ಅನುಭೂತಾಪಿ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ಹೇಮ್ನẖ ಕಟಕತಾ ಯಥಾ । ತಥಾತಿವಾಹಿಕಸ್ಯಾಧಿಭೌತಿಕತ್ವಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಅನುಭವವಾದರೂ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ — ಹೇಗೆಂದರೆ, ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕಂಗಣ ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ, ಆತಿವಾಹಿಕ ಶರೀರಕ್ಕೂ ಲೋಕದ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲ.
ಭ್ರಮಮ್ ಅಭ್ರಮತಾಂ ಯಾತಮ್ ಅಭ್ರಮಂ ಭ್ರಮತಾಂ ಗತಮ್ । ವೇತ್ತಿ ಜೀವೋ ವಿಚಾರೇಣ ವಿನಾಹೋ ನು ವಿಮೂಢತಾ
ಯಾರು ವಿಚಾರಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮೋಹವನ್ನು ಮೋಹವಲ್ಲದಂತೆ, ಮೋಹವಲ್ಲದುದನ್ನು ಮೋಹವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಈ ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದು ಗೊಂದಲವೇ.
ಆಧಿಭೌತಿಕದೇಹೋ ಽಯಂ ವಿಚಾರೇಣ ನ ಲಭ್ಯತೇ । ಆತಿವಾಹಿಕದೇಹಸ್ ತು ಕಿಲ ಲೋಕದ್ವಯೇ ಽಕ್ಷಯಃ
ಈ ದೇಹವು ಜಗತ್ತಿನದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದು, ವಿಚಾರದಿಂದ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹವು ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಆಧಿಭೌತಿಕಚಿದ್ ರೂಢಾ ಸ್ವಾತಿವಾಹಿಕದೇಹಕೇ । ಮರೌ ಮರೀಚಿಕಾಸ್ವ್ ಏವ ಯಥಾ ಮಿಥ್ಯೈವ ವಾರಿಧೀಃ
ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಚೇತನವು, ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಮೃಗಮರೀಚಿಕೆಯ ನೀರಿನಂತೆ, ನಿಜವಲ್ಲ.
ಜಾತಾಧಿಭೌತಿಕೀ ಸಂವಿದ್ ಆತಿವಾಹಿಕವಿತ್ಕ್ರಮೇ । ದೇಹದೃಷ್ಟಿವಶಾತ್ ಪ್ರೌಢಾ ಸ್ಥಾಣೌ ಪುರುಷಧೀರ್ ಇವ
ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಜಗತ್ತಿನ ಚೇತನವು, ದೇಹದ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಶಿಲ್ಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಲ್ಪನೆ ಬಲವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ.
ಶುಕ್ತೌ ರಜತತಾ ತಾಪೇ ಜಲತೇನ್ದೌ ಯಥಾ ದ್ವಿತಾ । ಆಧಿಭೌತಿಕತಾ ತದ್ವನ್ ಮನೋಜೈವಾತಿವಾಹಿಕೇ
ಶಂಖದಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ, ಬಿಸಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೂಪಗಳು ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ.
ಯದ್ ಅಸತ್ ತತ್ ಕೃತಂ ಸತ್ಯಂ ಯತ್ ಸತ್ಯಂ ತದ್ ಅಸತ್ ಕೃತಮ್ । ಅಹೋ ನು ಮೋಹಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಜೀವಸ್ಯಾಸ್ಯಾವಿಚಾರಜಮ್
ಅಸತ್ಯವನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಅಸತ್ಯವೆಂದು ಈ ಜೀವ ತನ್ನ ವಿವೇಕದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಮೋಹದ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡದು!
ಯೋಗಿಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮ್ ಏವಾಸ್ತಿ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಅಸ್ತಿ ತು ಮಾನಸಮ್ । ಯಸ್ಮಾಲ್ ಲೋಕದ್ವಯಾಚಾರಸ್ ತಾಭ್ಯಾಮ್ ಏವ ಪ್ರಸಿಧ್ಯತಿ
ಯೋಗಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣುವದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ; ಉಳಿದದು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆ. ಈ ಎರಡು ಮೂಲಕವೇ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ನಡೆಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಆದ್ಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮ್ ಉತ್ಸೃಜ್ಯ ಯೋ ಽಸತ್ಯೇ ಽಸ್ಮಿನ್ ಕೃತಸ್ಥಿತಿಃ । ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೇ ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಮ್ಬು ಪೀತ್ವಾ ಸ ಸುಖಮ್ ಆಸ್ಥಿತಃ
ಯಾರು ನೇರ ಅನುಭವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಸತ್ಯದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರಂತೆ, ಆ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ತತ್ ಸುಖಂ ದುẖಖಮ್ ಏವಾಹುẖ ಕ್ಷಣನಾಶಾನುಭೂತಿತಃ । ಅಕೃತ್ರಿಮಮ್ ಅನಾದ್ಯನ್ತಂ ಯತ್ ಸುಖಂ ತತ್ ಸುಖಂ ವಿದುಃ
ಅಂತಹ ಸಂತೋಷ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಇರುವದು, ನಂತರ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ದುಃಖವೆಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಆರಂಭವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಅದು ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೇಣೈವಮ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಪ್ರವಿಚಾರ್ಯತಾಮ್ । ಯದ್ ಆದ್ಯಂ ಯತ್ ಸದ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷಂ ತತ್ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೇಣ ದೃಶ್ಯತಾಮ್
ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದನ್ನು ನಾವೇ ನೇರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದು ಮೂಲವಾಗಿಯೂ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೋ, ಅದನ್ನು ನೇರ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ ನೋಡಬೇಕು.
ಲೋಕದ್ವಯಾನುಭವದಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮ್ ಐಹಿಕಮ್ । ಮಾಯಾತ್ಮಕಂ ಯೋ ಗೃಹ್ಣಾತಿ ನಾಸ್ತಿ ಮೂಢತಮಸ್ ತತಃ
ಈ ಲೋಕ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುವ ನೇರ ಜಗತ್ತಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮಾಯೆಯಂತಿರುವುದನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವನು, ಅವನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮೂಢನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ಆತಿವಾಹಿಕಮ್ ಏವೈಷಾಂ ಭೂತಾನಾಂ ವಿದ್ಯತೇ ವಪುಃ । ತತ್ರಾಧಿಭೌತಿಕಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಅಸತ್ಯೈವ ಪಿಶಾಚಿಕಾ
ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಇರುವದು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹ ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥೂಲದೇಹದ ಭ್ರಮೆ ಕೇವಲ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದ, ಭಯಾನಕವಾದ ಒಂದು ಮೋಸ ಮಾತ್ರ.
ಅಜಾತಸಙ್ಕಲ್ಪಮಯಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಸತ್ ಕಥಂ ಭವೇತ್ । ಸ್ವಯಮ್ ಏವ ನ ಯತ್ ಸತ್ಯಂ ತತ್ ಸತ್ಕಾರ್ಯಕರಂ ಕಥಮ್
ಯಾವುದು ಹುಟ್ಟದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅನುಭವವೋ, ಅದು ಹೇಗೆ ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು? ಸ್ವತಃ ನಿಜವಲ್ಲದದು, ಹೇಗೆ ನಿಜವಾದ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು?
ಯತ್ರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮ್ ಏವಾಸದ್ ಅನ್ಯತ್ ಕಿಂ ತತ್ರ ಸದ್ ಭವೇತ್ । ಕ್ವ ತತ್ ಸಿದ್ಧಂ ಭವೇದ್ ವಸ್ತು ಯದ್ ಅಸಿದ್ಧೇನ ಸಾಧ್ಯತೇ
ಯಾವಾಗ ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದದ್ದು ಏನು ಇರಬಹುದು? ತಾನೇ ಸಿದ್ಧವಾಗದಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕಾದ ವಸ್ತುವು ಎಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಬಹುದು?
ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಏವ ಭಾವತ್ವೇ ನಷ್ಟೇ ಕ್ವೇವಾನುಮಾದಯಃ । ಉಹ್ಯನ್ತೇ ವಾರಣಾ ಯತ್ರ ತತ್ರೋರ್ಣಾಯುಷು ಕಾ ಕಥಾ
ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಊಹೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಸ್ಥಳ ಇದೆ? ಯುಕ್ತಿಯನ್ನೇ ತಳ್ಳಿಹಾಕುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಜೇಡದ ಜಾಲದಂತಹ ತರ್ಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?
