದರೆ ಅದನ್ನು ಬಂಧನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಿನಗೆ ಯಾವುದು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೋ.
ನಿರ್ವಾಣವಾಸನಮ್ ಅನನ್ತಮ್ ಅಜಾಡ್ಯಮ್ ಅಚ್ಛಬೋಧೈಕತಾನಮ್ ಅಪಯನ್ತ್ರಣಮ್ ಅಸ್ತಶಙ್ಕಮ್ । ಅದ್ವೈತಮ್ ಐಕ್ಯರಹಿತಂ ಚ ನಿರಸ್ತಶೂನ್ಯಮ್ ಆಕಾಶಕೋಶವಿಶದಾಶಯ ಶಾನ್ತಮ್ ಆಸ್ಸ್ವ
ನಿರ್ವಾಣದ ಅನಂತ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರು — ಅಜಡ, ಶುದ್ಧವಾದ, ವಿಭಜನೆಯಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ದ್ವೈತವಿಲ್ಲದೆ, ಏಕತೆಯ ಭಾವವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಖಾಲಿತನವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿರು.
ಇತಿ ತೇ ಸರ್ವ ಆಯಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕನಿವಾಸಿನಃ । ಅದೃಶ್ಯತಾಮ್ ಏವ ಗತಾ ದೀಪಾẖ ಕ್ಷೀಣದಶಾ ಇವ
ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು; ನಂತರ, ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದ ದೀಪಗಳು ಹಗುರಾಗಿ ಕಾಣದಂತೆ ಅವರು ಕೂಡ ಕಾಣೆಯಾಗಿಹೋದರು.
ಅಥ ತೇ ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಬ್ರಹ್ಮತಾಂ ಗತೇ । ಜಗದ್ವದ್ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ತಮ್ ಅದಹನ್ ಭಾಸುರಾರ್ಚಿಷಃ
ಆ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದಾಗ, ಅವರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನೂ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದಂತೆ, ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದವು.
ವೈರಿಞ್ಚನಗರಂ ದಗ್ಧ್ವಾ ಧ್ಯಾನಂ ಕೃತ್ವಾ ವಿರಿಞ್ಚವತ್ । ತೇ ಽಪಿ ನಿರ್ವಾಣಮ್ ಆಜಗ್ಮುರ್ ನಿಸ್ಸ್ನೇಹದಶದೀಪವತ್
ಬ್ರಹ್ಮನ ನಗರವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಅವರು ಕೂಡ, ಎಣ್ಣೆ ಇಲ್ಲದ ಹತ್ತು ದೀಪಗಳು ಆರಿದಂತೆ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.
ತತ ಏಕಾರ್ಣವಾಪೂರೋ ವಿರಿಞ್ಚನಗರಾನ್ತರಮ್ । ರಾತ್ರೌ ಭುವಮ್ ಇವ ಧ್ವಾನ್ತಂ ಪೂರಯಾಮ್ ಆಸ ಸೂರ್ಮಿಮಾನ್
ಆಮೇಲೆ, ಒಂದು ಮಹಾಸಾಗರದ ಹೊಳೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ನಗರವನ್ನು 둘ುವಂತೆ ತುಂಬಿ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸುವ ಹಗುರಿನಂತೆ, ಅಲೆಗಳೊಡನೆ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.
ಆಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಮ್ ಅಭವಜ್ ಜಗದ್ ಆಪೂರ್ಣಮ್ ಅರ್ಣಸಾ । ತುಲ್ಯಂ ರಸೈಕಪೂರ್ಣೇನ ಪಕ್ವದ್ರಾಕ್ಷಾಫಲೇನ ತತ್
ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದವರೆಗೆ ಇರುವ ಜಗತ್ತು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು; ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಣ್ಣಾದ ದ್ರಾಕ್ಷೆ ಹಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ ರಸದಿಂದ ತುಂಬಿರುವಂತೆ, ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು.
ತತ ಊರ್ಮಿಗಿರಿವ್ರಾತವೇಗೈರ್ ಆವಲಿತಾಖಿಲೈಃ । ವಿಚ್ಛಿನ್ನಾẖ ಕಲ್ಪಜಲದಾ ಜಲ ಏವ ವಿಲಿಲ್ಯಿರೇ
ಆಗ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭಾರಿಯಾದ ಅಲೆಗಳ ವೇಗದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹರಡಿದ ಮಹಾ ಮೋಡಗಳು ತುಂಡಾಗಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕರಗಿಹೋದವು.
ಏತಸ್ಮಿನ್ನ್ ಅನ್ತರೇ ತತ್ರ ದೃಷ್ಟವಾನ್ ಅಹಮ್ ಅಮ್ಬರಾತ್ । ಯಾವದ್ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತಂ ಭೀಮಂ ಭೂತಂ ಕಿಞ್ಚಿನ್ ನಭೋಽನ್ತರಾತ್
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಾನು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಗಗನದೊಳಗಿಂದ ಭಯಂಕರವಾದ, ಭೀಕರವಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಸ್ತು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆ.
ಕಲ್ಪಾನ್ತಜಲದಾಕಾರಂ ಕೃಷ್ಣಮ್ ಆಪೂರಿತಾಮ್ಬರಮ್ । ಆಕಲ್ಪಂ ಸಮ್ಭೃತಂ ನೈಶಂ ದೇಹೇನೇವೋತ್ಥಿತಂ ತಮಃ
ಅದು ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಆಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅನೇಕ ಯುಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ, ರಾತ್ರಿಯಂತೆ, ದೇಹಧಾರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಂಧಕಾರದಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುವುದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.
ತರುಣಾದಿತ್ಯಲಕ್ಷಾಣಾಂ ತೇಜ ಆಭಾಸುರಂ ದಧತ್ । ಆದಿತ್ಯತ್ರಯಸಙ್ಕಾಶೈಸ್ ಸ್ಥಿರವಿದ್ಯುತ್ತ್ರಯೋಲ್ಬಣೈಃ
ಅದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಿರಣ ಹೊತ್ತ ಯುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಮೂರು ಸೂರ್ಯರ ತೀವ್ರತೆಯಂತೆ, ಮೂರು ಭಯಾನಕವಾದ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ನೇತ್ರೈರ್ ಆಭಾಸುರಮುಖಂ ಜ್ವಾಲಾಪುಞ್ಜಾನ್ ಸಮುದ್ಗಿರತ್ । ಪಞ್ಚಾನನಂ ದಶಭುಜಂ ತ್ರಿನೇತ್ರಂ ಶೂಲಪಾಣಿಕಮ್
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖವು, ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಗುಂಪು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು; ಐದು ಮುಖಗಳು, ಹತ್ತು ಕೈಗಳು, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ ಹಿಡಿದಿದ್ದನು.
ಅಮಾನ್ತಮ್ ಅನ್ತಮುಕ್ತೇ ಽಪಿ ವ್ಯೋಮ್ನೀವ ವಿತತಾಕೃತಿಮ್ । ಖಮ್ ಇವಾಸಿವರಶ್ಯಾಮಂ ದೇಹಮ್ ಆದಾಯ ಸಂಸ್ಥಿತಮ್
ಆ ರೂಪಕ್ಕೆ ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಕಾಶದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.
ಸ್ಥಿತಮ್ ಏಕಾರ್ಣವಾಪೂರ್ಣಾದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡಾದ್ ಬಹಿರ್ ಅಮ್ಬರೇ । ವ್ಯೋಮೇವ ಹಸ್ತಪಾದಾದಿಸನ್ನಿವೇಶೇನ ಲಕ್ಷಿತಮ್
ಒಂದು ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಹೊರಗಡೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಆತನ ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಗಗಳ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ಘೋಣಾನಿಲಪರಾವೃತ್ತಿವಿಧುತೈಕಮಹಾರ್ಣವಮ್ । ಗೋವಿನ್ದಮ್ ಇವ ದೋರ್ದಣ್ಡಕ್ಷೋಭಿತಕ್ಷೀರಸಾಗರಮ್
ಮೂಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಮಹಾಸಾಗರ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಗೋವಿಂದನು ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ಪಾರಿಜಾತ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕದಡಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕಲ್ಪಾರ್ಣವಜಲಾಪೂರಂ ಪುಂಸ್ತ್ವೇನೇವ ಸಮುತ್ಥಿತಮ್ । ಮೂರ್ತಿಯುಕ್ತಮ್ ಅಹಙ್ಕಾರಮ್ ಅಕಾರಣಕಮ್ ಆಗತಮ್
ಕಾಲಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆ, ಪುರುಷತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ರೂಪ ಹೊಂದಿದ ಅಹಂಕಾರವು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಉದಯವಾಯಿತು.
ಕುಲಾಚಲಬೃಹದ್ವೃನ್ದಮ್ ಇವೋಡ್ಡಯನಡಮ್ಬರೈಃ । ಪಕ್ಷೌಘೈರ್ ಉತ್ಥಿತಂ ವ್ಯೋಮ ಸಮಸ್ತಮ್ ಅಭಿಪೂರಯತ್
ಪರ್ವತಗಳ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು ಹಾರುವಂತೆ, ಆಲೋಚನೆಗಳ ಗುಂಪು ಆಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದವು.