ಮುನೇ ಯಥೇದಂ ಭವತಾಂ ಜಗತ್ ಸ್ಫಾರಂ ವಿರಾಜತೇ । ತಥಾಸ್ಮಾಕಂ ಜಗತ್ ತತ್ರ ಸರ್ಗಸಂಹಾರಯುಕ್ ಸ್ಥಿತಮ್
ಮುನಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿಯೂ, ಭವ್ಯವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಯಥೇಹೇಮಾಸ್ ತಥಾ ತತ್ರ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸ್ಥಿತಯಸ್ ಸ್ಥಿತಾಃ । ವಹನ್ತಿ ಸರಿತಸ್ ಸ್ಫಾರಾ ನಿವಸನ್ತ್ಯ್ ಅಮ್ಬರೇ ಽಮರಾಃ
ಹೆಗೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಋತುಗಳು ಇರುವುದಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಇವೆ; ಭಾರೀ ನದಿಗಳು ಹರಿಯುತ್ತವೆ, ಅಮರರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ಫುರನ್ತಿ ನಾಗಾḫ ಪಾತಾಲೇ ತಿಷ್ಠನ್ತ್ಯ್ ಆತ್ಮನಿ ಪರ್ವತಾಃ । ಆಪಶ್ ಛಲಚ್ಛಲಾಯನ್ತೇ ವಹನ್ತಿ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ವಾಯವಃ
ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ನಾಗಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿವೆ, ಪರ್ವತಗಳು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿವೆ, ನೀರು色色ವಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತದೆ, ಗಾಳಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೀಸುತ್ತವೆ.
ಅರ್ಣವಾ ಅರ್ಣಸಾ ಭಾನ್ತಿ ಯಾನ್ತ್ಯ್ ಅನ್ತಂ ಶನಕೈḫ ಪ್ರಜಾಃ । ಭೂತಾನ್ಯ್ ಅಜಸ್ರಂ ಜಾಯನ್ತೇ ಮ್ರಿಯನ್ತೇ ಽವಿರತಂ ತಥಾ
ಸಾಗರಗಳು ಅಲೆಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಕುತ್ತವೆ; ಜೀವಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ನಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ವಾನ್ತಿ ವಾತಾ ವಹನ್ತ್ಯ್ ಆಪೋ ಭಾನ್ತಿ ಚಾಭಾನ್ತಿ ಖೇ ಸುರಾಃ । ತಿಷ್ಠನ್ತ್ಯ್ ಅಗಾಸ್ ಸಮುದ್ಯನ್ತಿ ಗ್ರಹಾḫ ಪಾನ್ತಿ ಮಹೀಂ ನೃಪಾಃ
ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸುತ್ತವೆ, ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ; ಅಗ್ನಿಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಉದಯಿಸುತ್ತವೆ, ರಾಜರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.
ದೇವಾಸುರಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ವ್ಯವಹಾರಪರಮ್ಪರಾಃ । ಲೋಲಾḫ ಪ್ರವೃತ್ತಾ ಆಕಲ್ಪಮ್ ಆಸಮುದ್ರಮ್ ಇವಾಪಗಾಃ
ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರು ಇವರೆಲ್ಲರ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ, ಸಮುದ್ರದತ್ತ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಂತೆ, ಯುಗಾಂತದವರೆಗೆ ಅಶಾಂತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.
ದಿನಪದ್ಮಾನಿ ಭೂಲೋಕಸರಸ್ಯ್ ಆಕಲ್ಪಮ್ ಆನಭಃ । ಲೋಲಾಭ್ರಾಲೀನಿ ಫುಲ್ಲಾನಿ ಮೀಲಿತೋನ್ಮೀಲಿತಾನ್ಯ್ ಅಲಮ್
ಭೂಮಿಯ ಸರೋವರದಲ್ಲಿರುವ ದಿನಕಮಲಗಳು, ಅನೇಕ ಯುಗಗಳ ಕಾಲ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಸದಾ ಕಳಚಿ, ಮುಚ್ಚಿ, ಮತ್ತೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ.
ಚನ್ದ್ರಶ್ ಚರ್ಚಾಂ ಚತುರ್ದಿಕ್ಕಂ ಚನ್ದನೇನಾತ್ಮತೇಜಸಾ । ರಚಯನ್ ರಾತ್ರಿರೋಹಿಣ್ಯೋಸ್ ತಮೋ ಹನ್ತ್ಯ್ ಅಪಿ ಹೃದ್ಗತಮ್
ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಶೀತಲ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶ ಹರಡಿ, ರೋಹಿಣಿಗೆ ರಾತ್ರಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಅಂಧಕಾರವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ವದಶಾಸ್ವಾದನರತಾ ವಾತಯನ್ತ್ರಪ್ರಚಾರಿತಾ । ರೋದಸ್ಸದ್ಮನಿ ಸೂರ್ಯಾಖ್ಯಾ ದೀಪ್ಯತೇ ದಿವಿ ದೀಪಿಕಾ
ತಾನೇ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಿಂದ ಸಾಗುವ ಸೂರ್ಯ ಎಂಬ ದೀಪವು ಆಕಾಶದ ಮಹಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಬ್ರಹ್ಮಸಙ್ಕಲ್ಪಿತೋ ಽರುದ್ಧೋ ವಾತಸಞ್ಚಾರವಾರಿಭಿಃ । ಖೇ ಽನಿಶಂ ಚಕ್ರಮ್ ಋಕ್ಷಾಣಾಂ ಘುಣಾವರ್ತೋ ವಿವರ್ತತೇ
ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಗಾಳಿಯೂ ನೀರಿನ ಹರಿವಿನಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಚಕ್ರವು ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಭೂತತಣ್ಡುಲಮ್ ಆ ಸೃಷ್ಟೇḫ ಪಿನಷ್ಟಿ ಧ್ರುವಕೀಲಕಃ । ನಿಯತ್ಯಾ ಚಾಲಿತೋ ರೋದẖಕವಾಟೋ ಽಮ್ಭೋದಘರ್ಘರಃ
ಧ್ರುವನ ಕಂಬವು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಭೂತಗಳ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಒರೆದು, ನಿಯತಿಯಂತೆ ಆಕಾಶದ ಬಾಗಿಲು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮೇಘದ ಘರ್ಜನೆಯಂತೆ ಕೂಗುತ್ತಾ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ.
ದ್ವೀಪಾಬ್ಧಿಶೈಲೈರ್ ಭೂಪೀಠಂ ವಿಮಾನನಗರೈರ್ ನಭಃ । ದೈತ್ಯದಾನವನಾಗೌಘೈḫ ಪೂರ್ಣಂ ಪಾತಾಲಮಣ್ಡಲಮ್
ಭೂಮಿಯು ದ್ವೀಪಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಆಕಾಶವು ವಿಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ನಗರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಪಾತಾಳ ಲೋಕವು ದೈತ್ಯರು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ನಾಗರ ಹಿಂಡಿನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.
ಕುಣ್ಡಲಂ ತ್ರಿಜಗಲ್ಲಕ್ಷ್ಮ್ಯಾ ನೀಲಂ ಆಕಾಶಮಣ್ಡಲಮ್ । ಸ್ಥಿತಂ ಚಞ್ಚಲಮ್ ಆಚಾರಚಞ್ಚಲಾಯಾಸ್ ಸ್ಫುರನ್ಮಣಿ
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕೆ ಆಕಾಶದ ನೀಲಿ ವಲಯವು ಕಿವಿಯೋಲೆ ಆಗಿದೆ; ಅದು ಸದಾ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ, ಜೀವಿಗಳ ಚಲನೆಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವ ಮಿಂಚಿನ ಹಾರೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಬುದ್ಧ್ಯಾದಿರಹಿತಾಂ ಸ್ಪನ್ದಸಂವಿದಂ ವಾಯವೀಮ್ ಇವ । ಸ್ಥಾವರಂ ಜಙ್ಗಮಂ ಚೈವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಮ್ ಆದಾಯ ಜಾಯತೇ
ಬುದ್ಧಿಯೂ ಇತರವುಗಳಿಲ್ಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸ್ಪಂದನೆ-ಚೇತನೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ಮುನಿರ್ ಮೌನೈರ್ ಧರಾ ವಾರ್ಭಿರ್ ಮಾರುತೈẖ ಕಪಿಚಾಪಲಮ್ । ಆಕಾಶೈರ್ ಅವಕಾಶಿತ್ವಂ ತೇಜೋಭಿರ್ ಭಾಸನಂ ಶ್ರಿತಮ್
ಮುನಿ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮೌನವನ್ನು, ನೀರಿನಿಂದ ಹರಿವನ್ನು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು, ಆಕಾಶದಿಂದ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು, ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ವೃಕ್ಸೋರ್ವ್ಯಬ್ಧ್ಯದ್ರಿಖನೄಣಾಂ ಪ್ರಾಣಿನೋ ಽನ್ತಸ್ ಸ್ಫುರನ್ತ್ಯ್ ಅಲಮ್ । ಮೃತಿಜನ್ಮೋನ್ಮುಖಾẖ ಕೀಟಸುರಾಸುರಜಲೌಕಸಃ
ಮರ, ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಪರ್ವತ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಒಳಗೆ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ; ಕೀಟ, ದೇವತೆ, ದಾನವ, ಜಲೌಕ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಸಸುರಾಸುರಗನ್ಧರ್ವಾẖ ಕಾಲẖ ಕಲಯತೇ ಪ್ರಜಾಃ । ದೋರ್ಭಿẖ ಕಲ್ಪಯುಗಾಬ್ದೈಶ್ ಶ್ವಶ್ ಶ್ವḫ ಪಶೂನ್ ಇವ ಪಾಲಕಃ
ಕಾಲವು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳಾದ ಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಗಂಧರ್ವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಸುವಿನ ಪಾಲಕನು ಹಸುವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಓಡಿಸುವಂತೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಅನನ್ತವಿಪುಲಾಗಾಧಗಮ್ಭೀರೇ ಕಾಲಸಾಗರೇ । ಉತ್ಪತ್ಯೋತ್ಪತ್ಯ ಲೀಯನ್ತೇ ಋತ್ವಾವರ್ತವಿವೃತ್ತಯಃ
ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಆಳವಾದ ಕಾಲಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಋತುಗಳ ಚಕ್ರಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉದಯಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳಿದು ಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಚತುರ್ದಶವಿಧಾ ವಾತವೇಲ್ಲಿತಾ ಭೂತಪಾಂಸವಃ । ನಾಶಾಕಾಶೇ ವಿಲೀಯನ್ತೇ ಶರದಮ್ಭೋದಲೀಲಯಾ
ನಾಲ್ಕು ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಭೂತಗಳ ಧೂಳುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿ, autumn ಮಾಘದ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕರಗುವಂತೆ, ಅವುಗಳು ನಾಶದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.
ಭುವನಂ ಬೋಧಯನ್ತೀ ದ್ಯೌಶ್ ಚನ್ದ್ರಾರ್ಕಕರಚಾಮರೈಃ । ಸ್ಥಿತಾಕಾಶಾಂಶುಕಾಕಲ್ಪಂ ತಾರಕೋತ್ಕರಶೇಖರಾ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗುಚ್ಛದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆಕಾಶವು, ಚಂದ್ರನ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಲೋಕವನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ನಿಶ್ಚಲವಾದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೊದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಸ್ಥಿತಾḫ ಪವನಭೂಕಮ್ಪಮೇಘತಾಪಸಹಿಷ್ಣವಃ । ಸ್ವಂ ಪ್ರದೇಶಮ್ ಅನುಜ್ಝನ್ತ್ಯẖ ಕಕುಭಸ್ ಸ್ತಮ್ಭಿತಾ ಇವ
ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಗಾಳಿ, ಭೂಕಂಪ, ಮೋಡ, ಬಿಸಿಲು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ಯಾವತ್ತೂ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವಂತಿವೆ.
ಉತ್ಪಾತಮೇಘನಿರ್ಹ್ರಾದಭೂಮಿಕಮ್ಪಗ್ರಹಗ್ರಹೈಃ । ಅಜ್ಞಾತೈರ್ ಅಪಿ ವಿಜ್ಞಾತೈರ್ ಭೂತಾನಾಂ ಜ್ಞಾಯತೇ ಗತಿಃ
ಅಪಶಕುನದ ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು, ಭೂಕಂಪ, ಗ್ರಹಣಗಳು ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಗುರುತಿಸದಿದ್ದರೂ, ಜೀವಿಗಳ ಚಲನೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು.
ಸಪ್ತಾನಾಂ ಜಲಮ್ ಅಬ್ಧೀನಾಮ್ ಔರ್ವಾಗ್ನಿḫ ಪಿಬತಿ ಜ್ವಲನ್ । ಲೋಕಾನ್ತರಾಣಾಮ್ ಆಕಲ್ಪಂ ಕಾಲೋ ಭೂತಗಣಂ ಯಥಾ
ಓರ್ವಾನು ಎಂಬ ಅಗ್ನಿ ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ; ಅದೇ ರೀತಿ, ಕಾಲವು ಲೋಕಾಂತವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನುಂಗುತ್ತದೆ.
ಪಾತಾಲಮ್ ಆವಿಶತಿ ಯಾತಿ ನಭೋ ವಿಲಙ್ಘ್ಯ ದಿಙ್ಮಣ್ಡಲಂ ಭ್ರಮತಿ ಭೂತಗಣಸ್ ಸಮನ್ತಾತ್ । ಪರ್ಯೇತಿ ಪರ್ವತಮಹಾರ್ಣವಮಣ್ಡಲಾನಿ ದ್ವೀಪಾನ್ತರಾಣಿ ಚ ಮರುತ್ಸರಣಕ್ರಮೇಣ
ಜೀವಿಗಳ ಗುಂಪು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಆಕಾಶವನ್ನು ದಾಟಿ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ, ಗಾಳಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳು, ಮಹಾಸಾಗರಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತದೆ.
ಯಾವಸ್ ತಂ ಸರ್ಗಮ್ ಆಗಚ್ಛ ಪ್ರಸಾದẖ ಕ್ರಿಯತಾಂ ಮುನೇ । ಆಶ್ಚರ್ಯೇಷೂಪಪನ್ನೇಷು ಮಹಾನ್ತೋ ಹ್ಯ್ ಅತಿಕೌತುಕಾಃ
ಮಹರ್ಷೇ, ನೀನು ಆ ಸೃಷ್ಟಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ.
ತಯೇತ್ಯ್ ಉಕ್ತೇ ಮಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಗನ್ತುಮ್ ಆರಬ್ಧಮ್ ಅಮ್ಬರೇ । ವಾತ್ಯಯಾ ಸೌರಭೇಣೇವ ಶೂನ್ಯೇ ಶೂನ್ಯೇನ ಶೂನ್ಯಯಾ
ಅವಳು ಹೀಗೆಂದಾಗ, ನಾನು ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅದು ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಖಾಲಿತನದಿಂದ, ಖಾಲಿತನದ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿದಂತೆ ಆಯಿತು.
ಅಥಾಹಂ ದೂರಮ್ ಅಧ್ವಾನಂ ಶೂನ್ಯಮ್ ಉಲ್ಲಙ್ಘ್ಯ ನಾಭಸಮ್ । ನಾಭಸಂ ಭೂತಸಞ್ಚಾರಂ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಮ್ ಅವಾಪ್ತವಾನ್
ನಂತರ, ನಾನು ಅವಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾದ ಖಾಲಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಾಟಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಚಾರವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ.
ತಮ್ ಉಲ್ಲಙ್ಘ್ಯ ಚಿರೇಣಾತ್ರ ಭೂತಸಞ್ಚಾರಮ್ ಆಮ್ಬರಮ್ । ಲೋಕಾಲೋಕಶಿರೋವ್ಯೋಮ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಽಸ್ಮಿ ಧವಲಾಮ್ಬುದಮ್
ಆ ದೀರ್ಘ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಾಟಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ, ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದ ಬಳಿ, ಬಿಳಿ ಮೋಡಗಳಿರುವ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ.
ಉತ್ತರಾಶೇನ್ದುಶುಭ್ರಾಭ್ರಪೀಠಾನ್ ನಿರ್ಗತ್ಯ ತಾಂ ಶಿಲಾಮ್ । ಆನೀತೋ ಽಸ್ಮಿ ತಯೋತ್ತುಙ್ಗಾಂ ತಪ್ತಕಾಞ್ಚನಕಲ್ಪಿತಾಮ್
ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನ ಚಂದಿರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಮೋಡಗಳ ಆಸನದಿಂದ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು, ಆ ಎತ್ತರದ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಶಿಲೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು.
ಯಾವತ್ ಪಶ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ಶುಭ್ರಾಂ ಶಿಲಾಮ್ ಏವ ನ ತಜ್ಜಗತ್ । ಕಲಧೌತಮಯೀಮ್ ಉಚ್ಚೈರ್ ಅಗ್ನಿಲೋಕತಟೀಮ್ ಇವ
ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನನಗೆ ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಶಿಲೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಬೇರೆ ಲೋಕವೇನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಶಿಲೆ ಚಂದಿರದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದಂತೆ, ಬೆಂಕಿಯ ಲೋಕದ ತೀರದಂತಿತ್ತು.