ಅತḫ ಪ್ರಮಾಣಸಂಸಿದ್ಧೇರ್ ದೃಶ್ಯಂ ನಾಸ್ತ್ಯ್ ಏವ ಕುತ್ರಚಿತ್ । ಅನ್ಯದ್ ಯದ್ ಇದಮ್ ಅಸ್ತೀವ ತತ್ ತದ್ ಬ್ರಹ್ಮಘನಂ ಘನಮ್
ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿಜವಾದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಮಾರ್ಗವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಕಾಣುವ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಇದೆ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ, ಅದೂ ಕೂಡ ಬ್ರಹ್ಮನ ಘನರೂಪವೇ.
ಸ್ವಪ್ನೇ ದ್ರಷ್ಟುẖ ಖಮ್ ಏವಾದ್ರಿರ್ ಗೇಹೇ ನಾನ್ಯಸ್ಯ ವೈ ಯಥಾ । ತಥಾ ತದ್ಭಾವನವತೋರ್ ಆವಯೋಸ್ ಸಾ ಶಿಲೈವ ಚಿತ್
ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕನಸು ಕಾಣುವವನಿಗೆ ಆಕಾಶವೇ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿಯೂ ಮನೆವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ಶಿಲೆ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಸಿದವರಿಗೆ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯವೇ.
ಅಯಂ ಶೈಲ ಇದಂ ವ್ಯೋಮ ಜಗದ್ ಏತದ್ ಇದಂ ತ್ವ್ ಅಹಮ್ । ಇತಿ ಚಿನ್ಮಯ ಆತ್ಮಾನ್ತẖ ಖಂ ಚಮತ್ಕುರುತೇ ಸ್ವಯಮ್
ಈ ಪರ್ವತ, ಈ ಆಕಾಶ, ಈ ಜಗತ್ತು, ಈ 'ನಾನು' ಎಂಬುದೆಲ್ಲವೂ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆತ್ಮದೊಳಗಿನ ಆಂತರಿಕ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ತಾನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಪಶ್ಯತ್ಯ್ ಏತತ್ ಪ್ರಬುದ್ಧಾತ್ಮಾ ನಾಪ್ರಬುದ್ಧẖ ಕದಾಚನ । ಶ್ರೋತುẖ ಕಥಾರ್ಥಸಂವಿತ್ತಿರ್ ನಾಶ್ರೋತುರ್ ಭವತಿ ಕ್ವಚಿತ್
ಇವುಗಳನ್ನು ಜಾಗೃತ ಆತ್ಮ ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತದೆ; ಜಾಗೃತವಲ್ಲದವನು ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಕೇಳದವನು ಎಂದಿಗೂ ಅರಿಯಲಾರನು.
ಅಪ್ರಬುದ್ಧಮತೇರ್ ಭ್ರಾನ್ತಿರ್ ಏವೇಯಂ ಸತ್ಯತಾಂ ಗತಾ । ಕ್ಷೀವಸ್ಯ ಸುಸ್ಥಿತಾ ಏವ ನೃತ್ಯನ್ತಿ ತರುಪರ್ವತಾಃ
ಜಾಗೃತವಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನ ಈ ಭ್ರಮೆಯನ್ನೇ ಜನರು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕುಡಿದವನಿಗೆ ಮರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.
ಸರ್ವತ್ರಾಪ್ರತಿಹತರೂಪಮ್ ಏಕಬೋಧಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ಶಿವಮ್ ಅವಬುಧ್ಯ ಚಿತ್ಸ್ವರೂಪಮ್ । ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾನ್ತರಮ್ ಇಹ ಪೇಲವಂ ಶ್ರಯನ್ತೇ ಯೇ ಮೂಢಾಸ್ ತೃಣತನುಭಿಶ್ ಶಠೈರ್ ಅಲಂ ತೈಃ
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದ ಏಕಮಾತ್ರ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಶುಭವಾದ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೂ ಬೇರೆಯ ದುರ್ಬಲವಾದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸುವವರು ಮೂಢರು; ಇಂತಹ ಹುಲ್ಲಿನ ದೇಹದ ಮೋಸಗಾರರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು.
ಜಗದಙ್ಗಮ್ ಅನಾಭಾಸಮ್ ಅದೃಶ್ಯಂ ದೃಶ್ಯವತ್ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಪರಯಾ ದೃಶ್ಯತೇ ದೃಷ್ಟ್ಯಾ ತದ್ ಬ್ರಹ್ಮೈವ ನಿರಾಮಯಮ್
ಈ ಜಗತ್ತು ಚಲಿಸುವಂತಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ರೂಪವಿಲ್ಲ, ಕಾಣುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದು ಕಾಣಿಸುವಂತಿದೆ. ಅದನ್ನು ಪರಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದು ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮನೇ.
ತತ್ರ ಶೈಲಸರಿತ್ಸ್ರೋತೋಲೋಕಲೋಕಾನ್ತರಭ್ರಮಾಃ । ಭಾನ್ತಿ ತೇ ಪರಮಾದರ್ಶೇ ಮಹಾವ್ಯೋಮನಿ ಬಿಮ್ಬಿತಾಃ
ಅದರೊಳಗೆ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ನದಿಗಳು, ಹರಿವಿನೀರಿನ ದಾರಿಗಳು, ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಂತಗಳ ಸಂಚಾರಗಳು, ಮಹಾ ಆಕಾಶದ ಮಹಾ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.
ಸಾ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ತತಸ್ ಸರ್ಗಮ್ ಅನರ್ಗಲಮ್ ಅಚೇಷ್ಟಿತಾ । ಅಹಮ್ ಅಪ್ಯ್ ಅವಿಶಂ ತತ್ರ ಸಙ್ಕಲ್ಪೇನ ತಯಾ ಸಹ
ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವುದೇ ಚಟುವಟಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ನಾನು ಕೂಡ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ.
ಯಾವತ್ ಸಾ ತತ್ರ ವೈರಿಞ್ಚಂ ಲೋಕಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ಸೋದ್ಯಮಾ । ಉಪವಿಷ್ಟಾ ವಿರಿಞ್ಚಸ್ಯ ಪುರḫ ಪರಮಶೋಭನಾ
ಆಕೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದವರೆಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುರದ ಮುಂದೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ವಕ್ತವ್ಯೋ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ ಪತಿರ್ ಮೇ ಪಾತಿ ಮಾಮ್ ಇಮಾಮ್ । ವಿವಾಹಾರ್ಥಮ್ ಅನೇನಾಹಂ ಜನಿತಾಜರಸಾ ಪುರಾ
ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನ್ನ ಪತಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಬೇಕು. ವಿವಾಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಬಹಳ ಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆನೆ.
ಪುರಾಣḫ ಪುರುಷೋ ಽಪ್ಯ್ ಏಷ ಮಾಮ್ ಅದ್ಯಾಪಿ ಜರಾಂ ಗತಾಮ್ । ನ ವಿವಾಹಿತವಾಂಸ್ ತೇನ ವಿರಾಗಮ್ ಅಹಮ್ ಆಗತಾ
ಈ ಪುರಾತನ ಪುರುಷನು, ನಾನು ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಬಂದಿದೆ.
ವಿರಾಗಮ್ ಏಷೋ ಽಪ್ಯ್ ಆಯಾತೋ ಗನ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛತಿ ತತ್ ಪದಮ್ । ಯತ್ರ ನ ದ್ರಷ್ಟೃತಾ ನೈವ ದೃಶ್ಯತಾ ನ ಚ ಶೂನ್ಯತಾ
ಈವನಿಗೂ ವೈರಾಗ್ಯ ಬಂದಿದೆ; ಈಗ ಅವನು ನೋಡುವವನೂ ಇಲ್ಲದ, ನೋಡುವುದೂ ಇಲ್ಲದ, ಖಾಲಿತನವೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಮಹಾಪ್ರಲಯಸಮ್ಪನ್ನೇ ಜಗತ್ಯ್ ಅಸ್ಮಿಂಶ್ ಚ ಸಮ್ಪ್ರತಿ । ಧ್ಯಾನಾಚ್ ಚ ನ ಚಲತ್ಯ್ ಏಷ ಶೈಲಮೌನಾದ್ ಇವಾಚಲಃ
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಳಯವಾಗಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಎಡವದೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೌನದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ.