ಅನನ್ತವನವಿನ್ಯಾಸನವಯೌವನಪಾವಕಃ । ಉದಯಾಸ್ತಮಯಾದ್ರಿಭ್ಯೋ ವಿನ್ಧ್ಯೋ ವಿಧುರತಾಮ್ ಅಗಾತ್
ಅನಂತವಾದ ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಯುವ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟVindhya ಪರ್ವತವು, ಉದಯಾಸ್ತಮಯ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ಅಙ್ಗಾರಕಲ್ಪವಿಟಪೈರ್ ಜ್ವಾಲಾವನವಿವಲ್ಗನೈಃ । ಶರೈರ್ ಈಶ ಇವ ಕ್ಷುಬ್ಧಸ್ ಸಹ್ಯೋ ಽಸಹ್ಯತ್ವಮ್ ಆಯಯೌ
ಅಂಗಾರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಡುಗಳಿಂದ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಪರ್ವತವು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೆರಳಿದ ಒಡೆಯನಂತೆ, ಸಹಿಸಲಾಗದಂತಾಗಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯಮಧ್ಯಕಚತ್ಕಾರ್ಷ್ಣ್ಯಂ ಭ್ರಮದ್ಧೂಮಾಲಿಮಾಲಿತಮ್ । ಚಲಜ್ಜ್ವಾಲಾಬ್ಜಮ್ ಅನಿಲೈರ್ ಮೃಷ್ಟಂ ಸರ ಇವಾಮ್ಬರಮ್
ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ತಿರುಗಾಡುವ ಹೊಗೆಯು ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಹೂವಿನಂತೆ, ಆಕಾಶವೇ ಒಂದು ಕೆರೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಖೇ ಽದ್ರೀಣಾಂ ಶಿಖರೋರ್ವ್ಯೋ ಽಗ್ನಿಶಿಖಾಶಿಖರಶೇಖರಾಃ । ನನೃತುರ್ ನೀರಸಾ ರಾಮ ನರ್ತಕ್ಯẖ ಕೇತುಕುನ್ತಲಾಃ
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳ ಶಿಖರಗಳು ಬೆಂಕಿಯ ಹೊತ್ತಿನ تاجುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಮಾ, ಧ್ವಜಗಳು ಅವರ ಉದ್ದ ಕೂದಲನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಜೀವವಿಲ್ಲದ ನೃತ್ಯಗಾರ್ತಿಯರಂತೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ತಲಾಹಿತಾನಲಜ್ವಾಲಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡೋರ್ಧ್ವಕವಾಟಭೂಃ । ಭರ್ಜನಪ್ರೋತ್ಫಲದ್ಭೂತಧಾನಾಗಾದ್ ಭ್ರಾಷ್ಟ್ರಭೂಮಿಕಾಮ್
ನೆಲದ ಕೆಳಗೆ ಹಚ್ಚಿದ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿ, ಅದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮೇಲಿನ ಬಾಗಿಲಿನಂತೆ, ಜೀವಿಗಳು ಉಬ್ಬಿ ಸಿಡಿಯುತ್ತಾ ಹುರಿಯಲ್ಪಡುವ ಒಡವೆ ಭೂಮಿಯಂತಾಗಿತ್ತು.
ದ್ವೀಪಾಬ್ಧಿಕಙ್ಕಣಶ್ರೇಣೀ ಮೃಜ್ಜಲಾಙ್ಗಾಗ್ನಿನಾರುಣಾ । ಹೃತ್ಪ್ರಕೋಷ್ಠೇ ಜಗಲ್ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾಸ್ ಸಾವತೀರ್ಣಾಭವತ್ ತದಾ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳ ಹೃದಯದ ಒಳಗಣ ಕೋಣೆಗೆ, ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಗಳ ವಲಯ ಇಳಿದುಬಂದಿತು.
ಶೈಲಾಶ್ ಚಟಚಟಾಸ್ಫೋಟೈರ್ ವೃಕ್ಷಾẖ ಕಟಕಟಾರವೈಃ । ದೇಶಾ ಹಲಹಲೋಲ್ಲಾಸೈರ್ ಅಲಂ ವಿದಲನಂ ಯಯುಃ
ಪರ್ವತಗಳು ಚಟಚಟ ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ, ಮರಗಳು ಕಟಕಟ ಎಂಬ ಗದ್ದಲದಿಂದ, ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ಹಲ್ಲಹಲ ಎಂಬ ಗೋಜಿನಿಂದ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಡೆಯುವಷ್ಟು ಭಾರೀ ಧ್ವನಿಯಾಯಿತು.
ಅಬ್ಧಯẖ ಕ್ವಥಿತಾಕಾರಾḫ ಫೇನಿಲೋಲ್ಲೋಲಮಾಂಸಲಾಃ । ವೀಚೀಕರತಲಾಘಾತಾಂಶ್ ಚಕ್ರುರ್ ಅರ್ಕಮುಖೇ ನು ಖೇ
ಸಮುದ್ರಗಳು ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು, ನುರಿತ ಫೇನದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅಲೆಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾದಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ, ಆ ಅಲೆಗಳ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೂರ್ಯನ ಮುಖವನ್ನೂ ತಟ್ಟಿದವು.
ಅನ್ಯೋಽನ್ಯವೇಲ್ಲಿತೈರ್ ಲೋಲಭೂತಲಾಙ್ಗಾರಪರ್ವತಾನ್ । ಜಹ್ರುರ್ ವೀಚಿಕರೈರ್ ಮೋಹಜಡಾḫ ಪ್ರಕುಪಿತಾ ಇವ
ಅಲೆಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತವಾದಂತೆ, ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಕಲ್ಲುಗಳಂತಹ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತಾವು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಗೋಜಿನಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದೆಯಾಡಿಸಿದವು.
ಆಶಾಕಾಶಾಶಿನಾಮ್ ಏಷಾಂ ಗುಹಾಗುಲಗುಲಾರವಾನ್ । ಪ್ರಪನ್ನಶ್ ಶಬ್ದ ಆಗ್ನೇಯೋ ಜ್ವಾಲಾಭಡಭಡೋದ್ಭಟಃ
ಈ ಎಲ್ಲದೊಳಗಿಂದ, ಗಹ್ವರಗಳ ಗರ್ಜನೆಗೂ ಆಕಾಶದ ಗೋಜಿಗೂ ಸಮಾನವಾದ ಅಗ್ನಿಯ ಶಬ್ದ, ಜ್ವಾಲೆಯ ಭಡಭಡ ಎಂಬ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಬಂದಿತು.
ಲೋಕಪಾಲಪುರಾಪಾತಭಗ್ನಾಙ್ಗಾರಾದಿಭಿತ್ತಯಃ । ದಿಶೋ ದಶಾಪಿ ವೈವಶ್ಯಮ್ ಅಯುರ್ ಉನ್ಮುಕ್ತವೃತ್ತಯಃ
ಲೋಕಪಾಲರ ಪಟ್ಟಣಗಳ ಗೋಡೆಗಳು, ಕೆಂಡು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದವು, ಒಡೆದುಹೋಯಿತು; ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು.
ಕಾಞ್ಚನದ್ರವಸಾನ್ದ್ರಾರ್ದ್ರದ್ರುಮಾಙ್ಗಾರಗುಹಾಗೃಹಃ । ಶನೈẖ ಖರ್ವಾಕೃತಿರ್ ಮೇರುರ್ ಆಸೀದ್ ಧಿಮಮ್ ಇವಾತಪೇ
ಕಾಂಚನದ ಹದವಾದ, ತೇವವಿರುವ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಗುಹೆಗಳಿರುವ ಮೇರುಗಿರಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಆಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಹಿಮವು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕರಗುವಂತೆ.
ಕ್ಷಣೇನೈವಾನಲಾತ್ ತಸ್ಮಾದ್ ಧಿಮವಾನ್ ವ್ಯದ್ರವದ್ ದ್ರುತಃ । ಸರ್ವಾನ್ತಶ್ಶೀತಲಶ್ ಶುದ್ಧೋ ದುರ್ಜನಾದ್ ಇವ ಸಜ್ಜನಃ
ಆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ಮಹಾ ಪರ್ವತವು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರಗಿ ಹೋಯಿತು; ಒಳಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಂಪಾಗಿಯೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಉಳಿಯಿತು, ಕೆಟ್ಟವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಒಳ್ಳೆಯವನು ಹೀಗೆಯೇ ಶಾಂತನಾಗುವಂತೆ.
ತಸ್ಯಾಮ್ ಅಪಿ ದಶಾಯಾಂ ತು ಮಲಯೋ ಽಮಲಸೌರಭಃ । ಆಸೀತ್ ತ್ಯಜತ್ಯ್ ಉದಾರಾತ್ಮಾ ನ ನಾಶೇ ಽಪ್ಯ್ ಉತ್ತಮಂ ಗುಣಮ್
ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸಹ ಮಲಯಪರ್ವತವು ತನ್ನ ಶುದ್ಧವಾದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿನವನು ನಾಶವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
ನಶ್ಯನ್ನ್ ಅಪಿ ಮಹಾನ್ ಹ್ಲಾದಂ ನ ಖೇದಂ ಸಮ್ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ । ಚನ್ದನಂ ದಗ್ಧಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಆಸೀದ್ ಆನನ್ದಾಯೈವ ಜೀವತಾಮ್
ಮಹದ್ ಚಂದನವು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ದುಃಖವನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಹಾ ಆನಂದವನ್ನೇ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಚಂದನವು ಬೆಂದರೂ ಅದು ಜೀವಂತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ನ ಕದಾಚನ ಸಂಯಾತಿ ವಸ್ತೂತ್ತಮಮ್ ಅವಸ್ತುತಾಮ್ । ಪ್ರಲಯಾನಲನಿರ್ದಗ್ಧಮ್ ಅಪಿ ಹೇಮ ನ ನಷ್ಟವತ್
ಯಾವುದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಸ್ತುವು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಪಂಚದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹೊಮ್ಮನ್ನು ಸುಟ್ಟರೂ ಅದು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ದ್ವೇ ಹೇಮನಭಸೀ ತಸ್ಮಿನ್ ನ ನಷ್ಟೇ ಪ್ರಲಯಾನಲೇ । ತಯೋರ್ ಏವ ವಪುಶ್ ಶ್ಲಾಘ್ಯಂ ಸರ್ವನಾಶೇ ಽಪ್ಯ್ ಅನಾಶಯೋಃ
ಪ್ರಪಂಚದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗಲೂ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಹೊಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಈ ಎರಡೂ ನಾಶವಾಗದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವುಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ.
ನಭೋ ವಿಭುತಯಾನಾಶಿ ಹೇಮೋತ್ಕೃಷ್ಟತಯಾಕ್ಷಯಮ್ । ಸತ್ತ್ವಮ್ ಏಕಂ ಸುಖಂ ಮನ್ಯೇ ನ ರಜೋ ನ ಚ ವಾ ತಮಃ
ಆಕಾಶವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನಾಶವಾಗದು; ಹೊಮ್ಮ ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಿಂದ ಕ್ಷಯವಾಗದು. ನಾನು ನಿಜವಾದ ಸುಖವೆಂದರೆ ಶುದ್ಧ ಸತ್ವವೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ರಜಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲ, ತಮಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲ.
ಚಲದುಚ್ಚವನಾಪಾತವಿಕೀರ್ಣಾಙ್ಗಾರವರ್ಷಣಃ । ದಗ್ಧಾಬ್ದಾದ್ರಿರ್ ಮಹಾಧೂಮಜಾಲೋ ಽಭೂದ್ ವಹ್ನಿವಾರಿದಃ
ಗಾಳಿಯ ಹೊಡೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕೆಂಡಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿತರಿತವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು. ಆ ಅಗ್ನಿಮೇಘವು ಭಾರೀ ಹೊಗೆಯ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ, ಸಾಗರಗಳನ್ನೂ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.
ರಸನಿಸ್ಸರಣಾರ್ತಾನಾಂ ಶೂನ್ಯಾನಾಂ ಸ್ಫಾರದೇಹಿನಾಮ್ । ಶುಷ್ಕಾನಾಂ ವ್ಯೋಮವಿಟಪಿಪತ್ತ್ರಾಣಾಂ ಪಾತ್ರರೂಪಿಣಾಮ್
ರಸವು ಹೊರಹೋಗಿ ಬತ್ತಿಹೋದ, ಒಳಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ, ದೇಹಗಳು ದೊಡ್ಡದಾದರೂ ಒಣಗಿಹೋದ ಆ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಆಕಾಶದ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಕೇವಲ ಪಾತ್ರೆಗಳಂತೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದವು.
ವಾರಿದಾನಾಂ ಸವಾರೀಣಾಂ ದಗ್ಧಾನಾಂ ಪ್ರಲಯಾರ್ಚಿಷಾ । ಜ್ಞಪ್ತ್ಯೇವಾಜ್ಞಾನದೋಷಾಣಾಂ ದೃಷ್ಟಂ ಭಸ್ಮಾಪಿ ನ ಕ್ವಚಿತ್
ಆ ಮೇಘಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರರಾಗಿದ್ದವರನ್ನು ಪ್ರಳಯದ ಬೆಂಕಿ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದಾಗ, ಅಜ್ಞಾನದ ದೋಷಗಳು ಎಂದರೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬೂದಿಯನ್ನೂ ಕಾಣಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನ ಲಙ್ಘಯತಿ ಕೈಲಾಸಂ ಯಾವದ್ ಉಲ್ಲಸಿತೋ ಽನಲಃ । ತಾವತ್ ತಂ ಕಲ್ಪಕುಪಿತೋ ರುದ್ರೋ ನೇತ್ರಾಗ್ನಿನಾದಹತ್
ಅಗ್ನಿಯ ಹೊಗೆ ಮೈದುಂಬಿ, ಅದು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತವನ್ನು ದಾಟದೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ರುದ್ರನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದನು.
ದಾಹಸ್ಫುಟದ್ದ್ರುಮಸ್ಥೂಲಶಿಲಾಚಟಚಟಾರವಾಃ । ಲಗುಡೋಪಲಲೋಷ್ಟೌಘೈರ್ ಅಯುಧ್ಯನ್ತೇವ ಭೂಭೃತಃ
ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಡೆಗಳು ಚಿರಚಿರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಭೂಮಿಯ ಪರ್ವತಗಳು, ಲಾಠಿ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣುಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡವು.
ಜ್ವಾಲಾ ಘನಘಟಾಟೋಪಸಾವತಂಸಾಚಲಾಭಿಧಾಃ । ಬಭುರ್ ಆವ್ಯೋಮವಿಕಸತ್ಸ್ಥಲಪದ್ಮವನಾ ಇವ
ಮೆಘಗಳ ಕಪ್ಪು ನೆರಳನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿದ ಹೂವಿನ ತಾವರೆ ತೋಟಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸರ್ಗẖ ಕದಾಚಿದ್ ಏವಾಸೀದ್ ಇತ್ಯ್ ಅಗಾತ್ ಸ್ಮರಣೀಯತಾಮ್ । ಕಲ್ಪಾನ್ತಸ್ ಸ್ಫಾರಯನ್ ದುẖಖಾನ್ಯ್ ಅಗಾದ್ ಅಸ್ಮರಣೀಯತಾಮ್
ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಕೆಲ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು, ನಂತರ ಅದು ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ದುಃಖಗಳು ಕೂಡ ಮರೆಯಾದವು.
ತಾಪೋಪತಾಪಪರಮಾḫ ಪರಮಾರಣತತ್ಪರಾಃ । ವಹ್ನಯೋ ಽಪಹ್ನವಂ ಚಕ್ರುರ್ ಜಗತಾಮ್ ಅಸತಾಮ್ ಇವ
ತೀವ್ರವಾದ ಉರಿಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ನಾಶಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಬೆಂಕಿಗಳು, ಈ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದವುಗಳಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿಸಿ ಹಾಕಿದವು.
ವವುರ್ ಅಶನಿನಿಪಾತಪಿಣ್ಡಿತಾಙ್ಗಾẖ ಕಚದನಲೋಲ್ಮುಕಖಣ್ಡಮುಣ್ಡಮಾಲ್ಯಾಃ । ಪ್ರಲಯಸಮಯವಾಯವೋ ಽನಲಾತ್ತಾ ದಲದಚಲಾಶನಿಪಾಲಯೋ ಲಿಹನ್ತಃ
ಅಕಾಲಮಳೆಗಾಲದ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು, ಅವುಗಳ ದೇಹಗಳು ಮಿಂಚಿನ ಬಡಿತದಿಂದ ಜಜ್ಜಿ ಹೋದವು, ಮರಣದ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮುಂಡಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ಗಾಳಿಗಳು ಪ್ರಳಯದ ಕಾಲದ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಪೆಟ್ಟಾದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹಪ್ಪಳಿಸುವಂತೆ ತೋರಿದವು.
ವ್ಯಾಲೋಲಸ್ಫುಟಿತಾನಲದ್ರುಮವನಪ್ರೋದ್ಭೂತಭಸ್ಮೋಷ್ಮಣಾ ದತ್ತಾಭ್ರಭ್ರಮದುಲ್ಮುಕಾಹತಿವಹತ್ಸಾಙ್ಗಾರಗೌರಾರ್ಚಿಷಃ । ಭ್ರಶ್ಯತ್ಪಾವಕಶೃಙ್ಗಮಧ್ಯವಿವಲಜ್ಜ್ವಾಲಾಲವಶ್ಯಾಮಲಾ ನಿಶ್ಶೇಷಾಗ್ನಿನಿಕಾಶಪೂರವಪುಷೋ ವೇಗೇನ ವಾತಾ ವವುಃ
ಅಥ ಕಲ್ಪಾನ್ತಮರುತಿ ವಹತ್ಯ್ ಅವಧುತಾಚಲೇ । ಬಲೇನಾಮ್ಭೋಧಿಕಲ್ಲೋಲೈರ್ ನಭಸ್ಯ್ ಆವರ್ತಕಾರಿಣಿ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಗಾಳಿ ಬಂದು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎಸೆದು, ಮಹಾಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಸಮುದ್ರೇಷು ವಿಮುದ್ರೇಷು ಮರ್ಯಾದೋಲ್ಲಙ್ಘನೇ ಘನೇ । ಅಘನೇಷು ಘನೇಷ್ವ್ ಅಮ್ಬುದಾರಿದ್ರ್ಯೋಪದ್ರವದ್ರುತೇ
ಅಗಾಧ ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು, ದಟ್ಟವಾದ ಮೋಡಗಳು ಕಾಣಿಸದೆ ಹೋದವು, ಮೋಡಗಳಿಲ್ಲದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನೀರಿಗೆ ಬರದ ಬಾಧೆ ಎದುರಾಯಿತು.
ಅವುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮರಗಳ ಕಾಡುಗಳು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಹಬ್ಬುತ್ತಾ, ಬೂದು ಮತ್ತು ಉರಿಯ ತಾಪವನ್ನು ಚದುರಿಸುತ್ತಾ, ಬೆಂಕಿಯ ಕೆಂಡಗಳನ್ನು ಎಸೆದು, ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಜ್ವಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬೆಂಕಿಯ ತುದಿಗಳು ಕುಸಿದು ಹೋಗಿ, ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಕಪ್ಪು ನೆರಳುಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಾ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಂಕಿಯ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಗಾಳಿಗಳು ಭಾರೀ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬೀಸಿದವು.